Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

 Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

Μεγάλη δεσποτική εορτή της Χριστιανοσύνης, με την οποία τιμάται κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου η διπλή ανεύρεση του Σταυρού πάνω στον οποίο μαρτύρησε ο Χριστός.

Μεγάλη δεσποτική εορτή της Χριστιανοσύνης, με την οποία τιμάται κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου η διπλή ανεύρεση του Σταυρού πάνω στον οποίο μαρτύρησε ο Ιησούς Χριστός. Στη χώρα μας γιορτάζουν ο Σταύρος και η Σταυρούλα.

Σύμφωνα με την παράδοση, το 326 η γηραιά μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Αυγούστα Ιουλία Φλαβία Ελένη, μετέβη στους Αγίους Τόπους για να φέρει στο φως τα διάφορα μέρη στα οποία έζησε και δίδαξε ο Ιησούς Χριστός. Στα Ιεροσόλυμα πραγματοποίησε μεγάλες ανασκαφές για να βρεθούν οι τόποι της Σταύρωσης και της Ανάστασης στον λόφο του Γολγοθά. Η μετέπειτα Αγία Ελένη οδηγήθηκε στην εύρεση του Τιμίου Σταυρού από ένα αρωματικό φυτό που φύτρωνε στο μέρος εκείνο, τον γνωστό μας βασιλικό. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών.

Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος αναφέρουν ότι ο Σταυρός του Κυρίου εντοπίσθηκε ύστερα από θαύμα, όταν τοποθετήθηκε πάνω σε νεκρή γυναίκα και αυτή αναστήθηκε. Στη θέση αυτή υπήρχε ο ναός της Αφροδίτης, που είχε ανεγείρει το 135 ο ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός, μετά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Η Ελένη, αφού διέταξε να τον γκρεμίσουν, έχτισε στη θέση του τον περικαλλή Ναό της Αναστάσεως, ο οποίος αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του Χριστιανισμού. Ο Σταυρός του Κυρίου παραδόθηκε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο, ο οποίος τον τοποθέτησε στον ναό της Αναστάσεως στις 14 Σεπτεμβρίου 335.

Η δεύτερη Ύψωση του Τιμίου Σταυρού σχετίζεται με τους Βυζαντινο-Περσικούς Πολέμους (602-628). Το 614 οι Πέρσες κυρίευσαν την Παλαιστίνη και αφού λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα του Χριστιανισμού, πήραν μαζί τους ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό. Οι πυρολάτρες Πέρσες θεώρησαν τον Σταυρό μαγικό, εξαιτίας κάποιων θαυμάτων που έγιναν και τον προσκυνούσαν. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος, μετά την οριστική νίκη του εναντίον των Περσών το 628, ανέκτησε το ιερό σύμβολο της Χριστιανοσύνης και το μετέφερε αρχικά στην Κωνσταντινούπολη (14 Σεπτεμβρίου 629), όπου αποτέλεσε μέρος του θριάμβου του και στη συνέχεια στα Ιεροσόλυμα.

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου. Στις εκκλησίες ψάλλεται, μεταξύ των άλλων, το πασίγνωστο απολυτίκιο «Σώσον Κύριε τον λαόν σου…» και στους πιστούς μοιράζονται κλώνοι βασιλικού, εκκλησιαστική συνήθεια που πηγάζει από την παράδοση ότι στο μέρος που βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός είχε φυτρώσει το αρωματικό αυτό φυτό. Η Εκκλησία επιτάσσει την ημέρα αυτή αυστηρά νηστεία.

Απολυτίκιο

Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου, νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα.

Λαογραφία

• Η γιορτή του Σταυρού έχει ιδιαίτερη σημασία για τους γεωργούς, διότι αποτελεί την αφετηρία της νέας χρονιάς, ενόψει της σποράς. Οι γεωργοί φέρνουν στην εκκλησία μείγμα από τα δημητριακά που θα σπείρουν για να δεχθούν την ειδική ευλογία του ιερέα: «Βλαστήσαι την γην, και δούναι σπέρμα το σπείροντι, και άρτον εις βρώσιν» («Ευχή επί ευλογήσει του σπόρου»).
• Την ημέρα του Σταυρού, οι ναυτικοί συνήθιζαν να σταματούν τα μακρινά ταξίδια με ιστιοφόρα, όπως συμβούλευε η παροιμία: «Του Σταυρού, σταύρωνε και δένε».
• Με το βασιλικό που παίρνουν από την εκκλησία, οι νοικοκυρές συνηθίζουν να φτιάχνουν το προζύμι της χρονιάς (Πήλιο, Κορώνη κ.ά).
• Στην Αίγινα αναβιώνει ο λεγόμενος «Λειδινός», μία μιμητική παράσταση, με μοιρολογήματα και ταφή ενός ομοιώματος μικρού παιδιού, έθιμο με πιθανότατα αρχαία καταγωγή. Ακολουθεί η προσφορά κολλύβων και η τελετουργία κλείνει με χορούς και τραγούδια. Οι επιλογικοί στίχοι του μοιρολογιού:

Πάλι θα ρθεις, Λειδινέ μου
Με του Μάρτη τις δροσιές
Με τ’ Απριλη τα λουλούδια
Τσαι του Μάη τις δουλειές…
Ήρθε η ώρα να μας φύγεις,
πάαινε εις το καλό,
τσαι με το καλό να έρθεις
τσ’ όλους να μας βρεις γερούς…

Ο «Λειδινός» («Δειλινός» με αντιμετάθεση δ και λ) είναι ένα δρώμενο, όπου κυριαρχεί το στοιχείο του θανάτου ως προϋπόθεση για τη νέα ζωή, με αυτονόητο τον συμβολισμό που αφορά τον μαρασμό της φύσης και την αναγέννησή της κάθε χρόνο.

 https://www.sansimera.gr/articles/562

 

Αυγά Χελώνας και Έμβρυα: Βίοι Αντίθετοι

Η επιλεκτική ευαισθησία είναι η πιο κομψή μορφή κρατικής υποκρισίας

Μιχαήλ Σωτηρίου Μιχαλακόπουλος, Διηγηματογράφος λαϊκής παράδοσης και θρησκευτικών εθίμων

Στην άμμο της Ζακύνθου ένα αυγό καρέτα-καρέτα δεν είναι απλό αυγό. Είναι υπόθεση νόμου. Είναι υπόθεση φρουράς. Είναι υπόθεση κρατικής ευαισθησίας. Κορδέλες, πινακίδες, απαγορεύσεις, εθελοντές, ευρωπαϊκές οδηγίες, διοικητικές και ποινικές συνέπειες· ολόκληρος μηχανισμός κινητοποιείται για να υπενθυμίσει στον κάθε αδιάφορο ότι κάτω από την άμμο δεν βρίσκεται ένα αντικείμενο, αλλά μια ζωή που αναπτύσσεται.

Και ορθώς.

Διότι ένα αυγό καρέτα δεν αντιμετωπίζεται από την έννομη τάξη ως αδιάφορο βιολογικό υλικό. Αν το συντρίψεις, δεν κατέστρεψες ένα τυχαίο κέλυφος. Κατέστρεψες κρίκο μιας ζωής υπό προστασία, μέλος ενός απειλούμενου είδους, τμήμα μιας φυσικής αλυσίδας που το ίδιο το κράτος διακηρύσσει ότι οφείλει να διαφυλάξει.

Εδώ η πολιτεία δεν τραυλίζει. Δεν μιλά αόριστα. Δεν χαμηλώνει τα φώτα της συνείδησης. Μιλά με εκείνη τη γνωστή βεβαιότητα που αποκτούν οι θεσμοί όταν προστατεύουν κάτι το οποίο δεν διαμαρτύρεται, δεν ψηφίζει, δεν κοστίζει εκλογικά. Η χελώνα δεν ψηφίζει. Το αυγό της ούτε. Άρα η προστασία τους είναι ακίνδυνη αρετή, ανέξοδη ηθική, περιβαλλοντική ευαισθησία χωρίς πολιτικό αίμα.

Μόλις όμως η ίδια συζήτηση κατεβεί από την παραλία στη μήτρα, το κράτος αλλάζει γλώσσα, ύφος και σφυγμό. Εκεί όπου πριν υπήρχε «αναπτυσσόμενη ζωή», εμφανίζεται ξαφνικά η «ιατρική πράξη». Εκεί όπου πριν υπήρχε αυστηρή απαγόρευση, εμφανίζονται προθεσμίες, εξαιρέσεις, διαδικασίες, διατυπώσεις, χαρτιά και καθησυχαστικές λέξεις. Το ανθρώπινο έμβρυο δεν αποκτά φρουρό. Αποκτά ορολογία.

Αυτό είναι το σημείο όπου η πολιτεία παύει να μοιάζει συνεπής και αρχίζει να μοιάζει βολική. Διότι όταν πρόκειται για το αυγό της χελώνας, το κράτος ξέρει πολύ καλά τι προστατεύει: μια ζωή σε εξέλιξη πριν ακόμη φτάσει στην εκκόλαψη. Όταν πρόκειται για ανθρώπινη κύηση, η ίδια σαφήνεια εξατμίζεται μέσα σε ένα λεξιλόγιο που δεν περιγράφει απλώς την πραγματικότητα, αλλά τη νανουρίζει.

Παρατηρήστε τη διαφορά των λέξεων. Στην πρώτη περίπτωση: φωλιά, καταστροφή, προσβολή, προστατευόμενο είδος, κύρωση. Στη δεύτερη: πράξη, διακοπή, παρέμβαση, επιλογή, προϋποθέσεις. Η γλώσσα δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Είναι ο ευγενέστερος τρόπος με τον οποίο η εξουσία απομακρύνει το ηθικό βάρος από το βλέμμα του πολίτη. Όσο πιο ιατρική γίνεται η διατύπωση, τόσο πιο εύκολα υποκρίνεται το κράτος ότι δεν υπάρχει τραγικό ερώτημα, αλλά απλή διαδικασία.

Ας είμαστε απολύτως καθαροί. Η κριτική αυτή δεν στρέφεται εναντίον των γυναικών. Η γυναίκα δεν είναι σύνθημα, ούτε εργαλείο σε ιδεολογικό παζάρι. Είναι πρόσωπο με σώμα, βούληση, φόβο, τραύμα, δικαιώματα και συχνά βάρη που κανείς νομοθέτης δεν θα ήθελε να σηκώσει στη θέση της. Υπάρχουν εγκυμοσύνες που συνοδεύονται από βία, εγκατάλειψη, φτώχεια, κίνδυνο υγείας, κοινωνική ασφυξία και απελπισία. Όποιος το αγνοεί αυτό, δεν κάνει ηθική· κάνει θεατρινισμό.

Αλλά άλλο η κατανόηση της δύσκολης πραγματικότητας και άλλο η κρατική ασυνέπεια. Το ένα είναι ανθρώπινη σοβαρότητα. Το άλλο είναι πολιτική υπεκφυγή.

Το άρθρο 304 του Ποινικού Κώδικα ρυθμίζει τη διακοπή της κύησης μέσα σε συγκεκριμένα νομικά πλαίσια. Το ζήτημα εδώ δεν είναι να προσποιηθεί κανείς ότι η νομοθεσία δεν υπάρχει ή ότι η κοινωνική πραγματικότητα δεν είναι σύνθετη. Το ζήτημα είναι βαθύτερο και πιο ενοχλητικό: το ίδιο κράτος που στην παραλία αναγνωρίζει χωρίς δισταγμό ότι μέσα στο κέλυφος υπάρχει ζωή άξια προστασίας, στη μήτρα συμπεριφέρεται σαν να μπορεί το ίδιο γεγονός να αλλάζει ηθικό βάρος μόλις αλλάξει πολιτικό πλαίσιο.

Εκεί βρίσκεται η καρδιά της υποκρισίας. Όχι στην προστασία της καρέτα-καρέτα, που είναι σωστή και αναγκαία. Αλλά στην επιλεκτική ευαισθησία ενός κράτους που γίνεται μεγαλόφωνο υπέρ της ζωής όταν η ζωή δεν του δημιουργεί εκλογικό κόστος και γίνεται τεχνοκρατικά ψύχραιμο όταν η ίδια λέξη το υποχρεώνει να λογοδοτήσει ηθικά.

Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν ισχυρίζεται ότι η ανθρώπινη κύηση είναι ταυτόσημο νομικό ή φιλοσοφικό ζήτημα με την προστασία ενός απειλούμενου είδους. Η γυναίκα δεν είναι παραλία. Η εγκυμοσύνη δεν είναι οικοσύστημα προς διοικητική φύλαξη. Η αναπαραγωγική αυτονομία δεν είναι αστείο επιχείρημα. Είναι βαρύ ζήτημα ελευθερίας, σώματος και προσωπικής μοίρας.

Ακριβώς όμως γι’ αυτό το κράτος όφειλε να μιλά με περισσότερη ειλικρίνεια, όχι με λιγότερη. Αντί να βαφτίζει τη δυσκολία ουδετερότητα, όφειλε να παραδέχεται ότι εδώ συγκρούονται δύο βαρύτητες: η αυτονομία μιας γυναίκας και η αρχόμενη ζωή ενός ανθρώπου. Όχι για να διαγραφεί η μία στο όνομα της άλλης, αλλά για να πάψει η πολιτεία να παριστάνει πως το πρόβλημα λύνεται με αποστειρωμένους όρους και καλοκουρδισμένες νομικές φόρμες.

Αν το κράτος ήθελε στ’ αλήθεια να μιλά για ζωή με συνέπεια, θα όφειλε να αρχίσει από τα προφανή: ουσιαστική προστασία της μητρότητας, πρόσβαση σε υγεία, στήριξη των μονογονεϊκών οικογενειών, καταπολέμηση της φτώχειας και της βίας, άδειες μητρότητας και πατρότητας που να μην τιμωρούν τη γυναίκα στην αγορά εργασίας, δίκτυα στήριξης για τις νέες μητέρες. Θα όφειλε να φροντίζει ώστε η εγκυμοσύνη να μην παρουσιάζεται ως αδιέξοδο, αλλά ως επιλογή που η κοινωνία είναι διατεθειμένη να στηρίξει έμπρακτα.

Μια πολιτεία που σέβεται τη ζωή δεν την προστατεύει μόνο με απαγορεύσεις ή με προθεσμίες. Την προστατεύει με συνθήκες: με στέγη, με εργασία, με παιδικούς σταθμούς, με ψυχολογική στήριξη, με πραγματική ισότητα των φύλων. Όταν η μητρότητα γίνεται βάρος που σηκώνει μόνη της η γυναίκα, τότε η «επιλογή» παύει να είναι ελεύθερη. Και όταν η επιλογή παύει να είναι ελεύθερη, τότε η πολιτεία δεν έχει δικαίωμα να μιλά με ύφος ηθικού αυθεντία.

Η αλήθεια είναι απλή, και ακριβώς γι’ αυτό τόσο ενοχλητική. Το κράτος προστατεύει με πάθος ό,τι δεν το απειλεί. Φρουρεί με ζήλο ό,τι δεν του ζητά ηθική συνέπεια. Στήνει μηχανισμούς για ένα αυγό, επειδή εκεί η ευαισθησία είναι άκοπη, καθαρή, αδιαμφισβήτητη, σχεδόν διαφημίσιμη. Όταν όμως η συζήτηση αγγίζει την ανθρώπινη ζωή στο πιο εύθραυστο και πιο πολιτικά εκρηκτικό στάδιό της, τότε το κράτος δεν απαντά. Διαχειρίζεται με όρους.

Και αυτή η διαχείριση, όσο προσεγμένη κι αν είναι νομικά, δεν παύει να μαρτυρά το πραγματικό πρόβλημα: όχι ότι η χελώνα έχει υπερβολική προστασία, αλλά ότι η ανθρώπινη ζωή αντιμετωπίζεται με διαφορετικό μέτρο ανάλογα με το αν η αναγνώρισή της ενοχλεί το ιδεολογικό και πολιτικό αφήγημα.

Στην άμμο βάζουν φρουρό.

Στη μήτρα βάζουν προθεσμία.

Και όταν η προθεσμία παρουσιάζεται ως ανώτερη από τη συνείδηση, δεν έχουμε πρόοδο. Έχουμε απλώς μια πιο κομψή μορφή ηθικής λιποταξίας απέναντι στη ζωή.

Πηγή: Πεμπτουσία

https://istologio.org/?p=10645

Διακοπές για μας ή για τους … άλλους;;

Διακοπές για μας ή για τους … άλλους;;

Πάντα πίστευα ότι οι διακοπές είναι υπερτιμημένες.
Άμα πλησιάζει το καλοκαίρι, οι πάντες ασχολούνται με τις διακοπές τους. (Μιλάμε βέβαια γι’ αυτούς που μπορούν πλέον να πάνε διακοπές, επειδή πολλοί δυστυχώς είναι αυτοί που θα μείνουν σπίτι τους, αν δεν κινδυνεύει κι αυτό να τους το πάρουν.)

 

Οργανώνουν την εξόρμηση τους από τον χειμώνα. Περνούν αμέτρητες ώρες στο ίντερνετ μελετώντας το trivago και το Trip Advisor, για να διαλέξουν τον τόπο της «αποδημίας» τους. Μετράνε τις μέρες που θα πάρουν άδεια.
Το κοινοποιούν παντού και το χειρότερο, σε υποβάλλουν σε ερωτήσεις του τύπου, που θα πάτε φέτος, τι θα κάνετε το καλοκαίρι.... Και δεν φτάνει αυτό, υφίστασαι και μια κριτική της μορφής: ααα, δεν είναι ωραία εκεί, έχω πάει, (παντού έχουν πάει), ή είναι πολύ ωραία εκεί αλλά να πάτε στην τάδε παραλία, να φάτε στη τάδε ταβέρνα, ή στο τάδε μπαράκι ξεσαλώσαμε την τάδε φορά μέχρι το πρωί. Και άμα επιστρέψεις με το καλό, άντε πάλι από την αρχή, που πήγατε, πως περάσετε, εμείς κάναμε αυτό, κάναμε εκείνο, κάναμε το άλλο και το παρ' άλλο....
Τώρα βέβαια μιλάμε, για διακοπές και εξορμήσεις σε μαγευτικά νησιά διάρκειας τριών ημέρων, άντε μιας βδομάδας, όχι τίποτε παραπάνω. Άντε να μαζέψεις τα μπαγκάζια σου, άντε να πας στο λιμάνι, άντε να ταξιδέψεις μισή και παραπάνω ημέρα, άντε να βρεις το κατάλυμά σου και μετά βουρ μετά μανίας να καταναλώσεις με άγχος το χρόνο που διαθέτεις. 

Και μετά το μαρτύριο της επιστροφής....

Θυμάμαι, παιδάκι, μας έπαιρνε ο πατέρας μου και πηγαίναμε στο πλησιέστερο χωριό που είχε θάλασσα. Εκεί κάτω από τα πεύκα, κοντά στη θάλασσα, έστηνε ένα αντίσκηνο και εκεί κάναμε τις διακοπές μας. Είμασταν όλοι μαζί, αυτό ήταν το κυριότερο. Παίζαμε και έπαιζαν μαζί μας οι γονείς μας. Βουτούσαμε στη θάλασσα. Μαγείρευε η μάνα μας στο πετρογκάζ, ψήναμε μύδια σε μια λαμαρίνα στη φωτιά στην άμμο και τραγουδούσαμε όλοι μαζί. Ήταν μεγαλειώδεις διακοπές. Είδα προχτές, μια δημοσίευση, για τον Ιερώνυμο, που πηγαίνει να «ξεκουραστεί» σε ένα μοναστήρι. Εκεί φροντίζει τα ζώα, φτιάχνει τυρί, καθαρίζει το εκκλησάκι μόνος του.
Αυτές είναι: Ωραίες διακοπές.
Διακοπές δεν είναι να διακόψω τη ζωή μου, διακοπές είναι να διακόψω για λίγο τη ρουτίνα της ζωής μου.
 Η Αργυρούλα, η μικρή φώκια, έχει τους λόγους της να λιάζεται
Πάνε στην παραλία αρπάζουν μια ξαπλώστρα και λιάζονται εκεί ολημερίς κι ολονυχτίς. Για να μαυρίσουν, να κάνουν χρώμα, να προσκομίσουν στην επιστροφή τους το τεκμήριο των διακοπών τους.
Μα όλη μέρα σε μια ξαπλώστρα; Τι είσαι μπουγάδα και περιμένεις να στεγνώσεις;
Υπάρχουν beach bars που διαθέτουν στην … άκρη ειδικό χώρο του … λωκού. Για να μην αφήσει σημάδια λέει στο μαύρισμα. Λιάζονται μπρούμυτα, αμίλητες και ακούνητες όλη μέρα για ομοιογενείς, χρωματικά,… γλουτούς.
Μα γιατί; Για ποιον είναι αυτό το μαύρισμα; Σε ποιον θα το δείξουν; Και ακόμη χειρότερα σε πόσους θα το δείξουν; Αλλά και στον έναν ‘τυχερό’ που θα τον δείξουν, λέτε αυτός να ξετρελαθεί από την χαρά του για το "όλον μαύρο"; Ακόμη, ακόμη, πόσους θα κατακτήσουν στο θερινό ντελίριο με τα … ομοιογενή λοκωμέρια τους; Πόσοι θα τα δουν;
Και μη νομίσετε ότι μιλάμε για έφηβες και νεαρές. Πιο σοβαρές είναι αυτές. Μιλάμε για 40αρες και 50άρες και βάλε. Αλλά τι να πεις, όταν στα mail που σου έρχονται, ακόμη και από ειδησεογραφικά sites, οι τελευταίες ειδήσεις που σου στέλνουν είναι η νέα πόζα της κυρίας Καινούργιου (μιας ακόμη "προσφοράς" των ιδιωτικών καναλιών στον Πολιτισμό, τις Επιστήμες και την Τέχνη!)
Μα ποια είναι η κυρία Καινούργιου; Και γιατί μας την δείχνουν; Τι έχει κάνει αυτή και μας την πλασάρουν; Έχει γράψει κανένα ποίημα; Έχει ζωγραφίσει κανέναν πίνακα, έχει παίξει σε καμιά ταινία, έχει κάνει θέατρο; Όχι δεν έχει κάνει τίποτε από όλα αυτά. Έχει καταφέρει το ανώτερο όλων. Τον απόλυτα μαυρισμένο λωκό.

 

Τώρα έχουν βγάλει κάτι βέργες, κάτι μπαστούνια, είδα που τα κρατάγανε, όχι όρθια για στήριγμα, αλλά οριζόντια. Αυτά που λέτε, αυτές τις βέργες τις έχουν και στερεώνουν το κινητό τους στη μια άκρη και το κρατάν από την άλλη, έτσι λοιπόν μπορούν να αυτο-φωτογραφηθούν, να βγάλουν selfie. Και αυτή τη σέλφι την ποστάρουν κατευθείαν στο Instagram.
Και τη δημοσιεύουν λοιπόν στο Ινσταγκραμ και γράφουν επίσης από την όμορφη Αμοργό, από την ωραία Πάρο κ.ο.κ. Έτσι λοιπόν, καθάρισαν για φέτος, κατέθεσαν το τεκμήριο των διακοπών τους. Και που ξέρεις, μπορεί κανένα σάιτ να τις βάλει και σε καμιά δημοσίευση σαν άλλες "Καινούριες". Και αναρωτιέσαι τελικά, για ποιον κάνουν διακοπές, για τον εαυτό τους ή για τους τρίτους, τους άλλους....

το χαμομηλάκι

 https://hamomilaki.blogspot.com/2016/08/Diakopes-ala-Kainourgiou-gia-mas-h-gia-tous-allous.ht

 

Σημείωση δική μου: 

Συμφωνώ σε όλα  ! ! ! Απλά δεν έχω τίποτα με την συμπαθή παρουσιάστρια ! 

  Ι. Β. Ν. 

Γιατροσόφια της Ελληνικής χλωρίδας

 Γιατροσόφια της Ελληνικής χλωρίδας

Φαρμακευτικά φυτά, τα οποία χρησιμοποιούνταν εμπειρικά από πρακτικούς γιατρούς κι από τις… γιαγιάδες μας εδώ και χιλιετίες, αποτελούν την πρώτη ύλη για την φαρμακοβιομηχανία. 

Χωρίς ανταγωνισμό, επιστήμονες και ερευνητές από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ δρούσαν για χρόνια ανενόχλητοι στην ελληνική επαρχία και τα νησιά. Είχαν το μονοπώλιο στην επιστημονική έρευνα για τις φαρμακευτικές ιδιότητες των φυτών, που εξαπλώνονται απ’ άκρου εις άκρον στην ελληνική γη.

Μέχρι που οι Έλληνες συνάδελφοί τους αποφάσισαν να ασχοληθούν σοβαρά.

Ξαναβρήκαν: 
την αγγουρίτσα και τον δακτυλίτη (που βοηθούν στις παθήσεις της καρδιάς), την αρμπαρόριζα, την ασφάκα, τη βαλεριάνα (ηρεμιστικό), τη δάφνη, το δενδρολίβανο, το δίκταμο της Κρήτης, τον δυόσμο, το θυμάρι, τη λεβάντα, τη λυγαριά, το μελισσόχορτο, τη μυρτιά, τη ρίγανη, τη μέντα ή την τσουκνίδα.  

Περιέγραψαν το χημικό προφίλ των φυτών, ανέλυσαν τις ουσίες που εκκρίνουν και είδαν – με μεγάλη έκπληξη – πως πολλά από αυτά μπορούν ακόμη και να δημιουργήσουν ισχυρή αντίσταση στη γήρανση των κυττάρων.
Οι Έλληνες επιστήμονες μπορούν πια να πουν με σιγουριά πως η ασφάκα – για παράδειγμα – βρίσκεται ανάμεσα στα φυτά εκείνα που εκκρίνουν αντιοξειδωτικές ουσίες, ικανές να προκαλέσουν ανάσχεση της κυτταρικής γήρανσης.

Η μισή Ευρώπη «φυτρώνει» στην Ελλάδα.

Ολόκληρη η Μεσόγειος είναι γεμάτη από φαρμακευτικά φυτά.
Η Ελλάδα έχει ένα ακόμη σημαντικό πλεονέκτημα: είναι χωρισμένη σε πολλά κομμάτια, γεωγραφικά, κι έτσι τα φυτά αυτά βρήκαν χώρο, όπου απομονώθηκαν και είχαν την ευκαιρία να εξελιχθούν. Όπως εξηγεί ο επίκουρος καθηγητής στον Τομέα Βοτανικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Νίκος Χριστοδουλάκης, η περίπτωση της χώρα μας είναι μοναδική.
«Τα μισά από τα φυτά της ευρωπαϊκής χλωρίδας εντοπίζονται στη χώρα μας. Πρόκειται για περίπου 5.000 ταξινομικές μονάδες, κι από αυτές 500-600 έχει αποδειχθεί πως κρύβουν πολύ μεγάλη φαρμακευτική αξία.  

Είναι τα φυτά που χρησιμοποιούσε ο Ιπποκράτης, εκείνα που αναφέρουν ο Γαληνός και ο Διοσκουρίδης και που μέσα στη δίνη των χημικών εργαστηρίων ξεχάστηκαν, για να αποκτήσουν και πάλι αξία, τις τελευταίες δεκαετίες».
Τα χαρακτηριστικά και οι ιδιοτροπίες του μεσογειακού οικοσυστήματος «αναγκάζουν» τα φυτά να αποκτούν φαρμακευτικές ιδιότητες. Για εκείνα, αυτό που σε μας φτάνει ως ίαμα, είναι το όπλο τους σε έναν προσωπικό αγώνα επιβίωσης, κάτω από συνθήκες έντονου στρες. «Και μάλιστα, διαφορετικού στρες, ανάλογα με την εποχή», τονίζει ο κ. Χριστοδουλάκης. «Το καλοκαίρι δοκιμάζονται από την ξηρασία, τις υψηλές θερμοκρασίες, την υψηλή αφυδάτωση στην ατμόσφαιρα και το έδαφος καθώς και την υψηλή ακτινοβολία. Τον χειμώνα πάλι, καλούνται να αντιμετωπίσουν θερμοκρασίες χαμηλές (συχνά υπό του μηδενός) και ότι αυτό συνεπάγεται για το σύστημά τους.
Ως άμυνα, λοιπόν, παράγουν ουσίες που τα βοηθούν να αποφύγουν την αφυδάτωση, τους κινδύνους από τα έντομα, την ηλιακή ακτινοβολία και την ξηρασία. Κι αυτές οι ουσίες είναι οι φαρμακευτικές για εμάς»

 

prasino-hamomilaki.blogspot

Ο Ξένιος Ζεύς δεν μας ζήτησε να παραδώσουμε τα κλειδιά

 Ο Ξένιος Ζεύς δεν μας ζήτησε να παραδώσουμε τα κλειδιά

Η νέα κινηματογραφική «Οδύσσεια» ξαναφέρνει στο προσκήνιο μια πανάρχαια ελληνική έννοια που σήμερα ακούγεται σχεδόν προφητική: την ξενία. Τον νόμο του Ξένιου Δία. Την υποχρέωση να υποδέχεσαι τον άγνωστο, να του προσφέρεις ασφάλεια και προστασία. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη λεπτομέρεια που η σημερινή Ευρώπη μοιάζει να θυμάται μόνο κατά το ήμισυ. Η ξενία δεν υπήρξε ποτέ μονόπλευρο συμβόλαιο. Ο οικοδεσπότης είχε καθήκον απέναντι στον ξένο, αλλά και ο φιλοξενούμενος απέναντι στον οίκο: να σεβαστεί εκείνον που τον δέχθηκε, τους κανόνες και τα όριά του.

Η φιλοξενία χωρίς αμοιβαιότητα παύει να είναι φιλοξενία και γίνεται παραίτηση του οικοδεσπότη από το δικαίωμα να ορίζει τους κανόνες του ίδιου του σπιτιού του. Οι μνηστήρες της «Οδύσσειας» δεν είναι ένοχοι επειδή είναι ξένοι. Είναι ένοχοι επειδή καταχρώνται τη φιλοξενία: τρέφονται από τον οίκο, περιφρονούν τους κανόνες του και τελικά επιχειρούν να τον ιδιοποιηθούν. Κάπου εδώ ο Όμηρος παύει να είναι λογοτεχνία τριών χιλιάδων ετών και γίνεται ένα εξαιρετικά σύγχρονο πολιτικό ερώτημα: μπορεί μια κοινωνία να παραμείνει ανοιχτή όταν έχει αρχίσει να θεωρεί περίπου ανήθικο το ίδιο της το δικαίωμα να θέτει όρια;

Στις 31 Ιουλίου, σύμφωνα με το ισπανικό υπουργείο Εσωτερικών, περίπου 49.000 άνθρωποι πέρασαν μέσα σε μόλις 24 ώρες από το Μαρόκο στην ισπανική Θεούτα, από ξηρά και θάλασσα. Το ερώτημα είναι απλό: πόσοι πρέπει να περάσουν παράτυπα μέσα σε μία ημέρα για να αναγνωρίσουμε ότι ένα κράτος έχει όχι μόνο δικαίωμα αλλά καθήκον να προστατεύσει τα σύνορά του; Οι 49.000 δεν αρκούν; Χρειάζονται 100.000; Ένα εκατομμύριο; Η φύλαξη των συνόρων δεν είναι «ακροδεξιά» πολιτική. Είναι στοιχειώδης λειτουργία κάθε κυρίαρχου κράτους. Και είναι ταυτόχρονα ανθρωπιστική πολιτική όταν αποτρέπει διακινητές, θανάτους στις διαδρομές και τη μετατροπή απελπισμένων ανθρώπων σε εργαλεία γεωπολιτικής πίεσης. Οι Έλληνες το είδαμε στον Έβρο το 2020, όταν χιλιάδες άνθρωποι κατευθύνθηκαν προς τα ελληνοτουρκικά σύνορα μετά την απόφαση της Άγκυρας να μην εμποδίζει πλέον τη μετακίνησή τους προς την Ευρώπη. Η Ελλάδα έκανε τότε αυτό που όφειλε: προστάτευσε τα σύνορά της. Και ευτυχώς το έκανε. Σύνορο που δεν μπορείς να ελέγξεις δεν είναι σύνορο. Και κράτος που δεν αποφασίζει ποιος εισέρχεται στην επικράτειά του παύει σταδιακά να είναι κυρίαρχο κράτος.

Πίσω όμως από αυτή τη συζήτηση υπάρχει μια βαθύτερη δυτική αντίφαση. Ένα τμήμα της σύγχρονης «προοδευτικής» σκέψης εξετάζει —πολλές φορές δικαίως— με τον αυστηρότερο φακό κάθε αδικία της Δύσης: τον χριστιανικό φονταμενταλισμό, την ακροδεξιά, τον ρατσισμό, τον μισογυνισμό, την ομοφοβία. Όταν όμως ανάλογες αυταρχικές αντιλήψεις προέρχονται από μη δυτικά ιδεολογικά ή θρησκευτικά ρεύματα, εμφανίζεται μια παράξενη αμηχανία. Αν η καταπίεση μιας γυναίκας είναι απαράδεκτη όταν την επιβάλλει ένας λευκός χριστιανός, γιατί γίνεται πολιτισμικά «περίπλοκη» όταν την επιβάλλει ένας θρησκευτικός φονταμενταλιστής άλλης παράδοσης; Τα ανθρώπινα δικαιώματα είτε είναι οικουμενικά είτε δεν είναι ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά για τον πολιτικό ισλαμισμό και τον βίαιο τζιχαντισμό. Υπάρχουν εξτρεμιστικά ρεύματα που απορρίπτουν το κοσμικό κράτος, την ανεξιθρησκία, την ισότητα των φύλων και την ελευθερία της έκφρασης. Δεν χρειάζεται να αποτελούν πλειοψηφία για να είναι επικίνδυνα. Η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από πλειοψηφίες. Μια οργανωμένη, φανατισμένη και αποφασισμένη μειοψηφία μπορεί να παράγει δυσανάλογα μεγάλη καταστροφή. Μια δημοκρατία οφείλει να προστατεύει τον μουσουλμάνο πολίτη από τον ρατσισμό και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζει χωρίς ενοχές εκείνον που επιχειρεί να μετατρέψει τη θρησκευτική πίστη σε πολιτικό ολοκληρωτισμό.

Το ίδιο αφορά το Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Η κριτική σε οποιαδήποτε ισραηλινή κυβέρνηση, στις στρατιωτικές της επιλογές ή σε παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου είναι απολύτως θεμιτή. Αλλά οργανώσεις που χρησιμοποιούν τρομοκρατία, απαγωγές και δολοφονίες αμάχων δεν μπορούν να επιβραβεύονται στρατηγικά. Η τρομοκρατία δεν μπορεί να ανταμείβεται. Γιατί κάθε φορά που ο τρόμος παράγει πολιτικό κέρδος, προετοιμάζει τον επόμενο τρόμο. Η στρατηγική ήττα του βίαιου ισλαμιστικού εξτρεμισμού δεν είναι μόνο ισραηλινό ή αμερικανικό συμφέρον. Είναι συμφέρον κάθε δημοκρατικής κοινωνίας.

Και κάπου εδώ επιστρέφουμε στην Ελλάδα. Το καλοκαίρι του 2025 το Crown Iris, με περίπου 1.700 Ισραηλινούς επιβάτες, αναχώρησε από τη Σύρο χωρίς οι τουρίστες να αποβιβαστούν, μετά την κατάσταση που δημιουργήθηκε στο λιμάνι. Ακολούθησαν αντίστοιχες κινητοποιήσεις σε άλλα νησιά. Η πολιτική απάντηση τότε ήταν σαφής: η νόμιμη είσοδος επισκεπτών δεν μπορεί να εμποδίζεται και ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται. Κι όμως, το 2026 το ίδιο κρουαζιερόπλοιο βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο κινητοποιήσεων, μεταξύ άλλων στον Πειραιά. Πόσες φορές πρέπει να επαναληφθεί το ίδιο έργο μέχρι η προστασία των νόμιμων επισκεπτών να πάψει να εξαρτάται από το πόσο μακριά θα αποφασίσει να φτάσει κάθε συγκέντρωση; Η διαδήλωση υπέρ των Παλαιστινίων και η κριτική στην κυβέρνηση του Ισραήλ είναι δικαιώματα.

Το να θεωρείς όμως έναν άνθρωπο ανεπιθύμητο απλώς επειδή κρατά ισραηλινό διαβατήριο δεν είναι εξωτερική πολιτική. Είναι συλλογική ενοχοποίηση. Ο Ισραηλινός τουρίστας δεν είναι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ. Είναι ένας νόμιμος επισκέπτης της χώρας μας. Και αν ξεκινήσαμε από τον Ξένιο Δία, τότε ας ολοκληρώσουμε τη σκέψη: ξένος είναι και ο Ισραηλινός. Η ξενία δεν σταματά εκεί όπου αρχίζει ένα ισραηλινό διαβατήριο.

Εδώ η ευθύνη της Πολιτείας είναι συγκεκριμένη. Το Υπουργείο Τουρισμού δεν μπορεί να διαφημίζει το Greek hospitality και να θεωρεί ξένο προς την αποστολή του το αν ένας νόμιμος επισκέπτης μπορεί να αποβιβαστεί με ασφάλεια σε ελληνικό λιμάνι. Και το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δεν μπορεί να περιορίζεται σε εξαγγελίες. Κανένας αυτοδιορισμένος όχλος δεν διαθέτει δικαίωμα βέτο ως προς το ποια εθνικότητα δικαιούται να περπατήσει σε ελληνικό έδαφος. Το δικαίωμα στη διαδήλωση προστατεύεται. Το ίδιο όμως πρέπει να προστατεύεται και ο επισκέπτης. Ο νόμος δεν αρκεί να ανακοινώνεται. Πρέπει να εφαρμόζεται.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι όταν η λογική της συλλογικής ενοχοποίησης εισέρχεται στον χώρο της Υγείας. Το Σωματείο Εργαζομένων του «Ευαγγελισμού» είχε χαρακτηρίσει το Crown Iris «ανεπιθύμητο». Αυτό ασφαλώς δεν εκπροσωπεί συλλήβδην τους γιατρούς του νοσοκομείου. Όμως για κάθε γιατρό που υιοθετεί συλλογικούς χαρακτηρισμούς με κριτήριο την εθνικότητα υπάρχει ένα απλό ερώτημα: πού ακριβώς συναντά αυτό την ιατρική δεοντολογία; Ένας γιατρός δικαιούται να καταδικάζει μια κυβέρνηση. Δεν δικαιούται να βλέπει ανθρώπους ως συλλογικά ενόχους λόγω καταγωγής χωρίς να τραυματίζει την ίδια την ηθική βάση του επαγγέλματός του. Πανελλήνιε Ιατρικέ Σύλλογε, εδώ υπάρχει κάτι που αξίζει να ειπωθεί δυνατά και χωρίς αστερίσκους.

Και ύστερα έρχεται το Σύνταγμα. Αν ακροδεξιοί επιτίθεντο σε δύο μουσουλμάνους τουρίστες επειδή ήταν μουσουλμάνοι, η καταδίκη θα ήταν —και σωστά— καθολική. Γιατί λοιπόν όταν το θύμα είναι Εβραίος ή Ισραηλινός εμφανίζεται τόσο συχνά ένα «ναι, αλλά»; Ο Εβραίος της Αθήνας δεν είναι η κυβέρνηση του Ισραήλ, όπως ο μουσουλμάνος της Αθήνας δεν είναι η Χαμάς ή το ISIS. Αν ο ακροδεξιός που επιτίθεται σε έναν μουσουλμάνο είναι ρατσιστής —και είναι— τότε και ο αυτοαποκαλούμενος «αντιφασίστας» που επιτίθεται σε έναν Εβραίο λόγω της ταυτότητάς του είναι επίσης ρατσιστής. Ο ρατσισμός δεν αλλάζει όνομα επειδή ο δράστης κρατά τη «σωστή» σημαία.

Η Ευρώπη δεν χρειάζεται να γίνει λιγότερο ανθρώπινη. Χρειάζεται να γίνει λιγότερο αφελής και περισσότερο συνεπής. Να προστατεύει τον διωκόμενο αλλά και τα σύνορά της. Να ενσωματώνει εκείνον που θέλει να γίνει μέρος της κοινωνίας της και να απαιτεί σεβασμό στους νόμους της. Να προστατεύει τον μουσουλμάνο από τον ρατσισμό και τον Εβραίο από τον αντισημιτισμό. Να προστατεύει το δικαίωμα της διαδήλωσης υπέρ των Παλαιστινίων και ταυτόχρονα τον Ισραηλινό που περπατά δίπλα στη διαδήλωση. Η ενσωμάτωση δεν σημαίνει ότι η κοινωνία υποδοχής εγκαταλείπει τις αξίες της. Σημαίνει ότι όποιος επιλέγει να ζήσει σε αυτήν αποδέχεται τον δημοκρατικό πυρήνα τους. Αυτό δεν είναι δεξιά πολιτική. Δεν είναι ακροδεξιά. Είναι φιλελεύθερη δημοκρατία.

Και έτσι επιστρέφουμε στον Όμηρο. Ο οικοδεσπότης οφείλει να ανοίξει την πόρτα στον ξένο. Ο ξένος οφείλει να σεβαστεί τον οίκο που τον υποδέχεται. Και ο οικοδεσπότης οφείλει να προστατεύσει τον φιλοξενούμενό του. Ο Ξένιος Ζευς ισχύει στον Έβρο και στη Θεούτα, αλλά ισχύει και στη Σύρο. Ισχύει για τον πρόσφυγα και τον μουσουλμάνο μετανάστη. Ισχύει και για τον Ισραηλινό τουρίστα και για τον Εβραίο που περπατά στο Σύνταγμα. Ο δυτικός πολιτισμός δεν κινδυνεύει επειδή άνοιξε την πόρτα του στον ξένο. Κινδυνεύει όταν ντρέπεται να πει ότι το σπίτι έχει κανόνες, όταν φοβάται να ονομάσει τον φανατισμό, όταν ο νόμος αλλάζει ανάλογα με τον δράστη και το θύμα και όταν ένας Εβραίος πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι έχει τις «σωστές» απόψεις για το Ισραήλ για να δικαιούται προστασία.

Ο Ξένιος Ζευς μάς δίδαξε να ανοίγουμε την πόρτα στον ξένο. Δεν μας ζήτησε ποτέ να παραδώσουμε τα κλειδιά.

 

 Ηλίας Πέσσαχ- Ο Ηλίας Πέσσαχ είναι  Αναπλ. Καθηγητής Αιματολογίας

Γιατί Πρόσθεταν Θαλασσινό Νερό στο Κρασί στην Αρχαία Ελλάδα;

 Γιατί Πρόσθεταν Θαλασσινό Νερό στο Κρασί στην Αρχαία Ελλάδα;

Ένα αρχαίο Ελληνικό κύπελλο, στολισμένο με μαιάνδρους και παραστάσεις, στέκεται επιβλητικά στην αμμώδη ακτή, σαν να έχει βγει από τους μύθους. Πίσω του απλώνεται το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, με τα ιστιοφόρα να πλέουν στην ηρεμία του ορίζοντα, δημιουργώντας μια εικόνα που συνδέει το ένδοξο παρελθόν με τη διαχρονική ομορφιά της Ελληνικής φύσης.

Η ανάμειξη με θαλασσινό νερό στο κρασί στην Αρχαία Ελλάδα φαντάζει περίεργη σήμερα. Όμως, αυτή η πρακτική οινοποίησης ξεκίνησε στην Αρχαία Ελλάδα. Οι Ρωμαίοι την αντέγραψαν αργότερα. Ποιοι ήταν οι λόγοι πίσω από αυτή τη συνήθεια; Ας δούμε την ιστορία της.

Η Μοναδική Γεύση και η Συντήρηση

Το θαλασσινό νερό έδινε στο κρασί μια ιδιαίτερη αλατότητα. Μάλιστα, αυτή η αλατότητα μαζί με τη γλυκύτητα του σταφυλιού έδιναν μια λεπτή γεύση, όπως για παράδειγμα, λίγο περισσότερο αλάτι στο φαγητό. Κατά τον ίδιο τρόπο, ενίσχυε και τη γεύση του κρασιού.

Επιπλέον, το θαλασσινό νερό διατηρούσε το κρασί περισσότερο. Το αλάτι είναι γνωστό για τις συντηρητικές του ιδιότητες. Αυτό ήταν κρίσιμο τότε, χωρίς ψύξη. Η πρακτική αυτή ακολούθησε τους αιώνες. Σήμερα, λίγοι οινοποιοί την εφαρμόζουν.

Η Οινοποιία στην Αρχαία Ελλάδα

Η αρχαία Ελλάδα είχε μεγάλη παράδοση στην οινοπαραγωγή. Επίσης, στην οινοποσία και το εμπόριο κρασιού. Το κλίμα ήταν ιδανικό. Το έδαφος βραχώδες και το θαλάσσιο εμπόριο ήταν ανεπτυγμένο.

Οι αρχαίοι Έλληνες έπιναν κρασί αναμεμειγμένο με νερό. Η αναλογία ήταν συνήθως 1:3. Είχαν ειδικά δοχεία για ανάμειξη και ψύξη. Το κρασί χωρίς νερό ήταν βάρβαρο. Το χρησιμοποιούσαν μόνο ως φάρμακο. Επίσης, ως τονωτικό στα ταξίδια.

---

Σύμφωνα με αρχαία γραπτά, έφτιαχναν κρασί. Συγκεκριμένα, αναμείγνυαν 50 μέρη μούστου με ένα μέρος θαλασσινού νερού. Μάλιστα, πολλοί πίστευαν ότι ο Διόνυσος δίδαξε αυτόν τον τρόπο. Γιατί, ο Διόνυσος είναι ο θεός του κρασιού. Επιπλέον, ο μύθος λέει ότι βρήκε καταφύγιο στη θάλασσα.

Το κρασί με θαλασσινό νερό ονομαζόταν ανθόσμιος οίνος. Αυτό σημαίνει κρασί που μυρίζει λουλούδια. Ο Φανίας ο Ερέσιος περιγράφει τη διαδικασία. «Ένα μέρος θαλασσινού νερού χύνεται σε πενήντα μέρη μούστου και μυρίζει σαν λουλούδι».

Ιστορικές Αναφορές και Σύγχρονες Εκφάνσεις

Ο Ρωμαίος ιστορικός Κάτων ο Πρεσβύτερος αναφέρει την πρακτική. Συγκεκριμένα, έγραψε για Έλληνες οινοποιούς. Αυτοί έριχναν θαλασσινό νερό στο κρασί. Ειδικότερα, οι οινοποιοί της Κω πρόσθεταν θαλασσινό νερό. Το έκαναν για να διατηρούν τα κρασιά τους.

Μάλιστα, ο Κάτων δίνει λεπτομέρειες για την πρακτική. Συνέλεγαν θαλασσινό νερό μακριά από την ακτή. Επίσης, η θάλασσα έπρεπε να είναι ήρεμη. Έτσι, το νερό είχε βέλτιστη περιεκτικότητα σε αλάτι. Επιπρόσθετα, στο βιβλίο του De Agri Cultura, ο Κάτων κατατάσσει τον αμπελώνα. Τον θεωρεί την πιο σημαντική πτυχή σε κάθε φάρμα.

Αντίστοιχα, σήμερα υπάρχει το κρασί Θαλασσίτης. Σημαίνει «κρασί της θάλασσας» στα Ελληνικά. Είναι μια ποικιλία λευκού κρασιού. Παρασκευάζεται από το ασύρτικο σταφύλι και μόνο στη Σαντορίνη. Η θαλασσίτιδα παράγεται από αμπελώνες σε βραχώδεις πλαγιές. Έχει πολύ χαρακτηριστική γεύση. Συγκεκριμένα, τα εσπεριδοειδή αναμειγνύονται με ορυκτά.

Επίσης, υπάρχει ο Θαλασσίτης Βυθισμένος. Αυτό το κρασί είναι λιγότερο γνωστό. Όμως, είναι διάσημο στους οινογνώστες. Είναι ένα ιδιαίτερο κρασί της Σαντορίνης. Παλαιώνει πέντε χρόνια σε βάθος 25 μέτρων στην ανοιχτή θάλασσα. Αυτό το κρασί έχει καπνιστή διάσταση. Είναι αρωματικό, με νότα υδρογονανθράκων. Η γεύση του έχει μαλακώσει. Δεν έχει καθόλου σημάδι οξείδωσης.

Η κληρονομιά του Θαλασσινού Κρασιού

Λοιπόν, η προσθήκη από θαλασσινό νερό στο κρασί στην Αρχαία Ελλάδα δεν ήταν τυχαία. Οι αρχαίοι Έλληνες συνδύασαν γεύση και ανάγκη συντήρησης. Δημιούργησαν έτσι έναν μοναδικό οίνο. Αυτή η παράδοση θυμίζει την ευρηματικότητά τους. Επίσης, τη σχέση τους με τη θάλασσα και το κρασί. Ακόμη και σήμερα, βρίσκουμε ίχνη αυτής της σοφίας. Τα σύγχρονα “θαλασσινά” κρασιά μας είναι περίπλοκα και μοναδικά.

---

Πηγή: greekreporter

Αρχαίοι Έλληνες

Αναστάσιος Ντίνος

Ασχολούμαι με την αρχαιολογία και την ιστορική έρευνα με έμφαση στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό. Στόχος μου είναι η ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς μέσα από τεκμηριωμένες μελέτες, ψηφιακή παρουσίαση και ανοιχτή πρόσβαση στη γνώση. Πιστεύω στη δύναμη της ιστορίας να εμπνέει το παρόν και να φωτίζει το μέλλον.

More by Αναστάσιος Ντίνος 

 

 

 https://arxaiaellinika.gr/archives/thalassino-nero-krasi-arxaia-ellada

 

Γιατί το καλοκαίρι πέφτει πολύ … κέρατο;

 Γιατί το καλοκαίρι πέφτει πολύ … κέρατο ;

Γιατί το καλοκαίρι είναι ο πρωταθλητής των διαζυγίων και των χωρισμών; Και για ποιους λόγους αυτήν την περίοδο αυξάνουν τα φουντώματα; Μια απλή εξήγηση είναι ότι βλέπουμε να περνούν από μπροστά μας γυναίκες και άντρες που φορούν ελάχιστα, έτσι είναι φυσικό να ανάβουμε πολύ πιο εύκολα…

Αν θέλετε και την επιστημονική εξήγηση η Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας παρουσιάζει μία ανάλυση, που απαντά στο ερώτημα γιατί οι άνθρωποι, ειδικά το καλοκαίρι το ρίχνουν στην απιστία…
Οι ειδικοί λένε πως οι άνθρωποι ανέκαθεν γνώριζαν πως στις διακοπές οι πειρασμοί για μια περιπέτεια εκτός της μόνιμης και συμβατικής σχέσης είναι κάτι σαν δικαίωμα (!) και σχεδόν ένας κανόνας ζωής που επιβεβαιώνεται από τις δικές μας αλλά και τις εμπειρίες των φίλων μας. Φαίνεται πως όλοι κάτι περιμένουν από τις περιπέτειες της καλοκαιρινών διακοπών.

 
Καλοκαίρι, Γυμνό και Σεξ
Το καλοκαίρι μπορεί σύμφωνα με τις ανθρωπολογικές προσεγγίσεις να ταυτίζεται με τις πιο πρωτόγονες δομές του ανθρώπινου εγκέφαλου, όπου το πιο γυμνό και εκτεθειμένο σώμα παραπέμπει στο πρωτόγονο μας κομμάτι.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού οι αναστολές και οι ηθικοί κοινωνικοί κανόνες παραμερίζονται για να εμφανιστεί μια πιο ζωώδης και εκρηκτική διάθεση για κατάκτηση των σωματικών ηδονών.
Η βιολογική βάση της ανθρώπινης σεξουαλικής συμπεριφοράς τους θερμούς μήνες μοιάζει να μας οδηγεί σε πιο επιθετικές και οργασμικές σεξουαλικές καταστάσεις, γιατί η φύση μας έχει προετοιμάσει για αναγνώριση των σωματικών σημάτων που προκαλούν σεξουαλική διέγερση.

 
Επιστροφή στα πρωτόγονα ένστικτα
Ο ρόλος του ιδρώτα και των φερορμονών που θεωρούνται τα αόρατα σημάδια της πρόκλησης, ίσως να παίζουν ένα πολύ πιο σημαντικό ρόλο, παρά το ότι δεν είναι σαφώς περιγεγραμμένα, γιατί ακριβώς ακουμπούν στις αρχαϊκές δομές του εγκεφάλου μας, ο οποίος δε διαφέρει πολύ από τους προγόνους μας της ζούγκλας, που ως γνωστό βρίσκουν το σύντροφό τους μόνο από την οσμή της περιόδου του θηλυκού.
Αρα τους θερμούς μήνες γινόμαστε πιο ζωώδεις με λιγότερες κοινωνικές αναστολές, επομένως και πιο επιρρεπείς στην ελεύθερη σεξουαλική ζωή, που οδηγεί στην απιστία. Η πίστη είναι ούτως ή άλλως μια ηθική επιταγή και ένα συμβόλαιο που συγκρατεί τη σχέση δύο ανθρώπων, χωρίς όμως να προϋποθέτει την σεξουαλική επιθυμία.

 
Σπάζοντας τους κανόνες
Η κοινωνική εξήγηση του φαινομένου της απιστίας στηρίζεται στην έντονη ανάγκη του ανθρώπου για περιπέτεια, για φυγή από την καθημερινότητα. Ο κοινωνικός άνθρωπος είναι πιεσμένος από συμβάσεις και θεσμούς, που ως ένα βαθμό κάνουν πιο ανθρώπινη τη ζωή μας, γιατί αν επικρατούσαν μόνο τα ένστικτα θα υπήρχε ένας καθημερινός πόλεμος όλων εναντίον όλων, ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα.
Ο καθωσπρεπισμός όμως έχει και την αρνητική πλευρά του: Δημιουργεί στον άνθρωπο την ανάγκη να σπάσει τους πολιτισμικούς κανόνες οι οποίοι αρνούνται την ζωική μας φύση και εξυμνούν την την πνευματική ανάταση (βλέπε καταξίωση του έρωτα και καταδίκη της σωματικής του έκφρασης ως χυδαίας).

 
Ο άλλος «καλοκαιρινός» εαυτός μας
Ο μέσος όρος του πολιτισμένου σημερινού ανθρώπου έχει την ανάγκη να ξεφύγει από τα στερεότυπα που κληρονομεί από τις κοινωνικές του διαστάσεις. Η παραβίαση του κανόνα μοιάζει να είναι εξίσου αναγκαία και σημαντική για το υπερτροφικό εγώ του.
Το καλοκαίρι, μακριά από τους περιορισμούς της κοινωνικότητας, ο άντρας και η γυναίκα οδηγείται σε μια ανάγκη να δοκιμαστεί και να δοκιμάσει τα όριά του/της. Η ψυχολογική εξήγηση της καλοκαιρινής απιστίας έχει να κάνει με το κενό που θέλει να καλύψει ο κάθε άνθρωπος, αφού γεννιέται και πεθαίνει προσπαθώντας να το γεμίσει με επιθυμίες, ανεκπλήρωτες τις περισσότερες φορές.
Το καλοκαίρι όλοι γίνονται για τις ημέρες των διακοπών πολύ πιο τολμηροί από ό,τι συνήθως είναι. Ολοι υποδύονται κάτι ιδανικότερο και διαφορετικό από αυτό που είναι στην πραγματικότητα…
Γιατί όπως έγραψε και ο Νίτσε, «ευτυχώς που έχουμε την απάτη για να μην πεθάνουμε από την αλήθεια της ζωής».

 

 http://www.eviatop.eu/2015/08/blog-post_777.html?m=1

 

Ο σουφφραζέττος...

 Ο σουφφραζέττος

Σύμφωνα με το άρ. 4 παρ. 2 του Συντάγματος «Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις», όπου τα «ίσα» αναφέρεται, κατά την ορθή ερμηνεία, σε όμοια μεταχείριση των ομοίων και ανόμοια των ανομοίων, επιτρέπει δηλαδή την άνιση μεταχείριση όπου απουσιάζει η κρίσιμη κανονιστική ομοιότητα. Κατά τα άλλα, η δική μου ερμηνεία είναι ότι όχι μόνο οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους Έλληνες, αλλά ισχύει και το αντίστροφο: και οι Έλληνες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις με τις Ελληνίδες. Η ισότητα είναι μαθηματικώς μια αμφίδρομη ταυτότητα. Αυτονότητα πράγματα ε;

Όχι βέβαια.

Σήμερα, στην φαιδρά πατρίδα μας, το γυναικείο φύλο απολαμβάνει αρκετά μεγάλης συμβολικής και πρακτικής αξίας προνόμια, τα οποία δεν έχουν θέση σε ένα κράτος με πραγματική ισότητα ενώπιον του νόμου και πραγματική αποστροφή προς κάθε έμφυλη διάκριση.

Δεν θα αναφερθώ σε οντικά ζητήματα, αλλά αποκλειστικά σε κανονιστικά. Δεν με νοιάζει ποιος πλένει τα πιάτα στο σπίτι και ποιος φέρνει τις παντόφλες, ποιος είναι ο κουβαλητής και ποιος καθαρίζει για λογαριασμό του άλλου με την αρειμάνια μαγκιά του, ποιος ξεσκατώνει το μωρό και ποιος σκίζει τα ξύλα για την σόμπα. Αυτά είναι δουλειά των κοινωνιολόγων του δικαίου, των εγκληματολόγων και των μεσημβρινών εκπομπών κλάψας.

Απαριθμώ λοιπόν τις σεξιστικές, ρατσιστικές υπέρ των γυναικών ρυθμίσεις του ισχύοντος ελληνικού δικαίου (οι οποίες σημειωτέον δεν καλύπτονται ούτε ως λεγόμενες «θετικές διακρίσεις» από το άρ. 116 παρ. 2 Συντ., γιατί ισχύουν από παλιά), τις οποίες φυσικά καμία οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν έκανε ποτέ τον κόπο να καταγγείλῃ:

Οι γυναίκες δεν στρατεύονται, κατά παράβαση του άρ. 4 παρ. 6 Συντ. Οι άντρες ναι.

Οι γυναίκες δικαιούνται άδεια μητρότητας. Οι άντρες όχι.

Οι γυναίκες, τέκνα συνταξιούχων αποβιωσάντων δημοσίων υπαλλήλων, δικαιούνται την σύνταξή τους. Οι άντρες όχι.

Οι γυναίκες συνταξιοδοτούνται αρκετά χρόνια νωρίτερα από τους άντρες. Ευτυχώς όχι για πολύ ακόμα.

Οι γυναίκες (όχι απλώς οι μητέρες!) δικαιούνται να διασωθούν πρώτες σε περίπτωση φυσικών καταστροφών, πλημυρών, ναυαγίων κ.τ.τ. Οι άντρες όχι.

Εκείνο που φαίνεται να διαφεύγει την κατανόηση των δήθεν υπερασπιστών των γυναικείων δικαιωμάτων είναι το εξής: όλες αυτές οι διατάξεις θεσπίστηκαν σε εποχές στις οποίες κυριαρχούσε ένα ωρισμένο κοσμοείδωλο της γυναίκας. Η γυναίκα ήταν αδύναμη, φιλάσθενη, με ανίσχυρη βούληση, χρειαζόταν πάντα ένα ισχυρό προστάτη, κάτι σαν ένα μεγάλο μωρό δηλαδή. Οι διατάξεις που ευνοούσαν τον άντρα αφέντη, τον άντρα κεφαλή, τον άντρα πολεμιστή, τον άντρα δημιουργό αντικατοπτρίζονταν σε σύστοιχες διατάξεις προωρισμένες για την προστασία της γυναίκας εξαρτήματος, της γυναίκας υπηκόου, της γυναίκας παιδομηχανής. Το ίδιο ακριβώς κοσμοείδωλο εξακολουθούν να αναπαράγουν και σήμερα, παρά την συνταγματική επιταγή της ισότητας των φύλων, την οποία στο νομοθετικό επίπεδο περιφρονούν. Δεν ξέρω αν η κοινωνία έχῃ ωριμάσει αρκετά για να αποδεχθῄ την πλήρη ισότητα, ξέρω όμως ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος νομικώς.

Η προίκα μπορεί να καταργήθηκε, αλλά τα προικιά της ανισότητας ζουν και βασιλεύουν.

posted by Αθ. Αναγνωστoπουλος at 12:19 

 https://synistologio.blogspot.com/2007/08/blog-post.html

Η κορύφωση της ανθρώπινης πνευματικής δραστηριότητας εμφανίζεται γύρω στην ηλικία των 70 ετών!

 Η κορύφωση της ανθρώπινης πνευματικής δραστηριότητας εμφανίζεται γύρω στην ηλικία των 70 ετών!

    Ο διευθυντής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Τζορτζ Ουάσιγκτον υποστηρίζει ότι ο εγκέφαλος ενός ηλικιωμένου είναι πολύ πιο πρακτικός από ό,τι πιστεύεται συνήθως. Σ' αυτή την ηλικία, η αλληλεπίδραση του αριστερού και του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου γίνεται αρμονική, γεγονός που διευρύνει τις δημιουργικές μας δυνατότητες. 

Γι’ αυτό ανάμεσα σε άτομα άνω των 60 ετών μπορείτε να βρείτε πολλές προσωπικότητες που μόλις ξεκίνησαν τις δημιουργικές τους δραστηριότητες. 

 The Brain of an Older Person is More Productive    

    Φυσικά, ο εγκέφαλος δεν είναι πλέον τόσο γρήγορος όσο ήταν στη νεανική ηλικία. Ωστόσο, αποκτά ευελιξία. Επομένως, με την ηλικία, είναι πιο πιθανό να παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις και λιγότερο εκτεθειμένοι σε αρνητικά συναισθήματα. 

Η κορύφωση της ανθρώπινης πνευματικής δραστηριότητας εμφανίζεται γύρω στην ηλικία των 70 ετών, όταν ο εγκέφαλος αρχίζει να λειτουργεί με πλήρη ισχύ.

    Με την πάροδο του χρόνου, η ποσότητα της μυελίνης στον εγκέφαλο αυξάνεται, μια ουσία που διευκολύνει την ταχεία διέλευση των σημάτων μεταξύ των νευρώνων. Λόγω αυτού, οι πνευματικές ικανότητες αυξάνονται κατά 300% σε σύγκριση με τον μέσο όρο.

Ενδιαφέρον είναι επίσης το γεγονός ότι μετά από 60 χρόνια ένα άτομο μπορεί να χρησιμοποιεί 2 ημισφαίρια ταυτόχρονα. Αυτό σας επιτρέπει να λύσετε πολύ πιο περίπλοκα προβλήματα.

    Ο καθηγητής Monchi Uri, από το Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, πιστεύει ότι ο εγκέφαλος των ηλικιωμένων επιλέγει το μονοπάτι που καταναλώνει λιγότερη ενέργεια, εξαλείφει τα περιττά και αφήνει μόνο τις σωστές επιλογές για να λύσει το πρόβλημα. 

    Διεξήχθη μια μελέτη στην οποία συμμετείχαν διαφορετικές ηλικιακές ομάδες. Οι νέοι ήταν πολύ μπερδεμένοι όταν περνούσαν τα τεστ, ενώ όσοι είναι άνω των 60 ετών πήραν τις σωστές αποφάσεις.
    Τώρα, ας δούμε τα χαρακτηριστικά του εγκεφάλου μεταξύ 60 και 80 ετών. 

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΕΝΟΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥ

    Οι νευρώνες του εγκεφάλου δεν πεθαίνουν, όπως λένε όλοι γύρω σας. Οι μεταξύ τους σχέσεις απλώς εξαφανίζονται αν δεν ασχοληθεί κανείς με διανοητική εργασία.
Η απόσπαση της προσοχής και η λήθη προκύπτουν λόγω της υπερπληθώρας πληροφοριών. 

Επομένως, δεν χρειάζεται να εστιάσετε όλη σας τη ζωή σε περιττά μικροπράγματα.
    Από την ηλικία των 60 ετών, ένα άτομο όταν παίρνει αποφάσεις δεν χρησιμοποιεί μόνο το ένα ημισφαίριο του εγκεφάλου, όπως οι νέοι, αλλά και τα δύο.

Συμπέρασμα: 

Εάν ένα άτομο ακολουθεί έναν υγιεινό τρόπο ζωής, είναι κινητό, έχει βιώσιμη σωματική δραστηριότητα και είναι πλήρως διανοητικά δραστήριο, οι διανοητικές ικανότητες ΔΕΝ μειώνονται με την ηλικία, απλώς αναπτύσονται φτάνοντας στο αποκορύφωμά του στην ηλικία των 80-90 ετών. 

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ:
1) Μη φοβάσαι τα γηρατειά. 

2) Προσπαθήστε να αναπτυχθείτε πνευματικά. 

3) Μάθετε νέες χειροτεχνίες, κάντε μουσική, μάθετε να παίζετε μουσικά όργανα, ζωγραφίστε εικόνες ! Χορός !
4) Ενδιαφέρεστε για τη ζωή, συναντήστε και επικοινωνήστε με φίλους, κάντε σχέδια για το μέλλον, ταξιδέψτε όσο καλύτερα μπορείτε.

5) Μην ξεχνάτε να πηγαίνετε σε μαγαζιά, καφετέριες, παραστάσεις.
6) Μην σιωπάς μόνος σου, είναι καταστροφικό για κανέναν.
7) Να είσαι θετικός, να ζεις πάντα με τη σκέψη: παρακάτω: "όλα τα καλά πράγματα είναι ακόμα μπροστά μου!"

Παρακαλούμε δώστε αυτές τις πληροφορίες στην οικογένεια και τους φίλους σας ηλικίας 60, 70 και 80 ετών, ώστε να είναι περήφανοι για την ηλικία τους. 😉 

 

https://alkimoi.blogspot.com

Όταν ο δικηγόρος συνάντησε τον δάσκαλό του (κυριολεκτικά!)

 Όταν ο δικηγόρος συνάντησε τον δάσκαλό του (κυριολεκτικά!)

 Ο δικηγόρος απομακρύνεται απογοητευμένος και σκεπτικός, καθώς ο δάσκαλος του θυμίζει ποιος έχει το πάνω χέρι στην εξυπνάδα...

Λένε πως αν προσπαθήσεις να πιάσεις κορόιδο έναν Κρητικό, μάλλον θα βγεις ζημιωμένος. Αν αυτός ο Κρητικός είναι και ο παλιός σου δάσκαλος... τότε απλά άλλαξε χωριό!

Η ιστορία αυτή βασίζεται σε μια γλυκιά παιδική ανάμνηση της συζύγου μου, όπως της την είχε διηγηθεί ο πατέρας της. Αφού διαμορφώθηκε και εμπλουτίστηκε κατάλληλα, τη μοιραζόμαστε σήμερα μαζί σας...

Σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης, ένας γνωστός και «διαβασμένος» δικηγόρος προσπαθούσε καιρό να ξεφορτωθεί ένα μικρό χωράφι. Το κομμάτι αυτό ήταν όλο πέτρες και ξερόχορτα, κι είχε μόνο ένα καλό: ένα παλιό, βαθύ πηγάδι με γάργαρο νερό.

Όσο κι αν επιστράτευε τη νομική του ευγλωττία, αγοραστής δεν φαινόταν στον ορίζοντα. Για καλή του τύχη όμως, ο γείτονας που είχε το διπλανό, περιποιημένο κτήμα, ήταν ο δάσκαλος του χωριού. Ο δάσκαλος σκέφτηκε ότι το νερό θα του ήταν χρήσιμο, πήγε, βρήκε τον δικηγόρο, τα βρήκαν στην τιμή, έπεσαν οι υπογραφές και το ντιλ έκλεισε.

Πέρασαν μερικές μέρες, αλλά ο δικηγόρος δεν μπορούσε να ησυχάσει. Η πονηριά του δεν τον άφηνε να χαρεί τα λεφτά. «Φτηνά το έδωσα το κτήμα», έλεγε από μέσα του. «Πρέπει να βρω έναν τρόπο να βγάλω κι άλλα!»
Έβαλε λοιπόν το καλό του κοστούμι, πήρε το πιο σοβαρό ύφος του και χτύπησε την πόρτα του δασκάλου.

«Καλημέρα, δάσκαλε!», ξεκινάει όλο αέρα. «Όπως πολύ καλά ξέρεις, σου πούλησα το χωράφι με το πηγάδι. Αν διαβάσεις όμως προσεκτικά το συμβόλαιο, δεν γράφει πουθενά ότι σου πούλησα και το νερό! Ήρθα λοιπόν να εισπράξω τα χρήματα για την κατανάλωση που έχεις κάνει τόσες μέρες...»

Ο δάσκαλος, χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του, τον κοίταξε πάνω από τα γυαλιά του, χαμογέλασε ήρεμα και του απαντά:

«Μα πράγματι, σύντεκνε! Καλά που ήρθες, γιατί κι εγώ θα ερχόμουν να σε βρω για ένα παρόμοιο ζήτημα...»

«Για πες μου, τι συμβαίνει;», ρώτησε ο δικηγόρος, νομίζοντας ότι το θύμα είχε πέσει στη φάκα.

«Να, βλέπεις, εγώ το νερό του πηγαδιού δεν το χρειάζομαι!», είπε ο δάσκαλος με απόλυτη ηρεμία. «Και με δεδομένο ότι το δικό σου νερό βρίσκεται αυτή τη στιγμή μέσα στο δικό μου το πηγάδι, έλεγα να συζητήσουμε το θέμα του ενοικίου που θα πρέπει να μου καταβάλλεις κάθε μήνα για τον χώρο που μου καταλαμβάνεις!»

Ο δικηγόρος έμεινε στήλη άλατος. Οι παράγραφοι, τα άρθρα και οι νομικές ντρίμπλες εξαφανίστηκαν με μιας από το μυαλό του.

«Ε... να με συμπαθάς, δάσκαλε, αλλά ένα αστείο σου έκανα!», τραύλισε μαζεύοντας τα χαρτιά του και ετοιμάστηκε να γίνει καπνός.

Τότε ο δάσκαλος τον έπιασε απαλά από τον ώμο και, με εκείνο το γνώριμο βλέμμα της σχολικής αίθουσας, του έριξε τη χαριστική βολή:

«Στο καλό, δικηγόρε... Και μην ξεχνάς: στα δικά μου τα θρανία κάθισες πριν πας να σπουδάσεις!» 

---

* Η συνοδευτική εικόνα της ανάρτησης είναι μια ψηφιακή δημιουργία που υλοποιήθηκε με τη βοήθεια εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης

https://www.kiosterakis.gr/plus/diafora/istories/2148-otan-o-dikigoros-synantise-ton-daskalo-tou-kyriolektika

Χειρουργοί από τόν άλλο κόσμο ! MARINA from Andros ...

 Χειρουργοί από τόν άλλο κόσμο ! MARINA from Andros ...

Ή θαυματουργική εικόνα τής Αγίας  Μαρίνας στό νησί τής Άνδρου ! Πώς η Αγία Μαρίνα υπέγραψε στο βιβλίο ιατρών του Αμερικανικού Νοσοκομείου ώς Marina from Andros ( Μαρίνα από την Άνδρο...) !

ΕΝΑ  ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ  ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ !

Πολλές φορές στήν ζωή μας, σάν συνειδητοί Χριστιανοί, επικαλούμεθα τόν Θεό καί τούς Αγίους Του.

Αυτό λοιπόν έκανε καί μια οικογένεια από την Κύπρο, γνωστή από τις τηλεοπτικές εκκλήσεις της πριν  δύο χρόνια, για την εξεύρεση δότη προκειμένου να βρεθεί μόσχευμα για εγχείρηση στο μικρό παιδί τους, τον Ανδρέα που έπασχε από λευχαιμία. Μόσχευμα βρέθηκε και οι γονείς ετοιμάσθηκαν για να ταξιδεύσουν στις ΗΠΑ, όπου θα γινόταν η λεπτή χειρουργική επέμβαση μεταμόσχευσης μυελού.

Όλοι θυμόμαστε τότε την αγωνία της οικογένειας του Βάσου Βασιλείου από τη Λεμεσό και τις καθημερινές εκκλήσεις τους στον Χριστό μας για να σώσει το παιδί τους.

Πριν λοιπόν ξεκινήσουν για την εγχείρηση οι γονείς άκουσαν για τα θαύματα της Αγίας Μαρίνας και πήραν την πρωτοβουλία να τηλεφωνήσουν στο μοναστήρι τής Αγίας Μαρίνας στην Άνδρο και να ζητήσουν την ευλογία Της.

Στο τηλέφωνο ο ηγούμενος της Μονής αρχιμανδρίτης Κυπριανός υποσχέθηκε πως θα προσευχηθεί στην Αγία και ευχήθηκε στους γονείς να έχει το παιδί την Αγία Μαρίνα στο χειρουργείο για βοήθεια. Πράγματι με την ευχή του ηγουμένου Κυπριανού στις αποσκευές τους και με ακράδαντη την πίστη για τη βοήθεια της Αγίας Μαρίνας οι δύο γονείς και ο μικρός Ανδρέας μετέβησαν στις ΗΠΑ.

Μετά τις καθιερωμένες προκαταρκτικές εξετάσεις προετοιμασίας ο μικρός Ανδρέας εισήλθε για την πραγματικά πολύ σοβαρή και λεπτή εγχείρηση.

Λίγη ώρα όμως πριν από το χειρουργείο παρουσιάστηκε στον ιατρό που θα χειρουργούσε τον μικρό Ανδρέα, μία γυναίκα...

                                    +++++++++++++++++++++++

Είπε πως είναι γιατρός και παρακάλεσε να παρακολουθήσει την εγχείρηση, επειδή ήταν προσωπική ιατρός του μικρού Ανδρέα. Η συζήτηση της γυναίκας με τον χειρούργο έδειχνε πως κατείχε την ιατρική επιστήμη και δεν άφηνε καμιά αμφιβολία στο χειρούργο να σκεφτεί πως δεν είναι ιατρός.

Εκείνος πάντως της είπε πως δεν επιτρέπεται να βρίσκεται στο χειρουργείο ξένος ιατρός και πως αποτελούσε πρακτική της ιατρικής του ομάδας να μην μετέχουν άλλοι στις λεπτές αυτές εγχειρήσεις. Η επιμονή όμως της γυναίκας έκαμψε την αρχική αδιαλλαξία του χειρούργου. Της ζήτησε να αφήσει τα στοιχεία της στη γραμματεία και να εισέλθει στη συνέχεια στο χειρουργείο μαζί του.

Έτσι και έγινε.

Η άγνωστη ιατρός εισήλθε στο χειρουργείο και όχι απλώς παρακολουθούσε αλλά συμμετείχε ενεργά στην εγχείρηση του μικρού Ανδρέα. Αρκετές φορές μάλιστα έδωσε τις κατευθύνσεις για το πώς έπρεπε να προχωρήσει η επέμβαση. Όλα πήγαν καλά και ο γιατρός αφού την ευχαρίστησε εξήλθε του χειρουργείου.

Το ζεύγος Βασιλείου έτρεξε να πληροφορηθεί για το πώς πήγε η εγχείρηση. «Όλα πήγαν πολύ καλά» τους είπε. Και πρόσθεσε: «Δεν μπορώ όμως να καταλάβω πως είχατε μια τέτοια γιατρό για το παιδί σας και ήλθατε σε μένα;»

Οι γονείς έκπληκτοι του απάντησαν ότι δεν είχαν φέρει κάποια γιατρό και δεν γνωρίζουν κάτι σχετικό. Ο χειρούργος όμως επέμενε και τους είπε πως όταν εξήλθε από το χειρουργείο η γιατρός του μικρού Ανδρέα, παρέμεινε για λίγο μέσα με την υπόλοιπη ιατρική ομάδα. Ως εκ τούτου κάπου εκεί γύρω έπρεπε να είναι και τους προέτρεψε να τη συναντήσουν.

Μάταια όμως έψαχναν να τη βρουν. Η γιατρός είχε εξαφανισθεί...

Σκέφθηκαν πως θα έφυγε και πήγαν μετά την προτροπή του χειρούργου στη γραμματεία να ζητήσουν τα στοιχεία της προκειμένου να την ευχαριστήσουν. Πίστευαν πως ίσως κάποια γιατρός από την Ελλάδα, ή την Κύπρο ευαισθητοποιήθηκε και ταξίδευσε στις ΗΠΑ για να συμβάλλει στην λεπτή χειρουργική επέμβαση.

   MARINA  FROM  ANDROS... 

Με έκπληξη διαπίστωσαν πως η άγνωστη γυναίκα ιατρός είχε υπογράψει με το όνομα Μαρίνα από την Άνδρο    ( Marina from Andros).

Δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν. Στέκονταν επί αρκετή ώρα αμήχανοι μπροστά στο θαύμα της Αγίας Μαρίνας. Τα δάκρυα ευγνωμοσύνης και χαράς πλημμύρισαν τα μάτια τους.

Θυμήθηκαν αυτό που τους είχε πει ο σεβαστός γέροντας και ηγούμενος της ομώνυμης Ιεράς Μονής. " Πηγαίνετε στην Αμερική και εύχομαι η Αγία Μαρίνα να είναι μέσα στο χειρουργείο "

Την απερίγραπτη χαρά τους για την επιτυχή έκβαση της εγχείρησης και την επαναφορά της υγείας του μικρού Ανδρέα τη μετέφεραν στα ΜΜΕ μιλώντας για το αληθινό θαύμα.

Από τότε έβαλαν ως τάμα να βρίσκονται πάντοτε οικογενειακώς στην Άνδρο την ημέρα της μνήμης της Αγίας Μαρίνας. Έτσι και πράττουν, ενώ όπως ανέφερε μοναχός της Μονής με τον οποίο συνομιλήσαμε δύο φορές, στα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, η οικογένεια Βασιλείου μεταβαίνει τακτικά από τη Λεμεσό κάθε καλοκαίρι στην Άνδρο για να ευχαριστήσει την Αγία Μαρίνα, που έσωσε τον μικρό Ανδρέα.

Ουδέποτε λοιπόν απουσίασαν τα θαύματα των Αγίων από τη ζωή τής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, και είθε ο Πανάγαθος Θεός, ό Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός, να μας ενισχύει την πίστη μας με τα θαύματα των Αγίων μας.

(Ευχαριστούμε θερμώς την κ. Κυριακοπούλου Σπυριδούλα, συνταξιούχο ιατρό, που είχε την ευγενή καλοσύνη να μας ενημερώσει για το ανωτέρω θαύμα. Θερμές ευχαριστίες στον ηγούμενο της Ιεράς Μονής και στην αδελφότητα για τις διευκρινίσεις και τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τους θέσαμε.)

Το τηλέφωνο της Ιεράς Μονής, Αγίας Μαρίνης Άνδρου είναι : 2282024074.

 https://www.kivotoshelp.gr/index.php/erxomaste-menu/3001-xeirourgoi-apo-ton-allo-kosmo-marina-from-andros

Ἡ ματαιοδοξία τῶν καλοκαιρινῶν διακοπῶν

 Ἡ ματαιοδοξία τῶν καλοκαιρινῶν διακοπῶν

Φαραντάκης Πέτρος

Δρ. Φιλοσοφίας

Οἱ καλοκαιρινὲς διακοπὲς μοιάζουν νὰ ἔχουν ὑποκαταστήσει τὴ σιωπηλὴ ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ὕπαρξη ἀπὸ μιὰ ἐξωτερικὴ ἀνάγκη γιὰ ἀπόδραση. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ἐξαντλημένος ἀπὸ τὸ ἄγχος τοῦ νὰ εἶναι ἀποδοτικός, στρέφεται στὶς διακοπὲς ὅπως ὁ διψασμένος στὴν ὄαση. Ἀλλὰ συχνὰ δὲν ἀναζητᾷ ξεκούραση. Ἀναζητᾷ νόημα, καὶ τὸ ἀναζητᾷ μὲ τοὺς ὅρους τῆς ἀπόσπασης: ἀλλάζοντας τὸ ὀπτικὸ πεδίο, τὶς παρέες, τὰ τοπία. Δὲν τολμᾷ νὰ σταθεῖ ἀπέναντι στὸ ἐρώτημα ποὺ τὸν ἀκολουθεῖ σιωπηλά: ποιός εἶμαι ὅταν ὅλα παύουν; Ὁ Κίρκεγκορ ἔλεγε ὅτι τὸ ἄγχος εἶναι ἡ ζάλη τῆς ἐλευθερίας. Αὐτὸ τὸ ἄγχος ἐμφανίζεται συχνὰ μέσα στὶς διακοπὲς ̇ ὄχι ἐπειδὴ δὲν ἔχουμε τί νὰ κάνουμε, ἀλλὰ ἐπειδή, γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ καιρό, δὲν μᾶς ἐπιβάλλεται τί νὰ κάνουμε. Ἐκεῖ, χωρὶς πρόγραμμα, χωρὶς ρόλους, χωρὶς παραγωγικὴ λειτουργία, ἐμφανίζεται ἡ ἐλευθερία ὡς βάρος. Καὶ μαζί της, ἡ ἀμηχανία. Ὁ ἑαυτός μας, στερημένος ἀπὸ τὶς καθημερινές του ἀποδράσεις, ἐμφανίζεται γυμνὸς καὶ σιωπηλός. Δὲν εἶναι ὅλοι ἕτοιμοι νὰ τὸν δοῦν.

Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, οἱ σχέσεις ποὺ μᾶς συνοδεύουν δοκιμάζονται. Ἡ φιλία, ὅταν δὲν στηρίζεται στὴν ἀλήθεια ἀλλὰ στὴν ἀνάγκη ἢ τὴ συνήθεια, δὲν ἀντέχει τὴ διαρκῆ παρουσία τοῦ ἄλλου. Ὁ ἕνας γίνεται βάρος γιὰ τὸν ἄλλον, ὄχι ἐπειδὴ ὑπάρχει κακία, ἀλλὰ γιατί ἡ κοινὴ ζωὴ χωρὶς βαθύτερο θεμέλιο φθείρει. Ὁ Χάϊντεγκερ μιλοῦσε γιὰ τὴν καθημερινότητα ὡς μιὰ πτώση στὸ ἐσύ, στὴν ἑτεροκαθοριζόμενη ὕπαρξη. Στὶς διακοπές, αὐτὴ ἡ πτώση συνεχίζεται, συχνὰ χωρὶς νὰ τὴν ἀντιλαμβανόμαστε. Ἁπλῶς ἀλλάζει τὸ σκηνικό, ὄχι τὸ βάθος. Καὶ πλάι σὲ αὐτό, ἔρχεται ἡ ὑλικὴ ματαιότητα. Ἡ οἰκονομικὴ αἱμορραγία, ἡ ἀνάγκη ἐπίδειξης, ἡ ἀναμονὴ σὲ λιμάνια καὶ ἀεροδρόμια, ἡ τυραννία τοῦ νὰ φαίνεται ὅτι περνᾶμε καλά. Ὁ Καμὺ ἔγραφε πὼς ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος θέλει νὰ ζήσει χωρὶς νὰ αἰσθάνεται τὸν βράχο. Ἀλλὰ ὁ βράχος εἶναι πάντα ἐκεῖ. Ἡ κόπωση, ἡ ἀνία, ἡ δυσκολία νὰ εἴμαστε μόνοι ἢ μαζί. Ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι ἀποτυχίες τῶν διακοπῶν. Εἶναι καθρέφτες τῆς ὑπαρξιακῆς μας κατάστασης.

Οἱ διακοπὲς δὲν μᾶς προσφέρουν ἁπλῶς χρόνο ἐλευθερίας. Μᾶς προσφέρουν τὴν εὐκαιρία νὰ δοῦμε τί θὰ κάνουμε μὲ τὴν ἐλευθερία μας καθ’ ἑαυτήν. Ὅταν δὲν ὑπάρχουν ἐξωτερικὲς ἐπιταγές, ἡ ἀλήθεια τοῦ ἑαυτοῦ γίνεται πιὸ καθαρή. Ἂν ἡ σιωπὴ μᾶς βαραίνει, ἂν ἡ παρέα μᾶς ἐξαντλεῖ, ἂν ἡ ἴδια ἡ παρουσία μας φαίνεται ἄβολη, τότε ἴσως αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ ἀλλάξει δὲν εἶναι ὁ προορισμός, ἀλλὰ ἡ σχέση μας μὲ τὴν ὕπαρξή μας. Δὲν ὑπάρχει καμία ἐγγύηση πὼς ἕνα ταξίδι μᾶς σώζει. Ὅπως γράφει ὁ Κίρκεγκορ, ἡ περιπλάνηση στὸ χῶρο δὲν εἶναι ἀπόδραση ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση. Ἡ πραγματικὴ κίνηση δὲν εἶναι γεωγραφική, ἀλλὰ ὑπαρξιακή. Καὶ αὐτὴ ξεκινᾷ ὅταν σταματᾶμε νὰ δραπετεύουμε ἀπὸ ὅ,τι ἤδη εἴμαστε. Ὁ μόνος οὐσιαστικὸς προορισμὸς εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ στὸν ἑαυτὸ̇̇ν ̇ ὄχι ὡς καταφύγιο αὐτάρκειας, ἀλλὰ ὡς ἀφετηρία γιὰ μιὰ αὐθεντικότερη συνύπαρξη μὲ τοὺς ἄλλους καὶ τὸν χρόνο. Καὶ ἂν κάτι μπορεῖ νὰ μᾶς δώσει ἡ σιωπὴ ἑνὸς καλοκαιρινοῦ ἀπογεύματος, εἶναι τὸ ἐρώτημα ποὺ στὰ ἀλήθεια ἔχει σημασία: Ζῶ αὐτὸ ποὺ ἔχει νόημα γιὰ μένα, ἢ αὐτὸ ποὺ μοῦ μάθανε νὰ ἀναζητῶ;

 https://agiazoni.gr/i-mataiodoxia-ton-kalokairinon-diakopon/

Σημείωση δική μου:

Καλό μήνα σε όλους και καλές διακοπές !