Ο Εγκληματολόγος και ο Γάμος ...(Για πολύ ψαγμένους) !

 Ο Εγκληματολόγος και ο Γάμος (Ι)

by KT

Αυτή τη φορά δεν θα αναλύσω κάποια ενδιαφέρουσα αναλογία. Θα προτείνω, αντίστροφα, να αναλογιστούμε πάνω σε μια ενδιαφέρουσα ανάλυση. Την περί γάμου ανάλυση που πρόσφερε κάποτε ένας Έλληνας Καθηγητής της Εγκληματολογίας σε φοιτητές του…Ο Εγκληματολόγος έδωσε πριν από σχεδόν μισό αιώνα, διάλεξη σε αξιωματικούς της Χωροφυλακής με θέμα τον «γάμον»…Τότε, βλέπετε, οι Καθηγητές -ως σοφοί και επαΐοντες- μιλούσαν στους φοιτητές τους και για πράγματα εκτός του αμέσου αντικειμένου διδασκαλίας τους, πράγματα που αφορούσαν τον «ηθικό και ενάρετο βίο». Επίσης οι φοιτητές αγαπούσαν και σέβονταν τους Καθηγητές τους –όχι όπως σήμερα, που η νεολέρα δεν υπολογίζει τίποτε…Κάποιοι εκ των σπουδαστών, λοιπόν, κράτησαν το δακτυλογραφημένο κείμενο που τους μοιράστηκε σ’ εκείνη τη διάλεξη, για να ανατρέχουν που και που στη φωτεινή σκέψη του δασκάλου τους. Ένα αντίγραφο έπεσε στα χέρια μου. Το προσφέρω σε Συνιστολόγους και αναγνώστες, εγγάμους και αγάμους: ο Καθηγητής όλο και κάτι έχει να πει, τόσο σε αυτούς που την κάνανε όσο και σε αυτούς που δεν την κάνανε την «κουτουράδα»…

Ο Εγκληματολόγος χώριζε σε δύο τμήματα τη διάλεξή του: 

Α. Λόγοι συνηγορούντες υπέρ τελέσεως γάμου και 

Β. Λόγοι βάλλοντες κατά της τελέσεως γάμου. 

Καθαρά και αναλυτικά πράγματα δηλαδή, σταράτη διδασκαλία και όχι φιοριτούρες και περικοκλάδες… Θα χρειαστώ δύο αναρτήσεις για να μπορέσω να καταγράψω τους λόγους των δύο κατηγοριών. 

Ξεκινώ από την κατηγορία Α, και μεταβαίνω σταδιακά στη: 

Β.  (την οποία, μάλιστα, νομίζω ότι είχε επεξεργαστεί καλύτερα ο Καθηγητής…)

Α.Λόγοι συνηγορούντες υπέρ τελέσεως γάμου

Α1. Η ικανοποίησις της εμφύτου ψυχοβιολογικής τάσεως προς συντροφιάν, προς το ζην κατά ζεύγη, μετ’άλλου, προς το ζην εν κοινώ και ουχί εν μονώσει. Ουαί τω ενί! Ου καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον (Γένεσις Β΄, Ι8)

Α2. Η ικανοποίησις της εμφύτου τάσεως προς απόκτησιν πατρικής ή μητρικής ιδιότητος. Είναι ισχυροτέρα εις την γυναίκα η τάσις προς κτήσιν της μητρικής ιδιότητος.

Α3. Η ευχερεστέρα ικανοποίησις του γενετησίου ενστίκτου εις το πλαίσιον του γάμου.

Α4 Η ενίσχυσις της οικονομίας του ενός αν ο έτερος κομίζει αξιόλογον ή λίαν αξιόλογον εισόδημα («Το χρήμα κυβερνά τον κόσμον»). Εξ ετέρου, «Μόνον το χρήμα δεν κάνει τον άνθρωπον ευτυχή, καθησυχάζει όμως αυτόν»).

Α5.Η μείωσις των φροντίδων του ανδρός δι’εστίασιν, καθαρισμόν και τακτοποίησιν οικίας, θέρμανσιν, πλύσιν ρούχων, κ.λπ. –η ύπαρξις συμπαραστάσεως εις περίπτωσιν νοσήσεως ελαφράς ή βαρείας, χρονίας ή παροδικής, εάν αύτη παρέχεται επαρκώς.

Α6. Ο έγγαμος δεν θα αποθάνη με το παράπονον, ότι δεν εγνώρισε και την περιλάλητον εκείνην πτυχήν της ζωής, που λέγεται γάμος και οικογένεια.

Α7. Ο συνάπτων γάμον θα απαλλαγή από τα σχόλια (εις τας μικράς ιδίως πόλεις) της κοινωνίας ως προς τα αίτια της αποφυγής του γάμου (ανίκανος, τριτόφυλος, ψυχικώς πάσχων, δειλός, ανέραστος, πάσχων σωματικώς, αινιγματώδης κ.λπ.)

Α8. Ο συνάπτων γάμον δοκιμάζει την χαράν αποκτήσεως τέκνου, της περιθάλψεως αυτού, των αθώων και χαριτωμένων αντιδράσεών του κατά τα πρώτα 14 έτη περίπου. Κατόπιν αρχίζει ενδεχομένως η τραγωδία εκ της απειθείας, εκ των πολλών αξιώσεων των τέκνων, εξ ενδεχομένων νόσων, ατυχημάτων, εκ διαφθοράς, εξ αποτυχίας εις τον γάμον, εις το επάγγελμα κ.λπ.

Α9. Εις την έγγαμον συμβίωσιν ο σύζυγος επιτυγχάνει εκτόνωσιν ή εκφόρτισιν της τεταραγμένης ψυχικότητός του εκ του επαγγέλματος ή άλλου αιτίου δια της ανακοινώσεως των ενοχλητικών συναισθημάτων και σκέψεων προς την συμβίαν, εφ’όσον παρέχεται υπ’ αυτής ψυχική συμπαράστασις, ενίσχυσις ή παρηγορία.

Α10. Εις ην περίπτωσιν, ο γάμος δεν διαλύση τον προ του γάμου αναπτυχθέντα έρωτα, ούτος αποτελεί ένα είδος ψυχικού θώρακος κατά πάσης εκ των παιδιών, εκ του επαγγέλματος και της κοινωνίας εν γένει προερχομένης στενοχώριας.

Α11. Οι συνηγορούντες υπέρ του γάμου λόγοι είναι περισσότεροι και ισχυρότεροι τόσον δια τους χειρώνακτας, όσον και δια τους κατοικούντας εις μικράς πόλεις και χωρία. Είναι ολιγώτεροι δια τους ασκούντας διανοητικόν λειτούργημα και τους έχοντας ωρισμένον ψυχολογικόν τύπον.

Α12. Κατά την γεροντικήν ηλικίαν υφίσταται ελπίς συμπαραστάσεως και φροντίδος προς πραγμάτωσιν ευγηρίας.

Α13. Η διαιώνισις του οικογενειακού ονόματος, η ελπίς μερίμνης και βοηθείας εκ μέρους των παιδιών κατά την προγεροντικήν ή γεροντικήν ηλικίαν και εν γένει κατά την ζωήν.

 

Ο Εγκληματολόγος και ο Γάμος (ΙΙ)

Β.Λόγοι βάλλοντες κατά της τελέσεως γάμου 

by KT

 Β1. Δεν υπάρχει ευτυχής γάμος αλλά ολιγώτερον ή περισσότερον επώδυνος. Οι πλείστοι των γάμων υποκρίνονται ευτυχίαν προς προβολήν ή προάσπισιν του ατομικού και οικογενειακού των εγώ και εν γένει προς επίδειξιν. Αι διαφωνίαι εις άλλα ζεύγη είναι συχναί και μη σημαντικαί, εις άλλα συχναί και σημαντικαί, εις άλλα αραιαί και σημαντικαί κ.λπ. Το θέμα ποικίλλει κατά περίπτωσιν.

Β2. Είναι λίαν βαρύ, βαρύτατον το τίμημα, που καταβάλλει καθ’ εκάστην ο σύζυγος εις χρήμα, εκνευρισμούς, καταθλίψεις, άγχος, απώλειαν ελευθερίας, ψυχικής υγείας, μείωσιν δυνάμεως και αντοχής, εις βάρος των δυνάμεων, που απαιτούνται δι’επιτυχή ενάσκησιν του επαγγέλματος, δια πραγμάτωσιν ατομικών ονείρων κ.λπ.

Β3. Αν ο γάμος οφείλεται εις έντονον ή μετρίας εντάσεως ερωτικόν συναίσθημα, τούτο θα διαλυθή κατά κανόνα μετά τον γάμον (εντός μηνών, έτους ή ετών τινών) από τας συγκρούσεις, διαφωνίας και δυσαρεσκείας, που θα επέρχωνται μοιραίως σχεδόν καθ’ εκάστην, συνεπεία αλλεπαλλήλων και ατερμόνων προβλημάτων, συζητήσεων, διαφωνιών και συγκρούσεων, προερχομένων εκ της συζύγου, εκ των οικονομικών, εκ των κοινωνικών σχέσεων, εκ των τέκνων, εκ του επαγγέλματος, εκ των πενθερικών, εκ των συγγενών κ.λπ.

Β4. Αν ο γάμος δεν οφείλεται εις το ερωτικόν συναίσθημα αλλά μάλλον εις υπολογισμόν τινα (αφορώντα προίκα, κοινωνικήν άνοδον ή ηθικήν πίεσιν κ.λπ.) είναι αδύνατος η αναπήδησις του ερωτικού συναισθήματος μετά τον γάμον. Θα παρεμποδίσουν την ανάπτυξιν τούτου τα ως άνω προβλήματα, και αι εκ τούτων διαφωνίαι και συγκρούσεις και δυσαρέσκειαι.

Β5. Εις ελαχίστας περιπτώσεις διαρκεί ο έρως επί μακρά έτη ή μέχρι θανάτου. Εις τας περιπτώσεις αυτάς άλλοτε αμφισβητείται η πληρότης, η φυσιολογικότης του εν λόγω έρωτος, άλλοτε ο έρως είναι μονόπλευρος, άλλοτε υφίσταται ερωτική αποβλάκωσις του ενός ή αναγκαστική νεύρωσις, άλλοτε υφίσταται φαινομενικότης και άλλοτε υφίσταται αγάπη από συνήθειαν (κατά το τραγούδι «μπορεί να μη σ’αγαπώ μα σ’ έχω τόσο συνηθίσει –τί κι αν δεν είμαστ’ ερασταί, δεν θα χωρίσωμεν ποτέ».)

Β6. Ο αληθής χαρακτήρ της γυναικός και του ανδρός αποκαλύπτεται μετά τον γάμον. Προ αυτού κρύπτεται ο αληθής χαρακτήρ δια τον φόβον απωλείας του συμπαθουμένου ή αγαπωμένου προσώπου και δια την εκ φύσεως μείζονα υποκριτικήν ικανότητα της γυναικός.

 Β7. Εις πάσας σχεδόν τας γυναίκας, υφίσταται μία έμφυτος οξυθυμία προκαλούσα οξυφώνους και επικριτικάς εκφράσεις και διαταράσσουσα την γαλήνην της οικογενείας και βλάπτουσα την αγωγήν των τέκνων και συντρίβουσα την ψυχικήν διάθεσιν του ανδρός. Η οξυθυμία της γυναικός προκαλείται πολλάκις από το παραμικρόν.

Β8. Καλόν είναι να γνωρίζη ο σύζυγος ποίαι ψυχικαί ιδιότητες είναι εις την γυναίκα εμφύτως υπερβολικαί π.χ. η γυναίκα κατά κανόνα είναι περισσότερον (του ανδρός) οξύθυμος, εύθικτος, φιλάρεσκος, ραδιούργος, φλύαρος, επιδεικτική, μεμψίμοιρος, φιλοκατήγορος (δηλ. έχει ροπήν προς επίκρισιν, γκρίνια, μουρμούρα), φιλόνικος, μνησίκακος, υποκρίτρια, πείσμων, σχολιάστρια (κουτσομπόλα) κ.λπ. Ο άνδρας έχει άλλας ψυχολογικάς ιδιορρυθμίας και μειονεξίας.

Β9. Η γυναίκα θέλει να οδηγείται συχνά εις κέντρα ψυχαγωγίας, εις επισκέψεις. Θέλει να διαχειρίζεται, να ελέγχη το εισόδημα του ανδρός. Θέλει να ελέγχη τον έξω της οικίας βίον του ανδρός, θέλει αξιόλογον παραθερισμόν, αριθμόν τουαλεττών (ζηλεύουσα τας άλλας), πολυτελή οικίαν κειμένην ει δυνατόν εις το κέντρον της πόλεως, θέλει συνεχώς αρκετά χρήματα για χαρτζηλίκι, προς ποικίλην εμφάνισιν, προς αποταμίευσιν κ.λπ.

Β10. Αν ο άνδρας συγκατοική με πεθερικά, τούτο αποτελεί μεγάλην πηγήν δυσαρεσκειών. Η πηγή αυτή υφίσταται και όταν δεν συγκατοικεί με πεθερικά αλλά η γυναίκα επηρεάζεται από αυτά.

Β11. Ενίοτε προκύπτει κάποια ψυχική ανωμαλία στο παιδί εκ κληρονομικότητος ή εκ νόσου κατά την νηπιακήν ή παιδικήν ηλικίαν. Τούτο είναι μεγάλη πηγή πικρίας. Όσω περισσότερες υγειονομικές γνώσεις έχει η μητέρα, τόσο ακίνδυνα, αδάπανα και χωρίς άγχος και στενοχώρια και χωρίς πρόσκαιρα ή μόνιμα σωματικά ή ψυχικά ελαττώματα μεγαλώνει το παιδί. Ελάχιστες μητέρες έχουν αυτές τις γνώσεις (…)

Β12. Γυναίκαι που δεν εργάζονται εξωοικιακώς είναι ενοχλητικώτεραι στον άνδρα από τας εργαζομένας. Η εργαζομένη, κουραζομένη από την εργασίαν αυτήν δεν έχει πολύ δύναμη ούτε πολύ χρόνο για γκρίνια και μουρμούρα. Έπειτα ξέρει πώς βγαίνει το χρήμα, και τέλος, έχει κάποιο εισόδημα και ζητάει συνήθως από τον άνδρα λιγώτερα και, τέλος, δεν έχει την ψυχολογίαν της φυλακισμένης που έχει η μη εργαζομένη. Η κλειστή ζωή κάνει την τελευταία φοβερά φλύαρη, ευαίσθητη, γκρινιάρα και ιδιότροπη εις βάρος του ανδρός. Έτσι ούτος γυρίζει από την εργασίαν για να βρη το λιμάνι της γαλήνης και βρίσκει ένας πέλαγος της θαλασσοταραχής.

Β13. Προτιμωτέρα είναι η σύζυγος μικροτέρας μορφώσεως. Η πνευματική υπεροχή του ανδρός προκαλεί σεβασμόν και υπακοήν. Ο άνδρας σήμερον τουλάχιστον πρέπει να διοική. Η γυναίκα πρέπει να υποδιοική. Όχι να διοική ούτε να συνδιοική. Δεν έχει κατά κανόνα την κοινωνικήν πείραν, ευρύτητα, σταθερότητα και στιβαρότητα του ανδρός.

Β14. Προτιμώτερος είναι ο δια συνοικεσίου, χωρίς προηγούμενον έρωτα γάμος. Ο έρως εμποδίζει την διάγνωσιν του χαρακτήρος και την στάθμισιν των υπέρ και κατά ως προς την συγκεκριμένην υποψηφίαν. Ο μη ερωτευμένος βλέπει καλύτερα και σταθμίζει καλύτερα τα πράγματα, όπως και ο εν νηφαλιότητι (ο ουχί εν αλκοολική μέθη τελών).

Β15. Ιδανικώτερος είναι σήμερον δια τον άνδρα ο φλεγματικός χαρακτήρ γυναικός, ο ψυχικώς ομαλός, ήρεμος και ανεκτικός. Είναι όμως κάπως δυσεύρητος. Ρωτήσατε τον πλείονα γνωρίζοντα διά τους χαρακτήρας των ανθρώπων και ποίοι χαρακτήρες εναρμονίζονται μεταξύ των. Φρικτώτερος είναι ο χαρακτήρ της ψυχικώς ανωμάλου γυναικός ή ανδρός. Ψυχικώς ανώμαλος ή ψυχοπαθητικός είναι ο υπερβολικά, ο υπέρμετρα, ασυνήθως νευρικός, ευαίσθητος, φιλόνικος, αδιάλλακτος, φλύαρος, εκδικητικός, ζηλότυπος, γκρινιάρης, ανάλγητος, ιδιότροπος, παράξενος κ.λπ.

Β16. Η δυσαρμονία γενετησίου ζωτικότητος μοιραίως ανοίγει την θύραν προς μοιχείαν. Επίσης και η έλλειψις έρωτος, αμοιβαίου και αληθούς. Η ψυχολογία του έρωτος αναλύει το περιεχόμενον του αληθούς έρωτος και διαχωρίζει τούτον εις πλείονα είδη. Ούτω υπάρχει π.χ. ο αληθής, ο ψευδής έρως, ο πλατωνικός, ο μονομερής, ο διμερής κ.λπ.

Β17. Ο γάμος ενοχλεί περισσότερον τους διανοουμένους και ολιγώτερον τους χειρώνακτας. Οι διανοούμενοι έχουν περισσότερη ευαισθησία και λιγώτερη ψυχονευρική αντοχή στους καυγάδες, στις γκρίνιες, στα οικογενειακά και συζυγικά προβλήματα. Φθείρονται ψυχονευρικώς και σωματικώς ευκολώτερον και αποθνήσκουν προώρως, διότι έχουν κουρασμένον εγκέφαλον. Το γήρας του εγκεφάλου (εκ διανοητικών και καταθλιπτικών υπερκοπώσεων) προκαλεί εν αμέσω συνεχεία και το γήρας του λοιπού σώματος, λέγει η φυσιοπαθολογία και ψυχολογία του γήρατος.

Β18. Υπάρχουν δύο κατηγορίαι συζύγων: Οι φιλόσπιτοι και οι φυγόσπιτοι. Οι φυγόσπιτοι είναι πολύ περισσότεροι εις τας μεγάλας ιδίως πόλεις. Φεύγοντες ενδεχομένως από τα πολυβολικά πυρά της γκρίνιας και τας ατέρμονας αξιώσεις της συζύγου των φροντίζουν να απουσιάζουν όσον το δυνατόν περισσότερον χρόνον από το σπίτι, τρεπόμενοι προς το ποτόν, το χαρτοπαίγνιον, τας εκδρομάς, τον εξώγαμον έρωτα, και εν γένει προς την κατά το δυνατόν συχνοτέραν εξωοικιακήν ψυχαγωγίαν και διαβίωσιν. Δια τον έγγαμον φυγόσπιτον ο εξώγαμος έρως είναι ο γλυκύτερος, διότι είναι περιοδικός και όχι συνεχής, δεν έχει την αναγκαστικήν και παρατεταμένην συμβίωσιν που έχει ο νόμιμος γάμος και δεν έχει τα συνήθη προβλήματα και τας έριδας αυτού.

Β19. Το νευροψυχικόν βάρος εκ της οικογενείας εις τας μεγάλας ιδίως πόλεις αυξάνει και από τον στενόν χώρον της κατοικίας και από την δύσκολον κίνησιν πολλών σχετικώς μελών εντός ενός ασφυκτικού κλωβού, που λέγεται διαμέρισμα.

Β20. Εις τας μεγάλας ιδίως πόλεις ο γάμος διανύει μία κρίσιμον, μία μεταβατικήν φάσιν, λόγω των πολλών συγκρούσεων και δυσαρεσκειών που προκαλούνται καθ’ εκάστην εκ ποικίλων θεμάτων και προβλημάτων, όπως πολύ καλύτερον των αγάμων γνωρίζουν οι έγγαμοι. Κατά τινα αντίληψιν ο σημερινός γάμος θα αντικατασταθή μίαν ημέραν από την απλήν συμβίωσιν, που θα έχει διάρκειαν εξαρτωμένη από την ελευθέραν βούλησιν του ενός.

Β21. Οι διανοούμενοι πρέπει να λαμβάνουν σύζυγον εκ μικράς πόλεως έχουσαν απολυτήριον γυμνασίου ή το πολύ πτυχίον ανωτέρας σχολής και ουχί ανωτάτης. Η ισοδύναμος μόρφωσις μειώνει μέσα εις τον ψυχισμόν της γυναίκας την υπεροχήν του ανδρός, το προς αυτόν δέος, την εκτίμησιν, τον θαυμασμόν.

Β22. Η αύξησις ηλικίας επιφέρει ανάλογον μείωσιν ψυχοσωματικών δυνάμεων. Όσον δηλ. αργότερα κανείς πανδρεύεται, τόσο βαθύτερα και δυσάρεστα αισθάνεται τα βάρη, τας μικράς ή μεγάλας τρικυμίας εκ του γάμου.

Β23. Λίαν πληκτική, μονότονος και μαρασμώδης καθίσταται η έγγαμη ζωή εις περίπτωσιν ατεκνίας. Προ του γάμου χρειάζεται έρευνα της γενεάς του και της συζύγου, τόσον δια την στειρότητα, όσον και δια ψυχικάς ανωμαλίας και νόσους.

Β24. Τινες προτιμούν σύζυγον εξ επαρχίας, διότι αύτη έχει νευρικόν και μυικόν κύτταρον ζωτικότερον και δυναμικότερον, λόγω ζωής που διεξάγεται κατά φύσιν και μακράν καυσαερίων και κρότων, θορύβων, κονιορτού, παθογόνων μικροβίων, πυκνοκατοικήσεως και νοθευμένων τροφών. Εις τας μεγάλας πόλεις επικρατεί ο μικράς αντοχής και ζωτικότητος νευροψυχικός και σωματικός οργανισμός.

Β25.Αν ο άνδρας τρέφει υψηλόν όνειρον ανόδου εν τη επιστήμη και κοινωνία πρέπει να νυμφευθή μετά την πραγμάτωσιν αυτού. Ο γάμος κατά κανόνα παρεμποδίζει και ματαιώνει την πραγματοποίησιν των σκοπών των ανδρών, που τρέφουν υψηλά όνειρα και ιδανικά.

Β26. Η ψυχολογία και η ψυχιατρική είναι υπέρ του γάμου αλλά και υπέρ του διαζυγίου.

Β27. Κατά τινα αντίληψιν, τα δάκρυα της επιζώσης δια την πρόσφατον απώλειαν του μακαρίτου δεν είναι δάκρυα ειλικρινούς λύπης αλλά δάκρυα μετανοίας, λόγω τύψεων συνειδήσεως δια τους κατ’ αυτού ψυχικούς βασανισμούς ασκηθέντας υπό μορφήν γκρίνιας, μουρμούρας και ερίδων κατά τον γάμον. Σπανίως η γυναίκα παριστά τον σύζυγόν της μετά τον θάνατόν του ως κακόν.

_________

Αυτά εδίδαξε, λοιπόν, ο Εγκληματολόγος…

Και θυμάμαι ακόμη τον γηρασμένο αξιωματικό που μου παρέδωσε το δικό του αντίγραφο από τη διάλεξη βγάζοντάς το προσεκτικά από το σκονισμένο βιβλίο, να λέει συγκινημένος για τον Καθηγητή του: «Θεός σχωρέσ’ την ψυχούλα του»!

 https://synistologio.wordpress.com/ Του  Αθανασίου Αναγνωστοπούλου

 Πηγη 1

Πηγή 2

Στην όμορφη βουνοπλαγιά...

 1. Στην όμορφη βουνοπλαγιά κοντά στην κρύα βρύση
που το κοπάδι του ο βοσκός φέρνει για να ποτίσει
απλώνει ο γερο-πλάτανος θεόρατα κλαδιά.

2. Εκεί ο διαβάτης σταματά τη δίψα του να σβήσει
κι αφού θα πιει κρύο νερό και στη δροσιά καθίσει
αρχίζει να του τραγουδά γλυκά κι από καρδιά.

Σόλο:
Γεια σου χαρά σου πλάτανε να ζήσεις χίλια χρόνια,
μη σε λυγίζουν οι καιροί, βοριάδες, πάγοι, χιόνια.
Πόσες γενιές στον ίσκιο σου να δροσιστούν καθήσαν
κι αχνάρια από το διάβα τους στη ρίζα σου αφήσαν.

Στην όμορφη βουνοπλαγιά.......θεόρατα κλαδιά.

"Σχολική λύρα" Σ. Καψάσκη
Στίχοι-Μουσική: Χ. Σακελλαρίου, Κ. Λάβδα

Αλαφροΐσκιωτοι...

Αλαφροΐσκιωτοι...

Αλαφροΐσκιωτος, μια λέξη με υπέροχη ακουστική αλλά και με τρομακτικό νόημα. Αλαφροΐσκιωτοι είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται τον αόρατο κόσμο. Που μπορούν και βλέπουν τα πνεύματα των νεκρών, τους σκιερούς, αλλά και τα υπόλοιπα αλλόκοτα μικρά πλάσματα που ζουν παράλληλα ανάμεσά μας.

Οι αλαφροΐσκιωτοι δεν είναι μύθος, ούτε το φαινόμενο είναι τόσο σπάνιο. Προσωπικά έχω γνωρίσει τρεις, όμως υπάρχουν πολύ περισσότεροι. Συχνά ταυτίζονται με τα μέντιουμ, στην πραγματικότητα όμως είναι κάτι ξεχωριστό. Ποιοι λοιπόν είναι αλαφροΐσκιωτοι και τι είναι αυτό που τους επιτρέπει να βλέπουν τους πεθαμένους; Όπως ίσως γνωρίζετε από τις γιαγιάδες σας, η λέξη αλαφροΐσκιωτος είναι αρκετά παλιά και για να την εξηγήσουμε πρέπει να ανατρέξουμε στις Παραδόσεις (1904) του λαογράφου μας Νικόλαου Γ. Πολίτη.

Αυτοί με τον Ελαφρύ Ίσκιο

Από το δεύτερο τόμο του μνημειώδους βιβλίου του, διαβάζω τα εξής: «Η λέξη στοιχειό είναι πανελλήνια, με τοπικές βέβαια παραλλαγές… Η λέξη, εκτός από τις κύριες σημασίες της, δηλώνει και την ψυχή, που τις τρεις πρώτες νύχτες μετά την έξοδό της από το σώμα περιπλανάται στη γη σαν συννεφάκι με χρώμα λευκό, αν υπήρξε ενάρετη, και μαύρο, αν ήταν αμαρτωλή. Συνηθέστερη είναι επίσης η χρήση του συνωνύμου ίσκιος, που έχει επίσης ευρύτερη έννοια και μεταπλάστηκε από την αρχαία σκιά. Το παραγόμενο ρήμα ισκιώνομαι, συνώνυμο του λαβαίνω ή λαβώνομαι, δηλώνει πάθος από δαιμονική επήρεια και κυρίως αρρώστια που παθαίνει κανείς αν κοιμηθεί κάτω από στέγη ή δέντρο με βαρύ ίσκιο. Κι ακόμη ίσκιος ενός ανθρώπου ήταν το ήθος του, που καθρεπτιζόταν στο πρόσωπό του!

Το ρήμα σκιάζω τώρα, εκτός από την αρχαία του σημασία, σημαίνει και φοβίζω… Άλλωστε, η σκιά του ανθρώπου είναι ον υπερφυσικό, αυτοτελές. Και κάπως έτσι, οι λέξεις στοιχειό και σκιά έγιναν συνώνυμα. Στη νεοελληνική οι δυο αυτές λέξεις ταυτίστηκαν εκ νέου, όπως δηλώνει το σύνθετο αλαφροΐσκιωτος, και σε παλαιότερη εκδοχή ελαφρόστοιχος – δηλαδή αυτός που μπορεί να βλέπει στοιχειά και ξωτικά».

Η Κοινωνιολογική Θέση

Η ίδια μας η παράδοση, λοιπόν, ονοματίζει ως αλαφροΐσκιωτους αυτούς που έχουν την ικανότητα να βλέπουν τα αόρατα. Γιατί όμως τα άτομα αυτά να περιγράφονται με ελαφριά σκιά; Στην πραγματικότητα ο χαρακτηρισμός αυτός δεν είναι κυριολεκτικός. Απλά θεωρείται πως αυτός που έχει αδύναμη σκιά μπορεί να ζει ανάμεσα στον ορατό και τον άβατο κόσμο όπου δεν πέφτει καθόλου σκιά.

Οι αλαφροΐσκιωτοι, όμως, εκτός από την παραφυσική τους ιδιότητα, κατέχουν και μια κοινωνική θέση. Η καθηγήτρια κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, κ. Άννα Λυδάκη, στο εξαιρετικό της σύγγραμμα «Ισκιοι και Αλαφροΐσκιωτοι» (2003) γράφει τα εξής:

«Οι αλαφροΐσκιωτοι έχουν κερδίσει το δικαίωμα να φέρονται διαφορετικά από τους υπολοίπους, να μην ακολουθούν την καθιερωμένη συμπεριφορά, και η ανοχή δεν δείχνει πάντα σεβασμό… σε κάποιον που ζει ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, αλλά και σε κάποιον που οδηγείται από τον ίσκιο του, δηλαδή από την ψυχή του, σύμφωνα με τη σημασία που είχε η λέξη στην αρχαία Ελλάδα και στη Ρώμη.

Ο αλαφροΐσκιωτος είναι εκείνος που όχι μόνο συνομιλεί με στοιχειά, αλλά παράλληλα σκύβει στον πυρήνα της ύπαρξής του και ακούει μύχιες, σιωπηλές φωνές, που στην αντίθετη περίπτωση, αν δεν λάβουν δηλαδή απάντηση, αν αγνοηθούν, μπορεί να γίνουν άγριες κραυγές με απρόβλεπτες συνέπειες. Είναι εκείνος που βγαίνει έξω από την κοινωνική τάξη και ακολουθεί το δρόμο που του υποδεικνύει ο δικός του ίσκιος, ο οποίος έτσι ηρεμεί, δεν δυσφορεί και δεν τον καταπιέζει…

Συχνά επίσης γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος της κοινότητας που επιμένει στην ομοιομορφία. Ομως δεν είναι λίγες οι φορές που οι άνθρωποι τον σέβονται και πιστεύουν ότι ξέρει κάτι περισσότερο από τους υπολοίπους, ακούει τις σιωπές και βλέπει το αόρατο».

Η Ψυχοπαθολογία των Αλαφροΐσκιωτων

Ωραία λοιπόν, αλαφροΐσκιωτοι υπάρχουν. Τι είναι όμως αυτό που τους επιτρέπει να βλέπουν τους πεθαμένους; Καταρχήν οφείλω να ξεκαθαρίσω πως αυτά που αντικρίζουν οι αλαφροΐσκιωτοι δεν είναι μόνο πνεύματα νεκρών, αλλά και υπάρξεις που παραπέμπουν στην κλασική μυθολογία!

Μήπως αυτό σημαίνει τότε πως οι οπτασίες αυτές είναι απλώς φαντάσματα του νου; Ή για να το ορίσω πιο ορθά, παραληρηματικές ψευδαισθήσεις; Γεγονός είναι πως η ψυχολογία των αλαφροΐσκιωτων είναι πολύ συχνά τραυματισμένη: πρόκειται συνήθως για άτομα συναισθηματικά ευαίσθητα, εσωστρεφή, που βρίσκουν καταφύγιο στην τέχνη και τη φαντασία. Έχω επίσης παρατηρήσει πως δραματοποιούν εύκολα τις καταστάσεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, προσκολλώνται έντονα σε ανθρώπους και παρουσιάζουν στοιχεία ηθικού μαζοχισμού, δηλαδή τάση για αυτοκαταστροφή και μελαγχολία. Ασφαλώς, τα περισσότερα από αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να δικαιολογηθούν ως παράγωγα της ικανότητάς τους και όχι το ανάποδο.

Αλλά και πάλι, μήπως οι αλαφροΐσκιωτοι είναι σχιζοφρενείς; Η απάντηση είναι αρνητική, διότι εκτός του ότι τα παραφυσικά βιώματα μπορούν να αποδειχθούν αν τα εξετάσουμε προσεκτικά, η ευρύτερη ψυχολογία τους δεν είναι αποδιοργανωμένη όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις ψύχωσης!

Αλλά ακόμη και όταν τα ψυχολογικά τεστ δίνουν τη διάγνωση της σχιζότυπης διαταραχής της προσωπικότητας –όπως συνέβη στην περίπτωση μιας φίλης αλαφροΐσκιωτης που εξέτασα προσωπικά– το συμπέρασμα είναι λανθασμένο, καθώς με τον όρο αυτό η κλασική ψυχιατρική καπελώνει παρά επεξηγεί τις εμπειρίες αυτών των ανθρώπων. Σε τι διαφέρουν συνεπώς από εμάς τους υπόλοιπους;

Αναζητώντας το Γονίδιο Ψ

Πιστεύω ακράδαντα πως η διαφορά μπορεί να εντοπιστεί σε γονιδιακό επίπεδο. Όταν το 2004 ο Dr Dean Hamer είχε χαρακτηρίσει το γονίδιο VMAT2 ως το γονίδιο που ευθύνεται για τα μυστικιστικά βιώματα στην ανθρώπινη ψυχολογία, η θεωρία του προκάλεσε επανάσταση. Αντίστοιχα πιστεύω πως πρέπει να υπάρχει κάποιο γονίδιο το οποίο, όταν ενεργοποιείται, επιτρέπει σε ορισμένους ανθρώπους να δέχονται διαφορετικά ερεθίσματα από το περιβάλλον.

Είμαι σίγουρος πως αρκετοί μένουν καχύποπτοι μπροστά σ’ αυτή την ανεπιβεβαίωτη υπόθεση. Κι όμως, επιστήμονες όπως ο Dr Bruce Lipton ισχυρίζονται πως είναι δυνατόν η ανθρώπινη συνείδηση –με το πέρασμα αρκετών γενεών– να τροποποιήσει τον γενετικό μας κώδικα. Πρόκειται για τη διαδικασία Regenetic, την οποία έχει αναπτύξει διεξοδικά ο Sol Luckman στο βιβλίο του «Conscious Healing» (2005). Σύμφωνα με την εν λόγω θεωρία, είναι δυνατόν ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό να αλλοιώσει τη δομή του DNA και από υποκειμενικό στοιχείο να γίνει κληρονομικό χαρακτηριστικό.

Εφόσον λοιπόν αλαφροΐσκιωτοι υπάρχουν από την αρχαιότητα, είναι λογικό κάποια στιγμή να έχει διαμορφωθεί ένας γενετικός προγραμματισμός που να μας επιτρέπει να αντικρίζουμε τους πεθαμένους. Αυτό που κάποτε ήταν γενετική παρέκκλιση μπορεί αύριο να αποτελεί τον κανόνα! Εξάλλου, το ότι δεν έχουμε εντοπίσει ακόμη το γονίδιο αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει…

Ορισμένες Απίστευτες Εμπειρίες

Όπως θα παρατηρήσατε, στην αρχή του άρθρου τόνισα πως οι αλαφροΐσκιωτοι διαφέρουν από τα μέντιουμ. Ένας αλαφροΐσκιωτος μπορεί να βλέπει τους πεθαμένους, αυτό όμως δεν σημαίνει πως εκείνοι μπορούν να μιλήσουν μέσα από το σώμα του. Η λεπτομέρεια είναι μικρή αλλά σημαντική.

Οι αλαφροΐσκιωτοι είναι ψυχικά ευαίσθητα άτομα τα οποία αντιλαμβάνονται αυτό που οι υπόλοιποι αδυνατούν να αντιληφθούν. Συνήθως δεν μπορούν να δουν συγκεκριμένες φιγούρες παρά μια αιθερική έγχρωμη «ομίχλη» που δυναμικά σχηματίζει μια μορφή. Αλλοτε πάλι έχουν μια γενικότερη αίσθηση πως κάτι βρίσκεται κοντά τους. Κατά κανόνα, όμως, βλέπουν –κυριολεκτικά– αλλοδιαστατικά πλάσματα να βαδίζουν ανάμεσά μας.

Οι περιγραφές που έχω συγκεντρώσει από αλαφροΐσκιωτους είναι πραγματικά εντυπωσιακές: μικρά πράσινα πλασματάκια να περιφέρονται στους θάμνους στην παραλία της Θεσσαλονίκης, πανέμορφες νύμφες να ξαπλώνουν στους βράχους κάτω από τον καταρράκτη στην Εδεσσα, βασανισμένες ψυχές να πέφτουν ξανά και ξανά από την άκρη του London Bridge στο Λονδίνο, πνεύματα που κραυγάζουν να βγαίνουν από τους καθρέφτες, ανήσυχα φαντάσματα να περιπλανώνται μέσα στα λεωφορεία και σκιές σαν υγρό μελάνι να ξεχύνονται από τους τοίχους αιωρούμενες πάνω από τα κρεβάτια μας.

Τα περιστατικά είναι δεκάδες και θυμίζουν έντονα κινηματογραφικές σκηνές από την «Εκτη Αίσθηση» ή το ιαπωνικό «Ju-On». Δεν σας κρύβω πως παραμένω σκεπτικιστής στις περισσότερες από αυτές τις ιστορίες. Παρ’ όλα αυτά, μπορώ να επιβεβαιώσω πως τουλάχιστον σε δυο περιπτώσεις οι περιγραφές είναι αληθινές! Στην πρώτη, εγώ και μια αλαφροΐσκιωτη φίλη μου είδαμε το φάντασμα μιας κοπέλας να στέκεται στην άκρη του κρεβατιού. Στη δεύτερη, μια αλαφροΐσκιωτη αντίκρισε το ίδιο πνεύμα που διαισθάνθηκε το μέντιουμ Gordon Smith στην τελευταία του επίσκεψη στην Ελλάδα, το 2007.

Οι εμπειρίες αυτές –καθώς και άλλες σοβαρές ενδείξεις– με πείθουν πως το φαινόμενο είναι αληθινό. Μέχρι στιγμής ασφαλώς δεν έχουν προκύψει αδιάψευστα επιστημονικά στοιχεία. Οι ιστορίες όμως είναι τόσο πολλές που θα λύγιζαν και τον πιο σκληροπυρηνικό σκεπτικιστή.

  Πηγή

Ένα έγκλημα τιμής στην Αρχαία Αθήνα...

 Ένα έγκλημα τιμής στην Αρχαία Αθήνα. 

Ένα έγκλημα τιμής στην Αρχαία Αθήνα. Η αληθινή ιστορία της συζύγου που ξελογιάστηκε από έναν εραστή και η εκτέλεση του “από τους νόμους της Πόλης"

Μία συνηθισμένη μέρα στην Αθήνα του 5ου αιώνα, ο Ευφίλητος και η γυναίκα του, ακολουθούσαν θλιμμένοι μαζί με συγγενείς και φίλους την εκφορά της σορού της μητέρας του προς το νεκροταφείο. Ο Ευφίλητος, ένας Αθηναίος γεωργός, είχε παντρευτεί περίπου πριν από ένα χρόνο. Η γυναίκα μετακόμισε στο σπίτι του. Την αγαπούσε και προσπαθούσε να μην την επιβαρύνει με πολλές σκοτούρες.

Όταν απέκτησε και παιδί, τότε εμπιστεύτηκε τα πάντα στη γυναίκα του.

Πράγματι, η γυναίκα του ήταν μια καλή νοικοκυρά, τέλεια σε όλα της.

Ο θάνατος της μητέρας του έγινε η αφορμή για το κακό που έμελλε να τον βρει.

Κατά την κηδεία της, έτυχε να δει την πενθοφορούσα νύφη ένας άλλος Αθηναίος, ο Ερατοσθένης και την έβαλε στο μάτι.

Δεν είναι γνωστά πολλά άλλα στοιχεία του, εκτός ότι καταγόταν από την Οίη και ότι είχε πολλές ερωτικές κατακτήσεις.

Και πρέπει να υποθέσουμε ότι ήταν νέος, με εντυπωσιακό παρουσιαστικό και οπωσδήποτε τολμηρός, ώστε να επιδιώξει και να προκαλέσει το ενδιαφέρον της νέας γυναίκας και σε λίγο καιρό να την καταφέρει να ενδώσει.

Από την άλλη μεριά και η γυναίκα ήταν νέα και πρέπει φυσικά να διέθετε ελκυστικό παρουσιαστικό που εντυπωσίασε τον νέο άντρα.

Είναι πιθανό, ότι στη διάρκεια της πένθιμης διαδικασίας τα δύο πρόσωπα αντάλλαξαν κάποια τυχαία βλέμματα που έκαναν τον Ερατοσθένη να κυριευθεί από την ερωτική επιθυμία και να προσπαθήσει να προσεγγίσει τη γυναίκα.

Για να επιτύχει τον σκοπό του, παρακολούθησε την υπηρέτρια που πήγαινε στην αγορά και, παραμυθιάζοντάς τη, την πήρε με το μέρος του.

Έτσι, κατάφερε να έρθει σε επαφή με τη νέα γυναίκα και να την επισκέπτεται στο σπίτι της.

Η κατοικία του ζευγαριού ήταν ένα μικρό δίπατο οίκημα.

Η γυναίκα κατέβαινε στο κάτω πάτωμα για να κοιμηθεί κοντά στο παιδί και να το θηλάζει, οπότε είχε κάθε άνεση για να συναντά τον εραστή της χωρίς να βάζει σε υποψίες τον σύζυγό της, που κοιμόταν αμέριμνος στο πάνω πάτωμα.

Ένα απόγευμα, ο σύζυγος γύρισε από το χωράφι του νωρίτερα από τη συνηθισμένη ώρα και μετά το δείπνο άκουσε το παιδί που άρχισε να κλαίει και να χτυπιέται.

Η έκτακτη συμπεριφορά του παιδιού οφειλόταν στις ενέργειες της θεραπαινίδας που επίτηδες το ενοχλούσε, επειδή ο εραστής ήταν ήδη μέσα στο σπίτι και έπρεπε να μην γίνει αντιληπτός από τον σύζυγο.

Ο σύζυγος προέτρεψε την γυναίκα να κατέβει και να θηλάσει το παιδί για να σταματήσει το κλάμα.

Ωστόσο εκείνη ξέροντας ότι ο εραστής της βρισκόταν κάτω, δεν ήθελε να κατέβει επειδή τάχα χαιρόταν που ο άντρας της είχε έρθει νωρίτερα στο σπίτι.

Και όταν εκείνος, ακούγοντας συνέχεια το κλάμα και τα τσιριχτά του παιδιού, εκνευρισμένος της είπε να κατέβει, η γυναίκα του το γύρισε στο πονηρό, λέγοντας του ότι ήθελε να τη στείλει κάτω, επειδή εκείνος ήθελε να μείνει μόνος με την υπηρέτρια.

Ο καημένος ο σύζυγος, χωρίς να πονηρευτεί, άρχισε να γελάει, ενώ η γυναίκα του σηκώθηκε και έφυγε κλειδώνοντας την πόρτα, τάχα για να εμποδίσει την συνεύρεση του άντρα της με την υπηρέτρια.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο σύζυγος άκουσε κάποιο θόρυβο από τις πόρτες του σπιτιού που ανοιγόκλειναν.

Την άλλη μέρα η γυναίκα ανέβηκε και του ξεκλείδωσε την πόρτα. Εκείνος, θυμήθηκε τον νυχτερινό θόρυβο και τα τριξίματα και τη ρώτησε τι είχε συμβεί.

Η γυναίκα είχε έτοιμη την απάντηση που, όσο κι αν φαίνεται περίεργη, ήταν αληθοφανής.

Είχε σβηστεί το λυχνάρι που βρισκόταν κοντά στο μέρος όπου κοιμόταν το παιδί και χρειάστηκε να πάει σε γείτονες για να το ανάψει.

Το μόνο που του φάνηκε περίεργο ήταν ότι η γυναίκα του είχε περιποιηθεί και βάψει το πρόσωπό της αλλά δεν είπε τίποτα.

Πέρασε κάποιος καιρός, όταν πλησίασε τον σύζυγο μια ηλικιωμένη γυναίκα, σταλμένη από μια άλλη ερωμένη του εραστή της γυναίκας του.

Η ηλικιωμένη γυναίκα του είπε για την απιστία της γυναίκας του και ότι εάν έπιανε τη δούλη τους, που τους υπηρετούσε θα τα μάθαινε όλα.

Ο αγαθός γεωργός γύρισε στο σπίτι του και αφού ανάγκασε τη δούλη να του πει όλη την αλήθεια, της ζήτησε να μη πει σε κανένα τίποτα.

Ένα βράδυ, ενώ ο Ευφίλητος κοιμόταν, η υπηρέτρια τον ξύπνησε ενημερώνοντας τον, ότι ο Ερατοσθένης βρισκόταν στο δωμάτιο της ερωμένης του.

Ο Ευφίλητος βγήκε αθόρυβα από το σπίτι και πήγε σε σπίτια φίλων για να πιάσει τους μοιχούς επ’ αυτοφόρω παρουσία μαρτύρων.

Οι πρώτοι που όρμησαν στο δωμάτιο είδαν τον Ερατοσθένη ξαπλωμένο πλάι στην ερωμένη του.

Ο ατιμασμένος σύζυγος όρμησε πάνω του, τον χτύπησε βίαια και του έδεσε τα χέρια.

Αδιαφορώντας για τα παρακάλια του εραστή, διατύπωσε την ετυμηγορία του: “Δεν θα σε σκοτώσω εγώ, αλλά ο νόμος της πόλης που, εσύ, παραβιάζοντας τον, υπολογίζεις λιγότερο από τις ηδονές σου και προτίμησες να προβείς σε αυτό το αμάρτημα προς τη γυναίκα και τα παιδιά μου, από το να υπακούς στους νόμους και να είσαι κόσμιος”.

Με αυτά τα λόγια ο Ευφίλητος εκτέλεσε μπροστά στους μάρτυρες την ποινή του, σκοτώνοντας τον Ερατοσθένη.

Πηγή : www.mixanitouxronou  Tο κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο -Στην επικαιρότητα του παρελθόντος, του Νίκου Γ. Μοσχονά, Εκδόσεις Αρχείο

Φωτ: ΑΡΧΕΙΟ ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ  τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ)

 

 https://ellinondiktyo.blogspot.com/2025/06/blog-post_22.html

Η κρίσιμη μάζα-πολύ ενδιαφέρον

 

                     Η κρίσιμη μάζα

                                               Θεραπευτικά Μονοπάτια

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αλλαγή στον τρόπο σκέψης και δράσης πολλών ανθρώπων. Αυτή η «Αλλαγή» (The shift) είναι ο προάγγελος ενός νέου και παγκόσμιου προτύπου στα επίπεδα συνειδητότητας. Αν και οι δυνάμεις κατευνασμού δουλεύουν μανιωδώς εδώ και δεκαετίες, αν όχι παραπάνω, η «Αλλαγή» γίνεται παρόλα αυτά, παρ’ όλες τις αντιξοότητες και τις αντιδράσεις που αντιμετωπίζει. Και αυτό γιατί η αναγκαία «Κρίσιμη Μάζα» για την αλλαγή έχει καθιερωθεί..

Σύμφωνα με την εξήγηση που δίνεται στην ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια, η «κρίσιμη μάζα είναι το μικρότερο ποσό του διασπασμένου υλικού που απαιτείται, για να δημιουργηθεί μια αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση». Αυτό εννοεί κάτι αντίστοιχο σε ενεργειακό επίπεδο, εννοώντας σε επίπεδο συνειδητότητας, την δυνατότητα σφαιρικής αντίληψης ενός νου σε εγρήγορση. Δηλαδή ένα ξαφνικό αυθόρμητο και μυστηριώδες άλμα συνειδητότητας του συλλογικού ασυνείδητου, που επιτυγχάνεται, όταν επιτευχθεί η ύπαρξη της μικρότερης πιθανής μικρής ομάδας συνειδητών συνδημιουργών, που μπορούν να φέρουν αυτήν την αλυσιδωτή αντίδραση. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Όλα άρχισαν με ένα πείραμα.

                                     Το Πείραμα: O 100ος πίθηκος

 

Ο ιαπωνικός μακάκας, Macaca fuscata, γνωστός και ως πίθηκος χιονιού, είναι ένα χερσαίο είδος μαϊμού του Παλαιού Κόσμου που κατάγεται από την Ιαπωνία

Η ιδέα του «Φαινομένου του Εκατοστού Πιθήκου» πηγάζει από την έρευνα του Δρ. Λάιλ Γουότσον (Dr. Lyall Watson, 1938-2008) στο βιβλίο του «Παλίρροια Ζωής», (Life Tide,1979). Ο Ιαπωνικός πίθηκος Φούσκατα Μακάκα (Fuscata Macacca), ήταν μέρος ενός πειράματος μέσα στην άγρια φύση, για μια περίοδο τουλάχιστον 30 ετών. Το πείραμα έγινε το 1952 στο νησί Κοσίμα (Koshima), όπου οι επιστήμονες παρείχαν στους πιθήκους γλυκοπατάτες ως τροφή τις οποίες πέταγαν στο χώμα.

Στους πιθήκους άρεσαν οι ωμές γλυκοπατάτες αλλά δεν τους άρεσε η γεύση του χώματος στη φλούδα τους. Ένα θηλυκό 18 μηνών με το όνομα Ίμο, βρήκε ότι θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της δυσάρεστης γεύσης, σε ένα κοντινό ρέμα. Στην ουσία απλά βούτηξε την γλυκοπατάτα στο νερό και την ξέπλυνε. Η γλυκοπατάτα έγινε αμέσως πιο νόστιμη. Φυσικά, δίδαξε αυτή την τεχνική στην μητέρα της. Η σύντροφοι της μητέρας έμαθαν με την σειρά τους επίσης αυτόν τον νέο τρόπο και τον δίδαξαν στις μητέρες τους και ούτε καθ’ εξής. Αυτή η κοινωνική καινοτομία υιοθετήθηκε βαθμιαία από διάφορους πιθήκους μπροστά στα μάτια των επιστημόνων.

Από το 1952 και μέχρι το 1958, όλοι οι νέοι πίθηκοι έμαθαν να πλένουν τις λασπωμένες γλυκοπατάτες για να τις κάνουν πιο εύγευστες βλέποντας τους άλλους πίθηκους δίπλα τους να κάνουν το ίδιο. Μόνο οι ενήλικες που μιμήθηκαν τα παιδιά τους έμαθαν αυτή την κοινωνική εξέλιξη. Οι άλλοι ενήλικες συνέχισαν να τρώνε τις βρώμικες γλυκοπατάτες τους όπως πριν. Μετά έγινε κάτι εντυπωσιακό. Το φθινόπωρο του 1958, ένας άγνωστος αριθμός πιθήκων Κοσίμα, έπλενε τις γλυκοπατάτες του στο ρέμα. Ας υποθέσουμε, ότι βγήκε ο ήλιος ένα πρωί, και υπήρχαν 99 πίθηκοι στο νησί Κοσίμα που είχαν μάθει να πλένουν τις γλυκοπατάτες τους. Ας υποθέσουμε επίσης ότι αργότερα το ίδιο πρωί, ο εκατοστός πίθηκος έμαθε και αυτός να πλένει τις γλυκοπατάτες του. Και αυτό, έφερε την αλλαγή!

Από εκείνο το βράδυ, σχεδόν όλοι οι πίθηκοι στην φυλή έπλεναν τις γλυκοπατάτες τους πριν τις φάνε. Η προστιθέμενη ενέργεια αυτού του 100ου πιθήκου δημιούργησε αυτήν την σημαντική ιδεολογική καινοτομία! Δηλαδή, από την στιγμή που ο εκατοστός πίθηκος άρχισε να εφαρμόζει την γνώση του πλυσίματος της γλυκοπατάτας, η γνώση αυτή καθιερώθηκε από σχεδόν όλη την φυλή ως ένας αυτόματος τρόπος λειτουργίας. Δηλαδή η πράξη αυτή, εδραίωσε έναν νέο τρόπο σκέψης στο συλλογικό ασυνείδητο της κοινωνίας των πιθήκων στο νησί.

Προσέξτε όμως. Μια εκπληκτική παρατήρηση σημειώθηκε από τους επιστήμονες όταν είδαν ότι η συνήθεια του πλυσίματος της γλυκοπατάτας, ξεπέρασε την θάλασσα που περιτριγύριζε το νησί και απλώθηκε ως δια μαγείας σε άλλα, διπλανά νησιά και παραπέρα. Οι αποικίες των πιθήκων σε άλλα νησιά αλλά και όλοι οι πίθηκοι στην ηπειρωτική χώρα Τακασακιγιάμα (Takasakiyama) άρχισαν να πλένουν τις γλυκοπατάτες τους χωρίς να τους το έχει διδάξει κάποιος ή να το δουν να γίνεται από άλλους πιθήκους!

Κατά συνέπεια λοιπόν συμπέραναν οι επιστήμονες, ότι όταν επιτυγχάνεται ένας ορισμένος κρίσιμος αριθμός ατόμων, δημιουργείται η «κρίσιμη μάζα» που έχει μια συνειδητοποίηση και αυτή η νέα συνειδητοποίηση μπορεί να επικοινωνήσει από νου σε νου, χωρίς την «απαραίτητη» εκπαίδευση δια ζώσης. Αν και ο ακριβής αριθμός για την δημιουργία της κρίσιμης μάζας μπορεί να διαφέρει από «πείραμα σε πείραμα», το φαινόμενο του Εκατοστού Πιθήκου δηλώνει ότι, όταν ένας συγκεκριμένος αριθμός ατόμων γνωρίζουν ένα νέο τρόπο σκέψης ή δράσης, αυτή η γνώση, παραμένει στην ιδιοκτησία της συνειδητότητας αυτών των ανθρώπων. Αλλά, υπάρχει ένα σημείο στο οποίο, εάν ένα μόνο επιπλέον άτομο συγχρονιστεί σε αυτήν την νέα γνώση, αυτός ο νέος τρόπος σκέψης ενισχύεται έτσι ώστε, αυτή η συνειδητοποίηση να υιοθετείται σχεδόν από όλους, αυτόματα!

Τα μυστικά της θεωρίας της κριτικής μάζας

Το μυστικό βρίσκεται στην «κρίσιμη μάζα», δηλαδή στον κρίσιμο αριθμό των πρωτοπόρων ενός νέου τρόπου σκέψης, είτε αυτοί είναι άνθρωποι ή ζώα. Όταν αυτός ο αριθμός συμπληρωθεί, τότε λες κι ανοίγει ο δρόμος για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους ή ζώα και η νέα συνήθεια γενικεύεται αυτόματα ως νέος τρόπος σκέψης ή πράξης.

Οι επιστήμονες που παρακολουθούσαν τους πίθηκους, κατέληξαν ότι το ελάχιστο όριο το οποίο απαιτείται από κάθε πείραμα, για να διαμορφωθεί το μορφογεννητικό ή ενεργειακό-δονητικό πεδίο σε μια σκεπτομορφή είναι ένα σταθερό νούμερο. Οι σκεπτομορφές είναι ενεργειακά πακέτα που δημιουργήθηκαν και κατευθύνονται συνειδητά ή ασυνείδητα για την πραγματοποίηση κάποιου σκοπού που δημιουργείται κάθε στιγμή και με κάθε σκέψη από όλους, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι. Αυτή οποία μπορεί να αλλάξει τα πεπρωμένα μιας περιοχής, ή ενός λαού, ή και του κόσμου ολόκληρου. Η κρίσιμη μάζα λοιπόν είναι η τετραγωνική ρίζα του ενός εκατοστού ενός πληθυσμού.

Τα στοιχεία της κρίσιμης μάζας για την Ελλάδα που έχει πληθυσμό 10 εκατομμυρίων περίπου, είναι 316 άτομα και για ολόκληρο τον πλανήτη, με πληθυσμό περίπου 5 δισεκατομμυρίων, είναι μόνο 7.100 άτομα, πάνω κάτω. Είναι σαφές ότι απαιτείται μόνο ένας μικρός αριθμός και ότι αυτοί οι λίγοι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν το πνευματικό κλίμα μιας τεράστιας περιοχής ή ακόμα και ολόκληρου του πλανήτη.

                            Πως μεταβιβάζεται η πληροφορία;

Ο Ρούπερτ Σέλντρεϊκ κατά την διάρκεια ενός συνεδρίου στο Τούσον της Arizona το 2008

Mε ποιο τρόπο όμως, μεταβιβάζεται η όποια πληροφορία και στην συνέχεια η όποια συνήθεια από τους κατοίκους άλλων περιοχών, όπως συνέβη με τους πιθήκους; Σ’ αυτό το ερώτημα έρχεται να απαντήσει μια γοητευτική θεωρία που υποστηρίζει πως όλοι είμαστε συνδεδεμένοι μέσα σε ένα αόρατο ενεργειακό πεδίο, όπου καταγράφονται τα πάντα, όλα όσα υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν. Πρόκειται για ένα συμπαντικό αρχείο ή ένα θησαυροφυλάκιο μνήμης που μέσα του περιέχονται όλες οι πληροφορίες για όσα συμβαίνουν στο σύμπαν και ονομάζεται «Ακασικά Αρχεία». Ενδιαφέρον έτσι; Kι όμως, αυτή ακριβώς είναι η θεωρία του διάσημου βιολόγου του Κέιμπριτζ, Ρούπερτ Σέλντρεϊκ, που αναστάτωσε την επιστημονική κοινότητα με το βιβλίου του «A New Science of Life: The Hypothesis of Morphic Resonance», 1981 (Μια νέα Επιστήμη της Ζωής: Η Υπόθεση του Αιτιολογικού Σχηματισμού).

Σύμφωνα με αυτή την θεωρία, όλες οι πληροφορίες, είτε αυτές αφορούν γεγονότα και ιδέες είτε συνήθειες, συναισθήματα, μορφές ή γαλαξίες και τη δομή του DNA- είναι αποθηκευμένες σε ένα πεδίο που, όπως το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, βρίσκεται παντού. Έτσι, τίποτα δεν χάνεται στο σύμπαν, ούτε ακόμα κι αν «πεθάνει» με τον τρόπο που εμείς αντιλαμβανόμαστε τον θάνατο. Μπορεί να μετατραπεί από ύλη σε ενέργεια, αλλά δεν θα χαθεί.

Tο ίδιο ισχύει και για τις σκέψεις μας. Μπορεί να αντιλαμβανόμαστε τις σκέψεις μας σαν κάτι φευγαλέο και εφήμερο, όμως η αλήθεια είναι ότι οι σκέψεις μας δεν είναι άυλες όπως θα νομίζαμε, αλλά πολύ υλικές αν και δεν έχουν την υλική υπόσταση που εμείς αντιλαμβανόμαστε.

Πού πάει λοιπόν η κάθε σκέψη που κάνουμε όταν παύουμε να την σκεφτόμαστε; Δεν χάνεται και ούτε καταστρέφεται, αλλά καταγράφεται ως κώδικας στο DNA μας, και περιέχουν όλες τις πράξεις, τα συναισθήματα, στο παρελθόν και μέλλον μας. Δεν κατοικεί μόνο στη μνήμη μας αλλά είναι επίσης καταγεγραμμένη κάπου στο σύμπαν.

                                     Τα Ακασικά αρχεία

 

Ο Ίργουιν Λάζλο στη Σύνοδο Κορυφής Γυναικών, 5-8 Μαρτίου 2021

Η θεωρία των «Ακασικών Αρχείων» του Ρούπερτ Σέλντρεϊκ, δίνει σαφέστατες απαντήσεις σε μεταφυσικά ερωτήματα για τα πάντα όσα συνέβησαν, ειπώθηκαν, σχηματίστηκαν ως σκέψεις ή επιθυμίες στο νου των ανθρώπων όλων των εποχών, τα οποία καταγράφηκαν και καταγράφονται συνεχώς σε αυτό το συμπαντικό και αιθέριο αρχείο που οι επιστήμονες αποκαλούν «Σημείο Μηδέν» (Ground Zero). Αυτό εξηγεί και το φαινόμενο των ταυτόχρονων τρόπων σκέψης ή εφευρετικότητας από διαφορετικούς ανθρώπους σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη.

Στο βιβλίο του «Η νέα επιστήμη και το Ακασικό πεδίο, μια ολιστική θεωρία για τα πάντα», (The Akashic Experience: Science and the Cosmic Memory Field– 2009), ένα διεθνές best-seller, ο κορυφαίος επιστήμονας και στοχαστής της εποχής μας ο Ίργουιν Λάζλο (Erwin Laszlo), καθηγητής στα πανεπιστήμια της Σορβόννης, Γέηλ, Πρίνστον και μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Επιστημών, Φιλοσοφίας κ.α., αποκαλύπτει με τρόπο απλό και κατανοητό, τα ουσιαστικά στοιχεία αυτού του Συμπαντικού Πληροφοριακού Αρχείου και επιβεβαιώνει ότι, όλα συνδέονται και οδηγούν σε μία «Μοναδικότητα» ή την ιδέα μιας «Δημιουργικής Δύναμης» ενώ ταυτόχρονα συνθέτει μια «Ολοκληρωμένη Θεωρία των Πάντων» – το μεγάλο όνειρο και διακαή πόθο όλων των μεγάλων σοφών, από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν μέχρι τον Στίβεν Χόκινγκ.

Και τώρα τι;

Επομένως, αφού εδραιώσαμε την ύπαρξη αυτών των αρχείων και την ιδέα μιας κρίσιμης μάζας για την εκδήλωση αυτής της ιδέας αλλαγής στο συλλογικό μας ασυνείδητο, έχουμε στα χέρια μας το κλειδί της αλλαγής. Το μόνο που μένει να κάνουμε είναι να αποφασίσουμε:

• Τι θέλουμε να κάνουμε με αυτή την γνώση;
• Ποιες είναι οι αλλαγές που θέλουμε να δούμε;
• Πώς μπορούμε να ξεκλειδώσουμε αυτές τις αλλαγές;

Θέλουμε να πάρουμε θέση στο πλευρό των «λύσεων» και να δημιουργήσουμε ένα νέο παράδειγμα σκέψης και δράσης που βασίζεται στην θετική σκέψη, την ενίσχυση κάθε ανθρώπου, ζώου ή της φύσης και την θεραπεία όλων των αρνητικών καταστάσεων σε όλα τα επίπεδα ή θέλουμε να παραμείνουμε μέρος του «προβλήματος» και να επιμένουμε στη δυστυχία μας μέσα από ατελείωτες δικαιολογίες; Δεν είναι τόσο δύσκολο να αποφασίσουμε. Άρα, το μόνο που μας μένει να δούμε, είναι τι πρέπει να γίνει μέχρι να επιτευχθεί ο στόχος, χωρίς να υπολογίζεται τον χρόνο και την προσπάθεια που χρειάζεται. Έλα, η ιδέα μιας κρίσιμης μάζας μας καλεί.

Ξένια Ιωαννίδου
Δασκάλα & Σύμβουλος Εναλλακτικών Θεραπειών
Ιδρυτής της GrecoDow® Educational Systems

Ακασικά αρχεία, Το βιβλίο της ζωής, Καθαρισμός αρνητικής ενέργειας, Συνειδητότητα, Εκκρεμοσκοπία, Θεραπεία, Ανώτερος Εαυτός, Υψηλότερη συνειδητότητα, Εκκρεμές

 https://ekremes.com/el/critical_mass/articles/healing/

 

Κρασί, γυναίκα και χαρτί...

 Κρασί, γυναίκα και χαρτί

Στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος
Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος
Εκτέλεση 1: Λίτσα Χάρμα
Εκτέλεση 2: Μάρκος Βαμβακάρης, Φράγκος

Κρασί, γυναίκα και χαρτί, τρία κακά μεγάλα,
με φέραν στ’ αδιέξοδο, με στέλνουν στην κρεμάλα.
Κρασί, γυναίκα και χαρτί, τρία κακά μεγάλα.

Με το κρασί ζαλίζομαι, με το χαρτί τα χάνω,
με τη γυναίκα χτίκιασα και πέφτω να πεθάνω.
Με το κρασί ζαλίζομαι, με το χαρτί τα χάνω.

Κρασί, γυναίκα και χαρτί με κάνανε μαντάρα,
γιατί χωρίς αυτά η ζωή δεν κάνει μια πεντάρα.
Κρασί, γυναίκα και χαρτί με κάνανε μαντάρα.

Κρασί, γυναίκα και χαρτί στα χέρια σου μην πιάνεις,
γιατί, αργά ή γρήγορα, στην ψάθα θα πεθάνεις.
Κρασί, γυναίκα και χαρτί στα χέρια σου μην πιάνεις.

Καλλιτέχνης: Kevin Clark

https://thewomanisart.blogspot.com/2013/09/blog-post_6443.html 

 

 Ακούστε το τραγούδι εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=u1kKdf0fWm4

 

THE WOMAN IS ART - Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ

"Εγοπρόβατα ...."

 Εγοπρόβατα

Του Απόστολου Διαμαντή

 Επειδή η συζήτηση ήταν έντονη επανέρχομαι για τα ελληνικά των γλωσσολόγων.  Το κείμενό τους ήταν εντελώς παραπλανητικό και αποκαλυπτικό ταυτόχρονα για τους πραγματικούς στόχους των νέων σχολικών εγχειριδίων. Ο απόλυτος διχασμός που εισάγεται μεταξύ γραμμάτων και φθόγγων-φωνηέντων είναι απαράδεκτος από κάθε άποψη και ορθώς η εκπαιδευτικός κα Χρυσού τον εντόπισε, γεγονός που φυσικά ενόχλησε πάρα πολύ και οδήγησε πανεπιστημιακούς δασκάλους να γράφουν με τρόπο εντελώς αναιδή.

Αυτό που υποκρύπτεται πίσω από την διαγραφή του η και του ω από τα φωνήεντα και τους φθόγγους, είναι το γεγονός ότι είναι μακρά. Τιμωρούνται δηλαδή επειδή ως μακρά δεν προφέρονται στην νέα ελληνική, αν και αυτό δεν είναι καθόλου σαφές ότι ισχύει. Τότε όμως, κατά την ίδια λογική, θα έπρεπε να διαγραφούν από τους διφθόγγους και τα αι, τα ευ και τα λοιπά. Στη συνέχεια, ο δρόμος για την επέμβαση στην ιστορική ορθογραφία είναι μικρός και αντί για πλεύση θα γράφουμε πλέφσι, και αντί για αιγοπρόβατα εγοπρόβατα, εφόσον δεν υφίσταται διακριτός ήχος κατά την προφορά. Γιατί όχι; Αφού ο  ήχος δεν υφίσταται προς τι η διατήρηση της ιστορικής ορθογραφίας; Κάτω λοιπόν και όλα τα μακρά φωνήεντα και οι δίφθογγοι.

Ποιoς είναι λοιπόν ο λόγος να πηγαίνεις σε ένα παιδάκι 10 χρονών, που μπορεί να είναι και αλλοδαπός, να του λες ότι τα φωνήεντα και οι φθόγγοι είναι 5 και μετά από 3 χρόνια να του λες ότι υπάρχουν και άλλα 2 και άλλοι φθόγγοι και άλλα φωνήεντα και δίφθογγοι κοκ.; Τι θέλεις να πετύχεις; Σε τι σκοπεύεις;

Οι 140 γλωσσολόγοι πλανώνται εάν νομίζουν ότι τρώμε κουτόχορτο. Αυτό που κρύβεται επιμελώς πίσω από την κατάργηση των φωνηέντων που είναι μακρά και δήθεν δεν προφέρονται στη νέα ελληνική είναι να στρώσουν το χαλί στην κατάργηση και της ιστορικής ορθογραφίας, όπως ακριβώς κατήργησαν και τον τονισμό και όλες οι λέξεις έχουν πλέον μία τρύπα, όπως έλεγε και ο Ελύτης. Αλλιώς γιατί να μπλέξουν έτσι την εκμάθηση της ελληνικής γραμματικής και να εισάγουν έντονο διχασμό μεταξύ φωνηέντων, φθόγγων και γραμμάτων; Τα φωνήεντα της αρχαίας ελληνικής είναι 7 και επομένως 7 είναι και της νέας. Διότι η ελληνική γλώσσα, παρότι εξελίσσεται, είναι κατά βάση μια και όχι δύο. Τέλος.

Το θλιβερό συμπέρασμα είναι ένα και το βλέπεις ξεφυλλίζοντας όλα τα σχολικά βιβλία δημοτικού και γυμνασίου: η τύχη της ελληνικής παιδείας εδώ και αρκετά χρόνια είναι σε χέρια που μισούν την κλασική και μεσαιωνική ελληνική γραμματεία, είναι δηλαδή σε χέρια μάλλον επικίνδυνα. Έφτασαν στο σημείο να καταργήσουν όλη τη Βυζαντινή Ιστορία και γραμματεία και από την αρχαία να απομείνουν μόνον οι γενικές γραμμές της. Στις πανελλήνιες η ύλη που απαιτείται για την εισαγωγή στις φιλολογικές σχολές έχει συρρικνωθεί στην ίδρυση του ΚΚΕ, τον Μπεναρόγια,  τον Εθνικό Διχασμό και το Κιλελέρ! Η κατάσταση πλέον είναι τραγική.

Βεβαίως η ελληνική γλώσσα δεν έχει να φοβηθεί από γλωσσολόγους και φωνολόγους, όπως δεν φοβήθηκε επί αιώνες ούτε καν από σουλτάνους, διότι είναι κιβωτός παγκοσμίου πολιτισμού. Σ’ αυτήν γράφτηκε η φιλοσοφία, η μεγάλη ποίηση και τα ευαγγέλια και επομένως δεν είναι στην αρμοδιότητα των φωνητικών «επιστημόνων». Είδαμε εξάλλου σε τι χάλια έριξαν την ελληνική παιδεία τα τελευταία χρόνια αυτές οι φανατισμένες και ανελλήνιστες επιστημονικές στρατιές. Επομένως η ελληνική γλώσσα θα επιπλεύσει. Εμείς να δούμε τι θα απογίνουμε…

Πάντως θα ήθελα να συνεισφέρω κι εγώ στον βαθύ αυτό μεταρρυθμιστικό οίστρο των φωνολογούντων γλωσσολόγων, που προσέθεσαν και το «ου» στους φθόγγους, επειδή ακούγεται ως ενιαίος ήχος. Υπάρχει και άλλος φθόγγος, του ουου, το οποίον είναι ξεχωριστό. Αρχίζει μακρό ου και καταλήγει οξύ. Μπορεί κανείς να το ακούσει στον Κωσταντάρα που φωνάζει στην Ρίκα Διαλυνά: «Αλτέζ! Ουου…»…Και αν συμπληρώσουμε και το ενιαίο επίσης «ουμουρλοπατρινιά», που το λέει στη Μάρω Κοντού, τότε τα φωνήεντα- φθόγγοι ξαναγίνονται φωνητικώς αισίως 7 !  Και έχει ο Θεός…

https://www.protagon.gr/epikairotita/ellada/egoprovata-16925000000

Σοπενχάουερ: Η μάζα στοχάζεται ελάχιστα

 Σοπενχάουερ: Η μάζα στοχάζεται ελάχιστα

 

«Για να κρύψουν την έλλειψη πραγματικών σκέψεων, κάποιοι έχουν εφεύρει μια εντυπωσιακή μηχανή που κατασκευάζει μεγάλες σύνθετες λέξεις, περίπλοκες κοινοτοπίες, ατέλειωτες προτάσεις, νέες και ανήκουστες εκφράσεις, που όλα αυτά μαζί δημιουργούν μια κατά το δυνατόν δύσκολη γλώσσα, που δίνει την εντύπωση της ευρυμάθειας.

Όμως, με όλα αυτά, στην ουσία δεν λένε τίποτα: όποιος τους ακούει, δεν γίνεται αποδέκτης σκέψεων, δεν νιώθει τη γνώση του να αυξάνει, αλλά αισθάνεται την ανάγκη να αναστενάξει: “Ακούω τον μύλο να γυρίζει, αλεύρι όμως δεν βλέπω” – ή βλέπει επιτέλους καθαρά πόσο λειψοί, πόσο χαμερπείς, πόσο άχρωμοι είναι αυτοί που κρύβονται πίσω απ΄αυτή τη βαρύγδουπη απεραντολογία».

«Το μεγάλο πλήθος έχει μάτια και αυτιά και σχεδόν τίποτε άλλο – αυτό που κυρίως το διακρίνει είναι η έλλειψη κριτικού πνεύματος και επίσης η βραχεία μνήμη.

Η μάζα στοχάζεται ελάχιστα, γιατί της λείπει ο χρόνος και η άσκηση. Αυτός είναι και ο λόγος που διατηρεί τις πλάνες της για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς όμως να είναι, όπως ο κόσμος των διανοούμενων, σαν τον ανεμοδείχτη που κάθε φορά προσαρμόζεται στους ανέμους της μόδας.

Και ευτυχώς που γίνεται έτσι: γιατί θα ήτανε τρομακτική η ιδέα των συνεχών ξαφνικών μεταστροφών αυτής της βαριάς και δυσκίνητης ανθρώπινης μάζας, προπάντων αν αναλογιστούμε πόσα θα μπορούσαν να ξεριζωθούν και να ανατραπούν με αυτές τις απότομες μεταστροφές».

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Άρθουρ Σοπενχάουερ, Η Τέχνη του να είσαι προσβλητικός, εκδ. Γνώση.

Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ (22 Φεβρουαρίου 1788-21 Σεπτεμβρίου 1860) ήταν Γερμανός φιλόσοφος που χαρακτηρίζεται από τον αθεϊστικό πεσιμισμό του και τη φιλοσοφική του διαύγεια. Έγινε γνωστός κυρίως από το βιβλίο του: Ο Κόσμος ως Βούληση και ως Παράσταση, στο οποίο ισχυρίστηκε ότι ο κόσμος μας οδηγείται από μία διαρκώς ανικανοποίητη βούληση καθώς αναζητά αέναα την ικανοποίηση.

Πηγή: doctv.gr , o-klooun.com
CoverPhoto: Antonio Berni 1934

 https://www.awakengr.com/sopenchaoyer-i-maza-stochazetai-elachista/

Ευάγγελος Παπανούτσος: Η παιδαγωγική αξία της Ιστορίας

 Ευάγγελος Παπανούτσος: Η παιδαγωγική αξία της Ιστορίας

 

 Θέματα Ελληνικής Ιστορίας 

Η ελληνική λέξη Ιστορία που έγινε διεθνής, αρχικά εσήμαινε την καθολική γνώση. (Ιστορία ονόμαζε ο Ηράκλειτος την επιστήμη του Πυθαγόρα πού ήταν κοσμοαντίληψη και βιο-θεωρία μαζί, ένα είδος συνολικής ερμηνείας του σύμπαντος). Και στους χρόνους μας όμως πού το περιεχόμενο της ειδικεύτηκε και ή λέξη σημαίνει μιαν ορισμένη μάθηση, εκείνην πού αντικείμενο της έχει το παρελθόν του ανθρώπου ως όντος κοινωνικού και τη μακρά πορεία του από την πρωτόγονη κατάσταση έως σήμερα — η Ιστορία είναι μια επιστήμη με πολύ μεγάλη έκταση και βαθιά σημασία για τη μόρφωση του νέου.
Στο πρόγραμμα των μαθημάτων, ιδίως στα Γυμνάσια με ανθρωπιστικό χαρακτήρα, έχει (οφείλει να έχει) πρωτεύουσα θέση. Γιατί είναι μάθημα συνθετικό. Ουσιαστικά προς αυτό τείνουν και μέσα στο δικό του πλαίσιο ενυφαίνονται όλες ή τουλάχιστον οι πλείστες μαθήσεις που φιλοδοξεί να προσφέρει στους νέους το σχολείο στήν ανώτερη βαθμίδα του. Αφού ένας από τους κύριους σκοπούς της παιδείας είναι να μυήσει τον νέο άνθρωπο στα αγαθά του ανθρώπινου πολιτισμού και να τον κάνει να συνειδητοποιήσει την αξία που έχει ο ίδιος σαν άνθρωπος, εξέχουσα θέση μέσα στο πρόγραμμα πρέπει να έχει το μάθημα που δείχνει παραστατικά τους αγώνες και τις κατακτήσεις του ανθρωπίνου γένους και των μεγάλων φυλετικών ομάδων του κατά τη διαδρομή των αιώνων στη σφαίρα και του υλικού, αλλά κυρίως του πνευματικού πολιτισμού.

Εκτός από τη γενικά μορφωτική αξία του, το μάθημα της Ιστορίας έχει και έναν ειδικά φρονηματιστικό σκοπό. Καλλιεργεί, εξευγενίζει, υψώνει την εθνική συνείδηση των νέων, παράλληλα προς το αίσθημα πού ολοένα θα αποσαφηνίζεται μέσα τους ότι είναι πολίτες του κόσμου, αλληλέγγυοι με τους συνανθρώπους των και συνυπεύθυνοι για το μέλλον και την τύχη της ανθρωπότητας ολόκληρης. Στο Ιστορικό μάθημα θα διδαχτεί ο νέος τη ζωή του έθνους του από τότε πού πρωτοεμφανίζεται στον ιστορικό στίβο έως σήμερα, τούς μόχθους και τις θυσίες που έκανε για να βεβαιώσει τον εαυτό του, για ν’ αναδείξει την ιδιοτυπία του, για να καλυτερέψει τούς όρους και τις μορφές της ύπαρξης του. Εκεί θα γνωρίσει τούς εθνικούς άθλους και τις εθνικές δυστυχίες, τους εκλεκτούς ανθρώπους και τα μεγάλα συμβάντα του φυλετικού του παρελθόντος και συνειδητά πια θα νιώσει να εντάσσεται μέσα στην εθνική του οικογένεια (οι νεκροί είναι τά στηρίγματα και οι συνεκτικοί της δεσμοί περισσότερο από τους ζωντανούς) — θα αισθανθεί ότι το ίδιο παρελθόν όπως και ή ίδια μοίρα τον ενώνει με τους ομοεθνείς του.

Και εδώ ακριβώς θα προσέξει όποιος διδάσκει την Ιστορία στους νέους. Η έξαρση του πατριωτικού φρονήματος και της εθνικής συνοχής δεν συμπίπτει ούτε λογικά ούτε ψυχολογικά με τον σωβινισμό, τον φανατισμό και το μίσος προς τους άλλους λαούς της γης. Οι έννοιες του έθνους και της πανανθρώπινης αλληλεγγύης μπορούν άριστα να συναιρεθούν μέσα στους παιδευτικούς σκοπούς των ορθά νοούμενων ανθρωπιστικών σπουδών. Η ανθρωπότητα δεν είναι αφηρημένο πλάσμα, αλλά ένα συγκεκριμένο σύνολο από εθνικές οικογένειες. Η καθεμιά εργάζεται για το σύνολο αποδοτικά όχι απαρνούμενη την ιδιοτυπία της ή υψώνοντας τον εαυτό της αγέρωχα και καταφρονετικά πάνω από τις άλλες, αλλά ίσα-ίσα καλλιεργώντας τις δικές της δυνάμεις και τις δικές της αρετές, βαθαίνοντας το πνεύμα και εξευγενίζοντας το ήθος της.

Όπως σε τελευταία ανάλυση πρέπει να βυθιστούμε στον ίδιο τον εαυτό μας για να συναντήσουμε, να αισθανθούμε και να εκτιμήσουμε τον «άλλο», έτσι και μέσ’ από το έθνος μας, διαμέσου της εθνικής μας συνείδησης συναντούμε, αισθανόμαστε και εκτιμούμε τα άλλα έθνη, την Ιδιοτυπία και την ειδική εισφορά τους στη σφαίρα του πολιτισμού. Μόνο το πάθος και η παρεξήγηση δημιουργούν εδώ αξιοκατάκριτες υπερβολές και θλιβερές συγχύσεις. Πού αν μπορούν σε άλλες εποχές και περιστάσεις να κριθούν με επιείκεια, σήμερα είναι αδικαιολόγητες, αφού όλοι οι λαοί από την εμπειρία του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά και του άμεσου παρόντος, έζησαν και ζουν το γεγονός ότι η εύκολη και γρήγορη κυκλοφορία των υλικών και των πνευματικών αγαθών σε όλα τα σημεία του πλανήτη μας έχουν συμπλησιάσει τις πιο μακρινές χώρες και έχουν φέρει σ’ επαφή τους πιο απομακρυσμένους πολιτισμούς — σε τέτοιο βαθμό ώστε παρ’ όλα τα τραγικά χάσματα και τις αιματηρές διενέξεις του καιρού μας ο σύγχρονος άνθρωπος αισθάνεται την τύχη του στενά δεμένη με τη μοίρα όλου του ανθρώπινου γένους.
Άλλωστε ούτε ο έξαλλος σωβινισμός ούτε ο διεθνισμός που θέλει να θεμελιώσει απάνω στην αποξένωση από την εθνική συνείδηση και Ιστορία, είχαν ποτέ ή μπορούν να έχουν απήχηση στα αισθήματα και στις ιδέες του λαού μας που σεμνύνεται για τους αγώνες και τις θυσίες του, αλλά ποτέ δεν καταφρονεί τούς αντιπάλους και πολλές φορές έδειξε τη μεγαλοψυχία του απέναντι σ’ εκείνους που σκληρά τον εβασάνισαν, χωρίς όμως και να δέχεται την ερμηνεία ότι η αδέλφωση των εθνών πρέπει να εξαγοραστεί με τήν κάμψη της εθνικής του φιλοτιμίας. Μια φωτισμένη διδασκαλία της Ιστορίας, της παγκόσμιας και της εθνικής, χρέος έχει να προσπαθήσει μέ λεπτότητα νά κάνει αυτές τίς διακρίσεις και να επιμείνει να γίνουν κατανοητές από τους νέους μας, ώστε και νοητικά και συναισθηματικά εγκαίρως να δοθεί σ’ αυτούς ο ορθός προσανατολισμός σε τούτο το ζήτημα το τόσο σπουδαίο για τη μόρφωση τους και για τον εθνικό μας πολιτισμό.

  https://cognoscoteam.gr/archives/41833

(Δημοσίευση στον Ακρίτα-ιστορία της Μακεδονίας από το βιβλίο του Παπανούτσου "Παιδεία το μεγάλο μας πρόβλημα")

Έρωτας είναι η ζωή μας

 Έρωτας είναι η ζωή μας

 Lagrenee Louis-Jean-Francois (1725 – 1805)
Λαγκρενέ Λουί-Ζαν-Φρανσουά
Αφροδίτη και Έρωτας

 «Επικαλούμαι το μεγάλο, αγνό, ποθητό, και γλυκό Έρωτα, τον τοξότη, πτερωτό, πυροκροτητή, καλοταχυδρόμο, τον συμπαίζοντα με τους Θεούς και τους Ανθρώπους, τον εφευρέτη, τον διφυή, τον έχοντα τα κλειδιά όλων των πραγμάτων, του ουράνιου αιθέρα, της θάλασσας, της ξηράς και όσους στα θνητά πνεύματα η γεννήτρα των πάντων Θεά Φύση καρπούς διατηρεί και όσα έχει ο ευρύς ο Τάρταρος και ο γδούπος της θάλασσας. Γιατί μόνος σου το πηδάλιο όλων τούτων κρατάς».

Από τους Ορφικούς ύμνους

Του Νίκου Τσούλια

Έρωτας είναι η ζωή μας. Από του έρωτα τα παιχνίδια γεννηθήκαμε. Από του έρωτα τους πόθους πήραμε τη μορφή μας. Στον έρωτα ανήκει το σώμα μας, σ’ αυτόν και η ψυχή μας. Στον έρωτα πλάθουμε και αναπλάθουμε τα όνειρά μας. Η τέχνη στου έρωτα τους τόσο γνωστούς και τόσο άγνωστους τόπους του αναζητά τις αρχέγονες πηγές της.

 Στον έρωτα θα συναντήσουμε ακέραιο τον εαυτό μας, τον εαυτό μας του φαντασιακού και του πραγματικού ειδώλου μας ταυτόχρονα και αξεδιάλυτα. Στον έρωτα θα αναζητήσουμε το πάντα φευγαλέο νόημα της ζωής μας. Εδώ θα συναντήσουμε το πρωτόλειο σπέρμα της ύπαρξής μας.

Σε κάθε έκφραση του εαυτού μας, σε κάθε πτυχή της ζωής μας υπάρχει του έρωτα η ιερή σκιά, η πανίσχυρη τάση για συμμετοχή στο καθετί, για μέθεξη με καθετί. Από του έρωτα τις πηγές αναβρύζει η έντονη επιθυμία που αναπτερώνει τις δυνάμεις μας, για να πραγματώσουμε τις φιλοδοξίες μας, από εκεί και ο διακαής πόθος που αρτιώνει τη θέλησή μας για να δώσουμε απτή όψη στα όνειρά μας.

Μόνο ο έρωτας χαρίζει τη μεγάλη κατάκτηση της ζωής, τη νεανική ματιά, να αδιαφορείς για το πέρασμα του χρόνου, να νιώθεις το άγγιγμα του χρόνου μέσα από την επινόησή του, την ηλικία, αλλά να μην σού αγγίζει αυτή η επινόηση την ψυχή, να βλέπεις τον κόσμο με όλη εκείνη την θέληση της νιότης και της πάντα ζωηρής φλόγας να σχεδιάζεις και να ονειρεύεσαι. Μόνο ο έρωτας σού δωρίζει το χάρισμα να μετασχηματίζεις το ασήμαντο των πραγμάτων σε απόλυτα σπουδαίο, να βλέπεις πιο έντονα τη φωτεινή όψη της ζωής, να εκστασιάζεσαι με τα πιο απλά σημεία της πραγματικότητας, να ανακαλύπτεις τη γοητεία τόσων και τόσων γεγονότων που απλώς περνούν μαζί με το φορτίο του χρόνου, να απορείς με την ονειρεμένη αρμονία και των πιο απλών στοιχείων της φύσης, να ρεμβάζεις στα πρωινά και στα εσπερινά παιχνίδια του ήλιου, στα παιχνίδια του με τον ουρανό, με τον ορίζοντα, με τα σύννεφα, να αναπολείς το άγνωστο με της βροχής τις επινοήσεις, να θαυμάζεις τους ήχους κάθε θροΐσματος των φυλλόδεντρων και να αναπλάθεις τη μουσική τους μέσα από μια ξεχωριστή ανάταση του πνεύματός σου, να κάνεις ακόμα και «το πιο ταπεινό σκουπίδι να ονειρεύεται ότι είναι άστρο φωτεινό».

Όταν δεν υπάρχει αυτή η πρωτόγονη επιθυμία, τότε ο άνθρωπος «αντικειμενοποιείται», γίνεται σκιά των πραγμάτων, δεν γεύεται την ουσία της ζωής του, δεν αντιλαμβάνεται το μεγαλείο του πάθους που τον ανυψώνει στο θείο. Όταν η δίψα του για ζωή, όταν η ροπή για να ρουφάει κάθε πτυχή του κόσμου των αισθήσεών του δεν είναι διαρκώς ενεργή και ανήσυχη, ο άνθρωπος απλώς υπάρχει και νιώθει την ξηρασία της απόλυτης μοναξιάς, τότε νιώθει το κενό να γεμίζει την ψυχή του, τότε βλέπει τον εαυτό του να μετεωρίζεται στην «παράλογη σιωπή του σύμπαντος».

Ο έρωτας είναι ο νικητής του θανάτου, γιατί είναι αυτός που διαρκώς αναπαράγει το ιερό φαινόμενο της ζωής. Κάθε έκφραση του έμβιου κόσμου, από την ώρα που βρίσκεται στην επικράτεια της ζωής έχει ως πρώτιστο όνειρο την αναπαραγωγή της και την εν δυνάμει διαιώνισή της. Και όταν αυτή η έκφραση του βιόκοσμου πάρει τις πιο εξελιγμένες μορφές, θα γεννηθεί το κραταιό ένστικτο της έντονης επιθυμίας για σύζευξη με το άλλο φύλο και να επεκτείνεται ο ορίζοντας της ζωής πάνω σε κάθε δυνατό χώρο αυτού του ταπεινού πλανήτη. Και όταν τελικά η δύναμη της εξέλιξης κατακτήσει την έλλογη μορφή της στον άνθρωπο, θα είναι ο έρωτας το πανίσχυρο ένστικτο – ομού με το δίδυμο ένστικτο της με κάθε τρόπο ύπαρξης / αυτοσυντήρησης -, ο έρωτας η ιερή επιθυμία ως πηγή υπέρτατης ευτυχίας και πλήρωσης του ανθρώπινου ειδώλου μας.

Αν ο άνθρωπος χάσει τη δυνατότητα να αγαπάει, τότε εισέρχεται στις σκοτεινές περιοχές της αποξένωσης του εαυτού του, τότε αισθάνεται να αποικίζει τις περιοχές μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας και χάνει την αίσθηση του υποκειμένου που δημιουργεί τη ζωή του, που φιλοτεχνεί το πορτρέτο του.

Έρωτας (πρέπει να) είναι η ζωή μας. Και αν δεν είναι, απλώς δεν γευόμαστε τη ζωή μας, δεν έχουμε κατανοήσει την ουσία της, δεν έχουμε κατακτήσει τη δωρεά της!

«Ο Έρωτας στέκει ανάδυα μου και τ’ άρματα μού δείχνει,
βαστά φωτιά κι αναλαμπή κι απάνω μου τη ρίχνει…
Ο έρωτας στέκει ανάδυα μου κι άδικα τυραννά με,

μ’ άρματα φοβερίζει με και με φωτιά κεντά με…»

(’Ερωτόκριτος, Β. Κορνάρου).

Pierre-Auguste Renoir: Grand nu

Πηγή: Παιδείας Εγκώμιον

https://ellinonfos.gr/erotas-einai-i-zoi-mas/