Λίγα και καλά...

Πως κόβανε παλιά τον καπνό και στρίβανε το τσιγάρο !

2012-01-29T11:13:00.006+02:00

Πως εστριβαν το λαθραίο !

Η αναφορά μιας χαμένης τέχνης..

Η τέχνη «του στρίβειν» ,να στρίβεις δηλαδή τσιγάρο με καπνό από το χωράφι σου, του γείτονα ή του συγχωριανού (ή αγορασμένο νύχτα απο τη Μορόχοβα και το Λειβάρτζι, λέω εγώ..) η οποία σαφώς και απέχει κατά πολύ από τη σημερινή μαϊμουδιά που υπαγορεύει ο συσκευασμένος καπνός και τα σχετικά με αυτόν χαρτάκια, φιλτράκια και μηχανάκια που κατέκλυσαν τα περίπτερα.

Το καλό τσιγάρο λοιπόν ήθελε πρώτα – πρώτα προσεκτικό κόψιμο των φύλλων πάνω σε ένα καθαρό ξύλο. Μοσχοβολούσε ο τόπος σαν ακούμπαγε η ακονισμένη κόψη του μαχαιριού πάνω στον καπνό που έτριζε κάτω από τα δάχτυλα του ανθρώπου που έκοβε ίσια – ίσια να γεμίσει την καπνοσακούλα του για να μην ξεθυμαίνει.
Από αυτό το ξανθό συννεφάκι που παραμέριζε από τα φύλλα με το κοφτερό μαχαίρι, έπιανε με τα δάχτυλά του μια μικρή τούφα που σπαρταρούσε σαν ζωντανή και την έστρωνε μέσα σε ένα κομμάτι χαρτί το οποίο καμιά φορά μπορούσε να είναι και από παλιά εφημερίδα επειδή για κάποιο λόγο, ήταν αποκλεισμένος από τις αρχές στην παραχώρηση τσιγαρόχαρτου με το οποίο έλεγχαν τους καλλιεργητές. Σαφώς με την εφημερίδα η γεύση του καπνού δεν ήταν καλή, αλλά μπροστά στην ανάγκη δεν υπήρχαν υποχωρήσεις. Πολλοί έστριβαν τον καπνό τους σε φύλλα καλαμποκιού (στην Ηλεία τα λέμε πούσια, συμπληρώνω εγώ, και δεν ειναι τα φύλλα του "κορμού" αλλά τα "καλύμματα" του καρπού και ειδικότερα τα εσωτερικά , που ειναι πολύ ψιλά) τα οποία ομολογώ έδιναν μια άλλη γεύση, πιο ωραία από την εφημερίδα στο τσιγάρο και ήταν πιο προσιτά καθώς όλα τα χωράφια ήταν γεμάτα από καλαμπόκια.(Αραποσίτια)
Αφού δίπλωνε ο άνθρωπος το χαρτί τοποθετούσε μέσα στο αυλάκι τον ψιλοκομμένο καπνό και με αποφασιστική κίνηση με τη γλώσσα του σάλιωνε την μια άκρη του και το έστριβε με προσοχή μέχρι να κολλήσει.(Η το εστριβε πρώτα-συμπληρώνω εγώ- και λίγο πρίν τελειώσει το στρίψιμο, σάλιωνε τη μικρή λωρίδα χαρτιού που δεν ειχει τυλιχθεί ακόμη και την κολλούσε πάνω στο στριμμένο τσιγάρο.) Ανάλογα με την επιδεξιότητά του ο καθένας έφτιαχνε χοντρά ή ψιλά τσιγάρα και συχνά έστριβε και για την παρέα. Κανένας δεν έλεγε όχι και φυσικά κανένας δεν είχε πρόβλημα να βάλει στο στόμα του τσιγάρο σαλιωμένο από τον άλλον, γιατί απλά δεν είχε ακόμα προβληθεί ο φόβος για μικρόβια και κολλητικές ασθένειες!
(Εχω δεί , ομως -συμπληρώνω εγώ- και τον πατέρα μου αλλά και αλλους συγγενείς να προτείνουν ,σε αυτόν για τον οποίον προοριζόταν το τσιγάρο που στρίβανε, να σαλιώσει τη μικρή λωρίδα χαρτιού για να ολοκληρωθεί η ...ιεροτελεστία και απ΄ο,τι θυμάμαι ολοι λέγανε σάλιωσέ το εσύ, ή ελα τώρα φτιάχτο κι ασε με καημένε...)
Του Ηλία Προβόπουλου
http://prassia-eyrytanias.blogspot.com/2010/01/blog-post_202.html

Σημείωση δική μου :

Συγγνώμη κύριε Προβόπουλε για τις παρενθέσεις μου στο αρθρο σου, αλλά το βρήκα τόσο ..οικείο με τις παιδικές μου αναμνήσεις...

Θυμάμαι , που λές.. αγαπητέ , ολη τη διαδικασία , την ιεροτελεστία θάλεγα..

Θυμάμαι οτι τον μπουχίζανε* τον καπνό (καπινό τον λέγανε στην περιοχή μου) πρίν τον κόψουνε..(και ουτε αυτό ενοχλουσε κανέναν, γιατί μπουχίζω σημαίνει..

*Γεμίζω το στόμα μου με νερό και ραντίζω κάτι για να το υγράνω ελαφρά....

Το αναφέρει κάπου ο Πετρόπουλος, και ο Λουντέμης στο Παιδί που «μέτραγε τ' άστρα» γράφει, μιλώντας για στριφτό τσιγάρο τα εξής :
«Το 'κοβες απ' το χωράφι, μπρέ παιδί, το κρέμαγες κι ερχότανε και γινότανε κίτρινο σα φλουρί. Το 'παιρνες ύστερα, γέμιζες το στόμα σου νερό, το μπούχιζες, και καθόσουνα σταυροπόδι και το 'κοβες γλυκά-γλυκά, κι ύστερα τ΄άναβες και μοσκοβόλαε η κάμαρή σου σαν εκκλησιά».

Ι.Β.Ν.

Ελατοδάσος χιονισμένο. Μοναδική ομορφιά !

2012-01-25T00:13:00.002+02:00

Σημείωση δική μου:

Η καταπληκτική αυτή φωτογραφία ειναι απο τα Τσίπιανα Ηλείας. !

Γι΄αυτό επιμένω: Μένουμε Ελλάδα και την κρατάμε σφιχτά στην καρδιά μας, κόντρα σ΄ολους εκείνους που την πληγώνουν και την Ελλάδα μας και τα παιδιά της !....

Ι.Β.Ν.

Αστεγοι...χωρίς λόγια ! Συγκινητικό !

2012-01-24T05:54:00.002+02:00

Σημείωση δική μου:

Φίλε πολύ συγκινητικό !

Ι.Β.Ν.

Απο το φιλικό ιστολόγιο:

http://cummulus4.blogspot.com/2012/01/blog-post_23.html

Σαράντα πέντε χιλιάδες αστεγοι.....

2012-01-21T11:54:00.003+02:00

45.000 άστεγοι στην Ελλάδα του μνημονίου… Άμεσα στέγη, τροφή και υποστήριξη για επανένταξη σε αυτούς τους ανθρώπους…

Οι «νεόπτωχοι», απλοί άνθρωποι που πριν λίγους μήνες είχαν σπίτι και δουλειά περιφέρονται τώρα άστεγοι στους δρόμους της πρωτεύουσας, της Θεσσαλονίκης αλλά και σε κάθε πόλη της Ελλάδος.

Σε όποια γωνία και να κοιτάξει κάποιος θα δει ανθρώπους αδύναμους, ταλαιπωρημένους, με «σκαμμένα» πρόσωπα από την πείνα να εκλιπαρούν για ελεημοσύνη.

Ένα κράτος πρέπει να στηρίζει τον πολίτη που δεν έχει μέρος να ζήσει, να του δίνει ένα πιάτο φαγητό και να του παρέχει ένα περιβάλλον μέσω του οποίου θα μπορεί να επανενταχθεί στην κοινωνία.Όταν ένας άνθρωπος μείνει στον δρόμο, χωρίς υποστήριξη από την πολιτεία είναι αδύνατο να επανενταχθεί.

Πως θα ψάξει ο άστεγος για δουλειά (ανέκδοτο βέβαια με την επίσημη ανεργία στο 18,2%) όταν δεν έχει την δυνατότητα να κάνει ένα μπάνιο;

Πως θα ψάξει ο άστεγος για δουλειά όταν τα λιγοστά υπάρχοντα του τα μεταφέρει συνεχώς πάνω του, στις καθημερινές περιπλανήσεις επιβίωσης μέσα στη πόλη;

Πως θα ψάξει ο άστεγος για δουλειά όταν πεινάει;

Κανείς δε θα προσλάβει στη δουλειά του έναν άνθρωπο που μυρίζει, που είναι ρακένδυτος, που φαίνεται αδύναμος & ταλαιπωρημένος…

Απευθυνόμαστε στον κ. Παπαδήμο αλλά και στα κόμματα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση και τους καλούμε άμεσα να πάρουν πρωτοβουλίες για τη δημιουργία οργανωμένων χώρων υποστήριξης και φιλοξενίας αστέγων. Δεν εννούμε γυμναστήρια και αποθήκες όπου οι άστεγοι θα ξαπλώνουν στο πάτωμα για να περάσουν τη νύχτα… Εννοούμε τη δημιουργία χώρων στους οποίους ο άστεγος θα βρίσκει ένα ανθρώπινο κρεβάτι, πρόσβαση σε μπάνιο, φαγητό, αξιοπρεπή ρούχα, πρόσβαση σε αγγελίες εργασίας και υποστήριξη για επαγγελματική αποκατάσταση, για όσο χρειαστεί.

Φυσικά ζητάμε αντίστοιχες πρωτοβουλίες και από τους δήμαρχους, και ειδικά από τον κ. Καμίνη και τον κ. Μπουτάρη (το κάνουμε προσωπικό και περιμένουμε απάντηση).

Πριν πείτε ότι δεν υπάρχουν λεφτά, σκεφθείτε ότι η απελπισία φέρνει εγκληματικότητα.. Σε έναν εγκληματία στη φυλακή,αυτά που ζητάμε για τους αστέγους, η πολιτεία τα παρέχει..

Μην περιμένετε να γίνουν εγκληματίες και μην περιμένετε όσοι δεν μπορούν να εγκληματίσουν να πεθάνουν για να λυθεί το πρόβλημα..

Η ομάδα του troktiko.eu

www.troktiko.eu

Σημείωση δική μου:

Ευχαριστώ την ομάδα του "τρωκτικού" για το μήνυμα που μου εστειλε και ευχαρίστως το (ανα)-δημοσιεύω ! Το ερώτημα , βέβαια , που γεννάται ειναι οτι, αν η πολιτεία ενδιαφερότανε για τους πολίτες της δεν θα τους "οδηγούσε" σε αυτή την κατάντια. Λέω...

...και βάζω και το "οδηγούσε" σε εισαγωγικά...

Ι.Β.Ν.

Μας δουλεύουνε "ψιλό γαζί..."

2012-01-20T13:24:00.004+02:00

Δηλαδή μέχρι να διοριστεί πρωθυπουργός ο Παπαδήμος, ήτανε διορισμένος σύμβουλος του ΓΑΠ. σωστά;

Δηλαδή ο Παπαδήμος συμβούλευε τον ΓΑΠ για τις ενέργειες της κυβέρνησης που απέτυχε και απολύθηκε. Σωστά;

Δηλαδή τώρα ο απολυθείς από τον ΓΑΠ Παπαδήμος, θα κάνει από μόνος του, ό,τι μέχρι χθες συμβούλευε να κάνει η κυβέρνηση του ΓΑΠ που απέτυχε. Σωστά;

Ρε είμαι μπερδεμένος ή κάποιοι μας δουλεύουνε κανονικά;...

Σημείωση δική μου:

Αρα το άχυρο που ξεφόρτωνε νταλίκα στο κέντρο της Αθήνας τις ημέρες των εορτών, δεν προοριζόταν για τίς ανάγκες των βιτρίνων κεντρικού πολυκαταστήματος...

Και δικαιολογημένα τους ρώτησα :
-Τόσος κόσμος ρε παιδιά...θα μας φτάσει;.....

Ι.Β.Ν.

Τα δημοτικά συσσίτια του ‘31 στη Θεσσαλονίκη και οι ουρές των ανέργων

2012-01-17T18:50:00.010+02:00

Τα δημοτικά συσσίτια του ‘31 στη Θεσσαλονίκη και οι ουρές των ανέργων

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς.

Τριάντα τρία συσσίτια σε 32 γειτονιές λειτουργούσε το 1931 ο Δήμος Θεσσαλονίκης σιτίζοντας 28.000 άτομα. Η πείνα κυριολεκτικά θέριζε την συμπρωτεύουσα, ιδιαίτερα δε τις τάξεις των ανέργων που ανέρχονταν -σύμφωνα με μετρήσεις του Δήμου- σε 10.000 περίπου.

Έτσι, από την αρχή του 1931 καθιερώθηκαν τα συσσίτια. Ξεκίνησαν με 3.000 μερίδες φαγητού και ψωμιού. Αλλά η δυστυχία αυξανόταν και τα διατιθέμενα κονδύλια ήταν ελάχιστα. Το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης αποφάσισε τότε να διαθέτει μόνον ψωμί. Γράφοντας στον προϋπολογισμό του 2.000.000 δραχμές και με ενίσχυση του κράτους ο Δήμος προσπαθούσε να καλύψει τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες.

Στα τέλη εκείνης της χρονιάς καταγράφονταν 15.000 άνεργοι, εκ των οποίων 2.500 ιδιωτικοί υπάλληλοι, 3.000 καπνεργάτες, 2.500 εργάτες οικοδομών και οδοποιίας, 200 υποδηματεργάτες, 200 ραπτεργάτες κ.ά. Στα συσσίτια μπορούσαν να συμμετέχουν μόνον δημότες Θεσσαλονίκης, ενώ δεν γινόταν διάκριση ανάμεσα σε χριστιανούς και ισραηλίτες. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι γειτονιές της Θεσσαλονίκης, κυρίως οι προσφυγικές, που είχαν πληγεί περισσότερο από εκείνη την οικονομική κρίση.

Εκεί εγκαταστάθηκαν και οι δεκάδες εθελόντριες που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους. Ανάμεσά τους ήταν οι περιοχές Καλαμαριάς, Άνω και Κάτω Τούμπας, 25ης Μαρτίου, Ν. Κρήνης, Ν. Ρυσίου, Καραγάτσιας, Τριανδρίας Καλαμαριάς, Αγίας Τριάδος, Εθνικής Αμύνης, Αγίου Φανουρίου, Κουλέ Καφέ, Τσινάρ, Ρήγα Φεραίου, Κολοκοτρώνη, Τενεκέ Μαχαλά, Χαρμάνκιοϊ, Ν. Ευκαρπίας, Σταυρούπολης, 151, Κήπου Πριγκίπων κ.ά.

Για την κάλυψη των αναγκών ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Χαρ. Βαμβακάς πρωτοπόρησε εκδίδοντας το «Λαχείον του Δήμου», το οποίο ήταν διαιρεμένο σε δύο σειρές των 5 και των 2 δραχμών. Τα λαχεία κυκλοφορούσαν από τον Οκτώβριο και η κλήρωση έγινε τον Δεκέμβριο 1931. Με εξαιρετική οργάνωση και τη συμμετοχή διακεκριμένων προσωπικοτήτων της πόλης, διευθυντών τραπεζών, καθηγητών πανεπιστημίου κ.ά., εξασφαλίστηκε μεγάλο μέρος του κόστους των συσσιτίων.

Απο την ηλεκτρονικη εφημεριδα "Ο μικρός ρωμηός"

http://mikros-romios.gr/?p=1326

Σμείωση δική μου :

Ζούμε ίδια κατάσταση, λές κι ηταν χθές...

Μας γυρίσατε , κύριοι, 80 χρόνια πίσω ! Τ' ακούτε;...

Να δούμε οι- λεγόμενοι μεγάλοι- δήμαρχοι τι θα κάνουν ;

Ή θα τυρβάζουν...περί αλλων;

Γιατί το "κοινωνικό κράτος" το εχει πάρει στα χέρια της η βαλλόμενη πανταχόθεν Εκκλησία. Αυτή ταϊζει και αυτή στηρίζει το χειμαζόμενο κόσμο...

Το βλέπει κανείς ;...

Ι.Β.Ν.

Δραχμή, Καταδίκη ή Μοναδική Ελπίδα;

2012-01-13T19:40:00.003+02:00

ΣΤΑΜΠΟΛΙΑΔΗΣ-ΛΑΒΔΙΩΤΗΣ"ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΔΡΑΧΜΗ"

Δραχμή, Καταδίκη ή Μοναδική Ελπίδα;

Ο κύριος Γ. Προβόπουλος, Δοικητής της αποκαλούμενης “Τράπεζας της Ελλάδος”, ακολουθώντας την ίδια πολιτική με τον Υπουργό Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλο και με το ίδιο περισπούδαστο ύφος μας απείλησε ότι η επιστροφή στο Εθνικό μας νόμισμα, την ξακουστή Δραχμή, θα σήμαινε την επιστροφή της χώρας στη δεκαετία του 1950 όταν η Ελλάδα μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο και..... έναν εμφύλιο σπαραγμό ανασυγκροτούσε τις δυνάμεις της για να φθάσει, μέχρι τις αρχές της μεταπολίτευσης, σε ένα βιοτικό επίπεδο που μπόρεσε να σπουδάσει και να μορφώσει όλους αυτούς που σήμερα την έχουν καταντήσει παγκόσμιο περίγελο.

Ας δούμε όμως αρχικά ποιά είναι η «Τράπεζα της Ελλάδος» την οποία διευθύνει ο κ. Γ. Προβόπουλος και ως εκ τούτου φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη όλων όσων τη χρησιμοποιούν για την εξυπηρέτηση ιδίων συμφερόντων. Εκ του καταστατικού της, οι ιδιώτες μέτοχοι της τράπεζας με ποσοστό συμμετοχής μικρότερο του 5% μπορούν να παραμένουν ανώνυμοι. Το αποτέλεσμα είναι ότι παραμένουν άγνωστοι οι μέτοχοι της τράπεζας που συνολικά κατέχουν το 92% των μετοχών της.

Αυτό γεννά τέσσερα ερωτήματα και καταγγελίες.

1. Ποίος είναι ο ρόλος της κεντρικής τράπεζας της Ελλάδος όταν σε αυτή συμμετέχουν ιδιώτες, ασχέτως του ποσοστού συμμετοχής τους ή της ανωνυμίας τους;
2. Πως αυτή η μετοχική σύνθεση εξασφαλίζει τα εθνικά συμφέροντα έναντι του ντόπιου και ξένου χρηματοπιστωτικού συστήματος;
3. Γιατί αυτοί οι μέτοχοι παραμένουν άγνωστοι και γιατί ένα τέτοιο κερδοσκοπικό ίδρυμα χρησιμοποιεί τον παραπλανητικό και ψευδεπίγραφο τίτλο της Τραπέζης της Ελλάδος;
4. Με τι δικαίωμα ο Διοικητής ενός τέτοιου ψευδεπίγραφου κερδοσκοπικού ιδρύματος έχει τα προνόμια να καθορίζει την νομισματική πολιτική της χώρας, όποια έχει απομείνει μετά την είσοδο μας στο Ευρώ, και να μας απειλεί για ενδεχόμενους κινδύνους που κατά τη γνώμη του ενέχει η επιστροφή μας στη Δραχμή, όταν δεν τολμά καν να μας πει σε τι σκλαβοπάζαρο τους διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος θα καταντήσουμε όσο η νομισματική μας πολιτική καθορίζεται από τα ζωώδη πνεύματα (animal spirits) των αγορών;

Όσον αφορά την επιλογή Ευρώ ή Δραχμή θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη ότι η Ελλάδα είναι μία χώρα με δίδυμα ελλείμματα, το δημοσιονομικό έλλειμμα της κυβέρνησης αλλά και το έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών, που κατά την τελευταία δεκαετία ανέρχεται κατά μέσο όρο στα 30 δις € ετησίως, χωρίς ποτέ κανένας από τους κυβερνώντες να μιλήσει για αυτό. Για το 2012 έχουν συντάξει έναν προϋπολογισμό 170 δις εκ των οποίων τα 50 δις περίπου είναι για μισθούς, συντάξεις, παιδεία, υγεία και ασφάλεια και λίγο πολύ θα καλυφθούν από φόρους και τα άλλα έσοδα του κράτους ενώ τα υπόλοιπα 120 δις προορίζονται, 42 για χρεολύσια, 32 για χρέη των Ελληνικών δήθεν τραπεζών , 16 δις για τόκους (όσο οι δαπάνες για υγεία, παιδεία και ασφάλεια), 25 δις για βραχυπρόθεσμο δανεισμό και 5 δις για κάτι μεταβατικούς λογαριασμούς.

Θα πληρώσουμε 32 δις για να αναπληρώσουμε τις ζημίες των τραπεζών από το κούρεμα που με αυτό τον τρόπο το επιφορτίζεται ο Έλληνας πολίτης. Οι τράπεζες ονομάζονται δήθεν Ελληνικές από τη σύνθεση του μετοχικού τους κεφαλαίου στο οποίο η συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου έχει ως ακολούθως: Τράπεζα της Ελλάδος 8%, Εθνική 1,2%, Alpha bank 0,5%, Eurobank 0%.

Το σύνολο των 120 δις θα το δανειστούμε στερώντας τον μέσο Έλληνα από τα στοιχειώδη για τη διαβίωση του, βάζοντας υποθήκη τη χώρα και το μέλλον των παιδιών μας, χωρίς να δοθεί ούτε μία δραχμή για αναπτυξιακά έργα και όλα αυτά όχι για να αναπληρώσουμε κάποια εθνική καταστροφή από λοιμό, σεισμό, καταποντισμό ή επιδρομή αλλοφύλων. Θα τα πληρώσουμε για να ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις τοκογλύφων και τα χρέη που δημιούργησαν οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριακονταετίας για να παραμείνουν στην εξουσία εξαπατώντας το λαό ότι η φαινομενική ευημερία που παρείχαν προερχόταν από ανακατανομή του πλούτου που πέτυχαν οι σοσιαλιστές.

Πέραν τούτου, αποβιομηχανοποίησαν τη χώρα, εισήγαγαν ένα σωρό άχρηστες καταναλωτικές συνήθειες για ξένα προϊόντα και το χειρότερο έβαλαν τη χώρα στο Ευρώ, μία χώρα με δίδυμα ελλείμματα σε ένα νόμισμα με αμετάκλητη νομισματική ισοτιμία. Αυτή η ιδιορρυθμία της χώρας μας απαιτεί την ευχέρεια έκδοσης νομίσματος και την δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής που να ενθαρρύνει τις εξαγωγές και να επιβάλλει δασμούς σε ανταγωνιστικά προϊόντα, πράγμα αδύνατο με τη συνθήκη του Μάαστριχ. Η τράπεζα της Ελλάδος δεν μπορεί να δράσει ως δανειστής έκτακτης ανάγκης αλλά ούτε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αναλαμβάνει το ρόλο αυτό για τα προβληματικά μέλη της ΕΕ τα οποία είναι αναγκασμένα να δανείζονται με τους κερδοσκοπικούς όρους της αγοράς.

Είμαστε αναγκασμένοι να συναλλασσόμαστε με ένα νόμισμα αμετάκλητης ισοτιμίας και να καταφεύγουμε σε εσωτερική υποτίμηση που αν και μειώνει την αγοραστική δύναμη των πολιτών δεν αυξάνει αντίστοιχα την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών καταδικάζοντας τη χώρα σε συνεχή ύφεση. Είτε με το Ευρώ είτε με τη Δραχμή το βιοτικό μας επίπεδο θα πέσει στα επίπεδα της παραγωγικότητας μας διότι οι εταίροι μας δεν πρόκειται να μας χαρίσουν τίποτε. Όμως με τη Δραχμή θα έχουμε την ελπίδα της ανάκαμψης εκμεταλλευόμενοι τις πλουτοπαραγωγικές δυνάμεις του τόπου (γεωργία, κτηνοτροφία, ορυκτό πλούτο, μεταποιητική βιομηχανία, ενέργεια και πολλά άλλα) που σήμερα έχουμε εγκαταλείψει. Εάν αυτό ονομάζεται επιστροφή στη δεκαετία του 1950, όταν οι Έλληνες έβγαζαν το ψωμί τους με τον ιδρώτα τους, τότε αντίστοιχα η παραμονή μας στο Ευρώ θα πρέπει να εξομοιωθεί με την περίοδο της Γερμανικής κατοχής που οι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους, ή με την κατάσταση στις τριτοκοσμικές χώρες που οι πλουτοπαραγωγικές μονάδες ανήκουν στους ξένους ενώ οι εντόπιοι λιμοκτονούν ή εκδίδονται για να επιβιώσουν.

Κάτι τέτοιο πρότεινε εμμέσως και ένας εκ των υποστηρικτών της παρούσας μεταβατικής κυβέρνησης, που με μία κωλοτούμπα ανέτρεψε τις ιδέες του κόμματος του περί εθνικής ανεξαρτησίας. Για τα υπόλοιπα κόμματα δεν λέμε τίποτε γιατί είναι γνωστή η νεοφιλελεύθερη και εθνομηδενιστική πολιτική τους, που ευνοεί μεν τις βιομηχανικές χώρες, μητροπόλεις του καπιταλισμού, όμως αποτελεί ταφόπλακα για τα αδύνατα κράτη της περιφέρειας.

Ηλίας Σταμπολιάδης Σπύρος Λαβδιώτης
Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης Οικονομολόγος

http://oimos-athina.blogspot.com/

Σημείωση δική μου:

Μας απειλούν οτι με τη δραχμή θα καταστραφούμε, τη στιγμή που -εμείς οι ανόητοι - με το ευρώ ευημερούμε...αλλά δεν τόχουμε καταλάβει !

Εχετε ξαναδεί τόση ευημερία; Οι αστεγοι που βλέπετε κάθε μέρα να κοιμούνται στούς δρόμους ...απο εκκεντρικότητα το κάνουν... και οι 220.000 ( ναι , διακόσιες εικοσι χιλιάδες ανθρωποι ) που παίρνουν συσσίτιο απο την Εκκλησία ημερησίως (σε ολη την Ελλάδα) δεν το κάνουν απο ανάγκη επιβίωσης ,αλλά απο ανάγκη ..επικοινωνίας...Μαζεύονται πολλοί στίς πλατείες και τα λένε...Καταλάβατε;...

Μοιράζονται την ευτυχία τους ο ενας με τον αλλον. Τι νομίσατε οτι πεινάνε; Με το ευρώ; Και με τέτοιους κυβερνήτες; Καλέ τι λέτε;...

Ι.Β.Ν.

« Χαίρε Δημοκρατία για την ισοπολιτεία σου !!!»

2012-01-04T14:44:00.003+02:00

« Χαίρε Δημοκρατία για την ισοπολιτεία σου !!!» - Μια επιστολή καταπέλτης του Πατρινού πρώην Υπουργού Υγείας κ. Γρηγόρη Σολωμού για την «υπόθεση Εφραίμ»…

Ο κ.Γρηγόριος Σολωμός, πρώην Υπουργός Υγείας επί ΠΑΣΟΚ, αλλά μέ λόγια σταράτα καί ξεκάθαρα ( μιλάει ) σήμερα γιά τήν υπόθεση Εφραίμ...

« Αξιότιμε κε Διευθυντά.
Ειλικρινά απορώ με τη σπουδή που όλοι ρίπτουν τον λίθο του αναθέματος εναντίον του ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ. Με εξαίρεση βέβαια την Αγιορείτικη κοινότητα και κάποιες εκατοντάδες φίλων του Αγ. Όρους, που τον περίμεναν έξω από τη ΓΑΔΑ, για να τον στηρίξουν ψυχολογικά και ηθικά, ύστερα από τη γενική διαπόμπευση που του επιφυλάχθηκε…

Όμως, δεν μπορώ να μην ρωτήσω και πρώτον τους ταγούς της Δικαιοσύνης στην πατρίδα μας, τα συνδικαλιστικά όργανα των οποίων ξεσπάθωσαν για να διακηρύξουν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και την αξιέπαινη αδέκαστη κρίση της, την οποία και δεν αμφισβητώ:

α) Γιατί καθυστερήσατε κοντά τρία χρόνια για να προφυλακίσετε τον Εφραίμ;
Μήπως δεν άρεσε σε κάποιους η πρόσφατη επίσκεψή του στη Ρωσία, κατά την οποία προσκύνησαν 4 εκατομμύρια Ρώσων την «Αγία Ζώνη» και γιατί τον δέχθηκε και ο Πούτιν στο Κρεμλίνο;

Εν τέλει είναι τυφλή η Δικαιοσύνη, ή μισοκλείνει πρός τα κάπου το μάτι της;

β ) Χωρίς να υπεισέρχομαι στη διαδικασία απονομής της Δικαιοσύνης, απορώ γιατί κάποιοι άλλοι, που διέπραξαν κακουργηματικές πράξεις δεν προφυλακίστηκαν (ονόματα δεν αναφέρω αλλά σ' όλους μας είναι γνωστά…) και ο Εφραίμ προφυλακίσθηκε;
γ) Για να κάνει ο Εφραίμ την κακουργηματική πράξη της ανταλλαγής κάποιων στρεμμάτων λίμνης με μεγάλης αξίας οικόπεδα του Δημοσίου, θα έπρεπε:
Πρώτον, ο συμβολαιογράφος και οι παριστάμενοι κατά τη δικαιοπραξία δικηγόροι να σταματήσουν τη διαδικασία της ανταλλαγής, διότι η Λίμνη δεν ανήκε - ως ισχυρίζονται - στη Μονή.
Και δεύτερο, γιατί οι αξίες των ανταλλασσομένων αντικειμένων δεν ταυτίζονταν, και η ανταλλαγή συνιστούσε σκάνδαλο και πράξη διαβλητή.
Τα είπαν;
Όχι!
Τι έκανε λοιπόν η Δικαιοσύνη για τους συντελεστές της δικαιοπραξίας;

Απολύτως τίποτα!

Συμβολαιογράφος και δικηγόροι είναι ελεύθεροι.
Και ο Εφραίμ φυλακή!

Έγινε έρευνα για να μάθουμε πώς και γιατί ο γνωστός υπουργός του ΠΑΣΟΚ έκανε επί Σημίτη τον νόμο, που έδωσε τη δυνατότητα στον Εφραίμ να προτείνει την ανταλλαγή;
Και ακόμη, προφυλακίζεται ο Ηγούμενος της Μονής, γιατί ζημίωσε το Δημόσιο.
Εκείνος που υπέγραψε το συμβόλαιο εκ μέρους του Δημοσίου, διώκεται;
Και δεύτερον, θέλω να ρωτήσω, πόσο ευτυχείς ( άραγε ) νιώθουν οι πολιτικοί που ενεπλάκησαν στις κακουργηματικές πράξεις, για τις οποίες κατηγορείται ο Εφραίμ, και δεν διώχθησαν αυτοί, με τη συνδρομή συνταγματικής διάταξης, που παραγράφει το αδίκημα;

Ο Κ. Καραμανλής και η Ν. Δημοκρατία, γιατί δεν παρέπεμψαν τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, που προώθησαν προς ψήφιση στην Βουλή τον νόμο, που επέτρεψε την ανταλλαγή οικοπεδικών εκτάσεων, και ο Γ. Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ, που αδιαφόρησαν, αν και γνώριζαν το σκάνδαλο του Βατοπεδίου προ των εκλογών του 2009 και δεν παρέπεμψαν στο Ειδικό Δικαστήριο τους παρανομήσαντες υπουργούς της Ν. Δημοκρατίας;
Γι αυτό, κανείς από τους υπουργούς της Κυβέρνησης και κανένας από τους πρώην υπουργούς του ΠΑΣΟΚ και της Ν. Δημοκρατίας δεν θα έπρεπε να βγαίνουν στα παράθυρα και να μας μιλάνε για ισότητα έναντι του νόμου και «κούτσουρα δαυλιά καμένα», όπως μας έλεγε ο κ. Σηφουνάκης.
Για ποια ισότητα μας λένε όταν οι πολιτικοί δεν διώκονται;
Θα έπρεπε να ντρέπονται και ιδιαίτερα οι συνταγματολόγοι, γιατί με τα νομοθετήματα των ασέλγησαν επί της Δημοκρατίας.
Και
δ ) θυμάμαι τη στάση της Δικαιοσύνης και της Κυβέρνησης Μητσοτάκη όταν ο Α. Παπανδρέου δεν παρουσιάστηκε ούτε στην ανάκριση ούτε κατά την εκδίκαση του σκανδάλου Κοσκωτά, στο Ειδικό Δικαστήριο.
Κανείς δεν τον ενόχλησε.
Προχθές όμως έστειλαν εισαγγελέα για πρώτη φορά στο Άγιο Όρος για να συλλάβει και προσάξει τον Ηγούμενο με κουστωδία στις φυλακές.

Χαίρε Δημοκρατία για την ισοπολιτεία σου!!!

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΣΟΛΩΜΟΥ
3.1.12 ( εφημ. « Πελοπόννησος» )

Απο το φιλικό ιστολόγιο:

http://patrablog.blogspot.com/2012/01/blog-post.html

Σημείωση δική μου: Χαίρε Δημοκρατία, χαίρετε κύριοι δικαστές με το "εγνωσμένο κύρος και ηθος σας και με την εγνωσμένη σας επιστημονική κατάρτηση..."

...Εκείνο ομως το περί δικαίου λαϊκό αισθημα τι το κανατε...

Ελπίζω να μην το εχετε γραμμένο εκεί που -κατα το κονώς λεγόμενον-δεν πιάνει μελάνι...

Ι.Β.Ν.

Ο Άγιος Εφραίμ ο Μεγαλομάρτυς

2012-01-03T09:50:00.001+02:00

Ο Άγιος Εφραίμ ο Μεγαλομάρτυς

Απολυτίκιο

Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης

Εν όρει των Αμώμων ώσπερ ήλιος έλαμψας,

και μαρτυρικώς, θεοφόρε, προς Θεόν εξεδήμησας,

βαρβάρων υποστάς επιδρομάς, Εφραίμ Μεγαλομάρτυς του Χριστού,

διά τούτο αναβλύζεις χάριν αεί, τοις ευλαβώς βοώσι σου.

Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι,

δόξα τω ενεργούντι διά σου, πάσιν ιάματα.

Ο Άγιος Εφραίμ ο Μεγαλομάρτυς (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Μόρφης) γεννήθηκε την 14 Σεπτεμβρίου 1384, ανήμερα της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, στα Τρίκαλα Θεσσαλίας. Τέκνο πολύτεκνης οικογένειας, έμεινε ορφανός από πατέρα σε μικρή ηλικία, με αποτέλεσμα η μητέρα του να φέρει όλο το βάρος της ανατροφής του ιδίου και των επτά αδελφών του. Και αυτό το κατάφερε με αγώνα και μόχθο, ώστε τα παιδιά της να μείνουν πιστά στο δρόμο της αγάπης και του Χριστού, άγοντας πνευματική και ενάρετη ζωή.

Το 1395 κατέλαβε τη Θεσσαλία ο Σουλτάνος Βαγιαζίτ Α΄ με τα στρατεύματά του, ο οποίος αποκαλείτο Κεραυνός για την αγριότητά του. Η σκληρή διοίκησή του επέβαλε το παιδομάζωμα, ήτοι τη στρατολόγηση νέων αγοριών 14-18 ετών, ακόμα και μικρότερων, με σκοπό να δημιουργήσει ένα σώμα φανατικών Τούρκων, που θα στρεφόταν εναντίον των Ελλήνων.

Μέσα σε αυτό το φοβερό κλίμα που επικρατούσε στη σκλαβωμένη Ελλάδα μόνη παρηγοριά στάθηκαν οι Εκκλησίες και οι Ιερές Μονές. Έτσι η μητέρα του Αγίου, προκειμένου να τον γλιτώσει από τη μανία του παιδομαζώματος, τον προέτρεψε να φύγει από τα Τρίκαλα και εκείνος, έχοντας μια κλίση προς τον εκκλησιαστικό βίο, θέλησε να πάει σε Μοναστήρι. Με λιγοστά τρόφιμα και διαρκή προσευχή ξεκίνησε το ταξίδι του νότια. Η Θεία Χάρη οδήγησε τα βήματά του στην ξακουστή ανδρική Σταυροπηγιακή Μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Αττική.

Στην περιοχή αυτή, κοντά στη Νέα Μάκρη, από το 10^Ο και 11^ο αιώνα υπήρχαν κελιά, καλύβες και ασκητήρια, όπου δεκάδες πιστοί Χριστιανοί ακολουθούσαν το δρόμο του Χριστού προς την αλήθεια και τη σωτηρία. Η τοποθεσία ονομάστηκε το «Όρος των Αμώμων», δηλαδή των «Καθαρών». Εκεί εισήλθε ο Άγιος ως Δόκιμος για κάποια χρόνια μέχρι να έρθει στην κατάλληλη ηλικία για να γίνει Μοναχός.

Το 1402 εκάρη Μοναχός με το όνομα Εφραίμ. Ασκήτεψε με υπακοή στο λόγο του Χριστού αποτελώντας παράδειγμα για τους μεγάλους Ασκητές και Πατέρες. Με ζήλο, ταπείνωση και σκληρούς αγώνες έγινε υπόδειγμα Μοναχού. Με την άδεια του Ηγουμένου είχε βρει μακριά από την Ιερά Μονή μια σπηλιά, όπου διαβιούσε με νηστεία, προσευχή και περισυλλογή. Με κατάνυξη αξιώθηκε και έλαβε το χάρισμα της Ιεροσύνης. Προσευχόταν από την ψυχή του «υπέρ του σύμπαντος κόσμου» και γονατισμένος μπροστά στο εικόνισμα της Μεγαλόχαρης παρακαλούσε αδιάκοπα για την προστασία και τη σωτηρία των αδελφών Χριστιανών που δοκιμάζονταν σκληρά.

Το 1424 οι Τούρκοι, μετά από μια σειρά βιαιοτήτων και λεηλασιών έφτασαν και στη Νέα Μάκρη. Ανέβηκαν στο Όρος των Αμώμων, πιστεύοντας ότι οι Χριστιανοί κρύβουν τους πολύτιμους θησαυρούς τους στα Μοναστήρια. Αφού λεηλάτησαν όλα τα κελιά και τα ασκητήρια έφτασαν στην Ιερά Μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Έσπασαν την πόρτα και όρμησαν εξαγριωμένοι στο Μοναστήρι. Απαίτησαν από τους Μοναχούς να τους παραδώσουν τους θησαυρούς, όμως μη βρίσκοντας αυτό που περίμεναν, ξέσπασαν την οργή τους στους Μοναχούς, μεταξύ αυτών τον Ηγούμενο και τους έσφαξαν όλους. Ο μόνος που γλίτωσε από τη Μοναστική κοινότητα ήταν ο Ιερομόναχος Εφραίμ, που έλειπε εκείνη την ημέρα στη σπηλιά του.

Όταν επέστρεψε στην Ιερά Μονή αντίκρισε έκπληκτος την καταστροφή. Αφού θρήνησε τους μάρτυρες, προχώρησε στην ταφή τους και κατόπιν επέστρεψε στο κελί του. Πήγαινε στην έρημη πλέον Ιερά Μονή μόνο για να τελέσει κατά τις μεγάλες εορτές τη Θεία Λειτουργία, να υπηρετήσει το Ιερό Θυσιαστήριο και να μεταλάβει των Αχράντων Μυστηρίων. Αντιμετώπιζε δυσκολίες για τη διαβίωσή του και τρεφόταν μόνο με χόρτα, ελιές και σύκα που εύρισκε στο δάσος.

Μετά από πολλούς μήνες οι Τούρκοι επέστρεψαν πάλι στο Όρος των Αμώμων, συνεχίζοντας τις λεηλασίες. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1425, ο Μοναχός Εφραίμ κατέβηκε από τη σπηλιά του στο Μοναστήρι για να τελέσει τη Λειτουργία στη μεγάλη εορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού. Οι Τούρκοι, μόλις τον βρήκαν, τον κτύπησαν και τον βασάνισαν. Ζητούσαν με οργή να μάθουν πού είναι κρυμμένοι οι θησαυροί, όμως ο Μοναχός τους απαντούσε ότι εκεί υπήρχαν μόνο πνευματικοί θησαυροί και προσευχόμενος διαρκώς τους έλεγε: «Δεν φοβάμαι ούτε τα μαρτύρια, ούτε το θάνατο. Καμιά δύναμη δε θα με κάνει να αρνηθώ την Πίστη μου στον Πανάγαθο Θεό». Ήταν ανήμερα των γενεθλίων του, έκλεινε τα σαράντα ένα του χρόνια, όταν άρχισαν τα φρικτά βασανιστήρια. Καθημερινά τον ξυλοκοπούσαν και τον υπέβαλαν σε οδυνηρούς σωματικούς πόνους. Με αστείρευτη υπομονή δεχόταν ο Μεγαλομάρτυρας τις κακοποιήσεις, προσευχόμενος συνεχώς στο Θεό να του δίνει δύναμη. Το μαρτύριό του κράτησε οκτώμισυ μήνες. Οι Τούρκοι των κρέμασαν ανάποδα σε μια μουριά, που υπάρχει σήμερα στο προαύλιο της Ιεράς Μονής και συνέχιζαν να τον βασανίζουν εξαγριωμένοι. Με μεγάλα καρφιά στα πόδια και το κεφάλι, κάρφωσαν το σώμα του στον κορμό του δέντρου και δεν σταμάτησαν εκεί. Ήταν 5 Μαΐου του 1426, πρωινό Τρίτης, όταν πήραν ένα μυτερό σκληρό ξύλο και αφού του έβαλαν φωτιά, κατατρύπησαν με αυτό το χιλιοβασανισμένο σώμα του, δίνοντας τέλος στο μαρτύριό του. Ήταν ανήμερα τις εορτής της Αγίας Ειρήνης, που ειρήνευσε η ψυχή του, παραδομένη στον Κύριο Ιησού Χριστό, λαμβάνοντας ως έπαθλο το αμάραντο στεφάνι του Αγίου και Μεγαλομάρτυρα.

Χρειάστηκαν 524 ολόκληρα χρόνια από το μαρτυρικό του θάνατο μέχρι να φανερωθεί. Με μια σειρά γεγονότων όπως οράματα, σημάδια του Θεού και εμφανίσεις του ίδιου του Αγίου, βρέθηκαν στις 3 Ιανουαρίου 1950 τα Ιερά του Λείψανα και έγινε σταδιακά γνωστή η ζωή του. Χιλιάδες πιστοί κατακλύζουν κάθε χρόνο τη Νέα Μάκρη, ελπίζοντας σε ίαση ψυχική, σωματική και πνευματική. Εκεί η Ηγουμένη Μακαρία και οι Μοναχές της, με πολλή ευσέβεια δέχονται τους επισκέπτες στην Ιερά Μονή, όπου φυλάσσονται τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Εφραίμ.

Η Ηγουμένη ήταν εκείνη που είχε την αξίωση να βρει το Άγιο σκήνωμα, όταν ήτα νεαρή. Η Θεία Πρόνοια την είχε οδηγήσει το 1945 στα ερείπια του Μοναστηριού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Βλέποντας το ερημωμένο Μοναστήρι αποφάσισε να μείνει εκεί και να προσπαθήσει σταδιακά να αναστηλώσει την παλαιά Μονή. Καθώς εργαζόταν στο προαύλιο άκουσε μια απόκοσμη βαθιά φωνή να λέει: «Σκάψε εκεί και θα βρεις». Η Μοναχή φώναξε έναν εργάτη και του ζήτησε να σκάψει στο συγκεκριμένο σημείο της αυλής. Εκεί υπήρχε ένας μισογκρεμισμένος τοίχος, ένα μέρος που έμοιαζε με παλαιό κελί Μοναχού. Σκάβοντας ανακάλυψε ο εργάτης ένα κρανίο, που εξέπεμπε γλυκιά ευωδία. Η Μοναχή κατάλαβε ότι βρήκαν το λείψανο κάποιου Αγίου και το ασπάστηκε ευλαβικά. Κατόπιν βρήκε ολόκληρο το σκήνωμα του Αγίου. Τα πήρε και τα τοποθέτησε σε μια θυρίδα. Το βράδυ που βρισκόταν στην παλαιά Εκκλησία άκουσε βήματα από την πλευρά που είχε βρεθεί ο τάφος, να διασχίζουν την αυλή και να κατευθύνονται προς την Εκκλησία. Την κυρίευσε φόβο και ξαφνικά άκουσε μια φωνή να της λέει: «Μέχρι πότε θα με αφήσεις εκεί πέρα; Και ποιος μου έβαλε το κεφάλι έτσι…»

Στράφηκε προς τη φωνή και τον είδε να στέκεται στην πόρτα. Ήταν ψηλός, αδύνατος, πολύ μελαχρινός, με μικρά στρογγυλά μάτια που είχαν ρυτίδες στις άκρες, γενειάδα που έφτανε ως το στήθος του και φορούσε ράσο. Με το δεξί του χέρι την ευλογούσε, ενώ από το αριστερό έβγαινε ένα φως απόκοσμο. Αγαλλίασε η ψυχή της μπροστά στη μορφή του και με θάρρος του απάντησε: «Συγχώρησέ με. Μόλις ξημερώσει με το καλό, θα τα φροντίσω όλα».

Πράγματι το πρωί η Μοναχή πήρε τα οστά, τα καθάρισε προσεκτικά από το χώμα, τα έβαλε σε μια θυρίδα στο Ιερό της Εκκλησίας και τους άναψε κι ένα καντηλάκι. Την ίδια νύχτα είδε στο όνειρό του τον ίδιο Μοναχό. Κρατούσε στην αγκαλιά του μια εικόνα του, φτιαγμένη από ασήμι. Δίπλα του βρισκόταν ένα μανουάλι. Η Μοναχή πλησίασε, άναψε μια λαμπάδα και άκουσε τη φωνή του: «Σε ευχαριστώ πολύ. Το όνομά μου είναι Εφραίμ».

Με διάφορες οπτασίες και οράματα, ο Άγιος Εφραίμ φανέρωνε στις αδελφές του Μοναστηριού την ιστορία της ζωής του. Η Μοναχή Μακαρία αφηγείται: Ένα μεσημέρι λαγοκοιμόταν από την κούραση. Ξαφνικά βλέπει: «Μια ιερή πομπή να πλησιάζει προς το κελί της, ψάλλοντας ύμνους. Έφτασαν μέσα στο κελί, πήραν το σώμα του Αγίου που το κουβαλούσαν στους ώμους τους και το απόθεσαν στην αγκαλιά της. Οι ιερείς ξεκίνησαν να κάνουν την κηδεία και όλοι μαζί βρέθηκαν μέσα σε μια Βυζαντινή Εκκλησία, με περίτεχνο διάκοσμο, αφιερωμένη στον Άγιο».

Ένα μικρό κοριτσάκι που ζούσε στο ίδρυμα της Μονής μαζί με τη γιαγιά του, ένα βράδυ που ήταν ξαπλωμένο στο κρεβάτι του, είδε τον Άγιο να το πλησιάζει. Εκείνος το είδε φοβισμένο, του χάιδεψε το κεφάλι και του είπε: «Μη με φοβάσαι παιδί μου. Είναι ο Άγιος Εφραίμ».

Η γιαγιά του κοριτσιού ένα βράδυ αργά άκουσε κάποιον να στέκεται έξω από την πόρτα του θαλάμου. Πιστεύοντας πως ήταν η αδελφή Μακαρία της φώναξε. Ξαφνικά μια λάμψη φώτισε όλη την περιοχή του Μοναστηριού. Μέσα από το φως εμφανίστηκε ο Άγιος. Κρατούσε στα χέρια του μια μικρή Βυζαντινή Εκκλησία, που είχε τέσσερις τρούλους στις άκρες κι έναν μεγάλο στο κέντρο με ένα φωτεινό Σταυρό. Αμέσως η γιαγιά γονάτισε μπροστά του και ο Άγιος της μίλησε: «Είμαι ο Μεγαλομάρτυρας Εφραίμ. Γεννήθηκα 14 Σεπτεμβρίου, ανήμερα του Σταυρού και πάλι 14 Σεπτεμβρίου ημέρα του Σταυρού, άρχισε το μαρτύριό μου. Να πεις στην αδελφή Μακαρία, πως θέλω να μου φτιάξει ένα τέτοιο προσκυνητάρι, στη στροφή του δρόμου, εκεί που καθόμουν και ξεκουραζόμουν».

Πράγματι οι Μοναχές έφτιαξαν το προσκυνητάρι, ένα κομψοτέχνημα, μικρογραφία Βυζαντινής Εκκλησίας.

Είναι αναρίθμητες οι μαρτυρίες για τις εμφανίσεις και τα θαύματα του Αγίου Εφραίμ. Ένα από αυτά αφορά την Εκκλησία του. Όταν έφτασε η ευλογημένη ώρα, που αξίωσε ο Κύριος, να χτιστεί ο Ναός του Αγίου, βρέθηκε από Θεία Πρόνοια, παλιά πέτρα που στόλιζε άλλοτε ένα οικοδόμημα στην Αθήνα. Η Ηγουμένη Μακαρία αναρωτιόταν, πού ακριβώς θα ήθελε ο Άγιος να χτιστεί η Εκκλησία του. Φτάνει τότε μια προσκυνήτρια στο Μοναστήρι και της λέει: «Είδα στο όνειρό μου τον Άγιο Εφραίμ και μου είπε: «Να πας να πεις στη Γερόντισσα, ότι τον τάφο μου τον θέλω μέσα στην Εκκλησία μου».

Πεντέμισι αιώνες φύλαγε η γη, σαν πολύτιμο θησαυρό στους κόλπους της τον Άγιο Εφραίμ, μέχρι που ο πολυεύσπλαχνος Θεός μας τον φανέρωσε, για να τον έχουμε βοηθό και οδηγό στις δύσκολες μέρες που ζούμε. Ας αναγνωρίσουμε όλοι μας τη δύναμη της πίστης και της προσευχής και ας προστρέχουμε σε Αυτόν, με ταπεινή καρδιά, παρακαλώντας Τον να μας ελεήσει. Και όλοι μαζί, ας ζητήσουμε από Αυτόν τον Άγιο του Θεού Εφραίμ, να είναι πάντα δίπλα μας, να μας φωτίζει, να μας στηρίζει και να μας καθοδηγεί.

Πηγή υλικού

Βίοι Ορθόδοξων Αγίων, Ο Άγιος Εφραίμ, Εκδόσεις «Ένθεος Βίος»

Η Σταχομαζώχτρα του Παπαδιαμάντη !

2011-12-30T17:44:00.007+02:00

“Σταχομαζώχτρα”

Η θεια – Αχτίτσα “είχεν ιδεί την προίκα της κόρης της πωλουμένην επί δημοπρασίας προς πληρωμήν των χρεών αναξίου γαμβρού” και τώρα μετά το θάνατο της κόρης της είχε μείνει “έρημος και χήρα”, προσπαθώντας να αναθρέψει τα δύο ορφανά εγγόνια της. Ο πατέρας των παιδιών ζούσε, αλλά ήταν “χαρτοπαίκτης, μέθυσος και με άλλας αρετάς ακόμη”. Στήριγμα άλλο δεν είχε μείνει στη θεια – Αχτίτσα. Δυο γιοι της “επνίγησαν βυθισθείσης της βρατσέρας των τον χειμώνα του έτους 1864″, ενώ ο τρίτος γιος της, “ο σουρτούκης, το χαμένο κορμί” βρισκόταν ξενιτεμένος στην Αμερική. “Ευτυχής ο μακαρίτης, ο μπαρμπα – Μιχαλιός, όστις προηγήθη εις τον τάφον της συμβίας Αχτίτσας, χωρίς να ιδή τα δεινά τα επικείμενα αυτή μετά τον θάνατόν του”.

Το βασικό εισόδημα της θειας – Αχτίτσας “προήρχετο εκ του σταχομαζώματος”, να ο τίτλος του διηγήματος: “Σταχομαζώχτρα”. Κάθε Ιούνιο έπαιρνε το καράβι και “έπλεεν υπερπόντιος” μέχρι την …Εύβοια. Δεν την ένοιαζε που της είχαν κολλήσει το “ονειδιστικόν επίθετον της καραβωμένης”, γιατί “όνειδος ακόμη εθεωρείτο το να πλέη γυνή εις τα πελάγη”. Στην Εύβοια, μαζί με άλλες φτωχές γυναίκες, “ησχολείτο συλλέγουσα τους αστάχεις” που έπεφταν απ’ τα κάρα των θεριστών! Ναι, μαζεύοντας τα πεσμένα στάχυα απ’ το δρόμο, συγκέντρωνε τρία ή τέσσερα σακιά σιτάρι, δηλαδή “ολόκληρον ενιαυσίαν εσοδείαν δι’ εαυτήν και διά τα ορφανά”. Όμως εκείνο το έτος “αφορία είχε μαστίσει την Εύβοιαν”. Αφορία και στο μικρό νησί που κατοικούσε η Σταχομαζώχτρα, αφορία παντού, και επειδή “ουδέν κακόν έρχεται μόνον”, ενέσκυψε και βαρύς χειμώνας. Άρχισε να χιονίζει από Νοέμβριο μήνα και “μέχρι των Χριστουγέννων, ουδεμία ημέρα εύδιος, ουδεμία γωνία ουρανού ορατή, ουδεμία ακτίς ηλίου”. Στις 23 Δεκεμβρίου το απόγευμα, ο μικρός εγγονός επέστρεψε απ’ το σχολείο, πεινασμένος και άνοιξε το ντουλάπι “αλλ’ ουδέ ψωμόν άρτου εύρεν εκεί”. Η αδελφή του καθόταν ζαρωμένη κοντά στο σβηστό τζάκι και σκάλιζε τη στάχτη, “νομίζουσα εν τη παιδική αφελεία της ότι η εστία έχει πάντοτε την ιδιότητα να θερμαίνη, και ας μη καίη”. Και τα δύο παιδιά “επείνων τα κακόμοιρα”. Η γιαγιά τους, που είχε βγει έξω “προς ζήτησιν άρτου”, επέστρεψε μετά από λίγο έχοντας εξασφαλίσει ένα κομμάτι ψωμί “τις οίδε αντί ποίων εξευτελισμών, και διά πόσων εκλιπαρήσεων!”

Μετά το φαγητό, “η ταλαίπωρος γραία έστρωσε διά τα δύο ορφανά, ίνα κοιμηθώσιν, ανεκλίθη και αυτή πλησίον των, τοις είπε να φυσήσωσιν υποκάτω του σκεπάσματός των διά να ζεσταθούν, τοις υπεσχέθη, ψευδομένη, αλλ’ ελπίζουσα να επαληθεύση, ότι αύριον ο Χριστός θα φέρη ξύλα και ψωμί και μίαν χύτραν κοχλάζουσαν επί του πυρός και έμεινεν άϋπνος πέραν του μεσονυκτίου, αναλογιζομένη την πικράν τύχην της”.

Η ”πικρά τύχη” όμως χαμογέλασε την επόμενη μέρα (παραμονή Χριστουγέννων). Ο παπα – Δημήτρης έφερε στη θεια – Αχτίτσα ένα γράμμα από τον ξενιτεμένο της γιο που περιείχε μέσα κι ένα γραμμάτιο σε συνάλλαγμα. Τι να κάνει η γυναίκα, το πήγε στον κυρ – Μαργαρίτη, ο οποίος ήταν “προεξοφλητής, ή τοκιστής, ή έμπορος”, τοκογλύφος δηλαδή. Ο κυρ – Μαργαρίτης άρχισε να κοιτάζει με προσοχή το γραμμάτιο. “Έρχεται απ’ την Αμέρικα; είπε. Σ’ εθυμήθηκε, βλέπω, ο γιος σου. Μπράβο, χαίρομαι. Είτα επανέλαβεν: Έχει τον αριθμόν 10, αλλά δεν ξέρομε τι είδους μονάδα να είναι, δέκα σελίνια, δέκα ρούπιες, δέκα κολονάτα, δέκα…” δεν πρόλαβε να πει λίρες γιατί θυμήθηκε τα χρέη του συχωρεμένου του άντρα της, του Μιχαλιού κι ύστερα σκέφτηκε πως “κι εκείνος ο τελμπεντέρης ο γαμπρός σου, μου έφαγε δύο τάλλαρα θαρρώ…” και μ’ αυτά και μ’ εκείνα μόνο χρωστούμενη δεν την έβγαλε την κακομοίρα τη Σταχομαζώχτρα μέχρι που εμφανίστηκε κατά τύχη (δεύτερη θεία επέμβαση της “πικράς τύχης”) ένας Συριανός έμπορος, που βλέποντας το γραμμάτιο είπε με θαυμασμό: ‘Συναλλαγματική διά δέκα αγγλικάς λίρας από την Αμερική”! Εκεί τέλειωσαν τα βάσανα της Σταχομαζώχτρας. Ο κυρ – Μαργαρίτης δεν μπορούσε άλλο να την κοροϊδεύει και με βαριά καρδιά “εμέτρησεν εις την χείρα της θεια – Αχτίτσας και προ των εκθάμβων οφθαλμών αυτής, εννέα στιλπνοτάτας αγγλικάς λίρας”. Κράτησε φυσικά μία για την προμήθειά του.

“Και ιδού διατί η πτωχή γραία εφόρει τη ημέρα των Χριστουγέννων καινουργή άδολην μανδήλαν, τα δε ορφανά είχον καθαρά υποκαμισάκια διά τα ισχνά μέλη των και θερμήν υπόδησιν διά τους παγωμένους πόδας των”.

Πηγή:http://logomnimon.wordpress.com/2011/12/22

Η Σταχομαζώχτρα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη πρωτοδημοσιεύτηκε στη χριστουγεννιάτικη “Εφημερίδα” το 1889.

Απίστευτο: Το πρόσωπο του γυρίνου σχηματίζεται από ...βιολεκτρικό πρότυπο!

2011-12-28T11:54:00.003+02:00

Απίστευτο: Το πρόσωπο του γυρίνου σχηματίζεται από ...βιολεκτρικό πρότυπο!

Πριν από λίγους μήνες ανακαλύφθηκε τυχαία στο Πανεπιστήμιο Tufts ένα γεγονός πολύ περίεργο. Η βιολόγος Dany Adams του Πανεπιστημίου, παρατήρησε σε ένα βίντεο από την ανάπτυξη του εμβρύου του βατράχου, ότι όταν ακόμα βρίσκεται σε πρώιμο εμβρυϊκό στάδιο, πριν σχηματιστεί το πρόσωπο, ακτινοβολείται ένα "ψευδοπρόσωπο" στην επιφάνεια του εμβρύου, το οποίο είναι ηλεκτρικής υφής.

Για να διαπιστώσει αν αυτό έπαιζε κάποιον ρόλο στη μορφοποίηση του προσώπου, ή αν ήταν απλά κάποια άχρηστη - αλλά ενδιαφέρουσα - διαδικασία, παρενέβη στο βιοχημικό "δυναμό", που παρήγαγε τον ηλεκτρισμό, με αποτέλεσμα να παραμορφωθεί το πραγματικό πρόσωπο του γυρίνου. Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο τεχνικό περιοδικό Developmental Dynamics.

Μα τί γίνεται; Εμείς νομίζαμε ότι όλη η πληροφορία για την ανάπτυξη ενός οργανισμού βρίσκεται κωδικοποιημένη μέσα στο DNA του. Τώρα βλέπουμε ότι απαιτείται ηλεκτρισμός για την ενεργοποίηση κάποιων γονιδίων. Έχουμε δηλαδή την ανάπτυξη των γυρίνων από γενετικά σήματα, αλλά και από ηλεκτρικά.

Πως μπορεί να ενσωματωθεί αυτό στη δαρβινική θεωρία των μεταλλάξεων και της φυσικής επιλογής;

Πηγή:

ClopYPastE

Σημειώσεις δικές μου:

1/ Διάβαζα κάπου , καιρό πρίν, οτι οι μορφές εχουν το "πρότυπο ενεργειακό τους υπερκείμενο" ! ! !

2/ Αναζητώντας , οι επιστήμονες ,την ελάχιστη δομή της υλης, βρήκαν οτι αυτή δεν ειναι υλη αλλά ενέργεια, εμπεριέχουσα πληροφορίες και μάλιστα με τη "μορφή" μορφών ! ! !

3/ ...πριν απο τον "κόσμο" μας, πρϋπήρχε το χάος στο οποίο επικρατούσε αρρυθμία, αταξία και αμορφία..

Με την παρέμβαση, ομως, Υψίστου Δημιουργικού Νοός (του Θεού για μένα ) μετετράπη η αρρυθμία σε ρυθμό, η αταξία σε τάξη και η αμορφία σε μορφή !

Γι αυτό , λοιπόν, όποιος βάλλει κατά της "μορφής" βάλλει κατά του Θείου ! ! !

Ισως για αυτό, στην ιστορία, σκληροί τιμωροί αλλοίωναν τη μορφή των "ευτελών" , "αδίκων" ή "ατίμων", για να την αποσυνδέσουν απο τη Θεία της καταγωγή ! ;

Ι.Β.Ν.

Την Αγια Νύχτα !

2011-12-24T06:30:00.004+02:00

Την Αγια νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός
μην περιμένεις να φανεί τ' αστέρι.
Αν της Αγάπης δε σε λάμπρυνε το φώς
στη Βηθλεέμ κανείς δε θα σε φέρει.

Μην περιμένεις τ' αστρο να φανεί
στη φάτνη και να ψάλλουν οι Αγγέλοι,
απο τα πάθη σ' αν δεν εχεις λυτρωθεί
κι' αν στη ψυχή σ' αυτό δεν ανατέλλει.

Καμπάνα δε θ' ακούσεις μυστική
αν δεν ηχεί βαθειά σου μ' αρμονία.
Κανένας ουρανός δε θ' ανοιχτεί
ν' ακούσεις το "εν ανθρώποις ευδοκία"

Ακόμη με τους Μάγους νοσταλγός
για μακρυνή πορεία μην ξεκινήσεις.
Το σπήλαιο που γεννήθηκ΄ο Χριστός
είναι πολύ κοντά να προσκυνήσεις.

Την Αγια, την ολόφεγγη νυχτιά,
που δεν τη σκιάζει της κακίας το νέφος,
γίνεται φάτνη κάθε αγνή καρδιά
και μέσα της.. το Θείον γεννιέται Βρέφος !

(Απο το προσωπικό μου αρχείο,
γραμμένο απο τη Χρυσάνθη Ζιτσαία
και δημοσιευμένο
απο τον " Φυσιολάτρη" το 1977)
Ι.Β.Ν.

Κάποια Χριστούγεννα ο Παπαδιαμάντης....

2011-12-22T23:25:00.006+02:00

Την προσωπογραφία του συγγραφέα φιλοτέχνησε η ζωγράφος Χριστίνα Αδάμ

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης -Ένα αληθινό περιστατικό !

Πήγε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στα γραφεία της εφημερίδας «Ακρόπολις» για να παραδώσει ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα. Ο Σταμάτης Σταματίου (Στάμ Στάμ) δεν τον αναγνώρισε και μάλιστα σχημάτισε την εντύπωση ότι ήταν κάποιος άπορος που πήγε να πάρει τις δέκα δραχμές για τα Χριστούγεννα, όπως όλοι οι φτωχοί της εποχής. Ο Παπαδιαμάντης τις πήρε, αλλά ήθελε να δώσει και το κείμενό του. Ακολουθεί ο χαρακτηριστικός διάλογος , όπως τον κατέγραψε ο Στ. Σταματίου:
«-Κι αυτά τι να τα κάμω; Δεν τα θέλετε;
Και μου έδειχνε κάτι χαρτιά. Νόμισα πως ήταν πιστοποιητικά απορίας.
–Κράτησέ τα, του είπα, εμάς δεν μας χρειάζονται.
Εσείστηκε, λυγίστηκε ολίγο, έκανε, σκυφτός να φύγη, ξαναγύρισε.
–Τότε αφού δεν σας χρειάζονται αυτά, εγώ με τι δικαίωμα θα πληρωθώ;
–Δεν πειράζει, αρκούμεθα εις τον λόγον σας. Χριστούγεννα είναι τώρα.
–Ναί, αλλά αν δεν πάρετε αυτά, εγώ δεν μπορώ να πάρω χρήματα.
–Μα δεν τα παίρνετε εσείς τα χρήματα, σας τα δίνουμε εμείς!...
–Ε, τότε, πάρτε κι εσείς ετούτα που μου τα ζητήσατε.
Και τα άφησε σιγά και μαλακά απάνω στο τραπέζι. Εσκέφθηκα, μήπως του ζήτησε τίποτα πιστοποιητικά το λογιστήριο.
–Μα τι είναι, επι τέλους αυτά, του λέω, που πρέπει απαραιτήτως να τα πάρουμε;
–Το διήγημα των Χριστουγέννων, που μου εζητήσατε.
–Το διήγημα των Χριστουγέννων... και ποιός είσθε σείς;
–Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης!
–Ο ίδιος;
–Ο ίδιος και ολόκληρος!
Επεσε το ταβάνι κα μέ πλάκωσε, η πέννα έφυγε απο τα χέρια μου, όλα εκεί μέσα, εικόνες, καρέκλες, βιβλία, εφημερίδες, σαν να στροβιλίσθηκαν γύρω μου και έκανα ώρα να συνέλθω.
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης! Αυτός ο πρίγκηψ των Ελλήνων λογογράφων, που τον φανταζόμουνα ακτινοβολούντα, γελαστόν, ωραίον, καλοντυμένον, ευτυχή, γεμάτον εγωϊσμόν, αέρα και μεγαλοπρέπεια, αυτός!... Αυτός ο μαλακός, ο καλός, ο δειλός, ο φοβισμένος, και τσαλακωμένος άνθρωπος, που στεκότανε με συστολή μαθητού επιμελούς, εκεί ενώπιόν μου!... Αυτός, που μας έδωκε γλύκες πνευματικές και συγκινήσεις ψυχικές, που ανιστόρησε κόσμους θαλασσινούς, κι᾿ εζωντάνεψε, εμπρός μας, ανθρώπους μακρυνούς κι᾿ αγνώστους, που τούς έκαμε δικούς μας, εντελώς δικούς μας, σαν να περάσαμε μιά ζωή μαζί, αυτός σε μιά τέτοια κατάστασι, εκεί ενώπιόν μου!... Του έσφιξα το χέρι χωρίς να ημπορώ ούτε μιά λέξι να προφέρω. Απο την ταραχή μου και τη σαστιμάρα μου ούτε το φώς δεν άναψα. Αισθάνθηκα ένα τρεμουλιαστό χέρι να σφίγγη το δικό μου και τον έχασα μέσα εις το σκοτάδι... Εμεινε όμως πίσω μια μοσχοβολιά κηριού που λυώνει εμπρός στις άγιες εικόνες, κάτι από του καντηλιού το σβύσιμο, κάτι από θυμιατού πέρασμα μακρυνό, μακρυνό πολύ...».

http://www.nicethings.gr/?q=papa_rodos

Αξέχαστα Χριστούγεννα...

2011-12-21T22:36:00.005+02:00

Αξέχαστα Χριστούγεννα

«Και του χρόνου με τη νίκη...

...Αλησμόνητη θα μας μείνη , σ' όλη μας ίσως την ζωή, η ψυχική μας ανάταση κατά τα Χριστούγεννα. Καθισμένοι σκυφτοί μέσα σ' έναν αχυρώνα σκοτεινό, ενώ έξω το σκοτάδι με την χιονοθύελλα αγριεύουν περισσότερο την νύχτα - μια σκέψη κυριαρχεί στις χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις μας. «Αχ! νάχαμε ένα Ευαγγέλιο, μια Συνέκδημο σήμερα». Ξάφνου ένας συνάδελφος μπαίνει με μια "Νεολαία" στα χέρια πού στο εξώφυλλο της έχει την εικόνα της Θεομήτορος. Για πότε δημιουργήθηκε το εικόνισμα του αχυρώνα μας σε μια γωνιά του !

Μπροστά στην εικόνα ένα καντήλι - από άδειο κουτί κονσέρβας - με λίγο λάδι και με φιτίλι από βαμπάκι ατομικού επιδέσμου, σκορπά το απλό φως του στο σκοτεινό αχυρώνα μας και ημερεύει το περιβάλλον του. Γαλήνεψε και η ψυχή μας και μια βαθειά ικανοποίησις ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό μας πού είναι πάντα στραμμένο προς το εικόνισμα για την επιτυχία μας - η ψυχή βρήκε στην κατάλληλη στιγμή εκείνα πού ποθούσε - την θρησκευτική ανάταση από το σύμβολο. Με μιας άρχισαν τα χείλη μας να ψάλλουν τους γνωστούς μας θρησκευτικούς ύμνους γύρω στην Γέννηση του Σωτήρος και μείναμε σύμφωνοι όλοι να σηκωθούμε να τους ξαναψάλλουμε κατά τις 3 μετά τα μεσάνυχτα.

«Αι! παιδιά, ώρα είναι!», ακούστηκε μέσα στον ύπνο μας μια φωνή, πού μας έκανε να πεταχτούμε αμέσως επάνω. Ρίχνομε στην πλάτη την χλαίνη και αμέσως μπροστά στο εικόνισμα - το ωραιότερο του κόσμου - κάτω από το φως του καντηλιού αφήναμε τις ψυχές μας να ψάλλουν την Γέννηση του Χριστού.

Ουδέποτε στη ζωή μας νοιώσαμε τέτοια θρησκευτική κατάνυξη, όση εκείνη τη βραδυά μέσα στον αχυρώνα, τέτοια ψυχική αγαλλίαση. - Το «δόξα εν υψίστοις...», το «επεσκεψάτο ημάς...», έβγαιναν από ψυχές πού διψούσαν από τέτοιες στιγμές ιερές. Με μια χειραψία και με μια ευχή στα χείλη «και του χρόνου με τη νίκη, παιδιά, στα σπίτια μας», τελειώσαμε την προσευχή μας. Βωβοί μέσα στην κουβέρτα ενώ κυλούσε από τα μάτια ένα δάκρυ αναμνήσεων ορκιζόμαστε ακόμη μια φορά να θυσιαστούμε για την πίστη του Χριστού και για την τιμή της Πατρίδας μας. «Τι ωραία πού ήταν η χθεσινή βραδυά. Αξέχαστη θα μας μείνη», ήταν τα πρωινά λόγια πού ανταλλάζαμε. Αλήθεια, αξέχαστα θα μείνουν τα Χριστούγεννα του 1940».

Εφ. Εκκλησία, Αρ. 3, 1941

Γραπτή μαρτυρία από το βιβλίο «Στην Εποποιία του 1940 – 41 με πίστη»,

της Μερόπης Ν. Σπυροπούλου,

Εκδόσεις Αρχονταρίκι, σειρά διδαχή, Αθήνα 2009

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΕΛΕΚΑΣ

Υπαξιωματικός Τ.Τ 724

Αναφέρεται στον Τόμο των Κώστα Ν. Χατζηπατέρα - Μαρίας Φαφαλιού

«ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ 40-41», 4η Έκδοση, ΚΕΔΡΟΣ 2005.

http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5016&catid=261&Itemid=340

Σημείωση δική μου: Ψάχνοντας βρήκα τα περιοδικά εκείνης της εποχής. Ενα απο αυτά τα δύο εξώφυλλα ηταν το εικόνισμα εκείνο το Χριστουγεννιάτικο βράδυ !
Ι.Β.Ν.

Η Διακότρουπα στην ορεινή Ηλεία !

2011-12-19T21:20:00.000+02:00

Φωτογραφία Χρήστος Γιαννόπουλος

Τον Σεπτέμβριο του 1936 δημοσιεύεται άρθρο του Ι. Σαρρή στο περιοδικό «Το Βουνό» σχετικό με την εξερεύνηση του βαράθρου Δρακότρυπα Ερυμάνθου. Η εξερεύνηση αυτή έγινε με συνεργασία της Σ.Ο (Σπηλαιολογική Ομάδα) του Ε.Ο.Σ Αθηνών και του τμήματος Ε.Ο.Σ Πατρών. Η αποστολή αυτή ήταν και το έναυσμα για την ίδρυση της Σ.Ο. Πατρών.

Το βάραθρο βρίσκεται σε υψόμετρο 730μ κοντά στο χωριό Βερβινή (Κρυόβρυση) στη θέση Καρυές (Χάνι), νότια του Ερυμάνθου. Οι ιστορίες για αυτό ήταν τρομερές, πολλές φορές το λέγανε και Διακότρουπα. Μια παπαδιά εξαφανίστηκε μέσα, και στο βάθος του έρεε ένας αόρατος ποταμός, πολλές φορές οι χωρικοί είχαν κάνει αυλάκι που διοχέτευε νερά στο στόμιο του βαράθρου με σκοπό να το γεμίσουν χωρίς αποτέλεσμα. Όλα αυτά ήσαν γνωστά στον πρόεδρο του τμήματος Πατρών ο οποίος οργάνωσε την αποστολή με την συνεργασία της Σ.Ο του Ε.Ο.Σ Αθηνών. Η αποστολή έγινε τις 15 και 16 του Αυγούστου το 1936.

Η ομάδα ξεκίνησε από την Πάτρα με αυτοκίνητο. Από το χωριό Ερυμάνθεια και μετά από τρίωρη πεζοπορία έφτασε στο χωριό Προστοβίτσα, και από εκεί με πεζοπορία δύο περίπου ωρών έφτασε στην περιβόητη Δρακότρυπα. Την νύχτα της πρώτης ημέρας η ομάδα έμεινε έξω από το σπήλαιο. Οι κάτοικοι του χωριού μαθαίνοντας την είδηση, έφτασαν το επόμενο πρωί «συν γυναιξί και τέκνοις» με επικεφαλής τους τον πρόεδρο της κοινότητας.

Το συνολικό βάθος του σπηλαίου ήταν 64μ , και αυτό ήταν ένα πρόβλημα αφού είχαν μαζί τους μόνο 40μ σκάλα. Το έλυσαν ενώνοντας σκοινί με διαδοχικές θηλιές στο πρώτο μέρος του βαράθρου όπου η κλίση ήταν μικρή. Στο σκοινί με τις θηλιές ένωσαν τη σκάλα η οποία έφτασε μέχρι τον πάτο. Στον πάτο του βαράθρου κατέβηκαν δύο μέλη από την Πάτρα και ένας από την Αθήνα. Ο πυθμένας είναι λασπώδης και γεμάτος από πέτρες που έριχναν οι χωρικοί, στο χαμηλότερο σημείο του το έδαφος ήταν πολύ μαλακό και υποχωρούσε από το βάρος. Σε αυτό το σημείο υπήρχε και σταγονορροή, η οποία, ενισχυμένη από την αντήχηση, δημιουργούσε την εντύπωση του υπόγειου ποταμού σε αυτούς που βρίσκονταν στην είσοδο. Τα αποτελέσματα αυτά ικανοποίησαν την περιέργεια των χωρικών αλλά και τους δυσαρέστησαν, αφού δεν ανταποκρίνονταν στις φανταστικές δοξασίες. Ο πρόεδρος του χωριού αποχαιρετώντας τους, σε μικρό λόγο που έβγαλε, μεταξύ των ευχαριστιών του, είπε: «κρίμα μόνο που έλεγαν οι παππούδες μας ότι απόλυσαν 120 οργιές σκοινί και δεν ήβραν τον πάτο»

Τελειώνοντας το άρθρο ο Σαρρής προσθέτει και κάτι που του είπε ένας φίλος, που έμαθε για την εξερεύνηση αυτή. «Με τας προσπαθείας σας ταύτας καταστρέφετε τας σεβαστάς λαϊκάς παραδόσεις, χωρίς να προσφέρετε τίποτε εις την επιστήμην» .

Πόσο δίκιο ειχε !

Από τον Θωμά Θεοδοσιάδη - Μέλος ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο.

Σημείωση δική μου:
Η παράδοση μιλάει για ομορφη παπαδοπούλα " Σαν αστράψει και βροντήξει παπαδοπούλα θε να λείψει...(Ν.Πολίτης)

Δεν διοχέτευαν νερό με αυλάκι μέσα στη Διακότρουπα, επεφτε το μισό ποτάμι-στις μεγάλες του κατεβασιές και υπερχειλίσεις- και χανότανε !
Ι.Β.Ν.

ΕΝΑ ΠΡΟΣΦΑΤΟΝ ΘΑΥΜΑ ΕΙΚΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΟΥ ΕΛΑΒΕ ΧΩΡΑΝ ΕΙΣ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟΝ ΤΩΝ Β. ΠΡΟΑΣΤΕΙΩΝ

2011-12-17T10:41:00.000+02:00

ΕΝΑ ΠΡΟΣΦΑΤΟΝ ΘΑΥΜΑ ΕΙΚΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΟΥ ΕΛΑΒΕ ΧΩΡΑΝ ΕΙΣ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟΝ ΤΩΝ Β. ΠΡΟΑΣΤΕΙΩΝ

Απο αξιόπιστο γνωστό μου, πιστό χριστιανό, πληροφορήθηκα ένα θαυμαστό γεγονός, πού έλαβε χώρα , πρότινος στά βόρεια προάστεια τών Αθηνών, σε παλαιό παραδοσιακό φαρμακείο.

Όταν ο φαρμακοποιός συμπλήρωσε το χρόνο τής ἐπαγγελματικής σταδιοδρομίας του και επρόκειτο να συνταξιοδοτηθεί, παρέδωσε το φαρμακείο στο γιό του, επίσης φαρμακοποιό. Εκείνος ανακοίνωσε στον πατέρα του ότι θα το ανακαινίσει, γεγονός που έγινε πραγματικότητα. Στην ανακαίνισή του όμως συμπεριέλαβε και μία ασεβή πράξη. Αποκαθήλωσε από τήν περίοπτη θέση τήν εικόνα του Χριστού, που ευλαβικά είχε τοποθετήσει ο πατέρας του, καὶ την έβαλε σε ένα συρτάρι τού φαρμακείου. Οταν τελείωσε η ανακαίνιση, ο «προοδευτικός», νέος φαρμακοποιός, δέν θεώρησε σκόπιμο να επανατοποθετήσει τήν εικόνα εκεί πού, πρίν δεκαετίες, τήν είχε βάλει ο πατέρας του, αλλά την άφησε κρυμμένη στό συρτάρι.

Συνέβη όμως κάποια νύχτα διανυκτέρευσης τού φαρμακείου του ένα έκτακτο, δυσάρεστο περιστατικό, νά του θυμίσει τήν ασεβή πράξη του πρός τήν εικόνα τού Χριστού, πού είχε αποκαθηλώσει. Μία νεαρή, σε προχωρημένη νυχτερινή ώρα, χτύπησε τήν πόρτα τού φαρμακείου. Ὁ φαρμακοποιός άνοιξε μία μικρή θυρίδα, πού έχει στη θύρα εισόδου, για λόγους ασφαλείας και τη ρώτησε τί θέλει.

Ἐκείνη του είπε:
– Παρακαλώ νά μού δώσετε κάποιο καταπραϋντικό φάρμακο, γιά τή μητέρα μου, πού έχει ταραχή και σπασμούς, για να ηρεμήσει.

Ο φαρμακοποιός νυσταγμένος τής έδωσε ένα φιαλίδιο με φάρμακο και πήγε να καθίσει.
Ξαφνικά όμως σηκώθηκε ταραγμένος, γιατί κατάλαβε οτι απρόσεκτα είχε κάνει εγκληματικὸ λάθος. Τής είχε δώσει δηλητήριο αντί καταπραϋντικού. Μὲ τρόμο και κρύο ιδρώτα άνοιξε τήν πόρτα κοιτάζοντας δεξιά αριστερά μήπως δεί τήν πελάτισσά του και προλάβει το κακό, αλλά μάταια, εκείνη είχε χαθεί μέσα στήν ερημιά τής νύχτας. Ενοιωσε τότε να λυγίζουν τα γόνατά του από αγωνία και φόβο για τα δεινά επακόλουθα του θανάσιμου λάθους του.

Απελπισμένος έκλεισε τήν πόρτα και μέ μεγάλη ταραχή άνοιξε το συρτάρι, πού είχε καταχωνιάσει τήν εικόνα τού Χριστού καὶ τήν έστησε όρθια μπροστά του, γονάτισε και προσευχήθηκε θερμά. Ζήτησε απο τόν Κύριο τής δόξης να κάνει τό θαύμα του, ώστε να μή γίνει ένοχος απώλειας μίας ζωής. Γεμάτος τύψεις καὶ αναγνωρίζοντας τήν ασεβή πράξη του, να αποκαθηλώσει τήν εικόνα, ζητούσε συγγνώμη από το Θεό και κοίταζε τή θέση, πού έμενε γυμνή απο τη θεία παρουσία της.

Ξαφνικά όμως η πόρτα τού φαρμακείου ξαναχτύπησε. Σηκώθηκε να δεί ποιός είναι, ανοίγοντας τη γνωστή θυρίδα. Και έκπληκτος, ώ τού θαύματος (!) βλέπει τή νεαρή πελάτισσά του, που είχε φύγει πρίν λίγα λεπτά, νά τού λέει:

– Με συγχωρείτε αλλά γλίστρησα και έπεσα. Το μπουκαλάκι με το φάρμακο, πού μου δώσατε έσπασε. Παρακαλώ να μού τό ξαναδώσετε!

Ο φαρμακοποιός σταυροκοπήθηκε και αναφώνησε: Δοξασμένο το όνομά Σου Χριστέ μου. Σε ευχαριστώ. Και έσπευσε να εξυπηρετήσει τη νεαρή, πού τού είχε φέρει τό θείο μήνυμα τού θαύματος τού Κυρίου, στην εικόνα τού οποίου θερμά, ολόψυχα και εν μετανοία είχε προσευχηθεί.

Ο Θεός, που θέλει, «πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν», επέτρεψε να γίνει το θαύμα Του, διότι ο νέος φαρμακοποιός δεν είχε κακή προαίρεση, αλλά ήταν θύμα τής ασεβούς «εξέλιξης» και τού εικονομαχικού πνεύματος τών καιρών μας.

Μετά τό θαυμαστό αυτό γεγονός, ο φαρμακοποιός τοποθέτησε ευλαβικά τήν εικόνα του Σωτήρος Χριστού στη θέση της, όπου και στολίζει πλέον, μέ τήν ιερή λαμπρότητα τού θείου προσώπου της, το φαρμακείο τών βορείων προαστείων.

«Τήν άχραντον εικόνα Σου προσκυνούμεν αγαθέ...», «Βασιλεύ τής δόξης»!

Πηγή: orthodox-voice.blogspot.com

http://clopyandpaste.blogspot.com/2011/12/blog-post_03.html#ixzz1flC8WPzJ

ΚΡΕΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΨΗΛΑ

2011-12-15T14:26:00.000+02:00

ΚΡΕΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΨΗΛΑ

Η σύλληψη του κτήνους στην Κρήτη, που κατέστρεψε τις ζωές δεκάδων παιδιών και τώρα το παίζει τρελός για να γλιτώσει, ανέδειξε τη διάβρωση που έχει προκαλέσει στην κοινωνία η πρόταξη των ελευθεριακών μοντέλων εκ μέρους των «προοδευτικών» και των υποστηρικτών του δικαιωματισμού.

Το μόνο σίγουρο ήταν ότι η κοινωνική (και παρεπόμενα και σεξουαλική) ελευθεριότητα, θα οδηγούσε αργά ή γρήγορα, σε εκτρωτικά φαινόμενα-δείγματα ηθικής κατάρρευσης.
Το πρόβλημα, δεν έχει εντοπιστεί μόνο στην Ελλάδα. Το αντίθετο: στην Ευρώπη, τέτοια φαινόμενα είναι συχνά. Θυμίζουμε τα φοβερά σκάνδαλα παιδεραστίας που συγκλονίζουν την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αλλά και εξωφρενικές καταστάσεις, όπως ήταν ο σχηματισμός κόμματος... παιδόφιλων (!) στην Ολλανδία, που μάλιστα συμμετείχε και σε εκλογές.

Φυσικά, έχουν προηγηθεί και άλλα, όπως οι κυνικές παραδοχές του «ήρωα» του γαλλικού Μάη Ντανιέλ Κον Μπεντίτ στα βιβλία του για τις σχέσεις του με παιδιά σε «εναλλακτικά» νηπιαγωγεία, που μάλιστα πολύ πρόσφατα καταγγέλθηκαν επώνυμα (και αυτή τη φορά αναπάντητα) από τον Ζαν Μαρί Λε Πεν στην Ολόμελεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Θυμίζουμε ότι ο «πράσινος» ευρωβουλευτής (Γάλλος ή Γερμανός, δεν έχει κανείς καταλάβει), ο υπέρμαχος του βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας, έχει απολογηθεί δημόσια στη γαλλική τηλεόραση, αρνούμενος σε δεύτερη φάση αυτά που ο ίδιος έχει περιγράψει στα γραπτά του!

Εδώ και χρόνια, ακούμε συνεχώς για πολλές συλλήψεις στη χώρα μας, ατόμων που διακινούν υλικό παιδικής πορνογραφίας. Η αρμόδια υπηρεσία της ΕΛΑΣ, δίνει σκληρή μάχη για να σταματήσει αυτή τη μάστιγα, δουλεύοντας νυχθημερόν και έχοντας σημειώσει σπουδαίες επιτυχίες. Όμως, το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις. Και θα παίρνει, όσο κάποιοι συνεχίζουν να προωθούν μοντέλα κοινωνικής ελευθεριότητας, «απελευθερώνοντας» τα πάντα και «θεσμοθετώντας» την κάθε λογής ανωμαλία. Το άτομο έχει πάντα «δικαιώματα», το σύνολο όχι. Δεν έχει καν το δικαίωμα στην προστασία του.

Το ένα πάντως, φέρνει το άλλο, χαλαρώνοντας τις ηθικές αναστολές και η παρακμιακή αριστεριστική υποκουλτούρα θριαμβεύει: η απελευθέρωση της χρήσης ναρκωτικών, η πρόταξη και η (νομοθετική πλέον) προστασία της απόκλισης και της διαστροφής (και η μετονομασία της σε «ιδιαιτερότητα»), η πρόνοια για τα «δικαιώματα» της κάθε υπο-μειονότητας, κατακερματίζουν την κοινωνία και καλλιεργούν το έδαφος για καταχρήσεις και συμπεριφορές που πληγώνουν βαθύτατα το κοινωνικό σώμα.

Εδώ όμως, μιλάμε για τα παιδιά και την προστασία τους. Δεδομένου λοιπόν ότι οι παιδεραστές είναι άτομα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ επικίνδυνα, η αντιμετώπισή τους ΠΡΕΠΕΙ να είναι πολύ σκληρή. Με λίγα λόγια, μόνη ενδεδειγμένη λύση για αυτούς είναι η θανατική ποινή. Και αυτό, γιατί στην Ελλάδα, κανείς πια δεν μένει στη φυλακή πάνω από 20-22 χρόνια, λόγω των συγχωνεύσεων ποινών, λόγω της λογικής της αποσυμφόρησης των φυλακών, λόγω, λόγω, λόγω... Με λίγα λόγια, τα ισόβια δεν είναι ισόβια, εδώ και πολύ καιρό. Και αργά ή γρήγορα, μέσα στη λήθη του χρόνου, οι παιδεραστές ξαναβγαίνουν στην κοινωνία, πιο επικίνδυνοι από ποτέ. Αφήστε που ποτέ δεν ξέρει κανείς τι μπορεί να αποφασίσει ενδιάμεσα το συμβούλιο αδειών της κάθε φυλακής, χορηγώντας άδεια, ποιος ξέρει σε ποιον και εκθέτοντας έτσι την κοινωνία σε κινδύνους.

Και τώρα πια, οι παιδεραστές τη γλιτώνουν γενικώς, μιας και φτιάχτηκε ειδική φυλακή για αυτούς, στην Τρίπολη, όπου και οδηγήθηκε και το κτήνος της Κρήτης. Γιατί όμως να ταΐζει αυτό το κατακάθι ο Έλληνας φορολογούμενος;

http://eleftheriskepsii.blogspot.com/2011/12/blog-post_9559.html

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ ΠΡΟΣ ΔΗΜΟΝΙΚΟΝ

2011-12-10T08:38:00.003+02:00

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, ΠΡΟΣ ΔΗΜΟΝΙΚΟΝ
ΙΣΟΚΡ 1.24–28 Συμβουλές για έναν ηθικό βίο
Στο έργο, που θεωρείται νόθο, παρατίθενται διάφορες πρακτικές διδαχές του συγγραφέα προς κάποιον Δημόνικο για έναν ορθό και ηθικό τρόπο ζωής.

[24] Μηδένα φίλον ποιού, πρίν άν εξετάσης πώς κέχρηται τοίς πρότερον φίλοις· έλπιζε γάρ αυτόν και περί σέ γενέσθαι τοιούτον, οίος και περί εκείνους γέγονε. βραδέως μεν φίλος γίγνου, γενόμενος δε πειρώ διαμένειν· ομοίως γάρ αισχρόν μηδένα φίλον έχειν και πολλούς εταίρους μεταλλάττειν. μήτε μετά βλάβης πειρώ τών φίλων, μήτ’ άπειρος είναι των εταίρων θέλε. τούτο δε ποιήσεις, εάν μή δεόμενος το δείσθαι προσποιή.

[25] περί των ρητών ως απορρήτων ανακοινού· μή τυχών μέν γάρ ουδέν βλαβήσει, τυχών δε μάλλον αυτών τόν τρόπον επιστήσει. δοκίμαζε τους φίλους εκ τε τής περί τόν βίον ατυχίας και της εν τοις κινδύνοις κοινωνίας· το μεν γαρ χρυσίον εν τώ πυρί βασανίζομεν, τούς δε φίλους εν ταίς ατυχίαις διαγιγνώσκομεν. ούτως άριστα χρήσει τοίς φίλοις, εάν μή προσμένης τάς παρ’ εκείνων δεήσεις, αλλ’ αυτεπάγγελτος αυτοίς εν τοίς καιροίς βοηθής.

[26] ομοίως αισχρόν είναι νόμιζε τών εχθρών νικάσθαι ταίς κακοποιίαις και των φίλων ηττάσθαι ταις ευεργεσίαις. αποδέχου τών εταίρων μή μόνον τούς επι τοίς κακοίς δυσχεραίνοντας, αλλά και τούς επι τοίς αγαθοίς μή φθονούντας· πολλοί γάρ ατυχούσι μεν τοίς φίλοις συνάχθονται, καλώς δε πράττουσι φθονούσι. τών απόντων φίλων μέμνησο πρός τούς παρόντας, ίνα δοκής μηδέ τούτων απόντων ολιγωρείν.

[27] Είναι βούλου τα περί τήν εσθήτα φιλόκαλος, αλλά μή καλλωπιστής. έστι δέ φιλοκάλου μεν το μεγαλοπρεπές, καλλωπιστού δέ το περίεργον. Αγάπα τών υπαρχόντων αγαθών μή την υπερβάλλουσαν κτήσιν αλλά τήν μετρίαν απόλαυσιν. καταφρόνει τών περί τον πλούτον σπουδαζόντων μεν, χρήσθαι δε τοίς υπάρχουσι μή δυναμένων· παραπλήσιον γαρ οι τοιούτοι πάσχουσιν, ώσπερ αν εί τις ίππον κτήσαιτο καλόν κακώς ιππεύειν επιστάμενος.

[28] πειρώ τόν πλούτον χρήματα και κτήματα κατασκευάζειν. έστι δε χρήματα μεν τοίς απολαύειν επισταμένοις, κτήματα δέ τοίς κτάσθαι δυναμένοις. τίμα τήν υπάρχουσαν ουσίαν δυοίν ένεκεν, τού τε ζημίαν μεγάλην εκτίσαι δύνασθαι, και τού φίλω σπουδαίω δυστυχούντι βοηθήσαι· πρός δέ τόν άλλον βίον μηδέν υπερβαλλόντως αλλά μετρίως αυτήν αγάπα.

Μτφρ. Κ.Θ. Αραπόπουλος. 1950. Ισοκράτους Προς Δημόνικον, Προς Νικοκλέα, Νικοκλής ή Κύπριοι. Αρχαίον κείμενον, εισαγωγή, μετάφρασις, σημειώσεις. Αθήνα: Πάπυρος.

[24] Κανένα να μη κάμνης φίλον προτού εξετάσης πώς έχει συμπεριφερθή προς τους παλαιούς του φίλους· διότι πρέπει να προβλέπης ότι θα συμπεριφερθή και προς σε, όπως συμπεριεφέρθη προς εκείνους. Να γίνεσαι μεν βραδέως φίλος, αφού δε γίνης φίλος να μένης πιστός εις την φιλίαν. Διότι είναι εξ ίσου απρεπές να μη έχης κανένα φίλον και να αλλάζης πολλούς φίλους συχνά. Να μη δοκιμάζης τους φίλους σου κατά τοιούτον τρόπον ώστε εκ της δοκιμής ταύτης να προέρχεται διά σε ζημία, μήτε όμως να θέλης να έχης τους φίλους σου αδοκιμάστους. Τούτο δε θα κατορθώσης, αν προσποιείσαι ενώπιον αυτών ότι έχεις ανάγκας τας οποίας δεν έχεις·

[25] να ανακοινώνης εις αυτούς ζητήματα, τα οποία δύνανται να κοινολογηθούν, παρουσιάζων αυτά ως μυστικά· αν διαψευσθής εις τας ελπίδας σου, δεν θα υποστής εκ τούτου καμμίαν ζημίαν, εάν δε αι ελπίδες σου επιβεβαιωθούν, θα έχης ασφαλεστέραν γνώσιν του χαρακτήρος των φίλων σου. Να δοκιμάζης τους φίλους εις τας δυστυχίας και εις τους κοινούς κινδύνους· διότι τον μεν χρυσόν δοκιμάζομεν εις το πυρ, τους δε φίλους διακρίνομεν εις τας ατυχίας. Θα τηρήσης την αρίστην στάσιν απέναντι των φίλων σου, αν δεν περιμένης ούτοι να σου γνωρίσουν τας ανάγκας των, αλλ' αν αυθορμήτως έλθης εις βοήθειάν των, όταν αι περιστάσεις το επιβάλλουν.

[26] Να νομίζης ότι είναι εξ ίσου επαίσχυντον να νικάσαι υπό των εχθρών σου εις το κακόν και να φαίνεσαι κατώτερος των φίλων σου εις τας ευεργεσίας που σου κάμνουν. Να θεωρής ως αληθείς φίλους όχι μόνον εκείνους που λυπούνται διά τας δυστυχίας σου, αλλά και εκείνους οι οποίοι δεν σε φθονούν διά την ευτυχίαν σου· διότι πολλοί λυπούνται μεν μαζί με τους φίλους των διά τας ατυχίας των, αλλά τους φθονούν, όταν ευτυχούν. Να ενθυμήσαι τους απόντας φίλους σου ενώπιον των παρόντων, διά να φαίνεσαι ότι ουδέ τούτους λησμονείς, όταν είναι απόντες.

[27] Να θέλης να είσαι όσον αφορά την ενδυμασίαν σου φιλόκαλος και όχι καλλωπιστής. Είναι δε ίδιον γνώρισμα του μεν φιλοκάλου η μεγαλοπρέπεια, του δε καλλωπιστού το εξεζητημένον (η επίδειξις, ίνα κινηθή η περιέργεια των άλλων). Να αγαπάς ουχί την υπερβολικήν αύξησιν των υπαρχόντων αγαθών, αλλά την μετρίαν απόλαυσιν τούτων. Να καταφρονής τους φιλοχρημάτους, οι οποίοι ζητούν να συσσωρεύουν θησαυρούς και δεν γνωρίζουν να απολαύσουν εκείνους που έχουν· διότι ούτοι πάσχουν κάτι παρόμοιον με εκείνους οι οποίοι αγοράζουν ωραίον ίππον, ενώ γνωρίζουν να ιππεύουν κακώς.

[28] Προσπάθει να καθιστάς τον πλούτον σου προσοδοφόρον και χρήσιμον· είναι δε ο πλούτος χρήσιμος μεν εις τους επιθυμούντας να μεταχειρίζωνται τούτον ελευθερίως, προσοδοφόρος δε εις τους δυναμένους να αποκτούν κτήματα προσοδοφόρα. Να εκτιμάς την υπάρχουσαν περιουσίαν διά δύο λόγους, και διά να δύνασαι να πληρώσης μέγα πρόστιμον και διά να βοηθής χρηστόν φίλον όταν δυστυχή· διά τας άλλας δε ανάγκας της ζωής σου να μη προσκολλάσαι εις αυτήν υπερβολικά, αλλά να την αγαπάς με μέτρον.

http://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/tools/corpora/anthology/content.html?t=300&m=1

Mια από τις πιο ελεεινές διαφημίσεις - Απάντηση στον ….Τσάμπα!

2011-12-08T19:18:00.003+02:00

Mια από τις πιο ελεεινές διαφημίσεις - Απάντηση στον ….Τσάμπα!

Αφορμή για την παρέμβασή μου αυτή μου δίνει μια από τις πιο ελεεινές διαφημίσεις που είδα ποτέ στην ελληνική τηλεόραση. Γνωστή και μεγάλη γερμανικών συμφερόντων αλυσίδα καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών προσπαθεί με έναν βομβαρδισμό μηνυμάτων να μας περάσει το μήνυμα πως εμείς οι Έλληνες είμαστε οι γνήσιοι εκφραστές της κακογουστιάς και της κλεψιάς.

Αναρωτιέμαι και φυσικά θα αναρωτιέστε και εσείς για το σκεπτικό του πιο ελεεινού θεάματος αυτής της καμπάνιας όπου ένας αντιπαθέστατος και φυσιογνωμικά τσαμπατζής ξεπερνά το ένα μετά το άλλο τα όρια της γυφτιάς. Αλήθεια τι περιμένουν οι γερμανοί ιδιοκτήτες της εταιρείας από τους έλληνες καταναλωτές; Nα ταυτιστούν με ένα αηδιαστικό τύπο, που ρουφά ξεδιάντροπα από 15 καλαμάκια τα ξένα ποτά ενός ζευγαριού, δηλαδή ..κλέβει ή να ταυτιστούν με ένα ανθρωποειδές που τρίβεται πάνω σε έναν μποντιμπιλντερά για να του κλέψει αντηλιακό .

Η καμπάνια περιλαμβάνει και μια ραδιοφωνική διαφήμιση, που πρέπει να είναι η χειρότερη όλων των εποχών. Ο έλληνας τσάμπας βρίσκεται στην τουαλέτα και σκίζει τις σελίδες του τηλεφωνικού καταλόγου για να τις χρησιμοποιήσει για χαρτί υγείας. Η όλη διαφήμιση λόγω ραδιοφώνου (έλλειψη εικόνας συνοδεύεται με πολλά πλούσια ..ηχητικά εφέ).

Πολλοί, είναι φυσικό να μου πουν πως η έλλειψη αγωγής, οικογενειακής, κοινωνικής, πολιτικής δημιούργησε αυτή την εικόνα του νεοέλληνα. Όταν είναι άθλια ἡ οικογενειακή μας ζωή, όταν ἡ κοινωνική και η πολιτική μας συμπεριφορά κινούνται στο τιμητικό επίπεδο του αίσχους, είναι φυσικό κάποιοι, επικυρίαρχοι σωτήρες να μας πάρουν είδηση και να μας συμπεριφέρονται ανάλογα, από τη στιγμή που κάναμε εμείς οι ίδιοι βούκινο το χάλι μας.

Πόσοι άραγε από τους σημερινούς μας πολιτικούς έχουν πάρει σωστή πολιτική αγωγή ; Πόσοι άραγε έχουν μπει στον κόπο να διαβάσουν τον «Πρός Δημόνικον» λόγο του Ισοκράτη, ένα σοφό παράδειγμα παραινετικού και διδακτικού λόγου για ζητήματα ηθικής της καθημερινής ζωής;

Οι περισσότεροι νέοι, πολιτικοί ή μη, τρέφονται με τηλεοπτικά σκουπίδια αδυνατώντας να συντάξουν ακόμη και ένα απλό κείμενο ή να εκφραστούν με απλές προτάσεις.

Τελικά τι κάναμε όλα αυτά τα χρόνια από την μεγάλη αλλαγή του 81 και μετά; Αρχίσαμε να καλοζούμε δυτικά με δανεικά έξω από τις αρχές μας; Ή μήπως δεν είχαμε καθόλου αρχές; Πως αλλοιωθήκαμε έτσι σαν λαός και λειτουργούμε με ζωώδη ένστικτα ωφελιμιστικά και αμοραλιστικά; Αυτό που μας λένε δηλαδή οι σύγχρονοι απόγονοι των Ούννων είναι πως από ραγιάδες μετατραπήκαμε σε γενίτσαρους, φάγαμε τις σάρκες μας και πρέπει τώρα να ξαναγυρίσουμε στην προτεραία κατάσταση; Αρνούμαι να το δεχτώ, αρνούμαι να το πιστέψω.

Για μένα να είσαι Έλληνας δεν είναι ζήτημα καταγωγής, είναι ζήτημα όρθιας στάσης. Ορθής συμπεριφοράς. Ζήτημα σεβασμού προς τον συνάνθρωπο, προς τον γύρω μας χώρο. Και αν ακόμη πολλές φορές διαπιστώνουμε πως γύρω μας τα πάντα είναι βεβηλωμένα, πως οι συνέλληνές μας συμπεριφέρονται σαν ένας ανάγωγος ή ψοφοδεής λαός, αν μετατρέψαμε τον τόπο μας σε τόπο απορριμμάτων είναι πια καιρός να τα ανατρέψουμε όλα αυτά, μαζί με την πολιτική που τα υπαγόρευσε. Να φέρουμε ένα μήνυμα ελπίδας.

Γιατί σε μια ευνομούμενη πολιτεία, σε μια γνήσια δημοκρατία η παιδεία, σαν αγωγή δεν αποσκοπεί στην δημιουργία μηχανικών αλλά ευγενών εγκεφάλων.

http://eleftheriskepsii.blogspot.com/2011/12/m_08.html

http://www.ramnousia.com/2011/12/apanthsh-ston-tsampa.html#.TuCV2lZKbMQ

«Χρειάζεται επειγόντως ένας νέος Ελληνικός διαφωτισμός»...

2011-12-07T12:31:00.003+02:00

Ο κύριος Δημήτριος Νανόπουλος σε παλαιότερή του διάλεξη.

Φωτογραφία Ντινόπουλος Ιωάννης

Μπαμπινιώτης-Νανόπουλος

«Χρειάζεται επειγόντως ένας νέος ελληνικός διαφωτισμός»...

Η χώρα μας χρειάζεται ένα νέο κίνημα, μακριά από λαϊκισμούς, το οποίο θα αλλάξει τις νοοτροπίες των Ελλήνων και σταδιακά θα δημιουργήσει τις πνευματικές και πολιτικές συνθήκες μιας πραγματικής εξόδου από τη σοβαρή κρίση, για την οποία όλοι έχουν το μερίδιο της ευθύνης τους και γι' αυτό δεν πρέπει οι ευθύνες....για τη σημερινή κατάληξη να επιρρίπτονται αποκλειστικά στους πολιτικούς.

Σ' αυτό συμφώνησαν ο καταξιωμένος γλωσσολόγος Γιώργος Μπαμπινιώτης και ο διεθνούς φήμης φυσικός Δημήτρης Νανόπουλος, οι οποίοι είχαν ένα ζωντανό δημόσιο διάλογο μεταξύ τους, καθώς και με το πολυπληθές κοινό, χθες το βράδυ, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, με θέμα «Επιστήμες και ανθρωπισμός: Εξανθρωπισμός των επιστημών ή εξεπιστημονισμός του ανθρωπισμού;».

Από: imerisia.gr

Ηλεία: Η πικρία της Άννας απ’ τον Αστρά

2011-07-24T09:41:00.006+03:00

Ηλεία: Η πικρία της Άννας απ’ τον Αστρά

Χωριά παραμένουν αποκλεισμένα από τον έξω κόσμο

Σε μια εποχή που η επικοινωνία και οι διαπροσωπικές επαφές αποτελούν συστατικό προόδου και ποιότητας ζωής, υπάρχουν στην Ηλεία μικρές κοινωνίες «εγκλωβισμένες» στην απομόνωση που τους έθεσε η έλλειψη ανάπτυξης. Αστράς, ένα από τα έσχατα χωριά της Ηλείας, στον ορεινό όγκο του Ερυμάνθου.

Για να πάει κανείς στον Αστρά μπαίνει πρώτα στο νομό Αχαΐας, περνάει τα Τριπόταμα και την Αρχαία Ψωφίδα και ξαναμπαίνει στα όρια της Ηλείας –ή μάλλον στις εσχατιές της. Οι άνθρωποι που μένουν στον Αστρά αισθάνονται πως είναι αποκλεισμένοι από τον έξω κόσμο. Αυτό τουλάχιστο αντιλαμβάνεται κανείς αν διαβάσει ένα αγωνιώδες μήνυμα που έστειλε στο ΗΛΕΙΑ ΤΩΡΑ η Άννα, μια γυναίκα που κατοικεί μόνιμα στο ορεινό χωριό του Δήμου Λαμπείας.
«Μένω στον Αστρά, Δημοτικό διαμέρισμα Λαμπείας. Ούτε λεωφορείο του ΚΤΕΛ δεν φτάνει εδώ για να πάμε κάπου κεντρικά για ψώνια, ή έστω ένα απαραίτητο ταξίδι για γιατρό. Δυστυχώς…». Πρώτη μας σκέψη ήταν να πάρουμε τηλέφωνο το ΚΤΕΛ Ηλείας και να ρωτήσουμε γιατί δεν υπάρχει δρομολόγιο προς τον Αστρά. Αλλάξαμε αμέσως γνώμη για τον απλούστατο λόγο ότι η αιτία βρίσκεται αλλού.

Συνειδητά το κράτος αφαίρεσε από την Ελληνική ύπαιθρο τις δυνατότητες ανάπτυξης και βελτίωσης των όρων διαβίωσης όσων επέλεξαν να μείνουν μόνιμα σε χωριά όπως ο Αστράς. Η αστυφιλία και ο υδροκεφαλισμός των πόλεων, σε συνδυασμό με την απουσία κινήτρων για την περιφέρεια, οδήγησε στην πληθυσμιακή συρρίκνωση των ορεινών χωριών.
Θα περίμενε κανείς, μετά το περιβόητο δόγμα αποκέντρωσης και περιφερειακής ανάπτυξης, που έκανε την εμφάνισή της στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ότι τα χωριά μας θα έπαιρναν πνοή. Χρήματα κυκλοφόρησαν από τις περιφέρειες, μέσα από τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης και από εθνικούς πόρους, όμως απουσίαζε η στρατηγική πραγματικής περιφερειακής ανάπτυξης.

Δεν είναι τυχαίο ότι, στον ζωτικής σημασίας εθνικό οδικό άξονα 111 (Πάτρα – Τρίπολη) που περνά λίγο πιο έξω από τον Αστρά, δεν έχουν γίνει σχεδόν καθόλου έργα τα τελευταία τριάντα χρόνια! Μόνο «μπαλώματα» και αυτά στις περιπτώσεις που το οδόστρωμα καταστεί εντελώς ακατάλληλο. Για να πάει σήμερα κάποιος από τον Πύργο ή την Αμαλιάδα στον Αστρά και αντίστροφα, θα χρειαστεί πάνω από μια ώρα ταξίδι. Αν όμως υπήρχαν άρτια οδικά δίκτυα, ο χρόνος αυτός μπορεί και να μειωνόταν σχεδόν στο μισό!

Οι σύγχρονοι οδικοί άξονες προς την ορεινή ζώνη της Ηλείας, θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα σημαντικό κίνητρο ανάπτυξης των περιοχών αυτών. Όταν και όπου υπάρχει συγκοινωνία, υπάρχει και ανάπτυξη. Αν στην περιοχή αυτή υπήρχαν άρτια οδικά δίκτυα που να την συνδέουν με τα μεγάλα αστικά κέντρα της Πελοποννήσου, θα μπορούσαν να γίνουν και επενδύσεις, όπως αυτή στο Πανόπουλο, μερικά χιλιόμετρα δυτικότερα.

Άλλωστε, η περιοχή ευνοεί την μεταποίηση κτηνοτροφικών προϊόντων, την αειφόρο ανάπτυξη, τις επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και σε εναλλακτικές μορφές τουρισμού. Όμως, όλα αυτά ΠΟΤΕ δεν αποτέλεσαν στρατηγική επιλογή καμίας κυβέρνησης και τα λεφτά είχαν πάντα κατεύθυνση τα μεγάλα αστικά κέντρα και την τάξη των μεγαλοαστών επιχειρηματιών, εργολάβων και εφοπλιστών.
Γι’ αυτό, Άννα, ο Αστράς, η Ορεινή, το Κακοτάρι, κάθε χωριό της ορεινής Ηλείας, θα αισθάνεται την ίδια μοναξιά που βιώνεις κι εσύ, όσο το κράτος σας έχει γυρισμένη την πλάτη. Δυστυχώς…

Χρήστος Βορλόκας

Πηγές:

http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/43577

http://iliatora.gr/news_details.php?id=2117

Σημείωση δική μου : Ειναι οπως ακριβώς τα λέτε, και εσείς κυρία Αννα και εσείς κύριε Βορλόκα.

Και για την ιστορία , αυτός ο ζωτικής σημασίας εθνικός οδικός αξονας , ο γνωστός ως 111, κατασκευάστηκε απο τη ΜΟΜΑ...επι "επάρατης" χούντας δηλαδή...

Μετά ηρθε ο ...πολιτισμός και η Δημοκρατία και μας οδήγησαν εδώ που μας οδήγησαν...Δοξάστε τους...

Ευτυχώς εχουμε λεφτά (κατα το "λεφτά υπάρχουν" ...) και ειμαστε και ασφαλείς...Δηλαδή αν η κάμερα που κρατάμε στα χέρια μας κοστίζει λιγότερο απο 120 ευρω ...δε μας σκοτώνει κανείς....

Λίγο το 'χετε αυτό; Λέω...

Ι.Β.Ν.

Στην ώρα του παθητικού ρεμβασμού ! Ηδονικό σονέττο του 1928 !

2011-07-11T19:02:00.001+03:00

Αν ήξερες τον πόνο μου ποτέ δε θα γελούσες

όταν με βλέπεις σκεφτικό, περίλυπο τα βράδυα,

μήτε θα τόλμαγες ποτέ να με παρηγορούσες,

ως συνηθάνε οι εραστές, με λόγια και με χάδια.

Μα κάποιον τρόπον άγνωστον ακόμα θα ζητούσες

βγαλμένον απο τ΄άδυτα του πόνου τα σκοτάδια,

και θα μου πρόσφερες πιστά για να με συγκινούσες

κάποιας θυσίας αλλόφρονης τ΄απέλπιδα σημάδια.

Ετσι τη θλήψη μου κ΄εσύ κατάβαθα σα νιώσης

μαζί μου τις φτερούγες σου στον ουρανό θ΄απλώσης

προς τη φεγγόβολην αυγή του μακρυσμένου ονείρου,

όπου γυρεύω τ΄ άγνωστου την αίγλη ν΄ αγναντέψω

και του υπερπέρα ονειρευτής και νοσταλγός τ΄απείρου

μεσ΄την αιθρία και στο φώς ψηλά να τεξιδέψω !

Απο τα ηδονικά σονέττα του Γ.Κ.ΣΤΑΜΠΟΛΗ του 1928

Η φωτογραφία είναι απο το

http://mithymnaios.blogspot.com/2009/05/blog-post_07.html

Στείλτε την περιβόητη «τρόϊκα» στον αγύριστο, προτού πάρετε και σείς τον ίδιο δρόμο !

2011-05-31T11:37:00.019+03:00

Εν Δελβινακίω τη 27η Μαϊου 2011
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ, έκανε τις ακόλουθες Δηλώσεις :
« Απο την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» (Κυριακή, 22.5.2011), αλλά και απο αλλη ιδιαίτερα αξιόπιστη πηγή, πληροφορήθηκα με οδύνη καί αγανάκτηση, οτι η Κυβέρνηση στά νέα, σκληρά μέτρα λιτότητος, που θα λάβη κατ’ αυτάς, περιλαμβάνει «κούρεμα» τών μισθών των κληρικών, τους οποίους θα αναλάβη να καλύψη με δικούς της πόρους η Εκκλησία.
Η είδηση είναι εξοργιστική. Γιατί όχι μόνο εχει προσφέρει στο Κράτος ασύλληπτα ποσά η Εκκλησία σε χρήμα και σε ακίνητη περιουσία απο τον προπερασμένο αιώνα, αλλά και μέχρι σήμερα συνεχίζει να προσφέρη. Η προσφορά της στους γέροντες, στους άστεγους, στους ασθενείς, στους κατακοίτους, στα νειάτα, ανέρχονται σε 100.000.000 ΕΥΡΩ τον χρόνο, κατά τους πιο μέτριους υπολογισμούς.
Επειτα οι εφημέριοι - ιδίως της υπαίθρου - πώς κινούνται για να πάνε να εξυπηρετήσουν και τα πιο μακρυνά χωριά, φέρνοντας την παρηγοριά του Θεού στους λιγοστούς κατοίκους ; Δεν χρησιμοποιούν νερό στα αυτοκίνητα, αλλά βενζίνη, η οποία είναι δαπανηρή, και τα έξοδα τα βάζουν απα την τσέπη τους. Επειτα, αρκετοί απο τους Ιερείς, που έχουν συνάψει δάνεια, για διαφόρους λόγους, πώς θα τα αποπληρώσουν ; Και, γενικά, πώς θα τα βγάζουν πέρα, αν, μάλιστα, σημειωθή οτι, κατά κανόνα, είναι πολύτεκνοι;
Σάς ερωτώ, κύριοι του οικονομικού κυβερνητικού Ἐπιτελείου : Τα έχετε παραδώσει όλα στους ξένους καλοθελητές μας ; Εχετε γίνει αχάριστοι και αγνώμονες προς....την Εκκλησία, την τροφό και φρουρό του Έθνους ; Τα ζυγίζετε όλα με το χρήμα ; Με την φορομπηχτική σας μανία έχετε φέρει σε απόγνωση τον λαό μας.
Σας προειδοποιώ : Σταματήστε αυτὴ την τακτική και στείλτε την περιβόητη «τρόϊκα» στον αγύριστο, προτού - αργά ή γρήγορα - πάρετε και σείς τον ίδιο δρόμο. Διαμαρτύρομαι εντόνως. Και στέλνω θερμά μηνύματα προσευχής προς τον Άγιο Θεό να λυπηθή την προσφιλή μας Πατρίδα.
Ξαναλέω : Σταματήστε προτού να είναι πολύ αργά ».

(Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως).

www.imdpk.gr

Το είδαμε στο Ρωμαίικο Οδοιπορικό
Απο το φιλικό ιστολόγιο
http://koukfamily.blogspot.com/2011/05/blog-post_1192.html

Σημείωση δική μου:
Αϊντε.....

Χειραγώγηση μέσω των λέξεων !

2011-05-30T15:34:00.005+03:00

Ο άνθρωπος, απ’ τη στιγμή που αρχίζει να μεγαλώνει πάνω στη Γη, βρίσκεται να κολυμπάει σχεδόν κυριολεκτικά μέσα σε μια θάλασσα λέξεων, που με την ηχητική τους δόνηση και το νοητικό τους περιεχόμενο, διαμορφώνουν ένα ευρύ και ισχυρά δυναμισμένο λεκτικό σύμπαν, μέσα στο οποίο ο άνθρωπος, ατομικά και συλλογικά αναπτύσσεται, ζει, εργάζεται και δημιουργεί. Η σχέση μεταξύ του πλαισίου αυτού, και της αντίληψης του ανθρώπου για τον εαυτό του και την πραγματικότητα η οποία τον περιβάλλει, είναι τόσο μεγάλη που δεν μπορεί να νοηθεί η ύπαρξη του ενός χωρίς την ταυτόχρονη ύπαρξη του άλλου.

Λεκτικό σύμπαν και άνθρωπος συγκροτούν μια ενιαία ζωντανή υπόσταση που συντηρείται από μόνη της και εξελίσσεται, χάρις στην αμοιβαία μεταξύ τους σχέση, σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο. Όπως ο άνθρωπος ατομικά και συλλογικά διαμορφώνει το εκάστοτε νοητικό περιεχόμενο των λέξεων, έτσι και οι λέξεις διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό τα νοήματα και τις αξίες, τις δυνατότητες και τα εμπόδια, με βάση τα οποία ο άνθρωπος ρυθμίζει τις υποθέσεις του και καθορίζει την πορεία του πάνω στη Γη.

Ανάλογα με το νόημα που εμείς δίνουμε στις λέξεις και ανάλογα με το σύστημα αξιών που έχουμε αποδεχθεί μέσα μας, προδιαγράφουμε την ευτυχία και τη δυστυχία της ζωής μας, τους στόχους μας και τις απογοητεύσεις μας. Η διαπίστωση της σχέσης αυτής, μας παρακινεί να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί, όσον αφορά τη χρήση των λέξεων στη ζωή μας. Οι λέξεις, μέσω έκφρασης, καταγραφής και επικοινωνίας, μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε εσωτερικούς και εξωτερικούς δυνάστες μας, ιδιαίτερα στην εποχή μας, που η σχέση του ανθρώπου με το λεκτικό σύμπαν πάσχει ολοένα και πιο σοβαρά.

Ακούμε, βλέπουμε και χρησιμοποιούμε λέξεις, που αν και μας είναι "γνωστές", εντούτοις δεν τις αναγνωρίζουμε πραγματικά, και δεν συνειδητοποιούμε το αληθινό εσωτερικό τους περιεχόμενο. Αυτό σημαίνει πως σε μεγάλο βαθμό λειτουργούμε ασυνείδητα, και παρασυρόμαστε από μαζικά νοητικά ρεύματα που διαμορφώνονται από παράγοντες τους οποίους, όσο παραμένουμε ασυνείδητοι, δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Το λεξιλόγιό μας φτωχαίνει με ραγδαίους ρυθμούς, και αυτό σημαίνει πως το πεδίο δράσης της ζωής μας συρρικνώνεται, με αντίστοιχους περιορισμούς στην ποιότητα των καταστάσεων που βιώνουμε ή εκφράζουμε στο περιβάλλον μας.

Η απλοποίηση των συντακτικών δομών, στερεί ακόμα περισσότερο από τα εκφραστικά μας μέσα, έναν μεγάλο πλούτο, ο οποίος είναι αναγκαίος για να συνειδητοποιήσουμε τις πιο λεπτοφυείς διαστάσεις του εαυτού μας και της πραγματικότητας. Η διαστρέβλωση του τρόπου προφοράς μιας λέξης, έχει σαν αποτέλεσμα η εκπεμπόμενη δόνηση να μη βρίσκεται σε αρμονία με το αληθινό νόημα της λέξης αυτής. Η υποβάθμιση της δονητικής ταυτότητας των λέξεων, προκαλεί μια αντίστοιχη υποβάθμιση των νοητικών δυνατοτήτων των ανθρώπων. Ακόμα πιο σημαντικά, κάθε άνθρωπος χρησιμοποιεί τις λέξεις μέσα από το δικό του, υποκειμενικό, διανοητικό αντιληπτικό πλαίσιο, και η διόγκωση του υποκειμενισμού αυτού στην εποχή μας, δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων.

Τέλος, καθώς ο άνθρωπος μιλάει ολοένα και λιγότερο μέσα απ’ την καρδιά του, και ολοένα και περισσότερο μέσα από την επικρατούσα "εικόνα" κάθε λέξης, στερεί από τις λέξεις που προφέρει ή σκέπτεται, το αληθινό τους περιεχόμενο, όπως π.χ. μπορούμε να δούμε στις λέξεις: αγάπη, φιλία, ελευθερία, αξία, ομορφιά, εργασία, ζωή, θάνατος, τιμή, αξιοπρέπεια, αδελφοσύνη, πνευματικότητα. Μιλάμε για αγάπη αλλά δεν είμαστε αγάπη, για συλλογικότητα αλλά είμαστε ατομιστές, για αμοιβαιότητα αλλά είμαστε συμφεροντολόγοι, για φιλία αλλά είμαστε εγωιστές, για φιλανθρωπία αλλά είμαστε φιλάργυροι, για πνευματικότητα αλλά είμαστε υλιστές, για ζωή αλλά ζούμε μέσα στην αδράνεια, για ελευθερία αλλά ζούμε ως υπόδουλοι, για τιμιότητα αλλά κλέβουμε και εξαπατάμε τους άλλους, ιδιαίτερα στα πιο λεπτοφυή και ουσιαστικά πεδία.

Πιο συγκεκριμένα, αν για παράδειγμα χρησιμοποιούμε τη λέξη «ελευθερία», και είμαστε εσωτερικά όσο πιο ελεύθεροι γίνεται, σεβόμαστε την ελευθερία των άλλων, αντιλαμβανόμαστε το ουσιαστικό της περιεχόμενο, και την προφέρουμε μέσα απ’ την καρδιά μας, τότε η λέξη αυτή γίνεται ένας ζωντανός λόγος, που έχει τη δύναμη να αφυπνίσει στους άλλους ανθρώπους το αίσθημα και τον πόθο για την ελευθερία. Στην αντίθετη περίπτωση, συντελούμε στην περαιτέρω υποβάθμιση του νοήματος της λέξης, και εδραιωνόμαστε, μαζί με το περιβάλλον μας, σε μια κατάσταση υποδούλωσης και υποτέλειας.

Η χρήση των λέξεων με υποτιμητικό χαρακτήρα, υποβιβάζει την ποιότητα της εσωτερικής μας και της συλλογικής μας ζωής. Η σκόπιμη αλλοίωση του περιεχομένου μιας λέξης με στόχο την παραπλάνηση, είναι ένα φαινόμενο ιδιαίτερα ανησυχητικό στην εποχή μας, που οι λέξεις χρησιμοποιούνται ακόμα και από τους πιο επίσημους φορείς της κοινωνίας και της πολιτείας, για τη χειραγώγηση των "άλλων", ενώ ο συντονισμός πολλών ανθρώπων στο νέο μεταλλαγμένο νόημα, δημιουργεί ένα δυναμικό ρεύμα, που μπορεί να οδηγήσει ολόκληρες κοινωνίες στην καταστροφή. Επομένως, όσο πιο κοντά βρισκόμαστε στο αληθινό περιεχόμενο μιας λέξης την οποία σκεφτόμαστε ή εκφέρουμε, και όσο πιο καθαρή και ισχυρή είναι η εκπεμπόμενη δόνηση, τόσο πιο δημιουργική θα είναι η ομιλία μας. Από αυτά αντιλαμβανόμαστε πως οι λέξεις είναι ζωντανές υποστάσεις που εξελίσσονται ή υποβαθμίζονται ακολουθώντας την εξέλιξη ή την υποβάθμιση των ανθρώπων και των εποχών ή θα μπορούσαμε να πούμε καλύτερα ότι ο άνθρωπος, ανάλογα με την εξέλιξή του, εισδύει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βάθος των λέξεων, προσεγγίζοντας ή απομακρυνόμενος σταδιακά από τον άφατο Λόγο από τον οποίο τα πάντα προήρθαν.

Οι λέξεις συγκροτούν ένα ενδιάμεσο πεδίο μεταξύ Πραγματικότητας και ανθρώπινης Αντίληψης, και όποιος γνωρίζει να χρησιμοποιεί αυτό το πεδίο, μπορεί να απελευθερώσει ή να χειραγωγήσει τους ανθρώπους, σύμφωνα με τα κάθε φορά κριτήρια και στόχους του. Από αυτήν την άποψη, οι λέξεις είναι ένα πολύ ισχυρό μέσο εκπαίδευσης των ανθρώπων, ένα "κλειδί" στην εξελικτική τους πορεία, ένα "όχημα" επικοινωνίας, που εκτός από το φανερό νόημα που μεταδίδουν, περικλείουν ένα πλούτο κωδικοποιημένων πληροφοριών, ενώ ταυτόχρονα δίνουν και το κλειδί για την αποκωδικοποίησή τους, που δεν είναι άλλο από την αναζήτηση της αλήθειας, με καθαρή καρδιά και διαυγή νου. Η ισχύς των λέξεων βρίσκεται μέσα στον κρυμμένο Λόγο που περικλείουν, που έχει τη δύναμη να ανοίγει τις πόρτες για τις πιο ουσιαστικές διαστάσεις της ζωής.

Για αυτό, αντιστεκόμενοι στα ρεύματα της εποχής, ας αγωνιστούμε να «καθαρίσουμε» στην αντίληψή μας, και να ανασύρουμε στη συνειδητότητά μας, το αληθινό περιεχόμενο των λέξεων, ώστε να γίνουν αυτές ολοένα και περισσότερο ζωντανοί, φωτεινοί και μεταμορφωτικοί Λόγοι, σπίθες άσβεστες του Μοναδικού Λόγου.

Κίμων Θεοδωρόπουλος

http://vickytoxotis.blogspot.com/

Η ιστορία του Αράπη !

2011-05-26T19:05:00.013+03:00

Η Ιστορία του Αράπη.

Στo πέρασμα του χρόνου, διάφορα συνταρακτικά γεγονότα πού ξεπερνούσαν το μέτρο της καθημερινότητας και που δεν μπορούσαν εύκολα να μπουν στο αυλάκι του απλοϊκού τρόπου ζωής, έκαναν βαθιά αίσθηση στη συνείδηση του λαού και χαράχτηκαν έντονα στη μνήμη του. Από αυτά τα γεγονότα, κομμάτια αλήθειας, όπως τα είδε και τα άκουσε ο λαός, ζυμώθηκαν βαθιά μέσ' την ψυχή του με τους φόβους και τις προλήψεις πού έκρυβε εκεί, τράφηκαν με τη φαντασία και το όνειρο και υφάνθηκαν με την ποίηση. Έτσι δημιουργήθηκαν οι θρύλοι, γοητευτικές ιστορίες, που πολλές φορές είναι αντίθετοι και από αυτήν την λογική. Σαν παραμύθι και ιστορία μαζί, μεταδόθηκαν οι θρύλοι από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά και έφθασαν έτσι μέχρι τις μέρες μας. Ένα τέτοιο θρύλο θα σας διηγηθούμε εδώ, που αναφέρεται στον δικό μας τόπο, όπως τον ακούσαμε από τους γεροντότερους του χωριού.

Τα παλιά χρόνια, τότε που Τούρκοι πάταγαν τα χώματα μας, ζούσε εδώ που τώρα είναι χτισμένο το γραφικό Αράπηδες, ένας Αράπης. Κατάμαυρος, ψηλός, θεόρατος και θηρίο στη δύναμη, πέταγε την πέτρα και την έφθανε την πέρα μεριά στα ψαρέϊκα αμπέλια. Γι’ αυτό ο κόσμος μια τοποθεσία εκεί τη λέει «Βαριαράπη».
Φερμένος από μακριά ο Αράπης, από την Αραπιά – απ’ όπου και το όνομα του – ριγμένος σε τούτη την ερημιά (το χωριό μας χτίστηκε αργότερα) ποιος ξέρει από ποιον ανεμοστρόβιλο, ρίζωσε πάνω στο βράχο και πρόκοψε. Έχτισε το σπίτι του σύρριζα στο βράχο, πιο κει από τη βρύση και παντρεύτηκε μια χριστιανή. Φιλιώ την έλεγαν. Απόχτησε δυο κόρες. Απόχτησε και πολύ βιός: χιλιάδες γιδοπρόβατα, εκατοντάδες βόδια και αμέτρητα φλουριά. Μόνο γιό δεν απόχτησε ο Αράπης. Και από τον καημό του τούτο, έφτιαξε ένα χρυσό άγαλμα, μεγάλο σαν ένα παιδί.
Λένε ότι ακόμα βρίσκεται τούτο τα άγαλμα βαθιά κρυμμένο μέσα στη χαραμάδα του βράχου. Κανείς όμως χριστιανός δεν πρόκειται να το βρει ποτέ, παρά μόνο κάποιος απόγονος του Αράπη.

Στην περιοχή μας εκείνη την εποχή υπήρχε μόνο ένα Τουρκοχώρι (δεν αρέσαν στους Τούρκους τα βουνά), χτισμένο στο απέναντι καταράχι, εκεί που είναι τώρα τα ψαρέϊκα χωράφια. Σωροί από πέτρες έχουν απομείνει σήμερα από κείνο το χωριό και ένα μικρό κομμάτι καλοχτισμένου τοίχου μαρτυράει τη θέση του τζαμιού. Στο χωριό εκείνο κατοικούσε ο Αγάς. Με τον Αγά λοιπόν ο Αράπης ήταν φίλος. Ίσως και επειδή ο Αγάς τον φοβόταν και τον υπολόγιζε τον Αράπη. Γι' αυτό τον είχε απαλλάξει και από τους φόρους. Και να πώς. Κάποτε, ειδοποιημένος ο Αράπης ότι επρόκειτο να τον επισκεφθούν οι αποσταλμένοι του Αγά για τους φόρους, πήγε και τους περίμενε κάπου στα μισά του δρόμου, τούτη τη μεριά της Γκούρας, στη θέση Κοκκορίκια. Εκεί έστησε μια σούβλα και έψενε ένα βόδι. Μέσα στην κοιλιά του βοδιού είχε βάλει ένα κριάρι, μέσα στο κριάρι ένα λαγό και μέσα στο λαγό μια πέρδικα. Όλα τούτα τα γυρόφερνε με εξαιρετική ευκολία, έχοντας το νου του κατά το δρόμο.

Μόλις κατάφθασαν οι άνθρωποι του Αγά, τους καλοδέχθηκε, ρώτησε για την υγεία του «πολυχρονεμένου», κατά πώς ταίριαζε και σε λίγο προφασίστηκε ότι ήθελε να πάει «προς νερού» του. Παρακάλεσε τους ξένους να γυρίσουν λίγο τη σούβλα «και προσοχή να μη καεί το ψητό». Μάταια όμως αυτοί προσπαθούσαν. Τόσο βαριά ήταν ή σούβλα! Σε λίγο, μόλις μύρισε καμένο το ψητό, γύρισε ο Αράπης, δήθεν τρέχοντας και «Έ ορέ εσείς, τόσοι άνθρωποι! Το αφήσατε και κάηκε!» Άρπαξε τη σούβλα με το μικρό το δάχτυλο και άρχισε να την γυρίζει γρήγορα – γρήγορα.. Έκπληκτοι οι άνθρωποι του Αγά, ούτε λέξη δεν τόλμησαν να ξεστομίσουν για φόρους. Προσκάλεσαν μόνο τον Αράπη να επισκεφθεί τον Αγά, όποτε του ήταν βολετό. Ο Αγάς – του είπαν - είναι φίλος του και θα χαρεί πολύ. Και ο Αράπης δεν παρέλειψε να στείλει στον Αγά ένα γενναίο κοψίδι από το ψητό, σαν πεσκέσι. Από τότε ο Αγάς δεν ξανάστειλε στον Αράπη για φόρους. Ο Αράπης, σα μουσουλμάνος, κάθε Παρασκευή δεν έκανε καμιά δουλειά, δεν πήγαινε ούτε στα πράματα του, που τα απόλαγε μόνα τους στην πλαγιά. Αυτό όμως δεν άργησαν να το εκμεταλλευτούν οι Καραμιχαίοι – χριστιανοί αυτοί – που είχαν τα σπίτια τους από πάνω, στη Ντράσα. Πήγαιναν λοιπόν κάθε Παρασκευή και με την ησυχία τους έκλεβαν τα καλύτερα σφαχτά του Αράπη. Είδε και απόειδε και αυτός και μια Παρασκευή αποφάσισε να παρακούσει τον Προφήτη, που στο κάτω-κάτω καθόλου δεν φρόντιζε τα πράματα του. Πήγε στην πέρα μεριά, αγνάντιο στα πράματα και παραφύλαγε. Κάποια ώρα είδε τους Καραμιχαίους να μπαίνουν στο κοπάδι και σαν νοικοκυραίοι, να ξεκόβουν μερικά σφαχτά και να φεύγουν. Εξοργισμένος τους φώναξε.

«Άει ορέ Καραμιχαίοι και θα σας κανονίσω εγώ. Τρεις ημέρες ζωής ακόμη θα μετρήσετε». Οι Καραμιχαίοι φοβήθηκαν και για να μη τους σκοτώσει ο Αράπης, αποφάσισαν να τον σκοτώσουν αυτοί πρώτοι. Του έστησαν καρτέρι στην Κοντηλάκα, σε σημείο που ήξεραν ότι θα περνούσε φυλάγοντας τα πράματα του και όταν αυτός ανυποψίαστος πλησίασε, τον τουφέκισαν και τον σκότωσαν.
Μετά τον πήραν και πήγαν και τον έριξαν σε μια τρύπα που υπάρχει εκεί κοντά. Από τότε ο κόσμος την τρύπα αυτή τη λέει «Τρύπα του Αράπη». Στη φωτογραφία από το δορυφόρο έχει σημειωθεί η θέση της Τρύπας του Αράπη, σε σχέση με τους Αράπηδες και τα γύρω χωριά.

Οι Καραμιχαίοι μετά το φονικό έφυγαν από το κονάκι τους για να μη τους πιάσουν και εγκαταστάθηκαν κάπου στην Πηνεία. Έτσι τέλειωσε άδοξα και άδικα η ζωή του Αράπη. Η γυναίκα του είχε πεθάνει πριν, κάποια Κυριακή που γυρνούσε από την εκκλησία στου Σέρβου – πήγαινε κάθε Κυριακή στην εκκλησία σαν καλή χριστιανή, ο Αράπης της το επέτρεπε – και πήγε ο Αράπης και την έθαψε στο Κυνηγού. Από τότε το μέρος αυτό το λένε Βαρυφίλου, από το όνομα της άτυχης γυναίκας. Τα κορίτσια τα πήρε ο Αγάς και τα προστάτεψε, μέχρι που τα πάντρεψε. Ο θησαυρός του Αράπη στοίχειωσε και τα λεφτά του βγαίνουν τις νύχτες και βόσκουν.

Υπήρχαν μέχρι πρόσφατα γυναίκες στο χωριό που έπαιρναν όρκο ότι είχαν ακούσει κάποια νύχτα, πριν πολλά χρόνια, μια παράξενη αχοβολή μέσα στο πηχτό φεγγαρόφωτο, εκεί κατά το Τζάρκο, σαν από χιλιάδες, κάθε λογής κουδούνια, τροκάνια και τσοκάνια, ανάμικτους με μυριάδες άλλους παράξενους ήχους, σαν απόκοσμη μουσική. Ήταν, λένε, τα λεφτά του Αράπη που είχαν βγει για βοσκή.

Ηλίας Χειμώνας Ιατρός Καρδιολόγος
http://www.servou.gr/

Η καμαριέρα και η πεταλούδα στη θεωρία του ...χάους !

2011-05-22T00:08:00.004+03:00

Η καμαριέρα και η πεταλούδα στη θεωρία του ...χάους !

Πόσο θα επηρεάσει την Ελλάδα η υπόθεση Στρός Κάν; ρωτούν οι εφημερίδες. Για σκέψου ! Τόσο ρευστή ειναι η παγκόσμια κατάσταση , που μια καμαριέρα απο αφρικανική χώρα, στο λουτρό μιας σουίτας του Sofitel της Νέας Υόρκης, μπορεί να επηρεάσει τις συντάξεις και τα επιδόματα στην Ελλάδα ! Απο την πεταλούδα που πετάει στο Χόνγκ Κόνγκ (και προκαλεί καταιγίδα στην Ευρώπη), φτάσαμε στην καμαριέρα που "της την πέφτει" ο πρόεδρος του ΔΝΤ !

Το μήνυμα ειναι σαφές πρός ολους. Ουδείς εχει εξασφαλισμένη τη θεσούλα του ! Θα μου πείτε, εδώ σε αλλες χώρες οι πολιτικοί εχουν αναστατώσει την δημόσια ζωή και δεν τρέχει τίποτα ! Ο Μπερλουσκόνι εχει κρεβατοκάμαρα κέντρο διερχομένων γυναικών, ο Σαρκοζί ηταν παντρεμένος και εκανε χωριστές διακοπές (και με αλλη συντροφιά) απο τη γυναίκα του, ο δικός μας ο Ανδρέας κατέβηκε απο το αεροπλάνο ...αρραβωνιασμένος ενώ δεν ειχε χωρίσει, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών κυκλοφορούσε με "τον καλό του" και δεν ανοιγε μύτη..

Πώς τώρα μια καμαριέρα κατήγγειλε για βιαστή της τον Στρός ειναι κομμάτι δύσκολο να το βρούμε. Τα σενάρια πολλά. Από το θάρρος και την τόλμη μιάς καμαριέρας μέχρι το καλοστημένο "κόλπο γκρόσο" απο τους αντιπάλους του Ντομινίκ Στρός Κάν , που δεν ειναι λίγοι και δεν ειναι κορόιδα!

Αν η υπόθεση ειναι "στημένη", ειναι βέβαιο οτι οι "κατασκευαστές" της γνώριζαν καλά τις συνήθειες του Ντομινίκ ! Του εριξαν το δόλωμα, "τσίμπησε", κι απο κεί και πέρα ολα εγιναν φυσιολογικά !

Στίς ΗΠΑ οι εξουσίες ειναι ανεξάρτητες , η Αστυνομία¨"κάνει παιχνίδι" και δεν παίρνει χαμπάρι απο παρεμβάσεις, και οι εισαγγελείς εκλέγονται (!) απο τον λαό και δεν αφήνουν χαμένη την ευκαιρία που θα τους χαρίσει δημοφιλία !

Με δυό λόγια, ο Ντομινίκ "την ειχε βαμμένη" απο τη στιγμή που η καμαριέρα εβαλε τις φωνές ! Τώρα πως γίνεται να εφυγε , να εφτασε στο αεροδρόμιο , να μπήκε στο αεροπλάνο και να τον κατέβασε η Αστυνομία αφού ειχε αρχίσει η τροχοδρόμηση, μόνο σε ταινία του Ρομάν Πολάνσκι θα το μάθουμε. Παθών, βλέπεις , ο σκηνοθέτης !

Απ΄εκεί και πέρα , καλό θα ειναι κάποιοι , που με το πάθημα του Ντομινίκ αρχισαν να "κελαηδάνε", να σταματήσουν τα μαθήματα ηθικής απο καθέδρας και εκ του ασφαλούς, διότι , οπως λέει ο λαός "αμα εχεις χ...τη φωλιά σου, μη μιλάς "

Καζίνο ειναι η ζωή, καζίνο !

Απο την "Ακίδα" της εφημερίδας " Η Δημοκρατία "

"Μας την πέσαν οι βάρβαροι"...

2011-05-15T12:51:00.009+03:00

"Μας την πέσαν οι βάρβαροι !"

Του Γιάννη Σαρλά

Είναι στιγμές, που τα δάκρυα στερεύουν! Όμως, η οργή… υπερχειλίζει και γίνεται καταρράκτης! Ίσως η προχθεσινή στυγερή δολοφονία του 44χρονου συμπατριώτη μας από τους αλλοφύλους, βαρβάρους λαθρομετανάστες, οι οποίοι δεν σεβάσθηκαν όχι μόνο την συγκεκριμένη ανθρώπινη ζωή αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα που τους φιλοξενεί, καταπατώντας τον Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους, στο οποίο εισήλθαν απρόσκλητα (όχι για να δουλέψουν) για να…καταλάβουν και να λεηλατήσουν, να βιάσουν και να σκοτώσουν, να ήταν η σταγόνα, που θα προκαλέσει το…τσουνάμι της λαϊκής αγανάκτησης για να τα σαρώσει όλα! Ίσως πάλι και όχι.

Και να πρέπει να θρηνήσουμε κι άλλα θύματα επειδή ο Έλληνας ακόμη και αυτήν την ύστατη ώρα, την ώρα που κοντοζυγώνει ο αφανισμός του γένους του με κύριους πυλώνες την λαθρομετανάστευση και την υπογεννητικότητα, αυτός ο νεοΈλληνας λοιπόν, επιθυμεί να κοιμάται…συνειδητά! Κάτι σαν το συνειδητό ονείρεμα δηλαδή! Μέχρι να υποστεί την…ονείρωξη των υγρών και καυτών δακρύων του…πνευματικού του αυνανισμού! Σε έναν δρόμο δίχως επιστροφή…Διότι ο Ύπνος και ο Θάνατος ήταν δίδυμα αδέρφια κατά την Μυθολογία…

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος Βιολόγος σαν την αφεντιά μου για να διαπιστώσει, ότι η φύση του Έλληνα έχει υποστεί μεταλλάξεις. Πράγματι, από έναν λαό πανθήρων έχει μεταλλαχθεί σε έναν λαό προβάτων! Μεταμόρφωσαν τον Έλληνα σε ένα φοβισμένο πρόβατο, που σκύβει το κεφάλι για να μην χάσει την όποια δουλίτσα του (συνήθως στο Δημόσιο) την οποία και εκέρδισε με την αξία των…σιαλογόνων αδένων του, γλείφοντας κάποιον πολιτικό, ο οποίος με αυτόν βεβαίως τον τρόπο εξασφάλιζε την επανεκλογή του! Και αυτό το αλισβερίσι μεταξύ βολής (βολέματος δηλαδή) και…Βουλής, είχε αναχθεί σε…εθνικό σπορ (τύφλα να χει το basketball) αλλά κυρίως είχε μετουσιωθεί σε πρότυπο ζωής και σε όραμα για το μέλλον!

Δυστυχώς, αυτά πληρώνουμε σήμερα...! Επειδή όμως, το πολεμικό γονίδιο της φυλής (ο τίτλος του πιο…φιλοπόλεμου λαού στον κόσμο ανήκει δικαιωματικά στους Έλληνες αφού στην αρχαιότητα δεν υπήρχε ούτε ένα έτος, που να μην διεξαχθούν μάχες είτε μεταξύ ημών και των βαρβάρων είτε μεταξύ...ημών και ημών) μπορεί ανά πάσα στιγμή να επανενεργοποιηθεί, κάποιοι επιθυμούν και την…βιολογική εξαφάνισή μας με την αλλοίωση της φυλετικής και εθνολογικής σύνθεσης του πληθυσμού της Ελλάδος και την μετατροπή μας σε έναν πολυπολιτισμικό αχταρμά, σε έναν…ομογενοποιημένο ανθρώπινο κιμά για να είναι λέει…ευκολοκυβέρνητος!

Ποιοί; Μα οι φωστήρες της Παγκόσμιας διακυβέρνησης, οι ελίτ και οι κλειστές κάστες του πολιτικών και οικονομικών ιερατείων, οι οποίοι συνεπικουρούμενοι από τους ντόπιους, αήθεις πολιτικάντηδες, επιχειρούν να καταστρέψουν την Ευρώπη των εθνών-κρατών, με το να εξαλείψουν τον εθνολογικό και φυλετικό χαρακτήρα των λαών της, ακριβώς για να εξουδετερώσουν κάθε πυλώνα αντίστασης, που ενδεχομένως να αποτελέσει τροχοπέδη στα σχέδιά τους. Στα σχέδια της υποδούλωσης και του μισανθρωπισμού! Διότι όπως κάθε άνθρωπος έχει γεννηθεί διαφορετικός, κατά ανάλογο τρόπο και κάθε λαός έχει τα ιδιαίτερα φυσικά-ανθρωπολογικά αλλά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά του.

Κατά συνέπεια, κάθε απόπειρα απεμπόλησης της εθνολογικής του ταυτότητας, ή καλύτερα, κάθε απόπειρα…κιμαδοποίησης του σε ένα χωνευτήρι εθνών, πολύ απλά αντίκειται στην φυσική νομοτέλεια διότι αντιβαίνει στους νόμους της ίδιας της ανθρώπινης φύσης, μετατρέποντας τους ανθρώπους σε άβουλα ρομπότ, έχοντας επί της ουσίας, απολέσει κάθε λόγο ύπαρξης! Βεβαίως, ο πρωταρχικός στόχος είναι η εξαφάνιση του Ελληνισμού, ως δημιουργού και διαμορφωτού του Ευρωπαϊκού-Δυττικού πολιτισμού! Στην συνέχεια, όλα θα γίνουν πιο εύκολα!
Κάποτε ξέρετε, ρώτησαν τον Κίσινγκερ, ποιο αποτελεί το αντίπαλο δέος στην λεγόμενη Παγκοσμιοποίηση. «Μήπως είναι η Ρωσία…; Η Κίνα ίσως...;» Και αυτός τους απήντησε: «Όχι, είναι η Ελλάδα!» Ο νοών νοήτω... Και ποια είναι βασική μέθοδος, την οποίαν εφαρμόζουν για να επιτύχουν το παραπάνω σχέδιο; Σαφώς, η αθρώα και ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση! Γνωρίζετε, ότι 1,5 δις. άνθρωποι από τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας επιθυμούν να έρθουν και να εγκατασταθούν στην Ευρώπη; Όσοι το καταφέρνουν ή τους…καταφέρνουν με βάση το προηγούμενο σχέδιο, σε ένα ποσοστό άνω του 90% χρησιμοποιούν την χώρα μας ως πύλη εισόδου!

Ενώ με την κατάπτυστη συνθήκη Δουβλινο ΙΙ του εθνοπροδότη Σημίτη, υποχρεωτικά παραμένουν εδώ, δίχως να μπορούν να μεταβούν σε καμία άλλη Ευρωπαϊκή χώρα! Είναι σημαντικό λοιπόν να καταστεί σαφές, ότι αυτοί οι λαθραίοι βάρβαροι ουδεμία σχέση έχουν με οικονομικούς μετανάστες! Διότι πολλοί γραικύλοι θολοκουλτουριάρηδες και…ψευτοανθρωπιστές της καρπαζιάς (δεν τους παίρνουν όμως στα σπίτια τους να τους φιλοξενήσουν) τολμούν να τους συγκρίνουν με τους δικούς μας Έλληνες οικονομικούς μετανάστες στην Γερμανία και στις Η.Π.Α. οι οποίοι έφευγαν ύστερα από πρόσκληση, με τις αρχές της φιλοξενούσας χώρας να τους κοιτάζουν μέχρι και στα…δόντια για να τους εγκρίνουν την είσοδο και να τους χορηγήσουν άδεια παραμονής!

Η λογική κατά συνέπεια της μετανάστευσης, είναι η οργανωμένη μετάβαση συγκεκριμένων (και...καρατσεκαρισμένων) ανθρώπων σε μια χώρα με σκοπό την εργασία, η οποία χώρα αφενός να τους χρειάζεται και αφετέρου να δύναται να τους εντάξει στο δυναμικό της και να τους παρέξει τα απαραίτητα, ούτως ώστε οι συνθήκες φιλοξενίας τους να είναι βιώσιμες ενώ η παραμονή τους δεν θα υπερβαίνει ένα…πεπερασμένο χρονικό διάστημα, μετά το πέρας του οποίου οι οικονομικοί μετανάστες είναι υποχρεωμένοι να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.

Άλλωστε, η καλύτερη ευχή για κάθε άνθρωπο, ο οποίος αποφασίζει να ξενιτευτεί για να επιβιώσει, δεν είναι άλλη από τον σύντομο επαναπατρισμό! Μήπως πρέπει να σας υπενθυμίσω ποιά χωρίς λόγια…λογική επικρατεί στο...Ελλάντα εδώ και αρκετά χρόνια; Μα, αυτή της…κατάληψης και του απολύτου χάους! Διότι η λαίλαπα των λαθροεποίκων (για τους οποίους δεν γνωρίζουμε, ούτε από πού κρατά η σκούφια τους, ούτε πού κατοικούν ούτε τι διάβολο θέλουν στην χώρα μας…) που βιώνουμε στο πετσί μας εδώ και τόσον καιρό, αποτελεί την πιο καταστροφική εισβολή Τριτοκοσμικών λιποτακτών, οι οποίοι εγκατέλειψαν τις πατρίδες τους και έρχονται στην Ευρώπη για να εγκατασταθούν και να λεηλατήσουν.

Άνθρωποι, οι οποίοι δεν αγαπούν και δεν σέβονται την ίδια τους την πατρίδα, είναι ποτέ δυνατόν να σεβασθούν την χώρα που τους φιλοξενεί; Αλήθεια, αναρωτηθήκατε πού εξοικονομούν τα περίπου 5000 Ευρώ το…κεφάλι για να πληρώσουν τον δουλέμπορο για την μεταφορά, την στιγμή που ο μέσος μηνιαίος μισθός στις χώρες τους κυμαίνεται στα…10 με 20 Ευρώ;!! Εξάλλου, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποσοτικό αλλά κυρίως ποιοτικό διότι ακόμη και να μπορούσε η Ελλάδα να τους θρέψει, οι πολιτισμικές διαφορές καθώς και οι διαφορές στην νοοτροπία μεταξύ ημών και των…εν λόγω, καθιστούν απαγορευτικό κάθε ενδεχόμενο συνύπαρξης.

Οι αξιακοί κώδικες αυτών των ανθρώπων είναι μηδαμινοί έως ανύπαρκτοι, (στις χώρες τους σφάζονται για ένα κομμάτι ψωμί ενώ τις γυναίκες τις θεωρούν πράγμα) η δε θρησκεία τους (η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι Μουσουλμάνοι) εκτός του ότι επιτρέπει αλλά και προάγει φαινόμενα εμετικά και διαστροφικά για την ανθρώπινη φύση, όπως είναι η παιδεραστία και η κτηνοβασία, αποπνέει συν τοις άλλοις και ένα απύθμενο μίσος για τις θρησκείες κάθε άλλου δόγματος, κηρύσσοντας…ιερό πόλεμο εναντίον ημών των…απίστων!

Αποτελεί με άλλα λόγια, ίδιον της φύσης του Ισλάμ το χαρακτηριστικό της επιθετικότητας και του επεκτατισμού. Πείτε μου, γιατί όλος αυτός ο συρφετός δεν πάει να ζήσει και να εργασθεί στην Σαουδική Αραβία για παράδειγμα, (οι οποίοι είναι ομόφυλοί τους αλλά και…ομόσταυλοί τους, συγγνώμη, ομόθρησκοί τους ήθελα να πω) όπου το… μέλι ή μάλλον το πετρέλαιο αλλά και το χρυσάφι ρέει στους δρόμους άφθονο; (Υποθέτω, πως γνωρίζετε, ότι οι Σαουδάραβες όχι μόνο δεν πληρώνουν λογαριασμούς σε ηλεκτρικό, νερό και τηλέφωνο αλλά προικοδοτούνται με αρκετές χιλιάδες Ευρώ ο καθείς από…την κούνια τους) Γιατί λοιπόν δεν...εισβάλλουν εκεί για να τους περιθάλψουν και να τους κάνουν τις…νοσοκόμες;

Διότι πολύ απλά, οι Σαουδάραβες δεν είναι…Μ@@@@ΕΣ ούτε προδότες της πατρίδος τους, όπως οι δικοί μας κυβερνώντες! Κυβερνώντες, οι οποίοι έχουν εκμαυλίσει τους θεσμούς, ευνουχίσει την Ελληνική Αστυνομία, (που από προστάτης και αρωγός του πολίτη έγινε…προαγωγός και καρεκλοκένταυρος γραφειοκράτης) έχουν ξεδοντιάσει αλλά και διαβρώσει την Δικαστική εξουσία, έχουν μετατρέψει σε υπαλλήλους τους όλες τις Ανεξάρτητες Αρχές της Πολιτείας, έχουν διορίσει τους λεγόμενους κομματικούς τους στρατούς σε όλες εκείνες τις θέσεις κλειδιά και στα κέντρα λήψεως των αποφάσεων ενώ όσο για τον…πραγματικό στρατό, αυτόν τον υποθάλπουν καθημερινά κάνοντας αντεθνική προπαγάνδα (θυμηθείτε τις ρήσεις Βενιζέλου για τους ιπταμένους φύλακες του Αιγαίου μας μόλις πριν λίγο καιρό) επιχειρώντας να τον κουτσουρέψουν τόσο ηθικά όσο και οικονομικά ενώ έχουν μεταβάλλει την ηγεσία του σε…Φιλιπινέζες της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας!

Πολλοί βγήκαν και είπαν, ότι το συγκεκριμένο έγκλημα εις βάρος του άτυχου συνέλληνα μας, όπως και τόσα άλλα, διεπράχθη εν τη…απουσία του Ελληνικού Κράτους. Λάθος, αγαπητοί αναγνώστες. Η εγκληματικότητα, όπως και η κάθε είδους παραβατικότητα, η σήψη και η διαφθορά στην Ελληνική κοινωνία, υφίσταται λόγω της παρουσίας του Ελληνικού Κράτους, το οποίο έχει μετεξελιχθεί στην χειρότερη μορφή δυνάστη των δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών. Έχει μετουσιωθεί σε ένα κράτος ρατσιστή του Ελληνισμού, απεμπολώντας οτιδήποτε το Ελληνικό!

Ίσως ήρθε η ώρα για την εκ βάθρων κατάλυση αυτού του μορφώματος, που ονομάζεται αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα και αποτελεί, ένα κακέκτυπο ψευτοδημοκρατίας, την χειρίστη μορφή κεκαλυμμένης ηθικοπνευματικής και οικονομικής δουλείας, που γνώρισε ποτέ ο Έλληνας πολίτης. Και ίσως η κατάρρευση αυτού του σάπιου κράτους, αυτών των διαβρωμένων και διεφθαρμένων δομών εξουσίας να πρέπει να γίνει πρώτα από τα ζωντανά κύτταρα του Ελληνικού Έθνους, από τις υγιείς δυνάμεις του Ελληνισμού, από εκείνους δηλαδή τους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι νιώθουν υπερήφανοι που είναι Έλληνες και συνεχίζουν να έχουν την Ελλάδα στην καρδιά τους, πριν το επιχειρήσουν οι…οχτροί , που έχουν μπει προ πολλού στην πόλη, όπως αναφέρει και ο ποιητής!

Διότι αγαπητοί μου, μακάρι να γίνω μάντης κακών αλλά φρονώ πως δεν είναι μακριά η μέρα, όπου ψευτοαναρχικοί και λαθρομετανάστες θα βγουν στους δρόμους για να ξεκινήσουν τον χειρότερο εμφύλιο πόλεμο, που θα γνωρίσει ποτέ η Ελλάς! Ελπίζω να το λέω εις ώτα...ακουόντων αλλιώς πραγματικά νίπτω τα…πλήκτρα μου! Ίσως και να έχω καταντήσει κουραστικός με το να γράφω άρθρα για την λαθρομετανάστευση και για την Ελληνική…κατάντια!

Θα προτιμούσα βέβαια να έγραφα για το Ελληνικό…θαύμα, για το οποίο μίλησε ο Βάσκος Πρύτανης της Βασιλικής Ακαδημίας Φρειδερίκος Σαγκρέντο ή για τις διδαχές των Ελλήνων, τους οποίους ο μέγας Γερμανός ποιητής Ιωάννης Γκαίτε αποκαλεί …διδασκάλους του (επιστολή στον υιόν του Αύγουστο) ακόμη και για τις ρήσεις του…Αδόλφου Χίτλερ, ο οποίος στο βιβλίο του "Ο Αγών μου" δηλώνει ξεκάθαρα, ότι ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι δημιούργημα του Ελληνικού Πνεύματος! Βλέπετε όμως ότι, η σημερινή πραγματικότητα και…επικαιρότητα είναι…κομματάκι διαφορετική!

Κλείνω λοιπόν, λέγοντας, ότι το όχημα…αφελληνισμού και…βασανισμού των Ελλήνων πολιτών, το οποίο ονομάζεται Ελληνικό Κράτος, πρέπει να εξαφανισθεί άμεσα διότι πολύ απλά είναι εναντίον του…Ελληνικού Έθνους, όπως πολύ σοφά είπε πρόσφατα ο Κωνσταντίνος Πλεύρης. Δυστυχώς όμως σήμερα, οι μισοί Έλληνες είναι…Μισέλληνες! Ίσως όχι μόνο σήμερα…!

Διότι…πολύ απλά, όσο Έλληνας ήταν ο Λεωνίδας , δυστυχώς άλλο τόσο ήταν και ο Εφιάλτης…!

Σημείωση δική μου: Κύριε Υπουργέ προστασίας του Πολίτη, τι ακριβώς προστατεύετε;.....

Ι.Β.Ν.

το τελειταίο σύνορο

Απο το φιλικό ιστολόγιο:

http://epirus-ellas.blogspot.com/2011/05/blog-post_4734.html

Στους κάμπους αναστέναξα ! Δημήτρης Αχνούλας !

2011-05-02T12:27:00.014+03:00

***************

" Στους κάμπους αναστέναξα και βγήκαν δυό λουλούδια,

το 'να ειν' η αγάπη μου η παλιά και τ' αλλο η καινούργια.."

****************

Απολαύστέ το , οι λάτρεις του ειδους, το τραγουδάει υπέροχα ο Δημήτρης Αχνούλας !

Ι.Β.Ν.

Η σφενδόνη του Γύγη !

2011-05-01T07:44:00.010+03:00

Η σφενδόνη τού Γύγη, καί μία απίστευτη δικαστική απόφαση !

Ο Πλάτων, στό Β΄ Βιβλίο τής «Πολιτείας» του, διά στόματος τού αδελφού του, Γλαύκωνος, διηγείται ενα μύθο, προκειμένου να θεμελιώσει και να επεξηγήσει τον ισχυρισμό του , οτι κανείς δέν είναι δίκαιος μέ τήν θέλησή του ( «ουδείς εκών δίκαιος»), θέληση η οποία θά επήγαζε από τήν αναγνώριση τής αξίας τής δικαιοσύνης, αλλά γίνεται δίκαιος από ανάγκη, διότι αυτός κατανοεί, ότι είναι αδύνατον νά αδικεί, χωρίς καί ο ίδιος εν συνεχεία νά αδικηθή.

Διηγείται, λοιπόν, ο Γλαύκων, ότι ο Γύγης, ένας βοσκός τού βασιλιά τής Λυδίας, βρίσκει τυχαία ένα μαγικό δακτυλίδι, έπειτα από τήν εμφάνιση δύο καταστροφικών φυσικών φαινομένων.

Ο Γύγης πήρε τό δακτυλίδι καί τό περιεργαζότανε. Κάποια ημέρα διαπίστωσε, ότι τό πολύτιμο εύρημά του είχε μία εντυπωσιακή μαγική δυνατότητα. Θέτοντας τήν πέτρα τού διακτυλιδιού, τήν «σφενδόνην», στήν κλειστήν παλάμη του, καί περιστρέφοντάς την, τότε ο ίδιος γινότανε αόρατος, καί, όταν τήν εγύριζε κατά τήν ανάστροφη φορά, ο ίδιος εμφανιζότανε πάλι!

Κατάλαβε ο αγαθός βοσκός , ότι είχε πλέον στά χέρια του ένα ισχυρότατο όπλο. Γιατί, σκέφθηκε, μπορούσε μ’ αυτό νά κάνει ό, τι δήποτε ήθελε, χωρίς νά γίνεται αντιληπτός, χωρίς νά ελέγχεται από κανέναν, μά, κυρίως, χωρίς νά τιμωρείται γιά οποιεσδήποτε πράξεις του!

Από τή μία στιγμή στήν άλλη, ο Γύγης ένοιωθε ακατανίκητος, καθ’ ότι είχε στήν εξουσία του μία τεράστια δύναμη ( τήν σφενδόνη), η οποία μπορούσε νά λειτουργήσει πρός όφελός του, έστω καί άν η χρησιμοποίησή της οδηγούσε στήν διάπραξη αδικίας, ακόμη καί εγκλήματος. Ο άσημος μέχρι τότε Γύγης έγινε, κατόπιν, εραστής τής βασίλισσας καί, μέ τήν βοήθειά της, σκότωσε τόν βασιλιά του, χωρίς νά τόν αντιληφθή κανείς καί επομένως χωρίς νά τιμωρηθή, καταλαμβάνοντας μάλιστα ο ίδιος τήν εξουσία. Κατέλαβε, δηλαδή, μία θέση, τήν οποία τού εχάρισε η δύναμη ενός χρυσού δακτυλιδιού μέ τήν πολύτιμη σφενδόνη, χωρίς νά νοιάζεται γιά τά άδικα καί απάνθρωπα μέσα, που χρησιμοποίησε, καί τά οποία τόν οδήγησαν νά γίνει εγκληματίας, αλλά μέ μοναδικά κίνητρά του ( συνηθισμένα στήν ανθρώπινη φύση) τήν δόξα καί τό χρήμα.

Στήν αφήγησή του ο Γλαύκων θεμελιώνει τήν έννοια τής αδικίας ως ανθρωπολογικού χαρακτηριστικού καί ερμηνεύει ιστορικοκοινωνικά τήν έννοια τής δικαιοσύνης.

Ο άνθρωπος, λέγει ο Γλαύκων, ρέπει εκ φύσεως πρός τήν αδικία, γιά τά ατομικά οφέλη, που τού εξασφαλίζει. Όμως, αδικών ο ίδιος, κινδυνεύει νά υποστή τήν βλάβη καί τήν αδικία τών άλλων , εάν επικρατήσει μία κατάσταση γενικευμένης αδικίας. Γι’ αυτό καί η ανθρωπότητα επροχώρησε σέ έναν κοινωνικό συμβιβασμό, σέ ένα είδος «κοινωνικού συμβολαίου», θεσπίζοντας νόμους, που ορίζουν, ότι κανείς δέν θά αδικεί, αλλά ούτε καί θά αδικείται.

Προκύπτει, λοιπόν, ο συμβατικός χαρακτήρας τής δικαιοσύνης ( εντάσσεται στό πεδίο τών ανθρωπίνων συμβάσεων), τήν οποίαν εντέλλονται, στήν εποχή μας, νά εφαρμόζουν τά δικαστήρια κάθε χώρας, προκειμένου νά εξοβελίσουν ή νά περιορίσουν δραστικά τήν αδικία, η οποία αποτελεί στοιχείο τής ανθρωπίνης φύσεως.

Η εφαρμογή, λοιπόν, τών νόμων ( τών ανθρωπίνων συμβάσεων κατά τής αδικίας) από αυτούς, οι οποίοι εντέλλονται νά τούς προωθούν ( από τούς δικαστές, δηλαδή), είναι η λυδία λίθος γιά τήν αποτροπή τής αδικίας καί γιά τήν εμπέδωση τής δικαιοσύνης μεταξύ τών μελών μίας κοινωνίας ( τού εξοβελισμού τής αδικίας δηλαδή).

Καί η δικαιοσύνη προωθείται μέ τήν καταδίκη τής αδικίας καί όχι μέ τήν θώπευσή της!

Η δέ θώπευση τής αδικίας ( τής οιασδήποτε αντικοινωνικής καί απάνθρωπης συμπεριφοράς) μπορεί νά υλοποιηθή μέ δύο τρόπους: είτε μέ τήν απαλλαγή τού αδικούντος, είτε μέ τήν τιμωρία τού αντισταθέντος στήν αδικία( τού αδικηθέντος).

Τότε, καί στήν μία καί στήν άλλη περίπτωση, αυτός που θωπεύει τήν αδικία δέν πράττει τίποτε άλλο, παρά νά χαρίζει στόν αδικούντα, καί σέ κάθε επίδοξον εραστή καί αυτουργό τής αδικίας, τήν σφενδόνη τού Γύγη, διά τής οποίας η αδικία θά συντηρείται, θά διευρύνεται, θά μένει ατιμώρητη, θά αποκτά νέους οπαδούς, καί θά θρυματίζει τήν ανθρώπινη σύμβαση εξοβελισμού τής αδικίας, ως στοιχείου τής ανθρωπίνης φύσεως.

Βάσει τών ανωτέρω συλλογισμών, ποία συμπεράσματα, λοιπόν, μπορεί νά συναγάγει κανείς, όταν διαβάσει τήν είδηση (ΠΑΤΡΙΣ, 07.04.2011) γιά μία δίκη στό Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο ( Κακουργιοδικείο) τού Πύργου Ηλείας, κατά τήν οποίαν ο αδικηθείς κατεδικάσθη, διότι αντιστάθηκε κατά τού αδικήσαντος;

Η είδηση:

Τόν Νοέμβριον τού 2008, στό χωριό Ελαιώνας τού Αιγίου, δύο ληστές εφώρμησαν στήν οικία ενός 77χρονου καί τού άρπαξαν 1.100 Εὐρώ. Ο ηλικιωμένος αντεστάθη(!), καί στήν επακολουθήσασα συμπλοκή άρπαξε ένα κουζινομάχαιρο, μέ τό οποίο κατέφερε τραύμα στόν μηρό τού ενός τών ληστών.

Ο τραυματισμένος ληστής διεκομίσθη στό νοσοκομείο, όπου εξέπνευσε μετά από 9 ημέρες.

Τό δικαστήριο τού Πύργου, τό οποίον εσυνεδρίασε τήν 6ην Απριλίου 2011, επέβαλε στόν αντισταθέντα 77χρονο(!) τήν ποινή τής καθείρξεως επί δέκα καί μισό έτη ( τήν ΑΝΩΤΑΤΗ ποινή!), μή αναγνωρίζοντας, ότι ο θανάσιμος τραυματισμός προεκλήθη από τήν προσπάθεια τού αδικουμένου ( τού ηλικιωμένου) νά διαφυλάξει απαράγραπτα ανθρώπινα δικαιώματά του ( τήν περιουσία του, τήν οικιακή ασυλία του καί τήν σωματικήν του ακεραιότητα). Στόν δέ ληστή-συνεργό τού θανόνος, ενώ αυτός είχε παραπεμφθή στό ίδιο δικαστήριο μέ τήν κατηγορία τής συνέργειας σέ ληστεία ( κακούργημα), τού «κατελογίσθη» τελικώς «συνέργεια σέ απόπειρα κλοπής»(!) ( μετατροπή τής κατηγορίας σέ ελαφρύτερη-πλημμέλημα) καί τού «επεβλήθη» η ... βαρυτάτη «ποινή» τών τριών μηνών μέ αναστολή!

Η θωπεία τής αδικίας, που ελέγαμε προηγουμένως!

Έχει σκεφθή κανείς από όλους αυτούς, οι οποίοι «εδίκασαν» αυτήν τήν δίκη, σέ ποία κοινωνία μάς οδηγούν τέτοιες κραυγαλέα άδικες αποφάσεις; Ποία μηνύματα «εκπέμπει» μία τέτοια απόφαση στήν κοινωνία;

Ποίαν στάση, άραγε, υποδεικνύεται νά κρατούν οι πολίτες τής χώρας μας, εμπρός σέ εγκληματικά φαινόμενα, ληστείες, απόπειρες φόνου, απρόκλητες καταστροφές καί κάθε είδους κλοπές καί επιθέσεις μέσα στήν κατοικία τους;

Μήμως, νά «καλοδεχόμαστε», χωρίς καμμία αντίσταση, μέσα στό σπίτι μας τούς ληστές, τούς εγκληματίες, τούς λωποδύτες καί όλα τά κοινωνικά αποβράσματα, αλλοδαπά καί εγχώρια;

Μήπως, λοιπόν, χωρίς νά τό καταλάβουν, χαρίζουν έτσι τό «δακτυλίδι μέ τήν σφενδόνη τού Γύγη» στούς ανά τήν Ελλάδα ληστές, στούς επίδοξους εγκληματίες, αλλά καί στόν επιζήσαντα ληστή, αδιαφορώντας γιά τίς εκρηκτικές κοινωνικές συνέπειες στήν χώρα μας, στήν οποίαν η εγκληματικότητα, λόγω καί τής «άνωθεν» κατευθυνομένης «αλλοδαπής λαίλαπας», έχει φθάσει σέ δυσθεώρητα ύψη;

Μήπως έπρεπε νά σκεφθούν, ότι, μέ τέτοιες αποφάσεις, η χώρα μας θά πλημμυρίσει από «Γύγηδες», αλλοδαπούς ή εγχώριους, φέροντες αυτοί «υπερήφανοι» τίς «σφενδόνες» τής ατιμωρησίας τους, που τούς «χαρίζονται» αφειδώς, πρός θλίψη καί κοινωνικήν αγανάκτηση τών απλών ανθρώπων τής κοινωνίας μας;

Αλήθεια, άν κανείς δέν μπορεί νά μάς προστατεύσει από τούς εγκληματίες, τούς δολοφόνους καί τούς ληστές, τότε ποίαν χρείαν έχουμε τών «προστατών» μας;

Μήπως, τό «δίδαγμα», που «εκπέμπει» αυτή η «απόφαση», είναι, ότι γιά νά σωθούμε πρέπει νά γίνουμε όλοι «Γύγηδες», σέ μία κατάσταση γενικευμένης αδικίας, μιά καί τόσο απλόχερα μοιράζεται ένθεν κακείθεν τό «δακτυλίδι μέ τήν σφενδόνη τής ατιμωρησίας», καί αφού οι όποιες αδικίες μας θά τυγχάνουν τής επίσημης «θωπείας»;

Μήπως, άραγε, αυτήν τήν κοινωνία θέλουν τά διάφορα «κέντρα» νά «επιβάλουν» στήν Ελλάδα σήμερα;

Πηγή:

Απο την σελίδα του πατριώτου μου καθηγητού κου Λιβαθινού !

http://kardamas.blogspot.com/2011/04/blog-post_19.html

Σημείωση δική μου:

Να... σας χαιρόμαστε κύριοι δικαστές, να σας χαιρόμαστε...(τους συγκεκριμένους ) Μας κάνετε.. υπερήφανους !

Προάγετε πολιτισμό και κυρίως προστατεύετε τις εννομες προτεραιότητες των πολιτών !...Ακριβώς εφ' ω ετάχθητε...δηλαδή !

Ι.Β.Ν.

ΤΟ ΑΓΙΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

2011-04-23T09:55:00.000+03:00

ΤΟ ΑΓΙΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

Το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής, αφότου εξέπνευσε ο Κύριος επί του σταυρού, έπρεπε να ταφεί και μάλιστα βιαστικά, διότι όπως μας πληροφορεί ο ιερός Ευαγγελιστής οι Ιουδαίοι «ἵνα μὴ μείνῃ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τὰ σώματα ἐν τῷ σαββάτῳ, ἐπεὶ παρασκευὴ ἦν· ἦν γὰρ μεγάλη ἡ ἡμέρα ἐκείνου τοῦ σαββάτου· ἠρώτησαν τὸν Πιλᾶτον ἵνα κατεαγῶσιν αὐτῶν τὰ σκέλη, καὶ ἀρθῶσιν» (Ιωάν.19: 31). Οι στρατιώτες με χονδρές σιδερένιες βέργες τσάκισαν τα κόκαλα των δύο συσταυρωμένων ληστών, για να επιταχύνουν το θάνατό τους, διότι ακόμη δεν είχαν εκπνεύσει.
«ἐπὶ δὲ τὸν Ἰησοῦν ἐλθόντες ὡς εἶδον αὐτὸν ἤδη τεθνηκότα, οὐ κατέαξαν αὐτοῦ τὰ σκέλη, ἀλλ' εἷς τῶν στρατιωτῶν λόγχῃ αὐτοῦ τὴν πλευρὰν ἔνυξε, καὶ εὐθέως ἐξῆλθεν αἷμα καὶ ὕδωρ» (Ιωάν.19:33). Αυτό σημαίνει ότι ο θάνατος του Κυρίου υπήρξε πραγματικός.
Κοντά στο σταυρό του Κυρίου είχαν απομείνει μόνο η Θεοτόκος και οι μαθήτριές Του, οι οποίες συνέπασχαν με Αυτόν, έκλαιγαν και πενθούσαν το άδικο πάθος και το θάνατό Του. Αντίθετα οι ένδεκα μαθητές είχαν κρυφτεί για το φόβο των Ιουδαίων (Ιωάν.20:19). Όμως ήταν αδύνατο σ’ αυτές να αναλάβουν το δύσκολο έργο της αποκαθηλώσεως και της ταφής του Χριστού. Το πιο ανυπέρβλητο εμπόδιο ήταν η αίτηση στον Πιλάτο να τους δοθεί η άδεια της ταφής.
Το έργο αυτό ανάλαβαν οι ευσεβείς άρχοντες Ιωσήφ και Νικόδημος. «ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἁριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου» (Μάρκ.15: 43-46).
Τότε μαζεύτηκαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι στον Πιλάτο και τον παρακάλεσαν να ασφαλίσει τον τάφο του Χριστού μέχρι την Τρίτη ημέρα, διότι, όπως έλεγαν, «έχουμε υποψία μήπως οι μαθητές του κλέψουν την νύχτα το σώμα του Ιησού και κηρύξουν κατόπιν στο λαό ότι αναστήθηκε, όπως προείπε ο πλάνος εκείνος, όταν ακόμα ζούσε. Και τότε η πλάνη αυτή θα είναι χειρότερη από την πρώτη».
Ο Πιλάτος, αφού τους άκουσε, έδωσε την άδεια και πήγαν και ασφράγισαν τον τάφο. Για ασφάλεια, τοποθέτησαν και μια φρουρά από στρατιώτες και αποχώρησαν.

Κοντάκιον

«Τὴν ἄβυσσον ὁ κλείσας, νεκρὸς ὁρᾶται, καὶ σμύρνη καὶ σινδόνι ἐνειλημμένος, ἐν μνημείῳ κατατίθεται, ὡς θνητὸς ὁ ἀθάνατος. Γυναῖκες δὲ αὐτὸν ἦλθον μυρίσαι, κλαίουσαι πικρῶς καὶ ἐκβοῶσαι. Τοῦτο Σάββατόν ἐστι τὸ ὑπερευλογημένον, ἐν ὧ, Χριστὸς ἀφυπνώσας, ἀναστήσεται τριήμερος».
«Αυτός που περιόρισε την απέραντη θάλασσα, παρουσιάζεται τώρα νεκρός. Αυτός ο Αθάνατος αφού τυλίχθηκε με σεντόνι κι αλείφθηκε με μύρα, τοποθετήθηκε σε μνήμα σαν θνητός. Και κάποιες γυναίκες ήλθαν να τον αλείψουν με αρώματα, κλαίγοντας πικρά και φωνάζοντας: Αυτό το Σάββατο είναι το ευλογημένο, γιατί σ’ αυτό ο Χριστός αφού κοιμήθηκε σα νεκρός, σε τρεις ημέρες θα αναστηθεί».

Ὁ Οἶκος

«Ὁ συνέχων τὰ πάντα ἐπὶ σταυροῦ ἀνυψώθη, καὶ θρηνεῖ πᾶσα ἡ Κτίσις, τοῦτον βλέπουσα κρεμάμενον γυμνὸν ἐπὶ τοῦ ξύλου, ὁ ἥλιος τὰς ἀκτῖνας ἀπέκρυψε, καὶ τὸ φέγγος οἱ ἀστέρες ἀπεβάλλοντο, ἡ γῆ δὲ σὺν πολλῷ τῶ φόβω συνεκλονεῖτο, ἡ θάλασσα ἔφυγε, καὶ αἱ πέτραι διερρήγνυντο, μνημεῖα δὲ πολλὰ ἠνεώχθησαν, καὶ σώματα ἡγέρθησαν ἁγίων Ἀνδρῶν. Ἅδης κάτω στενάζει, καὶ Ἰουδαῖοι σκέπτονται συκοφαντῆσαι Χριστοῦ τὴν Ἀνάστασιν, τὰ δὲ Γύναια κράζουσι. Τοῦτο Σάββατόν ἐστι τὸ ὑπερευλογημένον, ἐν ὧ Χριστὸς ἀφυπνώσας, ἀναστήσεται τριήμερος».
«Αυτός που συγκρατεί τα σύμπαντα υψώθηκε πάνω στο Σταυρό, και όλη η κτίση θρηνεί καθώς τον βλέπει να κρέμεται γυμνός πάνω στο ξύλο. Ο ήλιος έκρυψε τις ακτίνες του, και τα άστρα έχασαν το φως τους. Η γη σείστηκε γεμάτη φόβο, η θάλασσα αποσύρθηκε και οι πέτρες έσπαζαν. Πολλοί τάφοι άνοιξαν και αναστήθηκαν σώματα αγίων ανδρών. Ο άδης κάτω (στο βασίλειό του) στενάζει και οι Ιουδαίοι σκέπτονται να διαδώσουν συκοφαντίες ότι είναι ψέμα η ανάσταση του Χριστού, οι γυναίκες δε επιμένουν να φωνάζουν: Αυτό το Σάββατο είναι το ευλογημένο, γιατί σ’ αυτό ο Χριστός αφού κοιμήθηκε σα νεκρός σε τρεις μέρες θα αναστηθεί».

http://www.xfe.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=319

http://eleftheriskepsii.blogspot.com/2011/04/blog-post_8165.html

Σημείωση δική μου:

Καλή Ανάσταση σε ολους με Αγάπη !

Πόσα κυβικά ειναι το ...μηχάνημα ;

2011-04-03T08:26:00.004+03:00

Απορίες :

1/ Στην προκειμένη περίπτωση και στην ερώτηση πόσα κυβικά ειναι το μηχάνημα, αναφέρεστε στο ιππεύον ή το ιππευόμενον;

2/ Μήπως αγοράζοντας το ενα , σου παρέχεται δωρεάν το αλλο;

3/ Οταν οι τεχνικοί μιλάνε για ατίθασα αλογα, τι ακριβώς εννοούν και που κρύβονται αυτά ;

4/ Ποιός φιλόλογος θα μας εξηγήσει τη διαφορά ανάμεσα στον επιβάτη και τον επιβήτορα ;

5/ Διαθέτοντας Harley Davinson μήπως τα "λοιπά μεγέθη" -εννοώ σεξουαλικά και πνευματικά-ειναι δευτερευούσης σημασίας και αν αυτό το γνωρίζουν ο κος Ασκητής ως κορυφαίος σεξολόγος και ο κος Μπαμπινιώτης ως πνευματικός ογκόλιθος;

6/ Μήπως το ενα μέρος της σύνθεσης της φωτογραφίας... εχει διπλό ρόλο; Αλλες φορές ως ιππεύον και αλλες ως ιππευόμενον;

7/ Αυτές οι ομορφες γυναίκες-οι συγκεκριμένες- εκτός απο "ιππασία", τι αλλο ξέρουν να κάνουν; Για παράδειγμα ξέρουν να κάνουν γεμιστά, φασολάκια ή παστίτσιο ; ή εστω να σιδερώσουν ενα πουκάμισο;

8/ Οι φεμινίστριες τι λένε γι΄αυτό και για ολες αυτές τις διαφημίσεις , οπου σε κάθε υπηρεσία ή αγαθό που διατίθεται...διατίθεται ή εκτίθεται και μια νέα και ομορφη γυναίκα ημίγυμνη ή γυμνή ;

Πολύ θα ηθελα να ακούσω την αποψή τους !..

Γιατί, ως λάτρης του ωραίου φύλου , δεν θέλω να πιστέψω οτι το ποσοστό των γυναικών, που διατίθενται ως "αγοραία υπηρεσία" στη διάθεση ημών των ανδρών, γίνεται κάθε μέρα ολο και πιο μεγάλο....

Θα ηθελα-ευχή εκφράζω- να ήμουν ο εν δυνάμει θηρευτής και κατακτητής τους -με οση ομορφιά συνεπάγεται αυτό και οχι ο υποψήφιος αγοραστής τους , με οση χυδαιότητα και ευτέλεια κρύβει η κίνηση αυτή ! ( Αποδεκτή ομως απο κάποιες γυναίκες , για να μην πω και επιδιωκόμενη ! )

Εάν, λοιπόν, πολλές γυναίκες αισθάνονται "αγοραία ηδονικά αντικείμενα", τότε -λυπάμαι πολύ-εγώ και πολλοί ακόμη ρομαντικοί σαν εμένα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα !

Απολύτως ! ! !

Ι.Β.Ντινόπουλος

Γιατί την 25η Μαρτίου στο εορταστικό τραπέζι είναι ο βακαλάος ;

2011-03-25T10:04:00.013+02:00

Γιατί στο εορταστικό τραπέζι είναι ο βακαλάος ;

Το εθνικό μας φαγητό για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου είναι ο μπακαλιάρος υγράλατος με σκορδαλιά. Πως, όμως, καθιερώθηκε αυτό το έθιμο και πως ενσωματώθηκε στις διατροφικές μας συνήθειες ο μπακαλιάρος ή αλλιώς βακαλάος;

Η ιστορία του μπακαλιάρου ξεκινά με την εποχή των Βίκινγκς, όπου πρωτοεμφανίστηκε σαν εμπορικό προϊόν περί το 800 μ.Χ..

Μάλιστα, λέγεται ότι κυνηγώντας βακαλάους οι Βίκινγκς ανακάλυψαν κατά λάθος τον «νέο κόσμο». Τη σκυτάλη από αυτούς πήραν οι Βάσκοι ψαράδες, οι οποίοι ξεκίνησαν το εμπόριο του μπακαλιάρου από το Μεσαίωνα και οδηγήθηκαν στο πάστωμα του, μέσα από το οποίο πέτυχαν πρώτον, να έχουν φαγητό που διατηρείται στα μακρινά τους ταξίδια και δεύτερον, βρήκαν μια τροφή νηστίσιμη, αλλά και φθηνή για το λαό της Ισπανίας.

Οι Βάσκοι, μάλιστα, επειδή ο βακαλάος κάλυπτε μεγάλο μέρος της διατροφής των κατοίκων της Ενδοχώρας που δε μπορούσαν να πηγαίνουν συχνά στα παράλια για να προμηθεύονται φρέσκα ψάρια, ονόμασαν τον παστό μπακαλιάρο «ψάρι του βουνού».

Ο βακαλάος, αυτό το τόσο νόστιμο και θρεπτικό ψάρι μπήκε στο τραπέζι μας τον 15ο αιώνα και κατάφερε να διεκδικήσει επιτυχώς τη δική του θέση στο εθνικό μας εδεσματολόγιο.

Πως, όμως, σχετίζεται με την 25η Μαρτίου και γιατί είναι το «πιάτο» της ημέρας;

Απλούστατα και σύμφωνα με την κοινή λογική, κατά τη διάρκεια της σαρακοστιανής νηστείας η Εκκλησία επιτρέπει μόνο δύο φορές την κατανάλωση ψαριού, ήτοι την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και την Κυριακή των Βαΐων. Με εξαίρεση τα νησιά, όπου το φρέσκο ψάρι δεν ήταν ποτέ πολυτέλεια, οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα ο παστός μπακαλιάρος εκείνες τις εποχές αποτέλεσε την εύκολη λύση, καθώς ήταν πιο εύκολο να τον προμηθευτεί κανείς και επιπλέον, μπορούσε να διατηρηθεί εκτός ψυγείου, οπότε πέρασε στην παράδοση και κατά συνέπεια έγινε το εθνικό φαγητό της 25ης Μαρτίου.

Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι στις μέρες μας, την παγκόσμια πρωτιά σε κατανάλωση μπακαλιάρου κατέχει η Πορτογαλία, διότι οι Πορτογάλοι έχουν δημιουργήσει εκατοντάδες διαφορετικές συνταγές για την αξιοποίησή του στην εθνική τους διατροφή, ενώ κατά παράδοση τον αποκαλούν «πιστό φίλο».

Της Ευλαμπίας Ρέβη

http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=113279

Η συνταγή βακαλάου-σκορδαλιά

Υλικά για 6 μερίδες:1 κιλό φιλέτο μπακαλιάρος παστός. Σπορέλαιο για το τηγάνι
Για το κουρκούτι:3 φλυτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις, 1 ½ φλυτζάνι μπύρα, ½ φλυτζάνι νερό, 1 αυγό, 1 μικρό κρεμμύδι, αλάτι και πιπέρι

Για την σκορδαλιά πατάτας:5-6 μέτριες πατάτες, 3-4 σκελίδες σκόρδο (ή περισσότερο ανάλογα με το γούστο σας) Ελαιόλαδο και ξύδι ,αλάτι και πιπέρι.

Από τo προηγούμενo βράδυ κόβουμε τον μπακαλιάρο σε μικρά κομμάτια, τον ξεπλένουμε και τον βάζουμε σε μεγάλο μπολ με μπόλικο κρύο νερό. Μέχρι να τον μαγειρέψουμε αλλάζουμε το νερό 3-4 φορές, ώστε να ξαλμυρίσει αλλά όχι περισσότερο γιατί γίνεται άνοστος.Την επόμενη μέρα φτιάχνουμε το κουρκούτι ανακατεύοντας τη μπύρα, το νερό, αλάτι και πιπέρι, το κρεμμύδι λιωμένο και το αυγό ελαφρά χτυπημένο.Προσθέτουμε σταδιακά το αλεύρι ανακατεύοντας καλά, μέχρι να πετύχουμε ένα σχετικά πηχτό χυλό.Στραγγίζουμε καλά τον μπακαλιάρο, τον προσθέτουμε στο κουρκούτι να καλυφθεί καλά, καλύπτουμε με μεμβράνη και αφήνουμε στο ψυγείο για 1-2 ώρες. Σε μεγάλη κατσαρόλα βάζουμε αρκετό νερό να βράσει, καθαρίζουμε τις πατάτες, τις κόβουμε σε χοντρά κομμάτια και τις ρίχνουμε να βράσουν. Μόλις μαλακώσουν αρκετά αποσύρουμε απο τη φωτιά, στραγγίζουμε, αφήνουμε να κρυώσουν και τις λιώνουμε με το πηρούνι. Σε γουδί ρίχνουμε το σκόρδο με λίγο αλάτι και το χτυπάμε καλά μέχρι να λιώσει. Το ρίχνουμε στις πατάτες, προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι και λίγο-λίγο το λάδι και το ξύδι ανακατεύοντας διαρκώς. Εδώ για το λαδόξυδο επικρατεί η λογική του "όσο πάρει" που σημαίνει ότι προσθέτουμε μέχρι να πετύχουμε μια σκορδαλιά μαλακή και ομοιογενή.

Σε βαθύ τηγάνι ζεσταίνουμε καλά το λάδι και τηγανίζουμε τα κομμάτια του ψαριού λίγα-λίγα μέχρι να ροδίσουν καλά από όλες τις πλευρές. Σερβίρουμε με τη σκορδαλιά και σαλάτα της αρεσκείας μας, χωριάτικη ή πράσινη ή ακόμα καλύτερα με πατζάρια βραστά.

Πηγή:http://lehouri.blogspot.com/2011/03/blog-post_25.html

Το σχολείο και η εθνική επέτειος !

2011-03-24T21:13:00.003+02:00

Το σχολείο και η εθνική επέτειος

Όπως κάθε χρόνο έτσι και εφέτος ακούμε τις θορυβώδεις διαμαρτυρίες μιας μικρής μειοψηφίας πολιτικών και διανοητών που ζητούν την κατάργηση των μαθητικών – και των στρατιωτικών –παρελάσεων. Για μία ακόμη φορά στο όνομα της ψευδούς προοδευτικότητος ακούονται ανιστόρητα επιχειρήματα , ότι δηλαδή τις μαθητικές παρελάσεις καθιέρωσε για πρώτη φορά το 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς. Ε, λοιπόν, καλόν είναι να θυμηθούμε λίγο την Ιστορία και να γίνουμε πιο ακριβείς και τεκμηριωμένοι.

Μαθητικές παρελάσεις υπήρχαν πολύ πριν από το καθεστώς Μεταξά. Στο βιβλίο του «Θράκη» και συγκεκριμένα στην σελίδα 374 ο καθηγητής του Α.Π.Θ. Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος αναφέρεται στην ελληνική σχολή της Αδριανούπολης στα τέλη του 19^ου και τις αρχές του 20ού αιώνος. Εκεί περιγράφει παρελάσεις μαθητικές, παρουσιάζει δε και σχετικές φωτογραφίες όπου βλέπουμε αγόρια και κορίτσια να παρελαύνουν υπό το βλέμμα του Οθωμανικού καθεστώτος. Οι μελετητές της ιστορίας της Μ. Ασίας περιγράφουν τις μαθητικές παρελάσεις που διοργάνωναν τα σχολεία της Σμύρνης από το 1919 έως και το 1922 στο γήπεδο του Πανιωνίου με τιμώμενο πρόσωπο τον μαρτυρικό Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο. Ο μακεδονομάχος Δικώνυμος -Μακρής περιγράφει την απελευθέρωση της Σιάτιστας το 1912 από ανιχνευτές του Ελληνικού Στρατού και διηγείται ότι στην πανηγυρική εκδήλωση προπορεύονταν οι μαθητές κρατώντας εκκλησιαστικά λάβαρα. Εξ άλλου στην Κύπρο οι μαθητικές παρελάσεις καθιερώθηκαν πολύ πριν από το 1936 ως εκδήλωση πατριωτισμού των Ελλήνων που κατεπιέζοντο από τους Βρετανούς. Ένα θεσμό, λοιπόν, τον οποίο ανέχθηκαν οι Οθωμανοί κατακτητές και οι Βρετανοί αποικιοκράτες θέλουν να τον καταργήσουν σήμερα κάποιοι Έλληνες στο όνομα της ψευδο- προόδου!

Οι παρελάσεις δεν ανήκουν στην «δεξιά» ή στον εθνικισμό. Οι δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ παρήλαυναν στα χωριά τα οποία απελευθέρωναν το 1941-44. Σε δυτικές δημοκρατίες, όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, νεαρά παιδιά που ανήκουν στον Προσκοπισμό, παρελαύνουν με βήμα και με τύμπανα και ουδείς ενοχλείται. Στην Γαλλία κάθε χρόνο στις 14 Ιουλίου πραγματοποιείται μεγαλειώδης στρατιωτική παρέλαση στα Ηλύσια πεδία. Ας μην λέγονται , λοιπόν, υπερβολές και φαιδρότητες.

Έχω, πάντως, την εντύπωση ότι με πρόσχημα τις παρελάσεις οι πάσης φύσεως αποδομητές επιχειρούν να πλήξουν την συνέχεια του Ελληνισμού. Ουσιαστικά οι μαθητικές παρελάσεις είναι ένας ύμνος και ένας φόρος τιμής στην διαχρονική παρουσία της νεολαίας στους αγώνες των Ελλήνων για την Ελευθερία. Όποιος μαθητής αρνείται να συμμετάσχει αποκόπτει τον εαυτό του από το αντιστασιακό πνεύμα της ελληνικής νεολαίας . Οι παρελάσεις των νέων τιμούν την νεότητα που αγωνίζεται από την εποχή των Αθηναίων εφήβων (την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω) μέχρι τα αγόρια και τα κορίτσια της πανεθνικής αντίστασης κατά της τριπλής κατοχής του 1941 -44. Οι παρελάσεις μας θυμίζουν την διαρκή παρουσία της νεολαίας σε κάθε ευγενική στιγμή ηρωισμού και αυτοθυσίας. Μας θυμίζουν τους «παίδας Δημητρίου», τα κατηχητόπουλα της Θεσσαλονίκης που εστάλησαν στα τείχη από τον σοφό Αρχιεπίσκοπο Ευστάθιο για να πολεμήσουν τους Νορμανδούς τον 12^ο αιώνα. Μας φέρνουν στο νου τον Ιερό Λόχο του Δραγατσανίου και τις νεαρές Σουλιωτοπούλες. Μας φέρνουν πιο κοντά στα ελληνόπουλα που αγωνίσθηκαν στο Μακεδονικό Αγώνα , όπως ο Αποστόλης, ο υπαρκτός οδηγός των ελληνικών σωμάτων που έγινε γνώριμός μας από τα «Μυστικά του Βάλτου». Οι μαθητικές παρελάσεις ξαναζωντανεύουν με συγκίνηση τη μνήμη των εφήβων ηρωομαρτύρων του Κυπριακού Αγώνος του 1955-59 και των μαθητριών που έκαναν παθητική αντίσταση ή μετέφεραν τα μηνύματα με τα ποδήλατά τους. Χαιρετώντας τους σημαιοφόρους στην μαθητική παρέλαση τιμούμε τον σημαιοφόρο του Λυκείου Αμμοχώστου, τον Πετράκη Γιάλλουρο, που έπεσε νεκρός από Βρετανική σφαίρα επειδή κρατούσε την ελληνική σημαία. Τότε ήταν οι σφαίρες των αποικιοκρατών. Τώρα είναι η εμπάθεια και τα ανιστόρητα βέλη των δήθεν προοδευτικών. Και οι δύο ενοχλούνται από την συνέχεια του Ελληνισμού.

Δυστυχώς οι τάσεις αφελληνισμού της κοινωνίας και της παιδείας δεν πλήττουν μόνο τις μαθητικές παρελάσεις. Άρχισαν να βρίσκουν έδαφος και στα σχολικά βιβλία Ιστορίας, Γλώσσας , Νεοελληνικής Λογοτεχνίας κ.λπ. Με νοσταλγία πολλοί Έλληνες αγοράζουν τα βιβλία Ιστορίας και Νέων Ελληνικών του Γυμνασίου που εκδόθηκαν τη δεκαετία του 1950 καθώς και τα παλιά Αναγνωστικά του Δημοτικού που ξανατυπώθηκαν και πωλούνται στα καροτσάκια των πλανοδίων βιβλιοπωλών. Αρέσουν διότι ήσαν γεμάτα από καλογραμμένα κείμενα για την Εθνική και Θρησκευτική ζωή των Ελλήνων, από αριστουργήματα δοκίμων Νεοελλήνων λογοτεχνών, από πρότυπα ηρώων του πολέμου και της ειρήνης που τόσο χρειάζονται σήμερα τα παιδιά μας. Τα συγκρίνουμε με τα σύγχρονα άψυχα, ανελλήνιστα βιβλία και θλιβόμαστε. Ποιον πατριωτισμό και ποια αισιοδοξία για το μέλλον μπορούν να καλλιεργήσουν τα σημερινά εγχειρίδια που αντικατέστησαν τον Σολωμό, τον Παλαμά και τον Βαλαωρίτη με συνταγές για μακαρόνια με κιμά και με οδηγίες χρήσης καφετιέρας;

Αναμένοντας τις ανακοινώσεις για το Νέο Λύκειο ευχόμαστε να παραμείνουν υποχρεωτικά τα μαθήματα των Θρησκευτικών και της Ελληνικής Ιστορίας. Το οφείλουμε στους ήρωες του 1821, οι οποίοι ξεσηκώθηκαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, όπως ομολογεί ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Το χρωστούμε στους 10 Πατριάρχες, τους 100 Επισκόπους, τους 6000 ιερείς που θυσιάσθηκαν στην Τουρκοκρατία και στην Επανάσταση, όπως παραδέχεται ο τότε Γάλλος Πρόξενος στην Πάτρα Πουκεβίλ. Το οφείλουμε πρωτίστως στα παιδιά μας που είναι το μέλλον του Έθνους.

http://www.antibaro.gr/node/2865

Σύρος: “Όταν η Ερμούπολη ήταν πολιτεία, η Αθήνα ήταν… χωριό”

2011-03-15T05:57:00.002+02:00

" Όταν η Ερμούπολη ήταν πολιτεία, η Αθήνα ήταν… χωριό ! "

Γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

«Η παλιά πόλη βρίσκεται πάνω σε έναν κώνο, σαν κομματάκι ζάχαρης». Κάπως έτσι, είδε την Άνω Σύρα η Ελίζαμπεθ Γκρόβενορ (1797-1891), όταν το 1840 επισκέφτηκε το νησί. Bέβαια, τότε, είδε, κυρίως, την παλαιά πόλη της Σύρου, γιατί η Ερμούπολη ακόμα χτιζόταν (η ανοικοδόμηση άρχισε μετά την επανάσταση του 1821 και, όταν ολοκληρώθηκε, ήταν πραγματικά ένα κόσμημα του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους). Ολόκληρη η σύγχρονη Ελλάδα θα ήταν, σήμερα, διαφορετική, αν είχε μπολιαστεί από το μεράκι και τη διορατικότητα των Συριανών, που έφτιαξαν από το μηδέν μία πόλη κόσμημα, όχι μόνο για το Αιγαίο αλλά και για όλη τη Μεσόγειο. Όπου κι αν στρέψεις το μάτι σου στο νησί, θα νοιώσεις το μεγαλείο και τη δημιουργικότητα των σύγχρονων Συριανών, κάτι που δύσκολα θα το συναντήσεις στα αστικά κέντρα του υπόλοιπου Ελληνικού κράτους.

Δεν πρόκειται για ένα, ακόμα, ξερό κυκλαδονήσι αλλά για το μεγαλύτερο εμπορικό, βιομηχανικό, οικονομικό κέντρο της Ελλάδας του 19ου αιώνα. Το πρώτο μεγάλο λιμάνι του Ελληνικού κράτους (την εποχή, που ο Πειραιάς ήταν ψαροχώρι). Η νέα πόλη ονομάστηκε Ερμούπολη, προς τιμήν του κερδώου Ερμή (θεού του εμπορίου) και ήταν πραγματικά το εμπορικό κέντρο της μετεπαναστατικής Ελλάδας. Είναι η μόνη αμιγής νεοκλασική πολιτεία του 19ου αιώνα στην Ελλάδα. Ό,τι συνέβαινε στην Ερμούπολη, συνέβαινε για πρώτη φορά στην Ελλάδα: το 1823 ιδρύθηκε στην Ερμούπολη το πρώτο Νοσοκομείο της Ελλάδας, ενώ το 1833, ο Νεόφυτος Βάμβας, ιδρύει το πρώτο Ελληνικό Γυμνάσιο.

Την ίδια εποχή εκδίδεται στην Ερμούπολη η πρώτη ξενόγλωσση εφημερίδα που τυπώθηκε στην Ελλάδα. Είναι η «Μέλισσα», που συντάσσεται σε Ελληνικά και Γαλλικά. Η κίνηση κεφαλαίων ήταν τέτοια, που, όπως λέγεται, το πρώτο εργοστάσιο βυρσοδεψίας έκανε τζίρο 1.0000.000 δρχ, όταν ο προϋπολογισμός όλης της υπόλοιπης Ελλάδας ήταν, μόλις, 900.000 δρχ. Η Σύρος ήταν το μεγαλύτερο διακομιστικό κέντρο εμπορίου με την υπόλοιπη Ελλάδα, τη Ρωσία και την Ανατολή. Εδώ ιδρύθηκε (1856) και η πρώτη σύγχρονη ναυτιλιακή εταιρεία, η «Ελληνική Ατμοπλοΐα». Στους Συριανούς ταρσανάδες ναυπηγήθηκαν πάνω από 2000 πλοία. Αργότερα εδώ θα δημιουργηθεί και το πρώτο σιδερένιο Ελληνικό Ατμόπλοιο. Γι αυτό και ο ποιητής Θεόφιλος Γκοτιέ (1811-1872) θα μείνει έκπληκτος από επίπεδο του νησιού και θα ομολογήσει ότι «Η Σύρος … είναι περίπου ο ομφαλός της Ελλάδος, η πρωτεύουσα της κομψότητας και της αρχοντιάς».

Αποτέλεσμα αυτής της οικονομικής ανάπτυξης ήταν και η εξέλιξη στις Τέχνες και τα Γράμματα: στη Σύρο γεννήθηκε ο Εμμανουήλ Ροΐδης (1836 – 1904), που εκτός των άλλων, έγραψε και την «πάπισσα Ιωάννα», ένα από τα πιο αξιόλογα μυθιστορήματα της νέας ελληνικής λογοτεχνίας. Στη Σύρο γεννήθηκε (αν και έφυγε σε μικρή ηλικία) και Δημήτριος Βικέλας (1835-1908), ποιητής και πεζογράφος. Ο Βικέλας είναι, επίσης, γνωστός για τη συμμετοχή του στην αναβίωση της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, το 1896. Στην Ερμούπολη γεννήθηκε και ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής (1850- 1919) καθώς και η ποιήτρια Ρίτα Μπούμη-Παπά (1906-1984) και ο Μάνος Ελευθερίου. Βέβαια, δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τον πασίγνωστο Φραγκοσυριανό (συριανός-καθολικός) λαϊκό συνθέτη, τον Μάρκο Βαμβακάρη. Στη Σύρο σπούδασε και ο Ελ. Βενιζέλος και είχε απόλυτο δίκιο, όταν έλεγε ότι στην Ερμούπολη ξαναγεννήθηκε η Ελλάδα !

Αφιερωμένο στην διαδικτυακή μου φίλη απο το "Αρμενάκι"

http://www.24grammata.com/?p=11067

ΧΑΒΑΡΙ ΑΜΑΛΙΑΔΟΣ- ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 1909

2011-03-14T18:28:00.000+02:00

Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

Χάβαρι Αμαλιάδος

Ήταν Μάιος του 1909. Στο χωριό Χάβαρι Αμαλιάδος του νομού Ηλείας, εφημέριος και παπαδάσκαλος ήταν ο παπά-Τιμολέων. Έγγαμος ιερεύς με τρείς κόρες, την δε πρεσβυτέρα του την έλεγαν Πατρούλα.
Ένα Σάββατο βράδυ, καθώς έπεσε ή παπαδιά να κοιμηθεί μετά την προσευχή της, βλέπει να τρίζει το κανδηλάκι της στο εικονοστάσι και να σβήνει. Ταυτόχρονα παρουσιάζεται μια ωραιότατη, ολόλαμπρη και ολοφώτεινη γυναίκα στην άκρη του κρεβατιού της. Ό παπάς της είχε πάει προ πολλού για ύπνο στό διπλανό δωμάτιο. Αυθόρμητα ή πρεσβυτέρα λέγει προς την ουράνια εκείνη εμφάνιση: "Μην κάθεσαι εκεί". Νόμισε ότι θα καθίσει στην άκρη του κρεβατιού.' Η Βασίλισσα όμως των Ουρανών της απαντάει αυστηρά μεν, αλλά με φωνή γλυκύτατη:

-«Δεν είμαι αυτή πού νομίζεις ! Να πεις στον παπά σου να πεί στο εκκλησίασμα και σ' όλο το χωριό πώς όλοι τους πρέπει να μετανοήσουν, γιατί θα πάθουν μεγάλο κακό». και λέγοντας αυτά εξαφανίσθηκε.
Ή πρεσβυτέρα τρομαγμένη διηγήθηκε αμέσως το παράδοξο αυτό γεγονός στον παπά της και ο παπα-Τιμολέων την πίστεψε. Έτσι για τρείς Κυριακές καλούσε όλους τους χριστιανούς σε μετάνοια λέγοντας ότι αυτή είναι ή εντολή της Παναγίας, διαφορετικά θα τους εύρισκε μεγάλο κακό. Δυστυχώς, όμως, οι χωρικοί δεν τον πίστεψαν, αλλά ούτε και το άμεσο συγγενικό του περιβάλλον.
Και σε τρεις μήνες, στις 2 Ιουλίου του 1909, προς τα χαράματα, ενώ όλοι σχεδόν ήσαν βυθισμένοι στον ύπνο, γίνεται ένας φοβερός σεισμός, πού άνοιξε το χωριό στα δύο από την μια άκρη έως την άλλη. Τα περισσότερα σπίτια γύρισαν ανάποδα, εκατοντάδες ήταν και οι νεκροί, τους οποίους ομαδικά στοίβαζαν πάνω στα κάρα. Ολόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν.
Όμως το σπίτι και ή οικογένεια του ευλαβούς αυτού ιερέως παρέμειναν άθικτα και ακέραια, χωρίς την παραμικρή ρωγμή.

Από το βιβλίο "Γνώσις και βίωμα της Ορθοδόξου Πίστεως"

Ο ΠΑΠΑ- ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΔΩΡΟΙ

2011-03-12T14:19:00.001+02:00

Ο ΠΑΠΑ- ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΔΩΡΟΙ

Προ του 1940 ένας ξενιτεμένος για χρόνια, επέστρεφε στο χωριό του, στην Άνω Βροντού. Χαρές, γέλια, καλωσορίσματα, κεράσματα, για την επιστροφή του νοικοκύρη.
Ένα από τα πρώτα πράγματα πού ρώτησε, ήταν:
Τι κάνει ο παπα-Γιώργης;
Α, του είπαν, στην Εκκλησία θα είναι, στους Αγίους Θεοδώρους.
Ε, πάω να πάρω την ευχή του και ξαναγυρίζω.
Πηγαίνει στην Εκκλησία, ο δρόμος ομως τον οδήγησε από το πίσω μέρος. Τα παράθυρα ήσαν ανοιχτά. Άκουε τις ζωηρές ομιλίες. Σκύβει λοιπόν από ένα παράθυρο ,λόγω περιέργειας, και βλέπει μέσα στον Ναό.
Ό παπα-Γιώργης συζητούσε ζωηρά μ' έναν ωραιότατο νέο, υψηλό, παράξενα ντυμένο, και του έλεγε:
Α, όλα κι όλα! Θα μου κάνης αυτό πού σου ζητώ! Δεν ξέρω τι λογαριασμό έχεις εκεί πέρα, αλλά εμένα θα μου κάνης αυτό πού σου ζητώ !
Άφησε το παράθυρο γεμάτος απορία και πάει από μπροστά, αλλά βρίσκει την πόρτα κλειστή. Χτυπά δυνατά...Τίποτα. Ξαναχτυπά και λέγει:
-Παπα-Γιώργη, ξέρω ότι είσαι μέσα. Άνοιξε μου!
Ησυχία...Ξαναχτυπάει πάλι και του λέει:
Την ευχή σου θέλω μόνο παπα-Γιώργη, είμαι ο Σιδέρης. Μόλις τώρα, ήρθα από το ταξείδι.
Τίποτα. Τελεία ησυχία... Σπρώχνει την πόρτα, ξανασπρώχνει... δεν άνοιγε. Απογοητευμένος κίνησε να φύγη. Ανεβαίνοντας το ανηφοράκι βλέπει να κατεβαίνη με την μαγγούρα του ο παπα-Γιώργης!
-Βρε, βρε, καλώς τον !!! λέει ο παπα-Γιώργης
Άφωνος ο Σιδέρης.
-Ε, Σιδέρη, του λέει. Μη δίνης σημασία σ' αυτά πού είδες στους Αγίους Θεοδώρους. Δεν πειράζει, παιδάκι μου, φαντασίες σου είναι, φαντασίες σου. Καλώς ώρισες!!!

Αυτά τα διηγούντο στη Δράμα.

http://agia-varvara2.blogspot.com/2009/10/blog-post_6255.html

Η Εκκλησία απέναντι στη σύγχρονη κρίση

2011-03-10T14:02:00.007+02:00

Η “περιβόητη” εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου

Η πολυ-συζητημένη εγκύκλιος “Προς το Λαό” που σχολιάζει με πολύ “κοφτερή” γλώσσα την επικαιρότητα και λέγεται ότι μοιράστηκε στους ναούς.

Πάντως είναι γεγονός ότι προκάλεσε πολλές αντιδράσεις από την Ιεραρχία. Συντάκτης της επιστολής φαίνεται να είναι ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Σισανίου & Σιατίστης κ. Παύλος.

«Η Εκκλησία απέναντι στη σύγχρονη κρίση»

H Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία συνήλθε στην τακτική Συνεδρία της από 5nς-8nς Οκτωβρίου τ.ε., αισθάνεται την ανάγκη να απευθυνθεί στο πλήρωμα της, στο λαό του Θεού, αλλά και σε κάθε καλοπροαίρετο άνθρωπο, για να μιλήσει με τη γλώσσα της αλήθειας και της αγάπης.

Οι ημέρες πού ζούμε είναι δύσκολες και κρίσιμες. Περνάμε ως χώρα μια δεινή οικονομική κρίση πού δημιουργεί στους πολλούς ανασφάλεια και φόβο. Δεν γνωρίζουμε τι είναι αυτό πού μας έρχεται την επόμενη μέρα. Ή χώρα μας φαίνεται να μην είναι πλέον ελεύθερη άλλα να διοικείται επί της ουσίας από τους δανειστές μας. Γνωρίζουμε ότι πολλοί περιμένετε από την ποιμαίνουσα Εκκλησία να μιλήσει και να τοποθετηθεί πάνω στα γεγονότα πού παρακολουθούμε.

Είναι αλήθεια ότι αυτό πού συμβαίνει στην πατρίδα μας είναι πρωτόγνωρο και συνταρακτικό. Μαζί με την πνευματική, κοινωνική και οικονομική κρίση συμβαδίζει και η πάσης φύσεως ανατροπή. Πρόκειται για προσπάθεια εκρίζωσης και εκθεμελίωσης πολλών παραδεδομένων, τα όποια ως τώρα θεωρούνταν αυτονόητα για τη ζωή του τόπου μας. Από κοινωνικής πλευράς επιχειρείται μια ανατροπή δεδομένων και δικαιωμάτων και μάλιστα με ένα πρωτοφανές επιχείρημα.

Τα απαιτούν τα μέτρα αυτά οι δανειστές μας. Δηλώνουμε δηλαδή ότι είμαστε μια χώρα υπό κατοχή και εκτελούμε εντολές των κυριάρχων – δανειστών μας. Το ερώτημα, το οποίο γεννάται, είναι εάν οι απαιτήσεις τους αφορούν μόνον σε οικονομικά και ασφαλιστικά θέματα ή αφορούν και στην πνευματική και πολιτιστική φυσιογνωμία της Πατρίδος μας.

Μπροστά στην κατάσταση αυτή ο κάθε λογικός άνθρωπος διερωτάται: Γιατί δεν πήραμε νωρίτερα όλα αυτά τα δύσκολα μέτρα, πού σήμερα χαρακτηρίζονται αναγκαία. Όλες αυτές τις παθογένειες της κοινωνίας και της οικονομίας πού σήμερα επιχειρούμε με βίαιο τρόπο να αλλάξουμε, γιατί δεν τις αλλάξαμε στην ώρα τους; Γιατί έπρεπε να φθάσουμε ως εδώ; Τα πρόσωπα στην πολιτική σκηνή του τόπου μας είναι, εδώ και δεκαετίες, τα ίδια. Πώς τότε υπολόγιζαν το πολιτικό κόστος, γνωρίζοντας ότι οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή και σήμερα αισθάνονται ασφαλείς, γιατί ενεργούν ως εντολοδόχοι; Σήμερα γίνονται ριζικές ανατροπές για τις οποίες άλλοτε θα αναστατωνόταν όλη ή Ελλάδα και σήμερα επιβάλλονται χωρίς σχεδόν αντιδράσεις.

Η οικονομική μας κρίση με πολύ απλά λόγια οφείλεται στη διαφορά μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης. Στον αργό ρυθμό της παραγωγής πού επιτυγχάνουμε απέναντι στο υψηλό βιοτικό επίπεδο πού μάθαμε να ζούμε. Όταν όσα καταναλώνουμε είναι πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε, τότε το οικονομικό ισοζύγιο γέρνει προς την πλευρά των εξόδων. Ή χώρα μας για να αντεπεξέλθει, αναγκάζεται να δανείζεται με την ελπίδα ότι το διαταραγμένο ισοζύγιο θα ανακάμψει. Όταν αυτό δεν γίνεται και οι δανειστές απαιτούν την επιστροφή των δανεισθέντων συν τόκω, τότε φθάνουμε στην κρίση και στην χρεοκοπία. Η οικονομική κρίση, η οποία ταλαιπωρεί και δυναστεύει τη χώρα μας είναι η κορυφή του παγόβουνου.

Είναι συνέπεια και καρπός μιας άλλης κρίσης, της πνευματικής. Ήδη ή δυσαναλογία μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης συνιστά όχι μόνον οικονομικό μέγεθος, αλλά πρωτίστως πνευματικό γεγονός. Σημείο πνευματικής κρίσης, το οποίον αφορά τόσο στην ηγεσία, όσο και στον λαό. Μια ηγεσία πού δεν μπόρεσε να σταθεί υπεύθυνα απέναντι στο λαό, πού δεν μπόρεσε ή δεν ήθελε να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, πού πρόβαλε λαθεμένα πρότυπα, πού καλλιέργησε τις πελατειακές σχέσεις, μόνο και μόνο γιατί είχε ως στόχο την κατοχή και τη νομή της εξουσίας. Μια ηγεσία πού στην πράξη αποδεικνύεται ότι ουσιαστικά υπονόμευσε τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας και του λαού.

Κι από την άλλη πλευρά, ένας λαός, εμείς, πού λειτουργήσαμε ανεύθυνα. Παραδοθήκαμε στην ευμάρεια, στον εύκολο πλουτισμό και στην καλοπέραση, επιδοθήκαμε στο εύκολο κέρδος και στην εξαπάτηση. Δεν προβληματισθήκαμε για την αλήθεια των πραγμάτων. Η αυθαίρετη απαίτηση δικαιωμάτων από συντεχνίες και κοινωνικές ομάδες με πλήρη αδιαφορία για την κοινωνική συνοχή συνετέλεσαν κατά ένα μεγάλο μέρος στην σημερινή κατάσταση.

Η ουσία της πνευματικής κρίσης είναι ότι η διαφθορά είναι ο μόνος δρόμος ζωής, διότι διαφορετικά, αν δεν είσαι διεφθαρμένος, είσαι ανόητος.

Έτσι σκέφθηκαν και έπραξαν πολλοί, έτσι φθάσαμε στη διαφθορά και της εξουσίας, αλλά και μέρους του λαού μας. Το ερώτημα – δίλημμα του Ντοστογιέφσκι «ελευθερία ή ευτυχία;» το ζούμε πλέον σε όλη του την τραγικότητα. Διαλέξαμε μια πλαστή ευμάρεια και χάσαμε την ελευθερία του προσώπου μας, χάσαμε την ελευθερία της χώρας μας. Σήμερα ο άνθρωπος δικαίως ίσως τρέμει μήπως μειωθεί το εισόδημά του, αλλά δεν ανησυχεί το ίδιο για το έλλειμμα παιδείας πού αφορά στα παιδιά του και δεν αγωνιά για τα παιδιά πού σβήνουν μέσα στις ποικίλες εξαρτήσεις, δεν αγωνιά για τον ευτελισμό του ανθρώπινου προσώπου.

Αυτή λοιπόν είναι η ουσία της αληθινής κρίσης και η πηγή της οικονομικής κρίσης την οποία τόσο ανελέητα εκμεταλλεύονται οι σύγχρονοι «έμποροι των Εθνών».

Στην Σύνοδο της Ιεραρχίας εμείς, οι πνευματικοί σας πατέρες, κάναμε την αυτοκριτική μας, θελήσαμε να αναμετρηθούμε με τις ευθύνες μας και να αναζητήσουμε με τόλμη το μερίδιο της ενδεχομένης δικής μας υπαιτιότητας στην παρούσα κρίση. Ξέρουμε όχι κάποιες φορές σας πικράναμε, σας σκανδαλίσαμε ίσως. Δεν αντιδράσαμε άμεσα και καίρια σε συμπεριφορές πού σας πλήγωσαν. Οι έμποροι της κατεδάφισης της σχέσης του λαού με την ποιμαίνουσα Εκκλησία του εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο με πραγματικά ή κατασκευασμένα σκάνδαλα και προσπάθησαν να διαρρήξουν την εμπιστοσύνη σας στην Εκκλησία.

Θέλουμε να σας πούμε ότι η Εκκλησία έχει το αντίδοτο της κατανάλωσης ως τρόπο ζωής και αυτό είναι η άσκηση. Και εάν ή κατανάλωση είναι το τέλος, γιατί ή ζωή δεν έχει νόημα, ή άσκηση είναι δρόμος, γιατί οδηγεί σε ζωή με νόημα. Η άσκηση δεν είναι στέρηση της απόλαυσης, αλλά εμπλουτισμός της ζωής με νόημα. Είναι η προπόνηση του αθλητή που οδηγεί στον αγώνα και στο μετάλλιο και αυτό το μετάλλιο είναι ή ζωή που νικά το θάνατο, η ζωή που πλουτίζεται με την αγάπη. Η άσκηση είναι τότε οδός ελευθερίας, εναντίον της δουλείας του περιττού. Είναι αυτή η δουλεία πού σήμερα μας ευτελίζει.

Μας προβληματίζει η κατάσταση της Παιδείας μας, γιατί το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα αντιμετωπίζει το μαθητή όχι ως πρόσωπο αλλά σαν ηλεκτρονικό υπολογιστή και το μόνο πού κάνει είναι να «τον φορτώνει» με ύλη αδιαφορώντας για την όλη του προσωπικότητα και γι’ αυτό τα παιδιά μας δικαιολογημένα αντιδρούν. Γι’ αυτό αγωνιούμε για το νέο Λύκειο πού ετοιμάζεται. Πιστεύουμε ότι όντως τα σχολικά βιβλία γράφονται με την ευθύνη της Πολιτείας, αλλά το περιεχόμενό τους αφορά και στον τελευταίο Έλληνα πολίτη, πού περιμένει από την Εκκλησία του να μεταφέρει με δύναμη τη δική του ταπεινή φωνή.

Αισθανόμαστε ότι όλοι οι ενοριακοί μας ναοί πρέπει να γίνουν χώροι φιλόξενοι για τους νέους μας, όπως είναι ήδη αρκετοί από αυτούς, στους οποίους πολλά νέα παιδιά καταφεύγουν ζητώντας νόημα και ελπίδα. Ξέρουμε ότι ζητάτε από εμάς, τους Ποιμένες μας, μια Εκκλησία με ηρωισμό, με νεύρο, με λόγο προφητικό, με σύγχρονο νεανικό λόγο, όχι εκκοσμικευμένη, αλλά αγιαζομένη και αγιάζουσα, μια Εκκλησία ελευθέρα και ποιμαίνουσα μετά δυνάμεως.

Μια Εκκλησία πού δεν θα φοβάται να αμυνθεί στο πονηρό σύστημα αυτού του κόσμου, έστω κι αν ή αντίσταση σημαίνει διωγμό ή και μαρτύριο.Η Εκκλησία είναι ο μόνος οργανισμός πού μπορεί να σταθεί άμεσα δίπλα στον άνθρωπο και να τον στηρίξει. Εκκλησία όμως είμαστε όλοι μας και αυτή είναι η δύναμή μας και ή δύναμη της. Την ενότητα μεταξύ των ποιμένων και του λαού έχουν στόχο οι έμποροι των λαών γι’ αυτό προσπαθούν να την ναρκοθετήσουν. Ξέρουν ότι άμα θα «πατάξουν» τον ποιμένα, εύκολα θα σκορπίσουν τα πρόβατα και θα τα υποτάξουν. Διδαχθείτε από την ιστορία ότι όπου Ο Θεός πολεμήθηκε τελικός στόχος ήταν ο άνθρωπος και ο ευτελισμός του. Η ενανθρώπιση του Θεού είναι μεγαλύτερη καταξίωση του ανθρώπινου προσώπου. Η Εκκλησία δεν αντιμάχεται την Πολιτεία, αλλά εκείνους πού εκμεταλλευόμενοι την Πολιτεία και κρυμμένοι πίσω από την εξουσία επιχειρούν να σας στερήσουν την ελπίδα.

Να θυμάστε ότι για πολλούς οικονομολόγους η παρούσα κρίση είναι κατασκευασμένη, είναι μια κρίση – εργαλείο πού αποβλέπει στον παγκόσμιο έλεγχο από δυνάμεις πού δεν είναι φιλάνθρωπες.

Η Εκκλησία του Χριστού έχει λόγο για την σημερινή κρίσιμη κατάσταση, διότι δεν έπαψε να αποτελεί σάρκα του κόσμου, μέρος της Ιστορίας. Δεν μπορεί να ανέχεται κανενός είδους αδικία, αλλά οφείλει να δείχνει ετοιμότητα για μαρτυρία και μαρτύριο. Γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι δίπλα μας πεινούν, βρίσκονται σε ένδεια, ασφυκτιούν οικονομικά, η απελπισία πολλές φορές κυριεύει την καρδιά τους. Το γνωρίζουμε γιατί πρώτος σταθμός τους στην αναζήτηση ελπίδας είναι ο Ναός της περιοχής τους, ή ενορία τους.

Στόχος και αγώνας μας είναι η κάθε ενορία να γίνει το κέντρο απ’ όπου όλη ή ποιμαντική δραστηριότητα της τοπικής Εκκλησίας θα αγκαλιάσει όλη την τοπική κοινωνία.Απόφασή μας είναι να δημιουργήσουμε ένα παρατηρητήριο κοινωνικών προβλημάτων προκειμένου να παρακολουθήσουμε από κοντά και να αντιμετωπίσουμε με τρόπο μεθοδικό τα προβλήματα πού δημιουργεί η παρούσα κρίση. Στόχος μας είναι να αναπτύξουμε το προνοιακό έργο της κάθε ενορίας ώστε να μην υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος πού να μην έχει ένα πιάτο φαγητό. Γνωρίζετε και σεις ότι στο σημείο αυτό η Εκκλησία επιτελεί τεράστιο έργο. Το γνωρίζετε, γιατί πολλοί από σας αυτή την προσπάθεια της ενορίας σας την στηρίζετε εθελοντικά και την ενισχύετε οικονομικά. Σας καλούμε να πλαισιώσετε ο καθένας και ή καθεμιά την ενορία σας για να αντιμετωπίσουμε από κοινού τις δύσκολες αυτές ώρες.

Ο λαός μας πέρασε και άλλοτε και φτώχεια και πείνα, αλλά άντεξε και νίκησε γιατί τότε είχε οράματα. Όλοι μαζί μπορούμε να βοηθήσουμε τον ένα και ο ένας τους πολλούς. Ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης. Με αυτό το πνεύμα, συσπειρωμένοι γύρω από την μεγάλη μας οικογένεια, την Εκκλησία, επισημαίνοντας τα λάθη μας, αναζητώντας νόημα ζωής στην αγάπη, θα βγούμε από αυτή τη δύσκολη ώρα.

Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

http://iliaxtida.wordpress.com/2010/12/22/egiklios/

Οταν σας λέω εγώ οτι "τα εχει παίξει" ο κόσμος.....δεν με πιστεύετε !

2011-03-06T11:54:00.000+02:00

Ο 4ος ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ; BINTEO ΣOK!

2011-02-21T10:49:00.010+02:00

BINTEO ΣOK !

(Ο πράσινος-ωχρός καβαλάρης φαίνεται στο ενα λεπτό και 18 δεύτερα του βίντεο)

"Και όταν άνοιξε την τέταρτη σφραγίδα, άκουσα τη φωνή του τέταρτου ζώου να λέει: Έλα και βλέπε. Και είδα, και να, ένα άλογο, ωχρό κι εκείνος που καθόταν επάνω σ' αυτό ονομαζόταν θάνατος, και ο Άδης ακολουθούσε μαζί του" και τους δόθηκε εξουσία επάνω στο ένα τέταρτο της γης να θανατώσουν με ρομφαία και με πείνα και με θάνατο, και με τα θηρία της γης" Αποκάλυψη 6:7,8.

Βασικά υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων οι οποίες συμβολίζονταν από τέσσερα άλογα, το πρώτο λευκό, το δεύτερο κόκκινο, το τρίτο μαύρο, και το τέταρτο ωχρό πράσινο. Στην Αγία Γραφή το λευκό συμβολίζει την αγνότητα, το κόκκινο συμβολίζει την αμαρτία, το μαύρο συμβολίζει το σκότος και το ωχρό πράσινο συμβολίζει τη σήψη και τον θάνατο. Κάθε άλογο έχει έναν ιππότη, και κάθε ιππότης έχει ένα αντικείμενο και μια δραστηριότητα.

Κάθε άλογο αναγγέλλεται από ένα από τα τέσσερα ζώα που παρουσιάζονται στο κεφάλαιο 4. Σύμφωνα με την Εβραϊκή παράδοση, τα τέσσερα ζώα συσχετίζονται με τις ηγετικές φυλές του Ισραήλ. Το πρώτο ζώο, το λιοντάρι, που αναγγέλλει το λευκό άλογο συσχετίζεται με τη φυλή του Ιούδα. Ο Ιούδας ήταν η βασιλική φυλή του Δαβίδ και του Ιησού Χριστού (ένας τίτλος του Ιησούς είναι "το λιοντάρι που είναι από τη φυλή του Ιούδα" Αποκάλυψη 5:5).

Το δεύτερο ζώο, το μοσχάρι, το οποίο αναγγέλλει το κόκκινο άλογο, συσχετίζεται με τη φυλή του Έφραϊμ. Ο Έφραϊμ έλαβε τις πιο πλούσιες ευλογίες από όλες τις φυλές, αλλά αντί να παραμείνει πιστός αποστάτησε και παρέσυρε και τις άλλες φυλές στην ειδωλολατρία. Το τρίτο ζώο, ο άνθρωπος, το οποίο αναγγέλλει το μαύρο άλογο, συσχετίζεται με τη φυλή του Ρουβήν. Ο Ρουβήν ήταν ο πρωτότοκος, όμως έχασε το περισσότερο μέρος της ευλογίας του λόγω της ανθρώπινης αδυναμίας και της αμαρτίας.

Το τέταρτο ζώο, ο αετός, το οποίο αναγγέλλει το ωχρό άλογο, συσχετίζεται με τη φυλή του Δανιήλ Ο Δαν ήταν η πρώτη φυλή που έπεσε στην ειδωλολατρία, και η "ευλογία" που έλαβε στο κεφάλαιο 49 της Γένεσης δείχνει ότι στην πραγματικότητα ήταν εχθρός του λαού του Θεού.Απο την φυλή του Δαν θα προέλθει και ο Αντίχριστος.Το τέταρτο άλογο περιγράφεται "ωχρό" στις σύγχρονες εκδόσεις, αλλά στο αρχαίο κείμενο το χρώμα είναι χλωρός, το ίδιο χρώμα που χρησιμοποιείται στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα για να περιγράψει την "λέπρα", που είναι το σύμβολο του ζωντανού θανάτου.

Και πάμε στην είδηση όπως την περιγράφει το defencnet.gr:

"Ένα βίντεο από ρεπορτάζ του αμερικανικού δικτύου msnbc που δείχνει τα επεισόδια στην πλατεία Tahrir την ημέρα όπου οπαδοί και Mubarak και διαδηλωτές «αντάλλαζαν» μεταξύ τους βόμβες μολότοφ έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον εξαιτίας αυτού που φαίνεται.

Και αυτό που φαίνεται προκαλεί -ίσως και την ανατριχίλα σε μερικούς- είναι ένα όραμα που στην κίνηση της κάμερας μοιάζει με κάποιον καβαλάρη επάνω στο άλογό του! (στο 1:18 του βίντεο). Και σαν να μην έφτανε αυτό τόσο ο «ιππέας» όσο και το «άλογό» του είναι στην απόχρωση του πράσινου κάτι που έκανε πολλούς να το παρομοιάσουν με τον τέταρτο ιππότη της Αποκάλυψης καθώς στην αποκάλυψη του Ιωάννη ο τελευταίος περιγράφεται ως να έχει χρώμα «χλωμού πράσινου» ή «κιτρινωπού πράσινου» όπως δηλαδή ακριβώς φαίνεται και στο βίντεο.

Προφανώς και πρόκειται για αντανάκλαση από τις φωτιές επάνω στην κάμερα και αυτό εξηγείται γιατί καθώς η κάμερα κινείται προς τα δεξιά και πάνω την ίδια πορεία έχει και ο «ιππότης» για να εξαφανιστεί στη συνέχεια. Ακόμη και έτσι όμως πολλοί είναι εκείνοι που εξακολουθούν να πιστεύουν πως το φαινόμενο είναι προάγγελος κακών ειδήσεων. Ίδωμεν."

Eμείς πάντως δεν συμφωνούμε στη θεωρία περι αντανάκλασης του φωτός,κάτι άλλο συμβαίνει και δεν ειναι καθόλου καλό...Τέλος θα σας δείξουμε την σημαία της Αιγύπτου,διότι τίποτε δεν είναι τυχαίο τελικά !

ΝΑΙ Ο ΑΕΤΟΣ ΤΟΥ ΣΑΛΑΔΙΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΕΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΩΟ ΠΟΥ ΑΝΑΓΓΕΛΕΙ ΤΟΝ ΩΧΡΟ - ΧΛΩΡΟ 4ο ΙΠΠΕΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ !!!

ΠΗΓΗ:http://www.pentapostagma.gr/2011/02/4-binteo-ok.html#ixzz1Dj0tc2lM

Επιστροφή του Ασώτου !

2011-02-20T09:14:00.000+02:00

(Η επιστροφή του ασώτου - Bartolome Esteban Murillo 1667-1670)

..Είναι η ελπίδα της αναμονής από τον Θεό - Πατέρα, πού πάντοτε μας περιμένει να επιστρέψουμε, με ότι αυτό επιγείως και μεταθανατίως συνεπάγεται…

Μας περιμένει, στεκόμενος "μέσα στήν μέση τού δρόμου" από τον οποίον φύγαμε, πάντοτε προσδοκώντας ν΄ αλλάξουμε ζωή, έστω και στο 12 παρά πέντε της διαδρομής μας, ώστε να σωθούμε...

Ευχαριστώ το Patra blog για το επίκαιρο μήνυμα που μου 'στειλε...
Ι.Β.Ν.

Δακτύλιος αεροδινών και ... βούλιαγμα με ισχύ !

2011-02-18T20:01:00.004+02:00

Απο το Στέφανο Ατσαλο και

http://armyaviation.wordpress.com/2010/11/25/vortex-ring-state/

Ένα από τα θέματα που προκαλούν σύγχυση στους εκπαιδευόμενους χειριστές ελικοπτέρων, για να καταλάβουν πλήρως τι συμβαίνει, είναι η κατάσταση του δακτυλίου αεροδινών. Επίσης, (σωστά ή λάθος, εξαρτάται ποιον ρωτάς ), αυτή η κατάσταση αναφέρεται σαν “βούλιαγμα του ελικοπτέρου με κινητήρα” γνωστή σαν settling with power. Περισσότερη σύγχυση για αυτό προέρχεται από την ορολογία που χρησιμοποιείται, όπως αυτοί οι όροι χρησιμοποιούνται εναλλακτικά, σε διάφορα εγχειρίδια. Ακόμη, υπάρχουν εκπαιδευτές που διδάσκουν ότι το βούλιαγμα του ελικοπτέρου με κινητήρα, είναι διαφορετικό από την κατάσταση του δακτυλίου αεροδινών. (vortex ring)
Αυτό είναι αλήθεια, όταν συμβεί το βούλιαγμα με κινητήρα, και σημαίνει ότι…
Α) το ελικόπτερο δεν διαθέτει αρκετή ισχύ για να αιωρηθεί, αναγκάζοντάς το, κατά συνέπεια, να κάνει κάθοδο ή
Β) βουλιάζει όταν η ισχύς που απαιτείται για να διατηρηθεί σε αιώρηση, ή πτήση, υπερβαίνει την διαθέσιμη ισχύ.
Εν τούτοις, πολλά εγχειρίδια δεν χρησιμοποιούν αυτόν τον ορισμό και για αυτό δημιουργείται η σύγχυση. Ανεξάρτητα από ποιές ετικέτες χρησιμοποιούνται, το σημαντικό σημείο που πρέπει να γνωρίζει ένας χειριστής είναι ότι υπάρχουν δύο πολύ διαφορετικές καταστάσεις που μπορούν να έχουν επιπτώσεις σε ένα ελικόπτερο εντός και εκτός της ευεργετικής επίδρασης του εδάφους (ground effect), ή όταν αυτό κάνει προσέγγιση με μεγάλη γωνία κατολισθήσεως (βαθεία προσέγγιση).
Η πρώτη είναι όταν, απλά, ξεμένει από ισχύ , όπως περιγράφεται παραπάνω.
Η δεύτερη είναι η είσοδος σε κατάσταση αεροδινών, η οποία είναι μια αεροδυναμική κατάσταση που δημιουργείται, όταν επιτραπεί στο ελικόπτερο να κάνει κάθοδο μέσα στο δικό του κατώρευμα. Αυτό, μπορεί να συμβεί ακόμη και όταν το ελικόπτερο έχει περισσότερη ισχύ από αυτήν που απαιτείται.
Για να γίνει κατανοητή η είσοδος σε κατάσταση αεροδινών φανταστείτε ένα ελικόπτερο που κάνει αιώρηση στα 1000 πόδια. Το στροφείο τραβά αέρα από πάνω επιταχύνοντας ένα μεγάλο ποσό αέρα προς τα κάτω δημιουργώντας μια στήλη αέρα κάτω από το ελικόπτερο.
Εάν ο χειριστής επιτρέψει το ελικόπτερο να κάνει κάθοδο με μεγάλο βαθμό μέσα σε αυτήν την στήλη, τού προς τα κάτω κινούμενου αέρα, τότε ο αέρας που βρίσκεται πάνω από το στροφείο θα κινηθεί και αυτός προς τα κάτω.
Προσπαθώντας το στροφείο να τραβήξει αέρα από πάνω, ενώ αυτός ήδη κινείται προς τα κάτω, δημιουργείται μια ανακύκλωση του αέρα αναγκάζοντας τις δίνες στα ακροπτερύγια του στροφείου, να γίνουν πολύ μεγαλύτερες. (Οι κανονικές-φυσιολογικές δίνες των ακροπτερυγίων, προκαλούν μια μικρή απώλεια στην απόδοση του στροφείου). Επιπλέον, δημιουργείται ένας δευτερεύων δακτύλιος αεροδινών στην βάση των πτερύγων του στροφείου.
Όταν πια θα αναπτυχθεί για τα καλά η κατάσταση αεροδινών, το μεγαλύτερο μέρος της ισχύος του κινητήρα καταναλώνεται για να επιταχύνει τον αέρα σε μια κυκλική μορφή γύρω από το στροφείο. Η κατάσταση των αεροδινών προκαλει μια ταραχώδη περιστροφική ροή γύρω από τα πτερύγια με μια αυξανόμενη τραχύτητα και την πιθανή απώλεια του ελέγχου. Το ελικόπτερο συνεχίζει να κάνει κάθοδο και σαν φυσιολογική αντίδραση του χειριστή είναι να τραβήξει σύνθετο (να αυξήσει δηλαδή ισχύ). Αυτή η ενέργεια αυξάνει την δύναμη του δακτυλίου αεροδινών και το ελικόπτερο θα κατέβει ακόμη γρηγορότερα.
Για την ανάκαμψη από αυτήν τη κατάσταση, ο χειριστής πρέπει να βγάλει το ελικόπτερο από την στήλη του αέρα. Αυτό μπορεί να γίνει προς οποιαδήποτε κατεύθυνση , όμως το καλύτερο είναι να επιταχύνει προς τα εμπρός και να ελαττώσει το βήμα στο σύνθετο χειριστήριο. Αυτό θα οδηγήσει σε μικρή απώλεια του ύψους. Στα αρχικά στάδια της ανάπτυξης των αεροδινών, μια μεγάλη εφαρμογή της ισχύος (αν είναι διαθέσιμη), μπορεί να υπερνικήσει τον ανοδικά κινούμενο αέρα και να αρχίσει η αποκατάσταση. Θεωρητικά, κάνοντας αυτοπεριστροφή, θα άλλαζε την ροή του αέρα και θα οδηγούσε σε μια αποκατάσταση αλλά, αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα το ελικόπτερο να έχει απώλεια μεγάλου ύψους.
Το καλύτερο σχέδιο αποφυγής είναι να καταλάβει ο χειριστής ποιες καταστάσεις μπορούν να προκαλέσουν την είσοδο σε κατάσταση αεροδινών.
Οι τρεις βασικές καταστάσεις είναι:
1.Κάθετη κάθοδος. μεγαλύτερη από 300 πόδια το λεπτό. ( ο πραγματικός βαθμός καθόδου που απαιτείται μπορεί να είναι μεγαλύτερος, εξαρτάται από το ύψος πυκνότητας και το βάρος του ελικοπτέρου).
2.Το στροφείο πρέπει να καταναλώνει 20-100% της διαθέσιμης ισχύος και
3.Ταχύτητα μικρότερη των 15 knots περίπου.
Μερικοί από τους ελιγμούς του ελικοπτέρου, που υπάρχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να παρουσιασθεί κατάσταση αεροδινών, είναι οι βαθείες προσεγγίσεις (ειδικότερα με αντίθετο άνεμο) και η αιώρηση έκτος της ευεργετικής επίδρασης του εδάφους (ground effect) σε μεγάλο ύψος πυκνότητας. Για να μείνεις μακριά από το πρόβλημα, η γωνία καθόδου στην προσέγγιση να είναι πιο ρηχή από 30 μοίρες , ο βαθμός καθόδου να μην είναι περισσότερο από 300 πόδια το λεπτό και μην αφήνεις να πέσει η ταχύτητα.