ΤΟ ΑΓΙΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

ΤΟ ΑΓΙΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 

Το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής, αφότου εξέπνευσε ο Κύριος επί του σταυρού, έπρεπε να ταφεί και μάλιστα βιαστικά, διότι όπως μας πληροφορεί ο ιερός Ευαγγελιστής οι Ιουδαίοι «ίνα μη μείνη επί του σταυρού τα σώματα εν τω σαββάτω, επεί παρασκευή ην· ην γαρ μεγάλη η ημέρα εκείνου του σαββάτου· ηρώτησαν τον Πιλάτον ίνα κατεαγώσιν αυτών τα σκέλη, και αρθώσιν» (Ιωάν.19: 31). Οι στρατιώτες με χονδρές σιδερένιες βέργες τσάκισαν τα κόκαλα των δύο συσταυρωμένων ληστών, για να επιταχύνουν το θάνατό τους, διότι ακόμη δεν είχαν εκπνεύσει.

«επί δε τον Ιησούν ελθόντες ως είδον αυτόν ήδη τεθνηκότα, ου κατέαξαν αυτού τα σκέλη, αλλ' εις των στρατιωτών λόγχη αυτού την πλευράν ένυξε, και ευθέως εξήλθεν αίμα και ύδωρ» (Ιωάν.19:33). Αυτό σημαίνει ότι ο θάνατος του Κυρίου υπήρξε πραγματικός.

Κοντά στο σταυρό του Κυρίου είχαν απομείνει μόνο η Θεοτόκος και οι μαθήτριές Του, οι οποίες συνέπασχαν με Αυτόν, έκλαιγαν και πενθούσαν το άδικο πάθος και το θάνατό Του. Αντίθετα οι ένδεκα μαθητές είχαν κρυφτεί για το φόβο των Ιουδαίων (Ιωάν.20:19). Όμως ήταν αδύνατο σ’ αυτές να αναλάβουν το δύσκολο έργο της αποκαθηλώσεως και της ταφής του Χριστού. Το πιο ανυπέρβλητο εμπόδιο ήταν η αίτηση στον Πιλάτο να τους δοθεί η άδεια της ταφής. 

Το έργο αυτό ανάλαβαν οι ευσεβείς άρχοντες Ιωσήφ και Νικόδημος. «ελθών Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ευσχήμων βουλευτής, ος και αυτός ην προσδεχόμενος την βασιλείαν του Θεού, τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού. ο δε Πιλάτος εθαύμασεν ει ήδη τέθνηκε, και προσκαλεσάμενος τον κεντυρίωνα επηρώτησεν αυτόν ει πάλαι απέθανε· και γνούς από του κεντυρίωνος εδωρήσατο το σώμα τω Ιωσήφ. και αγοράσας σινδόνα και καθελών αυτόν ενείλησε τη σινδόνι και κατέθηκεν αυτόν εν μνημείω ο ην λελατομημένον εκ πέτρας, και προσεκύλισε λίθον επί την θύραν του μνημείου» (Μαρκ.15: 43-46).

Τότε μαζεύτηκαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι στον Πιλάτο και τον παρακάλεσαν να ασφαλίσει τον τάφο του Χριστού μέχρι την Τρίτη ημέρα, διότι, όπως έλεγαν, «έχουμε υποψία μήπως οι μαθητές του κλέψουν την νύχτα το σώμα του Ιησού και κηρύξουν κατόπιν στο λαό ότι αναστήθηκε, όπως προείπε ο πλάνος εκείνος, όταν ακόμα ζούσε. Και τότε η πλάνη αυτή θα είναι χειρότερη από την πρώτη». 

Ο Πιλάτος, αφού τους άκουσε, έδωσε την άδεια και πήγαν και ασφράγισαν τον τάφο. Για ασφάλεια, τοποθέτησαν και μια φρουρά από στρατιώτες και αποχώρησαν. 

Κοντάκιον

«Την άβυσσον ο κλείσας, νεκρός οράται, και σμύρνη και σινδόνι ενειλημμένος, εν μνημείω κατατίθεται, ως θνητός ο αθάνατος. Γυναίκες δε αυτόν ήλθον μυρίσαι, κλαίουσαι πικρώς και εκβοώσαι. Τούτο Σάββατόν εστι το υπερευλογημένον, εν ω, Χριστός αφυπνώσας, αναστήσεται τριήμερος». 

«Αυτός που περιόρισε την απέραντη θάλασσα, παρουσιάζεται τώρα νεκρός. Αυτός ο Αθάνατος αφού τυλίχθηκε με σεντόνι κι αλείφθηκε με μύρα, τοποθετήθηκε σε μνήμα σαν θνητός. Και κάποιες γυναίκες ήλθαν να τον αλείψουν με αρώματα, κλαίγοντας πικρά και φωνάζοντας: Αυτό το Σάββατο είναι το ευλογημένο, γιατί σ’ αυτό ο Χριστός αφού κοιμήθηκε σα νεκρός, σε τρεις ημέρες θα αναστηθεί». 

Ο Οίκος

«Ο συνέχων τα πάντα επί σταυρού ανυψώθη, και θρηνεί πάσα η Κτίσις, τούτον βλέπουσα κρεμάμενον γυμνόν επί του ξύλου, ο ήλιος τας ακτίνας απέκρυψε, και το φέγγος οι αστέρες απεβάλλοντο, η γη δε συν πολλώ τω φόβω συνεκλονείτο, η θάλασσα έφυγε, και αι πέτραι διερρήγνυντο, μνημεία δε πολλά ηνεώχθησαν, και σώματα ηγέρθησαν αγίων Ανδρών. Άδης κάτω στενάζει, και Ιουδαίοι σκέπτονται συκοφαντήσαι Χριστού την Ανάστασιν, τα δε Γύναια κράζουσι. Τούτο Σάββατόν εστι το υπερευλογημένον, εν ω Χριστός αφυπνώσας, αναστήσεται τριήμερος». 

«Αυτός που συγκρατεί τα σύμπαντα υψώθηκε πάνω στο Σταυρό, και όλη η κτίση θρηνεί καθώς τον βλέπει να κρέμεται γυμνός πάνω στο ξύλο. Ο ήλιος έκρυψε τις ακτίνες του, και τα άστρα έχασαν το φως τους. Η γη σείστηκε γεμάτη φόβο, η θάλασσα αποσύρθηκε και οι πέτρες έσπαζαν. Πολλοί τάφοι άνοιξαν και αναστήθηκαν σώματα αγίων ανδρών. Ο άδης κάτω (στο βασίλειό του) στενάζει και οι Ιουδαίοι σκέπτονται να διαδώσουν συκοφαντίες ότι είναι ψέμα η ανάσταση του Χριστού, οι γυναίκες δε επιμένουν να φωνάζουν: Αυτό το Σάββατο είναι το ευλογημένο, γιατί σ’ αυτό ο Χριστός αφού κοιμήθηκε σα νεκρός σε τρεις μέρες θα αναστηθεί». 

http://www.xfe.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=319

http://eleftheriskepsii.blogspot.com/2011/04/blog-post_8165.html

Σημείωση δική μου:

Καλή Ανάσταση σε ολους με Αγάπη !

Πόσα κυβικά είναι το ...μηχάνημα ;

Απορίες : 

1/ Στην προκειμένη περίπτωση και στην ερώτηση πόσα κυβικά είναι το μηχάνημα,  αναφέρεστε στο ιππευόμενον  ή το ιππεύον  ;

2/ Μήπως αγοράζοντας το ένα, σου παρέχεται δωρεάν το άλλο;

3/ Όταν οι τεχνικοί μιλάνε για ατίθασα άλογα, τι ακριβώς εννοούν και που κρύβονται αυτά ;

4/ Ποιός φιλόλογος θα μας εξηγήσει τη διαφορά ανάμεσα στον επιβάτη και τον επιβήτορα ;

5/ Διαθέτοντας Harley Davinson μήπως τα "λοιπά μεγέθη" -εννοώ σεξουαλικά και πνευματικά-είναι δευτερευούσης σημασίας και αν αυτό το γνωρίζουν ο κος Ασκητής ως  κορυφαίος σεξολόγος και ο κος Μπαμπινιώτης ως πνευματικός ογκόλιθος;

6/  Μήπως το ένα μέρος της σύνθεσης της φωτογραφίας... έχει διπλό ρόλο; Άλλες φορές ως ιππεύον και άλλες ως ιππευόμενον;

7/ Αυτές οι όμορφες γυναίκες-οι συγκεκριμένες- εκτός απο "ιππασία", τι άλλο ξέρουν να κάνουν; Για παράδειγμα ξέρουν να κάνουν γεμιστά, φασολάκια ή παστίτσιο ; ή έστω να σιδερώσουν ένα πουκάμισο;

8/ Οι φεμινίστριες τι λένε γι΄αυτό και για όλες τις διαφημίσεις εκείνες, όπου σε κάθε υπηρεσία ή αγαθό που διατίθεται...διατίθεται ή εκτίθεται και μια νέα και όμορφη γυναίκα ημίγυμνη ή γυμνή ;

Πολύ θα ήθελα να ακούσω την αποψή τους !..

Γιατί, ως λάτρης του ωραίου φύλου, δεν θέλω να πιστέψω ότι το ποσοστό των γυναικών, που διατίθενται ως "αγοραία υπηρεσία" στη διάθεση ημών των ανδρών, γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο μεγάλο...

Θα ήθελα-ευχή εκφράζω- να ήμουν ο εν δυνάμει "θηρευτής και κατακτητής" τους -με όση ομορφιά συνεπάγεται αυτό και όχι ο υποψήφιος αγοραστής τους, με όση χυδαιότητα και ευτέλεια κρύβει η κίνηση αυτή ! (Αποδεκτή όμως από κάποιες γυναίκες, για να μην πω και επιδιωκόμενη ! )

Εάν, λοιπόν, κάποιες γυναίκες αισθάνονται "αγοραία ηδονικά αντικείμενα", τότε -λυπάμαι πολύ-εγώ και πολλοί ακόμη ρομαντικοί σαν εμένα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα !

Απολύτως ! ! !

Ι.Β.Ντινόπουλος

Γιατί την 25η Μαρτίου στο εορταστικό τραπέζι είναι ο βακαλάος ;

Γιατί στο εορταστικό τραπέζι είναι ο βακαλάος ;

Το εθνικό μας φαγητό για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου είναι ο μπακαλιάρος υγράλατος με σκορδαλιά. Πως, όμως, καθιερώθηκε αυτό το έθιμο και πως ενσωματώθηκε στις διατροφικές μας συνήθειες ο μπακαλιάρος ή αλλιώς βακαλάος;

Η ιστορία του μπακαλιάρου ξεκινά με την εποχή των Βίκινγκς, όπου πρωτοεμφανίστηκε σαν εμπορικό προϊόν περί το 800 μ.Χ..

Μάλιστα, λέγεται ότι κυνηγώντας βακαλάους οι Βίκινγκς ανακάλυψαν κατά λάθος τον «νέο κόσμο». Τη σκυτάλη από αυτούς πήραν οι Βάσκοι ψαράδες, οι οποίοι ξεκίνησαν το εμπόριο του μπακαλιάρου από το Μεσαίωνα και οδηγήθηκαν στο πάστωμα του, μέσα από το οποίο πέτυχαν πρώτον, να έχουν φαγητό που διατηρείται στα μακρινά τους ταξίδια και δεύτερον, βρήκαν μια τροφή νηστίσιμη, αλλά και φθηνή για το λαό της Ισπανίας.

Οι Βάσκοι, μάλιστα, επειδή ο βακαλάος κάλυπτε μεγάλο μέρος της διατροφής των κατοίκων της Ενδοχώρας που δε μπορούσαν να πηγαίνουν συχνά στα παράλια για να προμηθεύονται φρέσκα ψάρια, ονόμασαν τον παστό μπακαλιάρο «ψάρι του βουνού».

Ο βακαλάος, αυτό το τόσο νόστιμο και θρεπτικό ψάρι μπήκε στο τραπέζι μας τον 15ο αιώνα και κατάφερε να διεκδικήσει επιτυχώς τη δική του θέση στο εθνικό μας εδεσματολόγιο.

Πως, όμως, σχετίζεται με την 25η Μαρτίου και γιατί είναι το «πιάτο» της ημέρας;

Απλούστατα και σύμφωνα με την κοινή λογική, κατά τη διάρκεια της σαρακοστιανής νηστείας η Εκκλησία επιτρέπει μόνο δύο φορές την κατανάλωση ψαριού, ήτοι την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και την Κυριακή των Βαΐων. Με εξαίρεση τα νησιά, όπου το φρέσκο ψάρι δεν ήταν ποτέ πολυτέλεια, οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα ο παστός μπακαλιάρος εκείνες τις εποχές αποτέλεσε την εύκολη λύση, καθώς ήταν πιο εύκολο να τον προμηθευτεί κανείς και επιπλέον, μπορούσε να διατηρηθεί εκτός ψυγείου, οπότε πέρασε στην παράδοση και κατά συνέπεια έγινε το εθνικό φαγητό της 25ης Μαρτίου.

Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι στις μέρες μας, την παγκόσμια πρωτιά σε κατανάλωση μπακαλιάρου κατέχει η Πορτογαλία, διότι οι Πορτογάλοι έχουν δημιουργήσει εκατοντάδες διαφορετικές συνταγές για την αξιοποίησή του στην εθνική τους διατροφή, ενώ κατά παράδοση τον αποκαλούν «πιστό φίλο».

Της Ευλαμπίας Ρέβη

http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=113279

Η συνταγή βακαλάου-σκορδαλιά

 Υλικά για 6 μερίδες:1 κιλό φιλέτο μπακαλιάρος παστός. Σπορέλαιο για το τηγάνι
Για το κουρκούτι:3 φλυτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις, 1 ½ φλυτζάνι μπύρα, ½ φλυτζάνι νερό, 1 αυγό, 1 μικρό κρεμμύδι, αλάτι και πιπέρι

Για την σκορδαλιά πατάτας:5-6 μέτριες πατάτες, 3-4 σκελίδες σκόρδο (ή περισσότερο ανάλογα με το γούστο σας) Ελαιόλαδο και ξύδι ,αλάτι και πιπέρι.

Από τo προηγούμενo βράδυ κόβουμε τον μπακαλιάρο σε μικρά κομμάτια, τον ξεπλένουμε και τον βάζουμε σε μεγάλο μπολ με μπόλικο κρύο νερό. Μέχρι να τον μαγειρέψουμε αλλάζουμε το νερό 3-4 φορές, ώστε να ξαλμυρίσει αλλά όχι περισσότερο γιατί γίνεται άνοστος.Την επόμενη μέρα φτιάχνουμε το κουρκούτι ανακατεύοντας τη μπύρα, το νερό, αλάτι και πιπέρι, το κρεμμύδι λιωμένο και το αυγό ελαφρά χτυπημένο.Προσθέτουμε σταδιακά το αλεύρι ανακατεύοντας καλά, μέχρι να πετύχουμε ένα σχετικά πηχτό χυλό.Στραγγίζουμε καλά τον μπακαλιάρο, τον προσθέτουμε στο κουρκούτι να καλυφθεί καλά, καλύπτουμε με μεμβράνη και αφήνουμε στο ψυγείο για 1-2 ώρες. Σε μεγάλη κατσαρόλα βάζουμε αρκετό νερό να βράσει, καθαρίζουμε τις πατάτες, τις κόβουμε σε χοντρά κομμάτια και τις ρίχνουμε να βράσουν. Μόλις μαλακώσουν αρκετά αποσύρουμε απο τη φωτιά, στραγγίζουμε, αφήνουμε να κρυώσουν και τις λιώνουμε με το πηρούνι. Σε γουδί ρίχνουμε το σκόρδο με λίγο αλάτι και το χτυπάμε καλά μέχρι να λιώσει. Το ρίχνουμε στις πατάτες, προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι και λίγο-λίγο το λάδι και το ξύδι ανακατεύοντας διαρκώς. Εδώ για το λαδόξυδο επικρατεί η λογική του "όσο πάρει" που σημαίνει ότι προσθέτουμε μέχρι να πετύχουμε μια σκορδαλιά μαλακή και ομοιογενή.

 Σε βαθύ τηγάνι ζεσταίνουμε καλά το λάδι και τηγανίζουμε τα κομμάτια του ψαριού λίγα-λίγα μέχρι να ροδίσουν καλά από όλες τις πλευρές. Σερβίρουμε με τη σκορδαλιά και σαλάτα της αρεσκείας μας, χωριάτικη ή πράσινη ή ακόμα καλύτερα με πατζάρια βραστά.

 

Πηγή:http://lehouri.blogspot.com/2011/03/blog-post_25.html

Το σχολείο και η εθνική επέτειος !

Όπως κάθε χρόνο έτσι και εφέτος ακούμε τις θορυβώδεις διαμαρτυρίες μιας μικρής μειοψηφίας πολιτικών και διανοητών που ζητούν την κατάργηση των μαθητικών – και των στρατιωτικών –παρελάσεων. Για μία ακόμη φορά στο όνομα της ψευδούς προοδευτικότητος ακούονται ανιστόρητα επιχειρήματα, ότι δηλαδή τις μαθητικές παρελάσεις καθιέρωσε για πρώτη φορά το 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς. Ε, λοιπόν, καλόν είναι να θυμηθούμε λίγο την Ιστορία και να γίνουμε πιο ακριβείς και τεκμηριωμένοι.

Μαθητικές παρελάσεις υπήρχαν πολύ πριν από το καθεστώς Μεταξά. Στο βιβλίο του «Θράκη» και συγκεκριμένα στην σελίδα 374 ο καθηγητής του Α.Π.Θ. Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος αναφέρεται στην ελληνική σχολή της Αδριανούπολης στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνος. Εκεί περιγράφει παρελάσεις μαθητικές, παρουσιάζει δε και σχετικές φωτογραφίες όπου βλέπουμε αγόρια και κορίτσια να παρελαύνουν υπό το βλέμμα του Οθωμανικού καθεστώτος. Οι μελετητές της ιστορίας της Μ. Ασίας περιγράφουν τις μαθητικές παρελάσεις που διοργάνωναν τα σχολεία της Σμύρνης από το 1919 έως και το 1922 στο γήπεδο του Πανιωνίου με τιμώμενο πρόσωπο τον μαρτυρικό Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο. Ο μακεδονομάχος Δικώνυμος-Μακρής περιγράφει την απελευθέρωση της Σιάτιστας το 1912 από ανιχνευτές του Ελληνικού Στρατού και διηγείται ότι στην πανηγυρική εκδήλωση προπορεύονταν οι μαθητές κρατώντας εκκλησιαστικά λάβαρα. Εξ άλλου στην Κύπρο οι μαθητικές παρελάσεις καθιερώθηκαν πολύ πριν από το 1936 ως εκδήλωση πατριωτισμού των Ελλήνων που κατεπιέζοντο από τους Βρετανούς. Ένα θεσμό, λοιπόν, τον οποίο ανέχθηκαν οι Οθωμανοί κατακτητές και οι Βρετανοί αποικιοκράτες θέλουν να τον καταργήσουν σήμερα κάποιοι Έλληνες στο όνομα της ψευδο- προόδου! 

Οι παρελάσεις δεν ανήκουν στην «δεξιά» ή στον εθνικισμό. Οι δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ παρήλαυναν στα χωριά τα οποία απελευθέρωναν το 1941-44. Σε δυτικές δημοκρατίες, όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, νεαρά παιδιά που ανήκουν στον Προσκοπισμό, παρελαύνουν με βήμα και με τύμπανα και ουδείς ενοχλείται. Στην Γαλλία κάθε χρόνο στις 14 Ιουλίου πραγματοποιείται μεγαλειώδης στρατιωτική παρέλαση στα Ηλύσια πεδία. Ας μην λέγονται, λοιπόν, υπερβολές και φαιδρότητες.

Έχω, πάντως, την εντύπωση ότι με πρόσχημα τις παρελάσεις οι πάσης φύσεως αποδομητές επιχειρούν να πλήξουν την συνέχεια του Ελληνισμού. Ουσιαστικά οι μαθητικές παρελάσεις είναι ένας ύμνος και ένας φόρος τιμής στην διαχρονική παρουσία της νεολαίας στους αγώνες των Ελλήνων για την Ελευθερία. Όποιος μαθητής αρνείται να συμμετάσχει αποκόπτει τον εαυτό του από το αντιστασιακό πνεύμα της ελληνικής νεολαίας. Οι παρελάσεις των νέων τιμούν την νεότητα που αγωνίζεται από την εποχή των Αθηναίων εφήβων (την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω) μέχρι τα αγόρια και τα κορίτσια της πανεθνικής αντίστασης κατά της τριπλής κατοχής του 1941 -44. 

 Οι παρελάσεις μας θυμίζουν την διαρκή παρουσία της νεολαίας σε κάθε ευγενική στιγμή ηρωισμού και αυτοθυσίας. Μας θυμίζουν τους «παίδας Δημητρίου», τα κατηχητόπουλα της Θεσσαλονίκης που εστάλησαν στα τείχη από τον σοφό Αρχιεπίσκοπο Ευστάθιο για να πολεμήσουν τους Νορμανδούς τον 12ο αιώνα. Μας φέρνουν στο νου τον Ιερό Λόχο του Δραγατσανίου και τις νεαρές Σουλιωτοπούλες. Μας φέρνουν πιο κοντά στα ελληνόπουλα που αγωνίσθηκαν στο Μακεδονικό Αγώνα, όπως ο Αποστόλης, ο υπαρκτός οδηγός των ελληνικών σωμάτων που έγινε γνώριμός μας από τα «Μυστικά του Βάλτου». Οι μαθητικές παρελάσεις ξαναζωντανεύουν με συγκίνηση τη μνήμη των εφήβων ηρωομαρτύρων του Κυπριακού Αγώνος του 1955-59 και των μαθητριών που έκαναν παθητική αντίσταση ή μετέφεραν τα μηνύματα με τα ποδήλατά τους. Χαιρετώντας τους σημαιοφόρους στην μαθητική παρέλαση τιμούμε τον σημαιοφόρο του Λυκείου Αμμοχώστου, τον Πετράκη Γιάλλουρο, που έπεσε νεκρός από Βρετανική σφαίρα επειδή κρατούσε την ελληνική σημαία. Τότε ήταν οι σφαίρες των αποικιοκρατών. Τώρα είναι η εμπάθεια και τα ανιστόρητα βέλη των δήθεν προοδευτικών. Και οι δύο ενοχλούνται από την συνέχεια του Ελληνισμού. 

Δυστυχώς οι τάσεις αφελληνισμού της κοινωνίας και της παιδείας δεν πλήττουν μόνο τις μαθητικές παρελάσεις. Άρχισαν να βρίσκουν έδαφος και στα σχολικά βιβλία Ιστορίας, Γλώσσας, Νεοελληνικής Λογοτεχνίας κ.λπ. Με νοσταλγία πολλοί Έλληνες αγοράζουν τα βιβλία Ιστορίας και Νέων Ελληνικών του Γυμνασίου που εκδόθηκαν τη δεκαετία του 1950 καθώς και τα παλιά Αναγνωστικά του Δημοτικού που ξανατυπώθηκαν και πωλούνται στα καροτσάκια των πλανοδίων βιβλιοπωλών. Αρέσουν διότι ήσαν γεμάτα από καλογραμμένα κείμενα για την Εθνική και Θρησκευτική ζωή των Ελλήνων, από αριστουργήματα δοκίμων Νεοελλήνων λογοτεχνών, από πρότυπα ηρώων του πολέμου και της ειρήνης που τόσο χρειάζονται σήμερα τα παιδιά μας. Τα συγκρίνουμε με τα σύγχρονα άψυχα, ανελλήνιστα βιβλία και θλιβόμαστε. Ποιον πατριωτισμό και ποια αισιοδοξία για το μέλλον μπορούν να καλλιεργήσουν τα σημερινά εγχειρίδια που αντικατέστησαν τον Σολωμό, τον Παλαμά και τον Βαλαωρίτη με συνταγές για μακαρόνια με κιμά και με οδηγίες χρήσης καφετιέρας;

Αναμένοντας τις ανακοινώσεις για το Νέο Λύκειο ευχόμαστε να παραμείνουν υποχρεωτικά τα μαθήματα των Θρησκευτικών και της Ελληνικής Ιστορίας. Το οφείλουμε στους ήρωες του 1821, οι οποίοι ξεσηκώθηκαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, όπως ομολογεί ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Το χρωστούμε στους 10 Πατριάρχες, τους 100 Επισκόπους, τους 6000 ιερείς που θυσιάσθηκαν στην Τουρκοκρατία και στην Επανάσταση, όπως παραδέχεται ο τότε Γάλλος Πρόξενος στην Πάτρα Πουκεβίλ. Το οφείλουμε πρωτίστως στα παιδιά μας που είναι το μέλλον του Έθνους.

http://www.antibaro.gr/node/2865

Παιδεία
Κωνσταντίνος Χολέβας

Σύρος: “Όταν η Ερμούπολη ήταν πολιτεία, η Αθήνα ήταν… χωριό”

" Όταν η Ερμούπολη ήταν πολιτεία, η Αθήνα ήταν… χωριό ! "

Γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

«Η παλιά πόλη βρίσκεται πάνω σε έναν κώνο, σαν κομματάκι ζάχαρης». Κάπως έτσι, είδε την Άνω Σύρα η Ελίζαμπεθ Γκρόβενορ (1797-1891), όταν το 1840 επισκέφτηκε το νησί. Bέβαια, τότε, είδε, κυρίως, την παλαιά πόλη της Σύρου, γιατί η Ερμούπολη ακόμα χτιζόταν (η ανοικοδόμηση άρχισε μετά την επανάσταση του 1821 και, όταν ολοκληρώθηκε, ήταν πραγματικά ένα κόσμημα του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους). Ολόκληρη η σύγχρονη Ελλάδα θα ήταν, σήμερα, διαφορετική, αν είχε μπολιαστεί από το μεράκι και τη διορατικότητα των Συριανών, που έφτιαξαν από το μηδέν μία πόλη κόσμημα, όχι μόνο για το Αιγαίο αλλά και για όλη τη Μεσόγειο. Όπου κι αν στρέψεις το μάτι σου στο νησί, θα νοιώσεις το μεγαλείο και τη δημιουργικότητα των σύγχρονων Συριανών, κάτι που δύσκολα θα το συναντήσεις στα αστικά κέντρα του υπόλοιπου Ελληνικού κράτους.

Δεν πρόκειται για ένα, ακόμα, ξερό κυκλαδονήσι αλλά για το μεγαλύτερο εμπορικό, βιομηχανικό, οικονομικό κέντρο της Ελλάδας του 19ου αιώνα. Το πρώτο μεγάλο λιμάνι του Ελληνικού κράτους (την εποχή, που ο Πειραιάς ήταν ψαροχώρι). Η νέα πόλη ονομάστηκε Ερμούπολη, προς τιμήν του κερδώου Ερμή (θεού του εμπορίου) και ήταν πραγματικά το εμπορικό κέντρο της μετεπαναστατικής Ελλάδας. Είναι η μόνη αμιγής νεοκλασική πολιτεία του 19ου αιώνα στην Ελλάδα. Ό,τι συνέβαινε στην Ερμούπολη, συνέβαινε για πρώτη φορά στην Ελλάδα: το 1823 ιδρύθηκε στην Ερμούπολη το πρώτο Νοσοκομείο της Ελλάδας, ενώ το 1833, ο Νεόφυτος Βάμβας, ιδρύει το πρώτο Ελληνικό Γυμνάσιο.

Την ίδια εποχή εκδίδεται στην Ερμούπολη η πρώτη ξενόγλωσση εφημερίδα που τυπώθηκε στην Ελλάδα. Είναι η «Μέλισσα», που συντάσσεται σε Ελληνικά και Γαλλικά. Η κίνηση κεφαλαίων ήταν τέτοια, που, όπως λέγεται, το πρώτο εργοστάσιο βυρσοδεψίας έκανε τζίρο 1.0000.000 δρχ, όταν ο προϋπολογισμός όλης της υπόλοιπης Ελλάδας ήταν, μόλις, 900.000 δρχ. Η Σύρος ήταν το μεγαλύτερο διακομιστικό κέντρο εμπορίου με την υπόλοιπη Ελλάδα, τη Ρωσία και την Ανατολή. Εδώ ιδρύθηκε (1856) και η πρώτη σύγχρονη ναυτιλιακή εταιρεία, η «Ελληνική Ατμοπλοΐα». Στους Συριανούς ταρσανάδες ναυπηγήθηκαν πάνω από 2000 πλοία. Αργότερα εδώ θα δημιουργηθεί και το πρώτο σιδερένιο Ελληνικό Ατμόπλοιο. Γι αυτό και ο ποιητής Θεόφιλος Γκοτιέ (1811-1872) θα μείνει έκπληκτος από επίπεδο του νησιού και θα ομολογήσει ότι «Η Σύρος … είναι περίπου ο ομφαλός της Ελλάδος, η πρωτεύουσα της κομψότητας και της αρχοντιάς».

Αποτέλεσμα αυτής της οικονομικής ανάπτυξης ήταν και η εξέλιξη στις Τέχνες και τα Γράμματα: στη Σύρο γεννήθηκε ο Εμμανουήλ Ροΐδης (1836 – 1904), που εκτός των άλλων, έγραψε και την «πάπισσα Ιωάννα», ένα από τα πιο αξιόλογα μυθιστορήματα της νέας ελληνικής λογοτεχνίας. Στη Σύρο γεννήθηκε (αν και έφυγε σε μικρή ηλικία) και Δημήτριος Βικέλας (1835-1908), ποιητής και πεζογράφος. Ο Βικέλας είναι, επίσης, γνωστός για τη συμμετοχή του στην αναβίωση της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, το 1896. Στην Ερμούπολη γεννήθηκε και ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής (1850- 1919) καθώς και η ποιήτρια Ρίτα Μπούμη-Παπά (1906-1984) και ο Μάνος Ελευθερίου. Βέβαια, δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τον πασίγνωστο Φραγκοσυριανό (συριανός-καθολικός) λαϊκό συνθέτη, τον Μάρκο Βαμβακάρη. Στη Σύρο σπούδασε και ο Ελ. Βενιζέλος και είχε απόλυτο δίκιο, όταν έλεγε ότι στην Ερμούπολη ξαναγεννήθηκε η Ελλάδα !

Αφιερωμένο στην διαδικτυακή μου φίλη  απο το "Αρμενάκι"

http://www.24grammata.com/?p=11067

ΧΑΒΑΡΙ ΑΜΑΛΙΑΔΟΣ- ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 1909

Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ 

Χάβαρι Αμαλιάδος

 Ήταν Μάιος του 1909. Στο χωριό Χάβαρι Αμαλιάδος του νομού Ηλείας, εφημέριος και παπαδάσκαλος ήταν ο παπά-Τιμολέων. Έγ­γαμος ιερεύς με τρείς κόρες, την δε πρεσβυτέρα του την έλεγαν Πατρούλα.
Ένα Σάββατο βράδυ, καθώς έπεσε ή παπαδιά να κοιμηθεί με­τά την προσευχή της, βλέπει να τρίζει το κανδηλάκι της στο εικονοστάσι και να σβήνει. Ταυτόχρονα παρουσιάζεται μια ωραιότατη, ο­λόλαμπρη και ολοφώτεινη γυναίκα στην άκρη του κρεβατιού της. Ό παπάς της είχε πάει προ πολλού για ύπνο στό διπλανό δωμάτιο. Αυθόρμητα ή πρεσβυτέρα λέγει προς την ουράνια εκείνη εμφάνιση: "Μην κάθεσαι εκεί". Νόμισε ότι θα καθίσει στην άκρη του κρεβατιού.' Η Βασίλισσα όμως των Ουρανών της απαντάει αυστη­ρά μεν, αλλά με φωνή γλυκύτατη:

-«Δεν είμαι αυτή πού νομίζεις ! Να πεις στον παπά σου να πεί στο εκκλησίασμα και σ' όλο το χωριό πώς όλοι τους πρέπει να μετα­νοήσουν, γιατί θα πάθουν μεγάλο κακό». και λέγοντας αυτά εξαφανίσθηκε.
Ή πρεσβυτέρα τρομαγμένη διηγήθηκε αμέσως το παράδοξο αυτό γεγονός στον παπά της και ο παπα-Τιμολέων την πίστεψε. Έτσι για τρείς Κυριακές καλούσε όλους τους χριστιανούς σε μετά­νοια λέγοντας ότι αυτή είναι ή εντολή της Παναγίας, διαφορετικά θα τους εύρισκε μεγάλο κακό. Δυστυχώς, όμως, οι χωρικοί δεν τον πίστεψαν, αλλά ούτε και το άμεσο συγγενικό του περιβάλλον.
Και σε τρεις μήνες, στις 2 Ιουλίου του 1909, προς τα χαράμα­τα, ενώ όλοι σχεδόν ήσαν βυθισμένοι στον ύπνο, γίνεται ένας φο­βερός σεισμός, πού άνοιξε το χωριό στα δύο από την μια άκρη έως την άλλη. Τα περισσότερα σπίτια γύρισαν ανάποδα, εκατοντάδες ή­ταν και οι νεκροί, τους οποίους ομαδικά στοίβαζαν πάνω στα κάρα. Ολόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν.
Όμως το σπίτι και ή οικογένεια του ευλαβούς αυτού ιερέως πα­ρέμειναν άθικτα και ακέραια, χωρίς την παραμικρή ρωγμή.

Από το βιβλίο "Γνώσις και βίωμα της Ορθοδόξου Πίστεως"

Ο ΠΑΠΑ- ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΔΩΡΟΙ

Ο ΠΑΠΑ- ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΔΩΡΟΙ 

 

Προ του 1940 ένας ξενιτεμένος για χρόνια, επέστρεφε στο χω­ριό του, στην Άνω Βροντού. Χαρές, γέλια, καλωσορίσματα, κεράσμα­τα, για την επιστροφή του νοικοκύρη.
Ένα από τα πρώτα πράγματα πού ρώτησε, ήταν:
Τι κάνει ο παπα-Γιώργης;
Α, του είπαν, στην Εκκλησία θα είναι, στους Αγίους Θεοδώ­ρους.
Ε, πάω να πάρω την ευχή του και ξαναγυρίζω.
Πηγαίνει στην Εκκλησία, ο δρόμος ομως τον οδήγησε από το πίσω μέ­ρος. Τα παράθυρα ήσαν ανοιχτά. Άκουε τις ζωηρές ομιλίες. Σκύβει λοι­πόν από ένα παράθυρο ,λόγω περιέργειας, και βλέπει μέσα στον Ναό.
Ό παπα-Γιώργης συζητούσε ζωηρά μ' έναν ωραιότατο νέο, υ­ψηλό, παράξενα ντυμένο, και του έλεγε:
Α, όλα κι όλα! Θα μου κάνης αυτό πού σου ζητώ! Δεν ξέρω τι λογαριασμό έχεις εκεί πέρα, αλλά εμένα θα μου κάνης αυτό πού σου ζητώ !
Άφησε το παράθυρο γεμάτος απορία και πάει από μπροστά, αλλά βρίσκει την πόρτα κλειστή. Χτυπά δυνατά...Τίποτα. Ξαναχτυπά και λέγει:
-Παπα-Γιώργη, ξέρω ότι είσαι μέσα. Άνοιξε μου!
Ησυχία...Ξαναχτυπάει πάλι και του λέει:
Την ευχή σου θέλω μόνο παπα-Γιώργη, είμαι ο Σιδέρης. Μό­λις τώρα, ήρθα από το ταξείδι.
Τίποτα. Τελεία ησυχία... Σπρώχνει την πόρτα, ξανασπρώχνει... δεν άνοιγε. Απογοητευμένος κίνησε να φύγη. Ανεβαίνοντας το ανηφοράκι βλέπει να κατεβαίνη με την μαγγούρα του ο παπα-Γιώργης!
-Βρε, βρε, καλώς τον !!!  λέει ο παπα-Γιώργης
Άφωνος ο Σιδέρης.
-Ε, Σιδέρη, του λέει. Μη δίνης σημασία σ' αυτά πού είδες στους Αγίους Θεοδώρους. Δεν πειράζει, παιδάκι μου, φαντασίες σου είναι, φαντασίες σου. Καλώς ώρισες!!!

Αυτά τα διηγούντο στη Δράμα.

http://agia-varvara2.blogspot.com/2009/10/blog-post_6255.html

Η Εκκλησία απέναντι στη σύγχρονη κρίση

Η “περιβόητη” εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου

Η πολυ-συζητημένη εγκύκλιος “Προς το Λαό” που σχολιάζει με πολύ “κοφτερή” γλώσσα την επικαιρότητα και λέγεται ότι μοιράστηκε στους ναούς.

Πάντως είναι γεγονός ότι προκάλεσε πολλές αντιδράσεις από την Ιεραρχία. Συντάκτης της επιστολής φαίνεται να είναι ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Σισανίου & Σιατίστης κ. Παύλος.

«Η Εκκλησία απέναντι στη σύγχρονη κρίση»

H Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία συνήλθε στην τακτική Συνεδρία της από 5nς-8nς Οκτωβρίου τ.ε., αισθάνεται την ανάγκη να απευθυνθεί στο πλήρωμα της, στο λαό του Θεού, αλλά και σε κάθε καλοπροαίρετο άνθρωπο, για να μιλήσει με τη γλώσσα της αλήθειας και της αγάπης.

Οι ημέρες πού ζούμε είναι δύσκολες και κρίσιμες. Περνάμε ως χώρα μια δεινή οικονομική κρίση πού δημιουργεί στους πολλούς ανασφάλεια και φόβο. Δεν γνωρίζουμε τι είναι αυτό πού μας έρχεται την επόμενη μέρα. Ή χώρα μας φαίνεται να μην είναι πλέον ελεύθερη άλλα να διοικείται επί της ουσίας από τους δανειστές μας. Γνωρίζουμε ότι πολλοί περιμένετε από την ποιμαίνουσα Εκκλησία να μιλήσει και να τοποθετηθεί πάνω στα γεγονότα πού παρακολουθούμε.

Είναι αλήθεια ότι αυτό πού συμβαίνει στην πατρίδα μας είναι πρωτόγνωρο και συνταρακτικό. Μαζί με την πνευματική, κοινωνική και οικονομική κρίση συμβαδίζει και η πάσης φύσεως ανατροπή. Πρόκειται για προσπάθεια εκρίζωσης και εκθεμελίωσης πολλών παραδεδομένων, τα όποια ως τώρα θεωρούνταν αυτονόητα για τη ζωή του τόπου μας. Από κοινωνικής πλευράς επιχειρείται μια ανατροπή δεδομένων και δικαιωμάτων και μάλιστα με ένα πρωτοφανές επιχείρημα.

Τα απαιτούν τα μέτρα αυτά οι δανειστές μας. Δηλώνουμε δηλαδή ότι είμαστε μια χώρα υπό κατοχή και εκτελούμε εντολές των κυριάρχων – δανειστών μας. Το ερώτημα, το οποίο γεννάται, είναι εάν οι απαιτήσεις τους αφορούν μόνον σε οικονομικά και ασφαλιστικά θέματα ή αφορούν και στην πνευματική και πολιτιστική φυσιογνωμία της Πατρίδος μας.

Μπροστά στην κατάσταση αυτή ο κάθε λογικός άνθρωπος διερωτάται: Γιατί δεν πήραμε νωρίτερα όλα αυτά τα δύσκολα μέτρα, πού σήμερα χαρακτηρίζονται αναγκαία. Όλες αυτές τις παθογένειες της κοινωνίας και της οικονομίας πού σήμερα επιχειρούμε με βίαιο τρόπο να αλλάξουμε, γιατί δεν τις αλλάξαμε στην ώρα τους; Γιατί έπρεπε να φθάσουμε ως εδώ; Τα πρόσωπα στην πολιτική σκηνή του τόπου μας είναι, εδώ και δεκαετίες, τα ίδια. Πώς τότε υπολόγιζαν το πολιτικό κόστος, γνωρίζοντας ότι οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή και σήμερα αισθάνονται ασφαλείς, γιατί ενεργούν ως εντολοδόχοι; Σήμερα γίνονται ριζικές ανατροπές για τις οποίες άλλοτε θα αναστατωνόταν όλη ή Ελλάδα και σήμερα επιβάλλονται χωρίς σχεδόν αντιδράσεις.

Η οικονομική μας κρίση με πολύ απλά λόγια οφείλεται στη διαφορά μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης. Στον αργό ρυθμό της παραγωγής πού επιτυγχάνουμε απέναντι στο υψηλό βιοτικό επίπεδο πού μάθαμε να ζούμε. Όταν όσα καταναλώνουμε είναι πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε, τότε το οικονομικό ισοζύγιο γέρνει προς την πλευρά των εξόδων. Ή χώρα μας για να αντεπεξέλθει, αναγκάζεται να δανείζεται με την ελπίδα ότι το διαταραγμένο ισοζύγιο θα ανακάμψει. Όταν αυτό δεν γίνεται και οι δανειστές απαιτούν την επιστροφή των δανεισθέντων συν τόκω, τότε φθάνουμε στην κρίση και στην χρεοκοπία. Η οικονομική κρίση, η οποία ταλαιπωρεί και δυναστεύει τη χώρα μας είναι η κορυφή του παγόβουνου.

Είναι συνέπεια και καρπός μιας άλλης κρίσης, της πνευματικής. Ήδη ή δυσαναλογία μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης συνιστά όχι μόνον οικονομικό μέγεθος, αλλά πρωτίστως πνευματικό γεγονός. Σημείο πνευματικής κρίσης, το οποίον αφορά τόσο στην ηγεσία, όσο και στον λαό. Μια ηγεσία πού δεν μπόρεσε να σταθεί υπεύθυνα απέναντι στο λαό, πού δεν μπόρεσε ή δεν ήθελε να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, πού πρόβαλε λαθεμένα πρότυπα, πού καλλιέργησε τις πελατειακές σχέσεις, μόνο και μόνο γιατί είχε ως στόχο την κατοχή και τη νομή της εξουσίας. Μια ηγεσία πού στην πράξη αποδεικνύεται ότι ουσιαστικά υπονόμευσε τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας και του λαού.

Κι από την άλλη πλευρά, ένας λαός, εμείς, πού λειτουργήσαμε ανεύθυνα. Παραδοθήκαμε στην ευμάρεια, στον εύκολο πλουτισμό και στην καλοπέραση, επιδοθήκαμε στο εύκολο κέρδος και στην εξαπάτηση. Δεν προβληματισθήκαμε για την αλήθεια των πραγμάτων. Η αυθαίρετη απαίτηση δικαιωμάτων από συντεχνίες και κοινωνικές ομάδες με πλήρη αδιαφορία για την κοινωνική συνοχή συνετέλεσαν κατά ένα μεγάλο μέρος στην σημερινή κατάσταση.

Η ουσία της πνευματικής κρίσης είναι ότι η διαφθορά είναι ο μόνος δρόμος ζωής, διότι διαφορετικά, αν δεν είσαι διεφθαρμένος, είσαι ανόητος.

Έτσι σκέφθηκαν και έπραξαν πολλοί, έτσι φθάσαμε στη διαφθορά και της εξουσίας, αλλά και μέρους του λαού μας. Το ερώτημα – δίλημμα του Ντοστογιέφσκι «ελευθερία ή ευτυχία;» το ζούμε πλέον σε όλη του την τραγικότητα. Διαλέξαμε μια πλαστή ευμάρεια και χάσαμε την ελευθερία του προσώπου μας, χάσαμε την ελευθερία της χώρας μας. Σήμερα ο άνθρωπος δικαίως ίσως τρέμει μήπως μειωθεί το εισόδημά του, αλλά δεν ανησυχεί το ίδιο για το έλλειμμα παιδείας πού αφορά στα παιδιά του και δεν αγωνιά για τα παιδιά πού σβήνουν μέσα στις ποικίλες εξαρτήσεις, δεν αγωνιά για τον ευτελισμό του ανθρώπινου προσώπου.

Αυτή λοιπόν είναι η ουσία της αληθινής κρίσης και η πηγή της οικονομικής κρίσης την οποία τόσο ανελέητα εκμεταλλεύονται οι σύγχρονοι «έμποροι των Εθνών».

Στην Σύνοδο της Ιεραρχίας εμείς, οι πνευματικοί σας πατέρες, κάναμε την αυτοκριτική μας, θελήσαμε να αναμετρηθούμε με τις ευθύνες μας και να αναζητήσουμε με τόλμη το μερίδιο της ενδεχομένης δικής μας υπαιτιότητας στην παρούσα κρίση. Ξέρουμε όχι κάποιες φορές σας πικράναμε, σας σκανδαλίσαμε ίσως. Δεν αντιδράσαμε άμεσα και καίρια σε συμπεριφορές πού σας πλήγωσαν. Οι έμποροι της κατεδάφισης της σχέσης του λαού με την ποιμαίνουσα Εκκλησία του εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο με πραγματικά ή κατασκευασμένα σκάνδαλα και προσπάθησαν να διαρρήξουν την εμπιστοσύνη σας στην Εκκλησία.

Θέλουμε να σας πούμε ότι η Εκκλησία έχει το αντίδοτο της κατανάλωσης ως τρόπο ζωής και αυτό είναι η άσκηση. Και εάν ή κατανάλωση είναι το τέλος, γιατί ή ζωή δεν έχει νόημα, ή άσκηση είναι δρόμος, γιατί οδηγεί σε ζωή με νόημα. Η άσκηση δεν είναι στέρηση της απόλαυσης, αλλά εμπλουτισμός της ζωής με νόημα. Είναι η προπόνηση του αθλητή που οδηγεί στον αγώνα και στο μετάλλιο και αυτό το μετάλλιο είναι ή ζωή που νικά το θάνατο, η ζωή που πλουτίζεται με την αγάπη. Η άσκηση είναι τότε οδός ελευθερίας, εναντίον της δουλείας του περιττού. Είναι αυτή η δουλεία πού σήμερα μας ευτελίζει.

Μας προβληματίζει η κατάσταση της Παιδείας μας, γιατί το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα αντιμετωπίζει το μαθητή όχι ως πρόσωπο αλλά σαν ηλεκτρονικό υπολογιστή και το μόνο πού κάνει είναι να «τον φορτώνει» με ύλη αδιαφορώντας για την όλη του προσωπικότητα και γι’ αυτό τα παιδιά μας δικαιολογημένα αντιδρούν. Γι’ αυτό αγωνιούμε για το νέο Λύκειο πού ετοιμάζεται. Πιστεύουμε ότι όντως τα σχολικά βιβλία γράφονται με την ευθύνη της Πολιτείας, αλλά το περιεχόμενό τους αφορά και στον τελευταίο Έλληνα πολίτη, πού περιμένει από την Εκκλησία του να μεταφέρει με δύναμη τη δική του ταπεινή φωνή.

Αισθανόμαστε ότι όλοι οι ενοριακοί μας ναοί πρέπει να γίνουν χώροι φιλόξενοι για τους νέους μας, όπως είναι ήδη αρκετοί από αυτούς, στους οποίους πολλά νέα παιδιά καταφεύγουν ζητώντας νόημα και ελπίδα. Ξέρουμε ότι ζητάτε από εμάς, τους Ποιμένες μας, μια Εκκλησία με ηρωισμό, με νεύρο, με λόγο προφητικό, με σύγχρονο νεανικό λόγο, όχι εκκοσμικευμένη, αλλά αγιαζομένη και αγιάζουσα, μια Εκκλησία ελευθέρα και ποιμαίνουσα μετά δυνάμεως.

Μια Εκκλησία πού δεν θα φοβάται να αμυνθεί στο πονηρό σύστημα αυτού του κόσμου, έστω κι αν ή αντίσταση σημαίνει διωγμό ή και μαρτύριο.Η Εκκλησία είναι ο μόνος οργανισμός πού μπορεί να σταθεί άμεσα δίπλα στον άνθρωπο και να τον στηρίξει. Εκκλησία όμως είμαστε όλοι μας και αυτή είναι η δύναμή μας και ή δύναμη της. Την ενότητα μεταξύ των ποιμένων και του λαού έχουν στόχο οι έμποροι των λαών γι’ αυτό προσπαθούν να την ναρκοθετήσουν. Ξέρουν ότι άμα θα «πατάξουν» τον ποιμένα, εύκολα θα σκορπίσουν τα πρόβατα και θα τα υποτάξουν. Διδαχθείτε από την ιστορία ότι όπου Ο Θεός πολεμήθηκε τελικός στόχος ήταν ο άνθρωπος και ο ευτελισμός του. Η ενανθρώπιση του Θεού είναι μεγαλύτερη καταξίωση του ανθρώπινου προσώπου. Η Εκκλησία δεν αντιμάχεται την Πολιτεία, αλλά εκείνους πού εκμεταλλευόμενοι την Πολιτεία και κρυμμένοι πίσω από την εξουσία επιχειρούν να σας στερήσουν την ελπίδα.

Να θυμάστε ότι για πολλούς οικονομολόγους η παρούσα κρίση είναι κατασκευασμένη, είναι μια κρίση – εργαλείο πού αποβλέπει στον παγκόσμιο έλεγχο από δυνάμεις πού δεν είναι φιλάνθρωπες.

Η Εκκλησία του Χριστού έχει λόγο για την σημερινή κρίσιμη κατάσταση, διότι δεν έπαψε να αποτελεί σάρκα του κόσμου, μέρος της Ιστορίας. Δεν μπορεί να ανέχεται κανενός είδους αδικία, αλλά οφείλει να δείχνει ετοιμότητα για μαρτυρία και μαρτύριο. Γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι δίπλα μας πεινούν, βρίσκονται σε ένδεια, ασφυκτιούν οικονομικά, η απελπισία πολλές φορές κυριεύει την καρδιά τους. Το γνωρίζουμε γιατί πρώτος σταθμός τους στην αναζήτηση ελπίδας είναι ο Ναός της περιοχής τους, ή ενορία τους.

Στόχος και αγώνας μας είναι η κάθε ενορία να γίνει το κέντρο απ’ όπου όλη ή ποιμαντική δραστηριότητα της τοπικής Εκκλησίας θα αγκαλιάσει όλη την τοπική κοινωνία.Απόφασή μας είναι να δημιουργήσουμε ένα παρατηρητήριο κοινωνικών προβλημάτων προκειμένου να παρακολουθήσουμε από κοντά και να αντιμετωπίσουμε με τρόπο μεθοδικό τα προβλήματα πού δημιουργεί η παρούσα κρίση. Στόχος μας είναι να αναπτύξουμε το προνοιακό έργο της κάθε ενορίας ώστε να μην υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος πού να μην έχει ένα πιάτο φαγητό. Γνωρίζετε και σεις ότι στο σημείο αυτό η Εκκλησία επιτελεί τεράστιο έργο. Το γνωρίζετε, γιατί πολλοί από σας αυτή την προσπάθεια της ενορίας σας την στηρίζετε εθελοντικά και την ενισχύετε οικονομικά. Σας καλούμε να πλαισιώσετε ο καθένας και ή καθεμιά την ενορία σας για να αντιμετωπίσουμε από κοινού τις δύσκολες αυτές ώρες.

Ο λαός μας πέρασε και άλλοτε και φτώχεια και πείνα, αλλά άντεξε και νίκησε γιατί τότε είχε οράματα. Όλοι μαζί μπορούμε να βοηθήσουμε τον ένα και ο ένας τους πολλούς. Ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης. Με αυτό το πνεύμα, συσπειρωμένοι γύρω από την μεγάλη μας οικογένεια, την Εκκλησία, επισημαίνοντας τα λάθη μας, αναζητώντας νόημα ζωής στην αγάπη, θα βγούμε από αυτή τη δύσκολη ώρα.

Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

http://iliaxtida.wordpress.com/2010/12/22/egiklios/

Οταν σας λέω εγώ οτι "τα εχει παίξει" ο κόσμος.....δεν με πιστεύετε !

Ο 4ος ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ; BINTEO ΣOK!

BINTEO ΣOK    !

(Ο πράσινος-ωχρός καβαλάρης φαίνεται στο ενα λεπτό και 18 δεύτερα του βίντεο)

"Και όταν άνοιξε την τέταρτη σφραγίδα, άκουσα τη φωνή του τέταρτου ζώου να λέει: Έλα και βλέπε. Και είδα, και να, ένα άλογο, ωχρό κι εκείνος που καθόταν επάνω σ' αυτό  ονομαζόταν θάνατος, και ο Άδης ακολουθούσε μαζί του" και τους δόθηκε εξουσία επάνω στο ένα τέταρτο της γης να θανατώσουν με ρομφαία και με πείνα και με θάνατο, και με τα θηρία της γης" Αποκάλυψη 6:7,8. 

 Βασικά υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων οι οποίες συμβολίζονταν από τέσσερα άλογα, το πρώτο λευκό, το δεύτερο κόκκινο, το τρίτο μαύρο, και το τέταρτο ωχρό πράσινο. Στην Αγία Γραφή το λευκό συμβολίζει την αγνότητα, το κόκκινο συμβολίζει την αμαρτία, το μαύρο συμβολίζει το σκότος και το ωχρό πράσινο συμβολίζει τη σήψη και τον θάνατο. Κάθε άλογο έχει έναν ιππότη, και κάθε ιππότης έχει ένα αντικείμενο και μια δραστηριότητα.

Κάθε άλογο αναγγέλλεται από ένα από τα τέσσερα ζώα που παρουσιάζονται στο κεφάλαιο 4. Σύμφωνα με την Εβραϊκή παράδοση, τα τέσσερα ζώα συσχετίζονται με τις ηγετικές φυλές του Ισραήλ. Το πρώτο ζώο, το λιοντάρι, που αναγγέλλει το λευκό άλογο συσχετίζεται με τη φυλή του Ιούδα. Ο Ιούδας ήταν η βασιλική φυλή του Δαβίδ και του Ιησού Χριστού (ένας τίτλος του Ιησούς είναι "το λιοντάρι που είναι από τη φυλή του Ιούδα" Αποκάλυψη 5:5).

Το δεύτερο ζώο, το μοσχάρι, το οποίο αναγγέλλει το κόκκινο άλογο, συσχετίζεται με τη φυλή του Έφραϊμ. Ο Έφραϊμ έλαβε τις πιο πλούσιες ευλογίες από όλες τις φυλές, αλλά αντί να παραμείνει πιστός αποστάτησε και παρέσυρε και τις άλλες φυλές στην ειδωλολατρία. Το τρίτο ζώο, ο άνθρωπος, το οποίο αναγγέλλει το μαύρο άλογο, συσχετίζεται με τη φυλή του Ρουβήν. Ο Ρουβήν ήταν ο πρωτότοκος, όμως έχασε το περισσότερο μέρος της ευλογίας του λόγω της ανθρώπινης αδυναμίας και της αμαρτίας.

Το τέταρτο ζώο, ο αετός, το οποίο αναγγέλλει το ωχρό άλογο, συσχετίζεται με τη φυλή του Δανιήλ Ο Δαν ήταν η πρώτη φυλή που έπεσε στην ειδωλολατρία, και η "ευλογία" που έλαβε στο κεφάλαιο 49 της Γένεσης δείχνει ότι στην πραγματικότητα ήταν εχθρός του λαού του Θεού.Απο την φυλή του Δαν θα προέλθει και ο Αντίχριστος.Το τέταρτο άλογο περιγράφεται "ωχρό" στις σύγχρονες εκδόσεις, αλλά στο αρχαίο κείμενο το χρώμα είναι χλωρός, το ίδιο χρώμα που χρησιμοποιείται στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα για να περιγράψει την "λέπρα", που είναι το σύμβολο του ζωντανού θανάτου.

Και πάμε στην είδηση όπως την περιγράφει το defencnet.gr:

"Ένα βίντεο από ρεπορτάζ του αμερικανικού δικτύου msnbc που δείχνει τα επεισόδια στην πλατεία Tahrir την ημέρα όπου οπαδοί και Mubarak και διαδηλωτές «αντάλλαζαν» μεταξύ τους βόμβες μολότοφ έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον εξαιτίας αυτού που φαίνεται.

Και αυτό που φαίνεται προκαλεί -ίσως και την ανατριχίλα σε μερικούς- είναι ένα όραμα που στην κίνηση της κάμερας μοιάζει με κάποιον καβαλάρη επάνω στο άλογό του! (στο 1:18 του βίντεο). Και σαν να μην έφτανε αυτό τόσο ο «ιππέας» όσο και το «άλογό» του είναι στην απόχρωση του πράσινου κάτι που έκανε πολλούς να το παρομοιάσουν με τον τέταρτο ιππότη της Αποκάλυψης καθώς στην αποκάλυψη του Ιωάννη ο τελευταίος περιγράφεται ως να έχει χρώμα «χλωμού πράσινου» ή «κιτρινωπού πράσινου» όπως δηλαδή ακριβώς φαίνεται και στο βίντεο.

Προφανώς και πρόκειται για αντανάκλαση από τις φωτιές επάνω στην κάμερα και αυτό εξηγείται γιατί καθώς η κάμερα κινείται προς τα δεξιά και πάνω την ίδια πορεία έχει και ο «ιππότης» για να εξαφανιστεί στη συνέχεια. Ακόμη και έτσι όμως πολλοί είναι εκείνοι που εξακολουθούν να πιστεύουν πως το φαινόμενο είναι προάγγελος κακών ειδήσεων. Ίδωμεν."

Eμείς πάντως δεν συμφωνούμε στη θεωρία περι αντανάκλασης του φωτός,κάτι άλλο συμβαίνει και δεν ειναι καθόλου καλό...Τέλος θα σας δείξουμε την σημαία της Αιγύπτου,διότι τίποτε δεν είναι τυχαίο τελικά !

ΝΑΙ Ο ΑΕΤΟΣ ΤΟΥ ΣΑΛΑΔΙΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΕΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΩΟ ΠΟΥ ΑΝΑΓΓΕΛΕΙ ΤΟΝ ΩΧΡΟ - ΧΛΩΡΟ 4ο ΙΠΠΕΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ !!!

ΠΗΓΗ:http://www.pentapostagma.gr/2011/02/4-binteo-ok.html#ixzz1Dj0tc2lM

Επιστροφή του Ασώτου !

(Η επιστροφή του ασώτου - Bartolome Esteban Murillo 1667-1670)

..Είναι η ελπίδα της αναμονής από τον Θεό - Πατέρα, πού πάντοτε μας περιμένει να επιστρέψουμε, με ότι αυτό επιγείως και μεταθανατίως συνεπάγεται…

Μας περιμένει, στεκόμενος "μέσα στήν μέση τού δρόμου" από τον οποίον φύγαμε, πάντοτε προσδοκώντας ν΄ αλλάξουμε ζωή, έστω και στο 12 παρά πέντε της διαδρομής μας, ώστε να σωθούμε...


Ευχαριστώ το Patra blog για το επίκαιρο μήνυμα που μου 'στειλε...
Ι.Β.Ν.

Δακτύλιος αεροδινών και ... βούλιαγμα με ισχύ !

Απο το Στέφανο Ατσαλο και  

Ένα από τα θέματα που προκαλούν σύγχυση στους εκπαιδευόμενους χειριστές ελικοπτέρων, για να καταλάβουν πλήρως τι συμβαίνει, είναι η κατάσταση του δακτυλίου αεροδινών. Επίσης, (σωστά ή λάθος, εξαρτάται ποιον ρωτάς), αυτή η κατάσταση αναφέρεται σαν “βούλιαγμα του ελικοπτέρου με κινητήρα” γνωστή σαν settling with power. Περισσότερη σύγχυση για αυτό προέρχεται από την ορολογία που χρησιμοποιείται, όπως αυτοί οι όροι χρησιμοποιούνται εναλλακτικά, σε διάφορα εγχειρίδια. Ακόμη, υπάρχουν εκπαιδευτές που διδάσκουν ότι το βούλιαγμα του ελικοπτέρου με κινητήρα, είναι διαφορετικό από την κατάσταση του δακτυλίου αεροδινών. (vortex ring)

Αυτό είναι αλήθεια, όταν συμβεί το βούλιαγμα με κινητήρα, και σημαίνει ότι…
Α) το ελικόπτερο δεν διαθέτει αρκετή ισχύ για να αιωρηθεί, αναγκάζοντάς το, κατά συνέπεια, να κάνει κάθοδο ή
Β) βουλιάζει όταν η ισχύς που απαιτείται για να διατηρηθεί σε αιώρηση, ή πτήση, υπερβαίνει την διαθέσιμη ισχύ.

Εν τούτοις, πολλά εγχειρίδια δεν χρησιμοποιούν αυτόν τον ορισμό και για αυτό δημιουργείται η σύγχυση. Ανεξάρτητα από ποιές ετικέτες χρησιμοποιούνται, το σημαντικό σημείο που πρέπει να γνωρίζει ένας χειριστής είναι ότι υπάρχουν δύο πολύ διαφορετικές καταστάσεις που μπορούν να έχουν επιπτώσεις σε ένα ελικόπτερο εντός και εκτός της ευεργετικής επίδρασης του εδάφους (ground effect), ή όταν αυτό κάνει προσέγγιση με μεγάλη γωνία κατολισθήσεως (βαθεία προσέγγιση).
Η πρώτη είναι όταν, απλά, ξεμένει από ισχύ, όπως περιγράφεται παραπάνω.
Η δεύτερη είναι η είσοδος σε κατάσταση αεροδινών, η οποία είναι μια αεροδυναμική κατάσταση που δημιουργείται, όταν επιτραπεί στο ελικόπτερο να κάνει κάθοδο μέσα στο δικό του κατώρευμα. Αυτό, μπορεί να συμβεί ακόμη και όταν το ελικόπτερο έχει περισσότερη ισχύ από αυτήν που απαιτείται.
Για να γίνει κατανοητή η είσοδος σε κατάσταση αεροδινών φανταστείτε ένα ελικόπτερο που κάνει αιώρηση στα 1000 πόδια. Το στροφείο τραβά αέρα από πάνω επιταχύνοντας ένα μεγάλο ποσό αέρα προς τα κάτω δημιουργώντας μια στήλη αέρα κάτω από το ελικόπτερο.
Εάν ο χειριστής επιτρέψει το ελικόπτερο να κάνει κάθοδο με μεγάλο βαθμό μέσα σε αυτήν την στήλη, τού προς τα κάτω κινούμενου αέρα, τότε ο αέρας που βρίσκεται πάνω από το στροφείο θα κινηθεί και αυτός προς τα κάτω.
Προσπαθώντας το στροφείο να τραβήξει αέρα από πάνω, ενώ αυτός ήδη κινείται προς τα κάτω, δημιουργείται μια ανακύκλωση του αέρα αναγκάζοντας τις δίνες στα ακροπτερύγια του στροφείου, να γίνουν πολύ μεγαλύτερες. (Οι κανονικές-φυσιολογικές δίνες των ακροπτερυγίων, προκαλούν μια μικρή απώλεια στην απόδοση του στροφείου). Επιπλέον, δημιουργείται ένας δευτερεύων δακτύλιος αεροδινών στην βάση των πτερύγων του στροφείου.
Όταν πια θα αναπτυχθεί για τα καλά η κατάσταση αεροδινών, το μεγαλύτερο μέρος της ισχύος του κινητήρα καταναλώνεται για να επιταχύνει τον αέρα σε μια κυκλική μορφή γύρω από το στροφείο. Η κατάσταση των αεροδινών προκαλει μια ταραχώδη περιστροφική ροή γύρω από τα πτερύγια με μια αυξανόμενη τραχύτητα και την πιθανή απώλεια του ελέγχου. Το ελικόπτερο συνεχίζει να κάνει κάθοδο και σαν φυσιολογική αντίδραση του χειριστή είναι να τραβήξει σύνθετο (να αυξήσει δηλαδή ισχύ). Αυτή η ενέργεια αυξάνει την δύναμη του δακτυλίου αεροδινών και το ελικόπτερο θα κατέβει ακόμη γρηγορότερα.
Για την ανάκαμψη από αυτήν τη κατάσταση, ο χειριστής πρέπει να βγάλει το ελικόπτερο από την στήλη του αέρα. Αυτό μπορεί να γίνει προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, όμως το καλύτερο είναι να επιταχύνει προς τα εμπρός και να ελαττώσει το βήμα στο σύνθετο χειριστήριο. Αυτό θα οδηγήσει σε μικρή απώλεια του ύψους. Στα αρχικά στάδια της ανάπτυξης των αεροδινών, μια μεγάλη εφαρμογή της ισχύος (αν είναι διαθέσιμη), μπορεί να υπερνικήσει τον ανοδικά κινούμενο αέρα και να αρχίσει η αποκατάσταση. Θεωρητικά, κάνοντας αυτοπεριστροφή, θα άλλαζε την ροή του αέρα και θα οδηγούσε σε μια αποκατάσταση αλλά, αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα το ελικόπτερο να έχει απώλεια μεγάλου ύψους.
Το καλύτερο σχέδιο αποφυγής είναι να καταλάβει ο χειριστής ποιες καταστάσεις μπορούν να προκαλέσουν την είσοδο σε κατάσταση αεροδινών.
Οι τρεις βασικές καταστάσεις είναι:
1.Κάθετη κάθοδος. μεγαλύτερη από 300 πόδια το λεπτό. (Ο πραγματικός βαθμός καθόδου που απαιτείται μπορεί να είναι μεγαλύτερος, εξαρτάται από το ύψος πυκνότητας και το βάρος του ελικοπτέρου).
2.Το στροφείο πρέπει να καταναλώνει 20-100% της διαθέσιμης ισχύος και
3.Ταχύτητα μικρότερη των 15 knots περίπου.
Μερικοί από τους ελιγμούς του ελικοπτέρου, που υπάρχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να παρουσιασθεί κατάσταση αεροδινών, είναι οι βαθείες προσεγγίσεις (ειδικότερα με αντίθετο άνεμο) και η αιώρηση έκτος της ευεργετικής επίδρασης του εδάφους (ground effect) σε μεγάλο ύψος πυκνότητας. Για να μείνεις μακριά από το πρόβλημα, η γωνία καθόδου στην προσέγγιση να είναι πιο ρηχή από 30 μοίρες, ο βαθμός καθόδου να μην είναι περισσότερο από 300 πόδια το λεπτό και μην αφήνεις να πέσει η ταχύτητα.

 

 http://armyaviation.wordpress.com/2010/11/25/vortex-ring-state/

Μάγος Ερωτας........

Μια συνεχής αγωνία, μια έκσταση και ένα μουρμουρητό, μια δύσπνοια, μια αφόρητη αφηρημάδα και ένα συνεχές κλάμα καταγράφουν το χαρακτήρα, την αισθητική και την αντίληψη που έχουμε για το τι «εστί έρως». «Έπεσε έρωτας, μεγάλη ανασφάλεια» κάτι σαν crash test, αδύνατον να εξηγηθεί λογικά μέχρι που έρχεται ο καιρός της αποκαθήλωσης και μαρμαρώνουμε σαν τη γυναίκα του Λωτ. «Αυτό ήταν λοιπόν, πάει το παραμύθι!» λέμε συχνά, προσδοκώντας μια επιβεβαίωση έστω, ότι έχουμε κάνει λάθος.

  Τέλος πάντων...

Είναι σαφές ότι η μέθη του έρωτα δεν συζητείται, απλώς βιώνεται. Άλλωστε τι να πει κανείς περί συντριβής και ταπείνωσης, περί προδοσίας και αυτογνωσίας, πώς να περιγράψει κανείς τον μέγιστο πόνο, τι να πεις όταν η «έκσταση» μεταφράζεται σε πραλίνες και πλαστικά λουλούδια, όταν μπερδεύονται μεταξύ τους αρχετυπικές έννοιες, βιολογικές ανάγκες, σύμβουλοι σχέσεων, όταν όλα υπόκεινται στη λογική του «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε;».
Έτσι και αλλιώς, όμως, πάντα θα γίνεται λόγος για τον έρωτα. Παιδί της στέρησης, «τα θέλει όλα και δεν συμβιβάζεται στα λίγα. Αρρωσταίνει στα χέρια μας, απόλυτα ελπίζει, απόλυτα τραυματίζεται». Εμείς απλώς διαβάσαμε, ακούσαμε, είδαμε και προπάντων βιώσαμε. Εσείς καλού κακού ρωτήστε (ξανά) τον εαυτό σας ...;

Εγώ για σένα θα πάθω έρωτα !

Ναι. Αλλά εσύ δεν ξέρεις ότι ο «ανεμοστρόβιλος» του έρωτα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ...; χημικό κοκτέιλ, μια χημική εξίσωση την οποία οι επιστήμονες έχουν λύσει εδώ και καιρό. (Αντε καλέ ! Τόσο απλά, ε; ) Τα κύτταρά μας «λεηλατώνται» από εκκρίσεις νευροδιαβιβαστών όπως ντοπαμίνη, αδρεναλίνη και φαινυλεθυλαμίνη. Αν ήσουν καλός στη Βιολογία, θα θυμάσαι πως πρόκειται για αμφεταμίνες εξ ου και η γλυκιά ζάλη, τα μάγουλα που καίνε και η ...ανορεξία. Η «πάθησή μου» μπορεί να διαγνωστεί άλλωστε σε φυσιολογικό επίπεδο στη μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου (MRI). Αυτό διαπίστωσαν ερευνητές του University College London οι οποίοι έκαναν MRI στους εγκεφάλους γυναικών και ανδρών, καθώς τους έδειχναν φωτογραφίες από «αγαπημένα» και φιλικά τους άτομα. Μην τα μπερδέψεις λοιπόν. Άλλο μου αρέσει κάποιος-α και άλλο είμαι ερωτευμένη-ος μαζί του-της.

Κι όμως επέλεξα εσένα !

«Ερωτευόμαστε τον εαυτό μας καθώς αντανακλάται στο ερωτευμένο βλέμμα του άλλου. Είμαστε ευτυχισμένοι, ξετρελαμένοι που μας διάλεξε, που τον διαλέξαμε. Επιλέγοντας τον άλλον προβάλλουμε επάνω του την ιδανική εκδοχή του εαυτού μας». Ποιες είναι όμως οι σκοτεινές δυνάμεις που συνωμοτούν ώστε να ερωτευόμαστε τους πιο απίθανους ανθρώπους; Οι ερευνητές μάλλον δεν έχουν καταλήξει αφού οι μεν ισχυρίζονται ότι ερωτευόμαστε αυτούς που διεγείρουν τη μύτη μας και οι δε αυτούς που διεγείρουν τα μάτια μας.
Καθώς οι αντρικές φερομόνες εκκρίνονται με τον ιδρώτα, να είναι άραγε τυχαίο το γεγονός ότι «αναστατώνομαι» ακόμα και με την μυρωδιά των ρούχων σου; Απ΄την άλλη στον εγκέφαλό μας υπάρχει μια ειδική ζώνη που αναγνωρίζει τις εικόνες, συνεπώς η «οπτική ταυτότητα» είναι που μετράει. Αλλά «ο έρωτας με την πρώτη ματιά μάλλον είναι μύθος που συγκαλύπτει τα σεξουαλικά αισθήματα συνεπώς ο χρόνος θα δείξει εάν πρόκειται για έρωτα ή σεξουαλική έλξη».

Έρωτας- χρόνος-προδοσία ...

Φθάνω πρώτη στο ραντεβού, δεν έχει περάσει ούτε ένα λεπτό και με πιάνει πανικός. Αισθάνομαι η πιο προδομένη γυναίκα στον κόσμο. «Στον έρωτα δεν υπάρχει προδοσία υπάρχει μια αυτούσια ζωή που τελειώνει την ώρα που είναι να τελειώσει. Πρέπει κανείς να δεχτεί τις αρχές της γέννησης, της ανάπτυξης και του θανάτου. Εμείς τα βάζουμε είτε με τον εαυτό μας, είτε με τον άλλον επειδή τελείωσε». Τα χέρια μου τρέμουν, ελέγχω συνεχώς το κινητό μου. Ο χρόνος διαστέλλεται, ατελείωτος, βασανιστικός, τα δευτερόλεπτα μοιάζουν αιώνες. Τον βλέπω να φθάνει, τρέμω από συγκίνηση, θολώνω εν ολίγοις, ένας κόμπος η χαρά μου, όταν ξαφνικά εκείνος κάνει τη μοιραία κίνηση. Κοιτάζει το ρολόι ...και με στέλνει στην άβυσσο. «Οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα σάρκαζαν την ψυχή μου που μακριά σου έτρεχε συνεχώς σε ανάποδα κυλιόμενη κορδέλα. Να σε προλάβει, να σε συλλάβει, να σε κατακρατήσει και να επαναλάβει μαζί εκείνο το θαυμαστό «τώρα» του έρωτα». Ο χρόνος «δεν σκοτώνεται, σκοτώνει» για αυτό μετρώ το χρόνο με τους χτύπους της καρδιάς μου, για αυτό ζητώ να τον θανατώσω για να μην σε πάρει μακριά μου. Για αυτό -αν δεν το κατάλαβες- σου ζητώ συνεχώς υποσχέσεις ...

Ζήλια μου ...

Η ζήλια είναι πάθος, είναι υπερδιέγερση και τη ζω με όλες μου τις αισθήσεις. Ασθενεί η καρδιά μου και «σπαράζει το μέσα μου για σένα». Κάθε σου κίνηση, κάθε σου ματιά, κάθε σου άγγιγμα μου προκαλεί πόνο στο στομάχι. Βυθίζομαι στον πόνο αλλά θέτω σε επιφυλακή όλες μου τις αισθήσεις μήπως και σε χάσω. Η ανασφάλειά μου «φωνάζει» δυνατά αλλά εγώ δεν την ακούω. «Που να είναι τώρα; Τι να κάνει; Πως μπορεί να είναι ευτυχισμένος χωρίς εμένα; Πως γίνεται να μη μ΄αγαπά; Η πληγή του εγωισμού και το μαρτύριο της ζήλιας μέσα μου καρκινώματα». Παρηγοριέμαι όμως γιατί η ζήλια μου δεν είναι νευρωτική, δεν είναι παθολογική, «είναι τόσο απαραίτητη όσο η αγάπη και το σεξ» τονίζουν οι ειδικοί ...

Κι όταν τελειώσει ο έρωτας; 

Μπορεί θεωρητικά το ζητούμενο να είναι η διάρκειά του, αλλά φαντάζεσαι να μετράω συνεχώς σφυγμούς, να σκουπίζω ιδρώτα, να μην μπορώ να φάω, να αναπνεύσω η να θολώνω; Η φύση προέβλεψε και οι νευροδιαβιβαστές που προκαλούν όλη αυτή τη διέγερση εκκρίνονται όλο και πιο αραιά για να δώσουν τη θέση τους σε μια άλλη ουσία, την οξυτοκίνη η οποία δημιουργεί αισθήματα τρυφερότητας και συντροφικότητας. Οι επιστήμονες μάλιστα ισχυρίζονται πως οι εγκεφαλικές ουσίες που δημιουργούν όλη αυτή την «παρενέργεια» εξαντλούνται μετά τρία χρόνια. Οι περισσότερες φίλες μου «έκλεισαν» στους επτά μήνες. Τότε τι γίνεται ο έρωτας; «Γίνεται μια τρυφερή πάχνη αναμνήσεων και άδολων συναισθημάτων ή μεταμορφώνεται σε παροργισμένη εμμονή, σε πληγή που πυοφορεί και που επιστρέφει μίσος στο μίσος;». Μπορείς όμως να αφήσεις μια μικρή φλόγα «την οποία έχει ανάγκη η αγάπη μόνο που η φλόγα διατηρείται όταν παίζεις διαρκώς τα πράγματα κορώνα-γράμματα. Όταν δεν θυσιάζεις την ουσία στο βόλεμα ...;».

Σ΄αγαπώ-Μ΄αγαπάς ...

«Η ποιότητα μιας αγάπης κρίνεται από την ικανότητά της να υπάρχει και μετά από τη δύση του έρωτα. Αλλιώς το περισσευούμενο μίσος αποδεικνύει το βαθμό αναπηρίας των αισθημάτων που προϋπήρξαν». Ειδικοί κάνουν λόγο για διαχωρισμό ανάμεσα στη ρομαντική ή παθιασμένη αγάπη και τη συντροφική. Λένε ότι «το πάθος, η έξαψη και η συγκίνηση σπάνια διαρκούν πολύ. Μετά από λίγα χρόνια το πάθος δίνει τη θέση σε ένα διαφορετικό είδος αγάπης, τη συντροφική που βασίζεται στην κατανόηση, τη στοργή, την εμπιστοσύνη, τη συνεννόηση και το αίσθημα του «μαζί». Αυτού του είδους η αγάπη δεν αποκλείει μάλιστα μια ευχάριστη, «γεμάτη», σεξουαλική ζωή». Ακόμα αναρωτιέστε γιατί δεν είστε ερωτευμένη μαζί του; Φαίνεται πως.. τον αγαπάτε , αφήστε που σύμφωνα με τους ειδικούς ενισχύετε με τον καλύτερο τρόπο το ανοσοποιητικό σας σύστημα αφού η αγάπη δρα ως ισχυρό αντιβιοτικό.

Τι είναι αγάπη ; 

«Δεν φθονεί, δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται ...; Πάντα ανέχεται, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει». «Κάνε τα στραβά μάτια» λέει η μητέρα μου. Δύσκολο ...πολύ δύσκολο ...Εντάξει. Σκέψου ότι «η αγάπη είναι ανθρωπίνως αδύνατη- αγάπη είναι ο Θεός, επομένως ο άνθρωπος μπορεί να τη βιώσει μόνο μετέχοντας στη χάρη Του. Αλλιώς είναι ανέφικτο, γιατί πρέπει να προσφέρεσαι στον άλλον χωρίς αντάλλαγμα, να τον δέχεται χωρίς προϋποθέσεις και όρους, και να τον αγαπάς ακόμα και αν δεν είναι αξιαγάπητος. Αγάπη είναι να δίνεις χωρίς να παίρνεις τίποτα». Τόσο απλή , τόσο μεγάλη η άνευ όρων αγάπη, έξοδος λυτρωτική από τον εγωισμό του έρωτα αλλά «γιατί τη φοβάμαι;» ρωτά η Σιμόνη την ψυχαναλύτριά της. «Γιατί η αγάπη είναι καμιά φορά τρομαχτική. Είναι ανατρεπτική η αγάπη. Μπορεί να τσακίσει την εικόνα που θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας».

Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα ( ; ) 

«Η παραφορά του να μ΄αγαπά» μου είχε πει όταν την πρωτοείδα, συνεχίζει η Σιμόνη. Η παραφορά του που με τη ρουτίνα του γάμου καταλάγιασε κι εκείνη τώρα δεν μπορεί να ζει άλλο κοντά του, θέλει να φύγει». Να πάει που; Σε μια καινούργια σχέση ίσως,«αναστατωτική», αναζητώντας την ένταση της πρώτης φοράς μέχρι να οδηγηθεί (ξανά) στην ρουτίνα. «Επιπόλαια θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως είναι στις καλλιτεχνικές φύσεις ή δίψα για εντάσεις» αλλά ως γνωστόν ο έρωτας δεν εγκλωβίζεται στη λογική του γάμου και των προγαμιαίων συμβολαίων, τα οποία εξορίζουν το μυστήριο και τον μύθο των ερωτευμένων. Υπάρχουν όμως και αυτοί που αντιμετωπίζουν το γάμο σαν ερωτικό γεγονός. Οι ίδιοι αρκούνται στο να λειτουργούν «συμπληρωματικά» μέσα στη σχέση σε ένα συναισθηματικό πάρε δώσε (εσύ δεν είσαι εγώ), κάποιοι «συγχωνεύονται» ψυχολογικά σε ένα άτομο με αποτέλεσμα να μην μπορούν να διακρίνουν τα όρια της σχέσης τους και άλλοι αναζητούν διέξοδο στα ... όνειρά τους. Καληνύχτα!

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς .

 «Είναι άγριο πράγμα ο γάμος. Κι η αυτοδέσμευση της ζωής σου παντοτινά, επειδή μια εποχή από την πίεση μιας ανάγκης ή απ΄την μέθη ενός έρωτα αποφάσισες έτσι ...». Γυρίζω στο παρελθόν άλλωστε, πιστεύω, πως ποτέ δεν ξεπερνάς αυτούς που αγάπησες πραγματικά. «Ξέρεις τι είναι η νοσταλγία μάτια μου; Χειρότερο φαρμάκι δεν υπάρχει». Ναι. «Υπάρχουν αγάπες γεμάτες γλύκα και τρυφερότητες. Αυτές αγγίζουν την ψίχα της ζωής. Κι όταν τελειώνουν, δεν σβήνουν. Μένουν σαν αύρα ψυχής, σαν μέσα δρόσος. Αλλά υπάρχουν και αγάπες σαρκοβόρες. Που θέλουν αίμα για να μεγαλώσουν, αίμα για να δουν το πρόσωπό τους ...Όταν τελειώσουν, γίνονται φαρμάκι. Η αδιαφορία ή η αποξένωση, η καλύτερη εκδοχή τους. Το μίσος, ο κανόνας τους».
Τον συναντώ ξανά έπειτα από χρόνια. «Είχαμε αγαπηθεί απεριόριστα, χωρίσαμε βίαια και καταπληγιασμένοι ...Περπάτησα..μέχρι το καφενείο του ραντεβού μας» ...Μάταια όμως. Μπορεί να είμαστε και οι δυο αντίκρυ αλλά «εκείνος ο καιρός που μας άναψε, που μας κάρφωσε, που έπεσε μαγιά ανάμεσα στα μάτια μας και κόλλησε τις ματιές μας, δεν είχε έρθει στο ραντεβού τούτο ...».

 Γιατρός δεν ωφελεί...
Πόσο υποφέρει η ψυχή και το σώμα. Και αυτός ο πόνος είναι που μας διασώζει τελικά. Αλίμονο σε αυτούς που μπαίνουν στη δίνη των ψυχώσεων, της κατάθλιψης και της νευρωτικής συμπεριφοράς εξ αιτίας του. «Δεν μου αρέσει να δουλεύω με ερωτευμένους. Ίσως γιατί τους ζηλεύω- και εγώ ο ίδιος λαχταράω να μαγευτώ. Ίσως πάλι γιατί ο έρωτας και η ψυχοθεραπεία είναι μεταξύ τους ασύμβατα. Ο καλός θεραπευτής πολεμάει το σκοτάδι και ζητάει το φως, ενώ ο έρωτας συντηρείται από το μυστήριο και αρχίζει να καταρρέει μόλις αρχίσεις να τον εξετάζεις σχολαστικά. Και εγώ σιχαίνομαι να γίνομαι ο δήμιος του έρωτα». Άλλωστε «πώς να τις εφαρμόσεις μετά -τις επιστημονικές γνώσεις- χωρίς προσωπική υγεία ή χωρίς προσωπική σοφία που πουθενά δεν διδάσκονται, στην ανεπανάληπτη περίπτωση ενός ανεπανάληπτου ανθρώπου;».

EΘΝΟΣ- Της Ελένη Καλογερίνη
Permalink

Απο το φιλικό ιστολόγιο:
http://nostou-algos.pblogs.gr/2010/02/magos-erwtas.html

 

 Σημείωση δική μου !

Ενας ερωτας ειναι αιώνια μοναδικός ! Δεν επαναλαμβάνεται, δεν αντιγράφεται, δεν αντικαθίσταται ! Και κυρίως δεν περιγράφεται ! Μην το αποτολμήσετε, γιατί θα τον γκρεμίσετε απο το βάθρο του ! Και, επιμένω εγώ, δεν μεταπίπτει σε φιλία ! 

Ποτέ ! 

Ι.Β.Ν. 

28 νόμοι στον Ερωτα !

• Οι πιο επιθυμητές γυναίκες είναι συχνά και πιο μακριά από εσένα
• Το πόσο σε αγαπάει κάποια είναι αντιστρόφως ανάλογο στο πόσο την αγαπάς
• Ο πλούτος δεν εξαγοράζει την αγάπη, αλλά σε τοποθετεί σε πολύ πλεονεκτική θέση
• Για κάθε καλή πράξη υπάρχει μια όχι και τόσο καλή ανταπόδοση
• Οι εξυπνότεροι έρχονται πάντα τελευταίοι
• Αν κάτι φαίνεται πολύ ωραίο για αληθινό, είναι ψεύτικο
• Η στιγμή που ενδιαφέρεσαι πιο πολύ για κάποια είναι η στιγμή ,με τη μεγαλύτερη                πιθανότητα, αυτή να ενδιαφερθεί για κάποιον άλλον
• Όσο πιο όμορφη είναι αυτή που σε αγαπάει ,τόσο πιο εύκολα μπορεί να σε αφήσει χωρίς τύψεις.
•  Τίποτε δεν καλυτερεύει με το πέρασμα των χρόνων
• Το πόσο σέξι θεωρείσαι είναι 50% ό,τι έχεις και 50% ό,τι νομίζουν οι άλλοι ότι έχεις
• Στο σκοτάδι όλες φαίνονται πιο όμορφες
• Πριν βρεις την πριγκίπισσα θα φιλήσεις πολλούς βατράχους
• Ο έρωτας είναι ο θρίαμβος του παραλογισμού πάνω στη λογική
• Μια γυναίκα δεν ξεχνάει τους άντρες που είχε, ενώ ένας άντρας τις γυναίκες που δεν είχε..
• Μπορείς να είσαι ευτυχισμένος με οποιαδήποτε,  αρκεί να μην την αγαπάς..Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ ενός σοφού και ενός ηλιθίου όταν ερωτεύονται
• Ο έρωτας είναι για τον άντρα η αυταπάτη ότι η μία γυναίκα διαφέρει από την άλλη
• Μετά το διαζύγιο θα είναι η "πρώην σου " μέχρι ο θάνατος να σας χωρίσει
• Είναι πιο εύκολο να βρεις ερωτικό σύντροφο όταν ήδη έχεις
• Καμία δεν είναι τόσο όμορφη όσο νομίζει
• Η ανυπομονησία είναι το 98% της ευχαρίστησης !
• Αν ο Α θέλει τη Β, ενώ εσύ θέλεις τη Γ, ο Α έχει περισσότερες πιθανότητες με την Γ παρά εσύ ... (συχνά Α και Γ ταυτίζονται)
• Εάν προσπαθείς να επιλέξεις μεταξύ δύο γυναικών πάντα διαλέγεις τη λάθος
• Όταν σου λέει "θέλω να μείνουμε φίλοι" δεν θα σου τηλεφωνήσει ξανά
• Αν η σημερινή ημέρα είναι τέλεια , θα τελειώσει στις 12 τα μεσάνυχτα
• Όσο πιο ειλικρινής είσαι με κάποια τόσο πιο πιθανό είναι να σε αντιπαθήσει
• Ακόμη και για την πιο όμορφη του κόσμου υπάρχει κάποιος που δεν την αντέχει
• Οι άντρες αγαπούν σπανίως και έντονα, οι γυναίκες συχνά και λίγο

Από το Μιχάλη Κίκη

http://www.neolaia.de/2opseis/DaneiaeeU/periodiko19/_nuoao/_nuoao.html