Το Γουδί και το Γουδή

 Το Γουδί και το Γουδή

Μια και τελειώνει η χρονιά, καλό είναι να ξοφλάμε μερικά χρέη, ώστε να μας βρει ο καινούργιος χρόνος με όσο γίνεται πιο ελαφριά τα κατάστιχα. Κι όταν λέω χρέη δεν εννοώ τα οικονομικά, που όσο μπορεί δεν τα βγάζει κανείς σε κοινή θέα, εννοώ τα αρθρογραφικά μου χρέη, που προκαλούνται όταν η συζήτηση έρθει σε ένα θέμα και πω αστόχαστα «αυτό αξίζει χωριστό άρθρο» ή, ακόμα χειρότερα, «για το θέμα αυτό χρωστάω να γράψω ειδικό άρθρο» ή κάτι τέτοιο, και με το δίκιο σας κάποιοι μετά μου το θυμίζετε. Κι ένα από τα άρθρα που πάνω από μια φορά το έχω υποσχεθεί, είναι για το Γουδί, τη γειτονιά της Αθήνας, για την οποία, εδώ και μερικά χρόνια, οι αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων έχουν επίσημα (αν δεν κάνω λάθος) υιοθετήσει την ορθογραφία «Γουδή», ύστερα από εκστρατεία της κ. Βασιλικής Καραγιάννη, μεταφράστριας και κατοίκου της περιοχής. Οπότε, το σημερινό άρθρο θα προσπαθήσει να εξοφλήσει αυτό το χρέος.

Δεν ξέρω αν στην περίπτωση του Γουδιού μπορούμε να μιλάμε για μετονομασία του τοπωνυμίου, όπως εκείνες που γίνονταν παλιότερα κατά συρροή σε ξενικά κυρίως τοπωνύμια, τάση βέβαια που ακόμα συνεχίζεται (η Λούτσα δεν είναι πολύς καιρός που έγινε επισήμως Αρτέμιδα), εφόσον στο Γουδί δεν έχουμε παρά αλλαγή της ορθογραφίας, σε ένα και μόνο γράμμα, και όσο και να πεις η ορθογραφία είναι κάτι μάλλον δευτερεύον (αν και, κρίνοντας από τον ηθικό πανικό για το αβγό/αυγό, το τρένο/τραίνο, τον Σέξπιρ/Σαίξπηρ και κυρίως την ορθοπ*δική, πάρα πολλοί δίνουν πρωτεύουσα σημασία σε αυτό το μάλλον δευτερεύον θέμα). Πάντως, η ορθογραφική αλλαγή δεν είναι και τόσο αθώα, αφού το παλιό Γουδί κλινόταν, αν και όχι πάντοτε, ενώ το σημερινό είναι άκλιτο, και επιπλέον η γενική διεκδικεί τα δικαιώματά της, κι έτσι δεν είναι σπάνιο να βλέπει κανείς καινοφανή γλωσσικά τέρατα για «το κίνημα στου Γουδή», ενώ τα προηγούμενα 100 χρόνια λέγαμε και γράφαμε για το «κίνημα στο Γουδί» και φωνάζαμε «οι προδότες στο Γουδί».

Η αλλαγή φαίνεται πως έγινε το 2006, πρώτα από τον ΟΑΣΑ που μετονόμασε τις γραμμές των λεωφορείων και στη συνέχεια από τις υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων, ύστερα από επίμονη και πολύχρονη προσπάθεια της κ. Καραγιάννη, δείγμα της οποίας είναι το παρακάτω γράμμα που δημοσιεύτηκε το 2005 στην Ελευθεροτυπία και απευθύνεται στον τότε υπουργό Ευ. Βενιζέλο.

Κύριε υπουργέ,
Με όλο τον προσήκοντα σεβασμό επιτρέψτε μου να επιστήσω την προσοχή σας -με παρρησία και μετά λόγου γνώσεως- σε ένα γλωσσολογικό ατόπημα στο οποίο υποπέσατε στις 31/12/2003 όταν εξαγγείλατε τον μποναμά-καταστροφή του Πάρκου ΓΟΥΔΗ.
Σας παρακαλώ να δεχθείτε την έκφραση της οδυνηρής έκπληξής μου όταν σας παρακολούθησε το Πανελλήνιο να λέτε από τηλεοράσεως: «Με τη σύμφωνη γνώμη της κ. ΥΠΕΧΩΔΕ και της κ. Δημάρχου Αθηναίων το ποδοσφαιρικό γήπεδο θα κατασκευασθεί σε έκταση της περιοχής Γουδίου»!*
Αξιότιμε κε καθηγητά, κε υπουργέ,
Γλωσσολογικά το «Γουδί», το «Γουδίου», το «Γουδιού» είναι απαράδεκτα. Δεικνύει ιστορική άγνοια και βαρύτατη έλλειψη γλωσσικής ευαισθησίας.
Σας γράφει, κ. υπουργέ, ένας ασήμαντος, ταπεινός, αλλά ευαίσθητος άνθρωπος αυτού του τόπου που έψαξε την ιστορία του τοπωνυμίου ΓΟΥΔΗ. Ξεκινά πριν από πολλά χρόνια και οφείλεται στο όνομα της οικογενείας ΓΟΥΔΗ και όχι στο αρχαίο «ιγδίον» δηλαδή στο σκεύος του φαγητού «γουδί». Σιγά σιγά παρεφθάρη η λέξη και κατέληξε σ’ αυτή τη λεκτική ασχήμια.
Εγώ, κ. υπουργέ, με πολύ χρόνο και κόπο έρευνας σε πηγές και βιβλιοθήκες συνέλεξα τα στοιχεία που μιλούν για την περιοχή του ΓΟΥΔΗ, το πάρκο του ΓΟΥΔΗ κ.λπ. και δημιούργησα ένα μικρό τομίδιο. Το υπέβαλα τον Ιούνιο 2002 στη Δ/νση Αρχιτεκτονικού – Τμήμα Τοπωνυμίων του Δήμου Αθηναίων, όπου δυστυχώς εκκρεμούν ακόμα πολλές παρόμοιες περιπτώσεις.
Σας παραδίδω ένα αντίτυπο της έρευνάς μου με την ελπίδα ότι -έστω και την τελευταία στιγμή- θα σκεφθείτε όλες τις καταστροφικές παραμέτρους των ενεργειών σας εις βάρος του πρασίνου του ΓΟΥΔΗ”.
Με την αγωνία μου και τον μακρόχρονο αγώνα για το Πάρκο ΓΟΥΔΗ.
Υ.Γ.: Εικάζεται ότι η ψηφοπενία και η ψηφοθηρία σπρώχνουν το ΓΟΥΔΗ στα νύχια της ποδοσφαιρικής αλητείας των χουλιγκάνων. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 16/01/2004

2. ΓΟΥΔΗ

Η περιοχή ΓΟΥΔΗ βρίσκεται ανατολικά – βορειοανατολικά της πόλης της Αθήνας σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από την πλατεία Συντάγματος και έχει έκταση 1,75 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Είναι παλαιά ονομασία της περιοχής και επώνυμο της ερειπωμένης εκκλησίας της Παναγίας ΓΟΥΔΗ με αναφορά στα κτήματα της μεσαιωνικής οικογένειας ΓΟΥΔΗ.
Το τοπωνύμιο ΓΟΥΔΗ οφείλει την ονομασία του στην ιστορική οικογένεια των ΓΟΥΔΗ από τις Σπέτσες με την μεγάλη συνεισφορά τους στον αγώνα της Ελλάδας το 1821.
Σε αναγνώριση της προσφοράς τους η Πατρίδα τούς αντάμειψε με την παραχώρηση της έκτασης που φέρει το όνομά τους.
Με την πάροδο των ετών, η λέξη ΓΟΥΔΗ παρεφθάρη σε γουδί, λέξη που παραπέμπει στο αρχαίο «ιγδίον» = το σκεύος του φαγητού, και έτσι δημιουργούνται τα απαράδεκτα γλωσσικά λάθη για το τοπωνύμιο ΓΟΥΔΗ (π.χ. το γουδί το γουδοχέρι, του γουδιού, του γουδίου).
Ο σεβασμός προς την Ιστορία απαιτεί την αποκατάσταση του ονόματος της οικογένειας ΓΟΥΔΗ. Τα τοπωνύμια της πόλης είναι μνημεία της Πόλης.               
Ιούλιος 2005
Βασιλική Καραγιάννη

Ομολογώ ότι θαυμάζω την επιμονή της κ. Καραγιάννη και με εντυπωσιάζει η ευόδωση των προσπαθειών της (που βέβαια έγινε χωρίς να ακουστεί ο αντίλογος), αλλά κατά τα άλλα διαφωνώ ριζικά και ασυμφιλίωτα με το περιεχόμενο της επιστολής της. Τα τοπωνύμια είναι ασφαλώς μνημεία της πόλης, αλλά δεν είναι ιδιωτική ιδιοκτησία. Πράγματι, στις παρυφές του Υμηττού είχε τα χτήματά της (είτε παραχωρημένα από το κράτος είτε κατοχυρωμένα με χοτζέτια, δεν ενδιαφέρει) η ιστορική οικογένεια Γουδή, αλλά όταν έπαψε η σύνδεση με το ανθρωπωνύμιο (τα κτήματα του Γουδή) και το τοπωνύμιο αυτονομήθηκε, πολύ γρήγορα έγινε η αλλαγή του γένους και η μετατροπή σε Γουδί και κατά τη γνώμη μου ολοφάνερη «έλλειψη γλωσσικής ευαισθησίας» και «ιστορική άγνοια» (φράσεις της κ. Καραγιάννη) δείχνει η προσπάθεια να «διορθωθεί» ο τύπος Γουδι, που συνδιαμορφωθηκε από όλους μας μέσα σ’ αυτές τις δεκαετίες.

Το Γουδί, βέβαια, εκτοξεύτηκε στην επικαιρότητα και καθιερώθηκε στην ιστορική μνήμη, με το κίνημα του Γουδιού στις 15 Αυγούστου 1909, που έβαλε τη σφραγίδα του στην πολιτική ζωή της χώρας για πολλές δεκαετίες. Την εποχή εκείνη, η οικογένεια Γουδή ήταν πασίγνωστη και το όνομά της το έβλεπε κανείς καθημερινά στις εφημερίδες. Βλέπετε, προπολεμικά, όταν οι χερσαίες συγκοινωνίες ήταν προβληματικές, η ατμοπλοΐα Γουδή εξυπηρετούσε τις ανάγκες χιλιάδων επιβατών με καθημερινά πλοία της, όχι μόνο σε νησιωτικούς προορισμούς (στις αρχές του 20ού αιώνα για να πάει κανείς στον Βόλο θα έπαιρνε κατά προτίμηση το πλοίο). Δεν έχω ψάξει πότε πρωτοεμφανίστηκε η ατμοπλοΐα Γουδή, πάντως λογικά αυτό θα έγινε γύρω στο 1860 (στο άρθρο αυτό διαβάζω ότι ο Δημ. Γουδής, γεννημένος το 1824 στις Σπέτσες, έφερε πρώτος ατμόπλοια στην ελληνική ακτοπλοΐα) και έχω δει αγγελίες για τα δρομολόγια των πλοίων του Γουδή μέχρι και σε εφημερίδες της δεκαετίας του 1930.

Όμως, παρά το ότι το όνομα των εφοπλιστών Γουδή ήταν τότε πασίγνωστο και κυριολεκτικά πανταχού παρόν, το γλωσσικό αισθητήριο των παππούδων μας προτίμησε να υιοθετήσει έναν γλωσσικά και γραμματικά ομαλό τύπο (το Γουδί) αντί να συνεχίσει τον φόρο τιμής σε εφοπλιστές και μεγαλοκτηματίες. Και ο τύπος ‘Γουδί’ δεν εμφανίστηκε «με την πάροδο των ετών», όπως διατείνεται η ερευνήτρια, αλλά από πολύ νωρίς και αμέσως εκτόπισε την παλιότερη γραφή, η οποία λίγα χρόνια μετά το 1909 έπαψε να εμφανίζεται· χαρακτηριστικό είναι ότι στο Σκριπ της 17.8.1909 σε ρεπορτάζ για το στρατιωτικό κίνημα βρίσκω μόνο τον τύπο ‘Γουδί’, για παράδειγμα στην εξής ποιητική περιγραφή: «Το Γουδί εις μίαν στιγμήν εγένετο ο μαγνητικός πόλος, ο μυθώδης τόπος, το μαγεμμένο στρατόπεδο, όπερ είλκε προς εαυτό παντός είδους αμάξια από του μονίππου μέχρι του λαντώ και από του κάρρου μέχρι όλων του των τελειοποιήσεων. Κόσμος και κοσμάκης περίεργος, έσπευδεν εις το Γουδί ως εις πανηγύρι».

Τονίζω ότι αυτά γράφονταν ενώ η οικογένεια Γουδή μεσουρανούσε. Όταν το 1930 αποφασίστηκε να ανεγερθεί στο Γουδί η «στρατιωτική πόλις», το σύνολο των στρατιωτικών κτιρίων της περιοχής Κατεχάκη, καθώς και η «πανεπιστημιακή πόλις», ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος έκανε λόγο για Γουδί και Γουδί το έγραψαν οι εφημερίδες. «Όχι στο Γουδί» τιτλοφορεί το κύριο άρθρο του το Εμπρός, στις 7.6.1930, υποστηρίζοντας ότι τα στρατιωτικά κτίρια έπρεπε να χτιστούν αλλού, ίσως στα Λιόσια. Την ίδια περίπου εποχή, η μνημειώδης Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια θεωρεί τον τύπο «Γουδή» παρωχημένο και βάζει για κύριο λήμμα της το Γουδί (δείτε στο πλάι την εγγραφή, που την πήρα από σχετικό πλούσιο νήμα της Λεξιλογίας, απ’ όπου έχω αντλήσει αρκετό υλικό).

Στις επόμενες δεκαετίες, ο τύπος Γουδί κυριαρχεί και η γραφή «Γουδή» εξαφανίζεται εντελώς. Γουδί ονομάστηκε η γειτονιά της Αθήνας γύρω απ’ τα νοσοκομεία Παίδων, Γουδί και ισχυρή ποδοσφαιρική ομάδα που έπαιζε ρόλο στα πρωταθλήματα Αθηνών (πριν από την καθιέρωση της Εθνικής κατηγορίας), όπως θυμίζει ο φίλος Δ. Φύσσας σε σχετικό άρθρο. Ο Φύσσας συνεχίζει: Τα τελευταία χρόνια –με τη γνωστή μανία του νεοκαθαρευουσιανισμού– κάποια κυρία έπεισε τους άσχετους, φοβισμένους και καθωσπρεπιστές εκπροσώπους του κράτους ότι εκατό και πάνω χρόνια αβίαστης γλωσσικής εξέλιξης που έδωσαν τον τύπο «Γουδί» ήταν λάθος και πέτυχε να γράφεται «Γουδή». Δηλαδή να δημιουργηθεί μια νέα, τεχνητή και καθαρολογική πραγματικότητα, πάνω στην αληθινή...

Σωστά ο Φύσσας μιλάει για αβίαστη γλωσσική εξέλιξη, διότι το φαινόμενο της μετατροπής από ανθρωπωνύμια γενικής πτώσης σε τοπωνύμια ονομαστικής πτώσης με παράλληλη αλλαγή γένους δεν περιορίζεται βέβαια στο Γουδί. Υπάρχουν αφθονότατα ανάλογα παραδείγματα. Για να περιοριστούμε στην Αθήνα και στην Αττική, το Γαλάτσι ονομάστηκε έτσι από τα χτήματα κάποιου Γαλάκη (βοήθησε και ο τσιτακισμός των παλιών Αθηναίων), το Κουκάκι από το εργοστάσιο του Κουκάκη που έφτιαχνε κρεβάτια (ή ίσως από το σπίτι του, στη σημερινή οδό Δημητρακοπούλου), το Περιστέρι από τα τσιφλίκια της οικογένειας Περιστέρη, το Τατόι από τον αλβανοβλάχο φύλαρχο Τατόη, παρόμοια και το Καπανδρίτι από τον Καπανδρίτη ή το Χαλκούτσι από τον Χαλκούτση. Καμιά φορά η αλλαγή γένους γίνεται στο θηλυκό (η Γαργαρέτα από τα χτήματα του Γαργαρέτα), πάντα όμως στην κατεύθυνση της εξομάλυνσης και της προσαρμογής στο κλιτικό σύστημα της νεοελληνικής. Θέλω να πω, η αλλαγή «Γουδή -> Γουδί» και όλες οι ανάλογες δεν είναι καθόλου παραφθορά όπως αγλωσσολόγητα υποστηρίζει η κυρία Καραγιάννη, αλλά λογικότατη ένταξη του ονόματος στο σύστημα των ουδετέρων σε –ι, όπως έγινε με τα απαρέμφατα ‘φαγείν’ και ‘φιλείν’, που έδωσαν τα ουσιαστικά ‘φαγί’ και ‘φιλί’. Ώρες είναι τώρα να εμφανιστούν και τίποτα απόγονοι του φυλάρχου Τατόη ή του βιομήχανου Κουκάκη και να ζητάνε αλλαγή και των «δικών τους» τοπωνυμίων -αυτές δηλαδή οι ιστορικές οικογένειες στο πηγάδι κατούρησαν; Γιατί να μη λέμε και Τατόη, Κουκάκη, Καπανδρίτη, Περιστέρη; (Λέτε να τους δίνω ιδέες;)

Με παρόμοιο τρόπο, τα τοπωνύμια της Ζακύνθου σε -άδο όπως το Μαχαιράδο ετυμολογούνται από γενική πληθυντικού: τω(ν) Μαχαιράδω(ν), όπως θυμίζει ο Σπύρος Ασδραχάς σε άρθρο του, στο οποίο χαρακτηρίζεται, σωστά πιστεύω, «άστοχη και αστόχαστη η πρόσφατη γραφή του Γουδιού σε Γουδή, από την κυριωνυμία «Στου Γουδή»». Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι, σε αντίθεση με το Κουκάκι και το Γαλάτσι και τα συναφή τοπωνύμια, το Γουδί συχνά εμφανιζόταν άκλιτο («του Γουδί»), πράγμα που δίνει κάποιο πάτημα στους οπαδούς της άστοχης γραφής (αυτό σωστά το εντόπισε σε πρόσφατο σχόλιο ο φίλος Άγγελος), αλλά εξίσου συχνά το Γουδί κλινόταν και κλίνεται. Θυμάμαι πολύ καλά στα φοιτητικά μου χρόνια που δίναμε ραντεβού στην πλατεία του Γουδιού, αλλά για να μην εμπιστευτώ μόνο τη μνήμη μου έκανα και αναζήτηση στα βιβλία μέσω Γκουγκλ και βρήκα ότι για «επανάσταση του Γουδιού» έγραψε ο Θ. Διαμαντόπουλος, για «κίνημα του Γουδιού» ο Κορδάτος, για «τεθωρακισμένες μονάδες του Γουδιού» ο Ν. Ψυρούκης, δεν νομίζω δηλαδή ότι επικρατούσε σαφώς ο άκλιτος τύπος της γενικής.

Βέβαια, στην περίπτωση του Γουδιού ενοχλεί τον καθωσπρεπισμό μας ο συνειρμός με το «μαγειρικό σκεύος» που λέει και η κυρία Καραγιάννη, που σε κάποιες ευαίσθητες μύτες βρωμάει κουζινίλας, λες και το επώνυμο Γουδής είναι άσχετο με το ίδιο μαγειρικό σκεύος! Ίσως πάντως γι’ αυτόν το λόγο να βρήκε τόσα ευήκοα ώτα η κ. Καραγιάννη και να εισακούστηκε η ευαισθησία της. Άλλωστε, όλες οι ευαίσθητες και ακριβές πένες της δημοσιογραφίας μας έσπευσαν να υιοθετήσουν τον αρχοντοχωριάτικο τύπο «Γουδή». Έτσι, στον πρόλογο που έγραψε ο Γ. Πρετεντέρης στο βιβλίο του Σπύρου Μελά για την επανάσταση στο Γουδί, χρησιμοποιεί τον τύπο «Γουδή», ενώ βέβαια ο Μελάς, που κάλυπτε δημοσιογραφικά το κίνημα, έγραφε παντού «Γουδί». Και, ακόμα πιο ανατριχιαστικά, λέει ο Απ. Κακλαμάνης: «Όσοι ξεγέλασαν τον λαό, πήγαν στο Γουδί» και η κάρτα πάνω στην οθόνη γράφει: «Όσοι ξεγέλασαν τον λαό, πήγαν στου Γουδή». Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι μας το βρίσκουν πολύ σικ να προσκυνούν τη μνήμη τσιφλικάδων και μεγαλοκτηματιών.

Θα μου πείτε, δίνει χαμένη μάχη όποιος επιμένει να διατηρεί το παλιότερο τοπωνύμιο, το Γουδί. Ναι και όχι. Αν και συνήθως θεωρώ μάταιο (και είναι μάταιο) να επιχειρείται η εκ των υστέρων ανατροπή ενός καθιερωμένου τύπου και η αντικατάστασή του από έναν «σωστότερο», η περίπτωση του Γουδιού διαφέρει διότι έχουμε άνωθεν αντικατάσταση ενός τύπου που διαμορφώθηκε με την αβίαστη εξέλιξη. Και βέβαια, αν ήταν σε επίπεδο λέξεων, η θεσμική αυτή προσπάθεια θα έμενε άκαρπη, όπως δεν κατάφερε η καθαρεύουσα επί δεκαετίες και δεκαετίες να μας πείσει να λέμε χειρόκτια τα γάντια και σκωληκίδια τα μακαρόνια, αλλά επειδή έχουμε τοπωνύμιο, όπου οι θεσμοί παρεμβαίνουν από θέση ισχύος, αναγνωρίζω ότι δεν αποκλείεται ο…. αντιλαϊκός τύπος «Γουδή» να επικρατήσει. Πάντως, ακόμα κάθε άλλο παρά έχει επικρατήσει, οπότε θεμιτό είναι να παρεμβαίνει κανείς στη συζήτηση και να παραθέτει τα επιχειρήματά του, και αυτό κάνω με το άρθρο μου. Ούτε καθιερώνονται όλες οι άνωθεν τοπωνυμίες: την αρχή της Πατησίων λίγοι τη λένε «28ης Οκτωβρίου» και κανείς δεν λέει «οδό Ουίνστων Τσώρτσιλ» την οδό Σταδίου παρόλο που είχε επίσημα μετονομαστεί κάποτε. Οπότε, εγώ τουλάχιστον, συνεχίζω να γράφω Γουδί, του Γουδιού. Και πιστεύω πως αργά ή γρήγορα θα επανέλθει η γραφή Γουδί και θεσμικά.

Θα κλείσω με μια επιστολή φίλου μου για το θέμα αυτό, που τη δημοσίευσα ήδη στο βιβλίο μου «Γλώσσα μετ’ εμποδίων»:

Δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει αλλά το γνωστό Γουδί (οι προδότες στο Γουδί κλπ) έχει γίνει τα τελευταία χρόνια Γουδή –τουλάχιστον στις ταμπέλες, στις πινακίδες των λεωφορείων και στα άρθρα των correct εφημερίδων (και των correct οικολόγων). (…) Ξέρω, σε χοντρές γραμμές, πώς έγινε αυτό. Πριν από μερικά χρόνια φτιάχτηκε μια επιτροπή κατοίκων για να σώσει το Πάρκο του Γουδιού –εκεί λοιπόν συμμετείχε και μια κυρία με ανησυχίες, που πραγματοποίησε αυτή τη μεγάλη φιλολογική ανακάλυψη. Το πράγμα συνάντησε ευνοϊκή υποδοχή. Ο Βότσης έγραψε ότι αυτή η μέριμνα για τη σωστή ορθογραφία αποδεικνύει το ήθος των επιτροπάριων –σε αντίθεση με τους διεφθαρμένους καπιταλιστές και γραφειοκράτες που θέλουν να οικοπεδοποιήσουν κλπ. Ένα βήμα παραπέρα, κάποιο περιοδικό (το Αντί, νομίζω) θεώρησε το γεγονός αλάθητη ένδειξη αριστεροσύνης. Και πάει λέγοντας.

Το αστείο είναι ότι ο αγώνας της επιτροπής για το Πάρκο δεν είχε ευτυχή κατάληξη (όπως τουλάχιστον μου καταγγέλλουν οι Οικολόγοι) – και τελικά το μόνο αίτημά της που έγινε δεχτό ήταν το ορθογραφικό: προφανώς οι διεφθαρμένοι καπιταλιστές και γραφειοκράτες αποφάσισαν, αντί για κάτι άλλο, να βελτιώσουν τουλάχιστον την ηθική τους υπόσταση.

 https://sarantakos.wordpress.com/2012/12/27/goudi/

 

«Η Ελληνική Γλώσσα, είναι η Γλώσσα των Αγγέλων και της Ειρήνης» (Νικηφόρος Βρεττάκος)

 «Η Ελληνική Γλώσσα, είναι η Γλώσσα των Αγγέλων και της Ειρήνης» (Νικηφόρος Βρεττάκος)

Αν ανατρέξουμε στην ιστορία των περισσοτέρων λέξεων της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και τις μελετήσουμε με επιμέλεια, φτάνοντας στην πλήρη γνώση της έννοιας των λέξεων αυτών, θα δούμε ότι δεν υπάρχουν Αρχαίες και Νέες Ελληνικές λέξεις, αλλά μόνο Ελληνικές. Για το θέμα αυτό ο Γεώργιος Σεφέρης, είχε γράψει: «Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε, και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα». Σίγουρα, οι Ομηρικές λέξεις μάς φαίνονται άγνωστες και παράξενες. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν γνωρίζουμε την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούμε. Η Ομηρική Γλώσσα δεν είναι νεκρή, αλλά είναι ολοζώντανη και από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα προστέθηκαν στην Ελληνική Γλώσσα μόνο ελάχιστες λέξεις.

Τα παραδείγματα που ακολουθούν, μας επιβεβαιώνουν γι’ αυτό:

1. Στον Όμηρο πέδον, σημαίνει έδαφος. Σήμερα εμείς λέμε τις λέξεις πεδινός, στρατόπεδο, κ.λπ.
2. Φρην, είναι η λογική. Από αυτή τη λέξη προέρχονται οι εξής: ο άφρων, το φρενοκομείο, ο εξωφρενικός, κ.λπ.
3. Στον Όμηρο βρύχια είναι τα βαθιά, εξ ου και η λέξη υποβρύχιο.
4. Φερνή, λεγόταν η προίκα. Από εκεί επικράτησε την καλά προικισμένη νύφη να την λέμε «πολύφερνη νύφη».
5. Από τη λέξη φάος = φως, προέρχεται η φράση «φαεινές ιδέες», κ.λπ.
6. Στον Όμηρο άλγος, είναι ο σωματικός πόνος. Από αυτό προέκυψε και η λέξη αναλγητικό, κ.λπ.
7. Τον θυμό τον αποκαλούσαν χόλο. Από αυτή τη λέξη πήρε το όνομά της η χολή με την έννοια της πίκρας. Ακόμα λέμε ότι «αυτός είναι χολωμένος».
8. Από τη λέξη αιδώς = ντροπή, προήλθαν οι λέξεις: αναιδής, αναίδεια, κ.λπ.
9. Από τη λέξη ναύς, έχουμε: ναυπηγός, ναύαρχος, ναύτης, ναυαγός, ναύσταθμος, ναυτοδικείο, κ.τ.λ.
10. Η λέξη άγχω, σημαίνει σφίγγω τον λαιμό. Σήμερα λέμε, αγχόνη. Επίσης άγχος είναι η αγωνία από κάποιο σφίξιμο ή από πίεση.
11. Στην εποχή του Ομήρου η λέξη αλέξω, σημαίνει: εμποδίζω, αποκρούω, αποτρέπω. Τώρα χρησιμοποιούμε τις λέξεις: αλεξίπτωτο, αλεξίσφαιρο, αλεξικέραυνο, και ακόμα Αλέξανδρος ( δηλαδή, αυτός που αποκρούει τους άνδρες), κ.τ.λ.
12. Με το επίρρημα τηλέ στον Όμηρο εννοούσαν μακριά. Εμείς σήμερα έχουμε τις λέξεις: Τηλέφωνο, τηλεόραση, τηλεβόλο, τηλεπικοινωνία, τηλεπάθεια, κ.τ.λ.

Τελικά η γνώση των εννοιών των λέξεων θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε ότι μιλούμε τη γλώσσα του Ομήρου, μια γλώσσα που δεν ανακάλυψε ο Όμηρος, αλλά προϋπήρχε πολλές χιλιετίες πριν από αυτόν.

Η Ελληνική Γλώσσα, στάθηκε μάνα και δασκάλα όλων των ευρωπαϊκών λαών, που στην ουσία είναι διάλεκτοί της. Η Αγγλική Γλώσσα, έχει ενσωματώσει στη δομή της, πάνω από 45.000 ελληνικές ρίζες, και η Γαλλική χρησιμοποιεί περισσότερες από 30.000. Είναι γνωστό ότι ο ακαδημαϊκός Ξενοφών Ζολώτας, είχε κάνει ολόκληρη ομιλία σε Διεθνές Συνέδριο σε αγγλική γλώσσα, αλλά με όλες τις λέξεις με ρίζες ελληνικές.

Ο μεγάλος ελληνολάτρης και ελληνογνώστης Κικέρων, είχε τονίσει ότι: «Ει Θεοί διαλέγονται, τη των Ελλήνων γλώττη χρώνται». Δηλαδή, αν υποθέσουμε ότι οι Θεοί συνομιλούν, σίγουρα θα χρησιμοποιούν την Ελληνική Γλώσσα.

Τέλος είναι λυπηρό γιατί, ενώ μιλούμε για την υπέροχη Ελληνική Γλώσσα, σήμερα στην εποχή της απαξίας, της αδιαφορίας, των συμφερόντων και του μιμητισμού που ζούμε, βλέπουμε στον τόπο μας τη Γλώσσα μας, να εκδιώκεται, να ακρωτηριάζεται, να συρρικνώνεται, και να μαραίνεται από εμάς τους Έλληνες, και τις… ξενόγλωσσες προτιμήσεις μας!

Ελένη Κονιαρέλλη – Σιακή.

amarysia.gr

https://hellenica.blogspot.com/2023/04/elleniki-glossa-i-glossa-ton-angelon-kai-tis-eirenis-nikephoros-brettakos.html

ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΟΤΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ “ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ”

ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΟΤΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ “ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ”

 

 

 

 

 

 

 

«Σε αποφάσεις δευτερευούσης σημασίας είναι χρήσιμο να εξετάζουμε τα υπέρ και τα κατά. Σε κρίσιμα ζητήματα, όμως η απόφαση πρέπει να προέρχεται από την καρδιά…» 

Η νοημοσύνη της καρδιάς είναι ένα από τα νέα ζητήματα της σύγχρονης κλασικής και ολιστικής ιατρικής που έχει αρχίσει και κεντρίζει το ενδιαφέρον πολλών επιστημόνων.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η καρδιά δεν εξασφαλίζει μόνο την ορθή λειτουργία του ανθρώπινου σώματος αλλά όπως προκύπτει από τεκμηριωμένες επιστημονικές έρευνες, έχει τη δική της “νοημοσύνη” καθώς αντιδρά διαφορετικά σε κάθε συναίσθημα που μας δημιουργείται.

Η καρδιά μας χτυπάει “χαρούμενα”, “λυπητερά”, “αγωνιά” μαζί μας ανάλογα με την πνευματική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Δίνει το ρυθμό μεταφέροντας το “συναίσθημα” σε κάθε μας όργανο και κάθε κύτταρο του σώματός μας.

Η καρδιά δημιουργεί τη δόνησή μας και μπορεί να λειτουργήσει ως ένα πραγματικό εργαλείο το οποίο θα μας εξασφαλίσει υψηλότερο επίπεδο υγείας και ποιότητα ζωής.

Η νοημοσύνη της καρδιάς μπορεί να κατανοηθεί από τον κάθε ένα μας, με απλές πρακτικές οι οποίες οδηγούν στην “καρδιακή συνοχή”, έναν όρο ο οποίος δημιουργήθηκε από το Ινστιτούτο του HeartMath®, τον επιστημονικό οργανισμό ο οποίος μελετά τις λειτουργίες της καρδιάς μας και το πώς αυτή επηρεάζεται από διάφορα γεγονότα.

Οι επιστήμονες του HeartMath® ανακάλυψαν ότι η καρδιά μας δημιουργεί ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο το οποίο περιβάλλει όλο μας το σώμα και εκτείνεται περίπου 10 μέτρα γύρω από αυτό. Αυτό το πεδίο είναι τόσο ισχυρό που στέλνει μηνύματα σε όλα τα κύτταρα του σώματός μας επηρεάζοντας τη σωματική, ψυχική και συναισθηματική μας κατάσταση.

Μάλιστα σύμφωνα με τις συγκεκριμένες έρευνες, το πεδίο αυτό είναι τόσο ισχυρό που μπορεί να επηρεάσει ακόμη και το περιβάλλον του. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο του HeartMath®, η καρδιακή συνοχή, μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία του πεδίου και να καλυτερεύσει την ποιότητα ζωής του ατόμου αλλά ακόμη και των ανθρώπων γύρω του.

Πηγή: https://enallaktikiagenda.gr/ , Οπτικοακουστικό: Εναλλακτική Δράση

HeartMath - Το Ινστιτούτο της Καρδιάς: Ιστορία, έρευνες και οι περιβόητες τεχνικές του - Εναλλακτική Δράση

Το κόλλημα με το κινητό … βλάπτει σοβαρά το σεξ !

 Το κόλλημα με το κινητό … βλάπτει σοβαρά το σεξ ! 

  

 Το κόλλημα με τα smartphones και το ίντερνετ ήταν το αντικείμενο ακόμα μιας έρευνας που έγινε ανάμεσα σε ζευγάρια και έδειξε ότι η σεξουαλική μας ζωή "τραβάει ζόρια" λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας.

Περίπου το 40% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι βάζουν στην άκρη το σεξ, προκειμένου να μιλήσουν με κάποιον στο κινητό, να στείλουν μηνύματα, ή να σερφάρουν στο ίντερνετ.

Περίπου το ίδιο ποσοστό απάντησε ότι κόβει στη μέση μια τρυφερή στιγμή ή τα προκαταρκτικά παιχνίδια για να απαντήσει σε ένα μήνυμα και μάλιστα το ένα τρίτο των ερωτηθέντων είπε ότι απαντά στο κινητό του την ώρα που κάνει σεξ !
Ο επικεφαλής της έρευνας, Dr Mark McCormack, από το πανεπιστήμιο του Durham, ο οποίος μίλησε λεπτομερώς με 15 ζευγάρια, είπε ότι, «το να παίρνουμε στο κρεβάτι, laptops και smartphone, είναι καταστροφικό για τη σχέση».
Η έρευνά του, η οποία χορηγήθηκε από την Durex, αποκάλυψε επίσης, ότι το ένα τέταρτο των ζευγαριών, έχει τραβήξει βίντεο με το κινητό του την ώρα που κάνει σεξ, ενώ το 40% στέλνει σέξι φωτογραφίες ο ένας στον άλλο.
Ανάμεσα στις απαντήσεις που πήρε, μία γυναίκα του είπε πως το smartphone του άντρα της, είναι το τρίτο πρόσωπο στη σχέση τους.
Μία άλλη του είπε, «Μερικές φορές εγώ είμαι στο Facebook και εκείνος ψάχνει αθλητικά την ώρα που είμαστε στο κρεβάτι. Είμαστε ξαπλωμένοι δίπλα-δίπλα ο ένας με τον άλλο, αλλά είμαστε ο καθένας στον κόσμο του».

   

 http://www.eviatop.eu/2015/03/blog-post_8090.html

 

Η φωτογραφία είναι απο το διαδίκτυο 

Ωραίο τό φουστάνι σου Γιώργο μου… αλλά…

 Ωραίο τό φουστάνι σου Γιώργο μου… αλλά…

 

π. Ξενοφώντας Ζαρκάδας

Αλλάζει η κοινωνία. 

Ανεμοστρόβιλος, τσουνάμι, κάθε νέα αλλαγή και δεν είναι εύκολο να μείνουμε αλώβητοι. 

Ωραίο το φουστάνι σου Γιώργο μου… Αλλά, να, είναι που δεν μπορώ την υποκρισία…

Ένα τέταρτο του αιώνα πριν κλειθήκαμε να αναλύσουμε το βιβλίο του κ. Β. Καββαθά σε μια αίθουσα διαλέξεων για την απόκτηση του τίτλου “Σ.Ε.Π. Συμβούλου Επαγγελματικού Προσανατολισμού” στα πλαίσια ανθρωπο… λογικού μαθήματος.

 Τέθηκε τότε το θέμα αν η ομοφυλοφιλία είναι “φυσιο… λογική”.

 Εκεί ανακαλύψαμε ότι η γλώσσα που γέννησε τη φιλοσοφία, η Ελληνική, όσο κι αν “βιάζεται” καθημερινά, απαντά στα περισσότερα ερωτήματα ανατρέχοντας απλά στην ίδια τη βασική λέξη του ερωτήματος. 

ΦΥΣΙ(Η) Ο ΛΟΓΙΚΗ… 

Η λογική της φύσεως. 

Μια φύση που η μόνη της λογική είναι η διατήρηση της ζωής και η αναπαραγωγή αυτής.
Υπάρχουν πλάσματα που ζούν και πεθαίνουν αυθημερόν, κρίκος της αλυσίδας της ζωής, με μόνο σκοπό την αναπαραγωγή.

 Υπάρχουν πλάσματα που αναπαράγονται και μετά πεθαίνουν και με το νεκρό τους κορμί τρέφουν τη νέα γένν(ι)α. 

Υπάρχουν πλάσματα που το αρσενικό γονιμοποιεί το θηλυκό και μετα στέκεται υπομονετικά να το καταβροχθίσει η έγκυος μανούλα…
Η λογική της φύσεως λοιπόν (φυσιο λογική) σε αντίθεση με τη λογική του ανθρώπου (ανθρωπο λογική ) μια λογική απάνθρωπη, δολοφονική, ενάντια στη ζωή, γεμάτη πολέμους, μαζικές εξοντώσεις, εξαφανίσεις ειδών…
Αλήθεια, γνωρίζετε πως οι Αμερικανοί όταν κατέκτησαν την Ήπειρο που ζούσαν επί αιώνες οι ιθαγενείς Ινδιάνοι εξαφάνισαν σχεδόν τελείως τους Βίσωνες μόνο και μόνο για να στερήσουν την τροφή και να λιμοκτονήσουν οι αυτόχθονες; 

Πόσες χιλιάδες είδη οδήγησε στην εξαφάνιση η ανθρώπινη λογική… 

Αυτή που εκσυγχρονίστηκε και απαιτεί δικαίωμα σε ζωές άλλων. 

Αυτή που σε αντίθεση με τη λογική της φύσεως, αν κυριαρχήσει, μοιραίως επιφέρει τη μη αναπαραγωγή.
Και περνάμε στην απόλυτη υποκρισία σου Γιώργο μου. 

Αφού Γιώργο μου δεν μπορείς να αναπαραχθείς με τον σύντροφό σου, γιατί είσαι ενάντιος σε κάθε κίνηση που προσπαθεί να διαφυλάξει τη ζωή ακόμη και πριν απο τη γέννησή της;
Θα σου θυμίσω εκείνη την αφίσα που πριν λίγα χρόνια τοποθετήθηκε στο Μετρό και μίλαγε για τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού, θέλοντας να κάνει την εν δυνάμει μανούλα να το ξανασκεφτεί πριν κάνει μια “ελαφρά τη καρδία” έκτρωση.

 Θυμάσαι; 

Μια αφίσα καθόλου προσβλητική, απευθυνόταν στη γυναίκα που για κάποιους λόγους ήθελε να διακόψει την κύηση και της έδειχνε δρόμους κι επιλογές άλλες… 

Τότε, αυτή την αφίσα, η υπερπροοδευτική Κυβέρνηση άμεσα κατέβασε… Α… η ίδια είναι με σήμερα…
Να σου θυμίσω ότι όλη η ΛΟΑΤΚΙ συν κοινότητα έσκιζε ιμάτια και διεμήνυε ότι η έκτρωση δε διαφέρει από την εξαγωγή δοντιού; 

Ανθρωποι που ουρλιάζουν για τα δικαιώματα των ζώων, που κλαίγανε όταν ανεγκέφαλοι σκότωσαν την έγκυο ελεφαντίνα ταϊζοντάς την βεγγαλικά (θυμάσαι;;;) και πόσο κλάμα για το αγέννητο ελεφαντάκι…

 Ούτε δάκρυ όμως για το αγέννητο μωράκι.
Αυτό που τώρα επιθυμούν διακαώς να υιοθετήσουν. 

Ένα παιδί από τα σχετικά πολλά που υπάρχουν σε Ορφανοτροφεία και που υπάρχουν υπερδεκαπλάσιες οικογένειες με μαμά και μπαμπά που έχουν όνειρο ζωής να υιοθετήσουν. 

Αλλά κι αυτή η εμμονή με την Εκκλησία. 

Τι θα πεί και τι θα αποφασίσει. 

Να σου θυμίσω Γιώργο μου ότι στη Βουλή των Ελλήνων, όταν πριν εννιά χρόνια ήρθε το σχετικό νομοσχέδιο, την ώρα που θα μίλαγε ο εκπρόσωπος της Εκκλησίας (λαϊκός και Νομικός) η ΛΟΑΤΚΙ συν κοινότητα σηκώθηκε και αποχώρησε επιδεικτικά από την αίθουσα.
Η Ιεραρχία με σύνεση και σεβασμό σε κάθε ομάδα ανθρώπων διατύπωσε την άποψή της, χωρίς ακρότητες που ίσως κάποιοι επιθυμούσαν. 

Κάποιοι, που πυροδότησαν το θέμα εκ του μή όντως, πρωτοπορούντες στην Ευρώπη, με σκοπό να περάσουν άλλα, ιδιωτικά Πανεπιστήμια, παραχωρήσεις σε τρίτους, φτώχεια και αποδυμάμωση Θεσμών… 

Η Ιεραρχία γνωμοδότησε με γνώμονα την οικογένεια, τα δικαιώματα του παιδιού αλλά και του Λαού. 

Με γνώμονα την ίδια την Εκκλησία (η πίστη μας είναι εκκλησία, Δεσποτάδες, παπάδες, λαός, Άγιοι, ζώντες, κεκοιμημένοι, ΑΠΑΝΤΑ) που φωτίζει ΠΑΝΤΕΣ. Φως Χριστού, Φαίνει πάσι…
Η Εκκλησία είναι μια μεγάλη αγκαλιά που δε ζητά πιστοποιητικά σεξουαλικών φρονημάτων. 

Δεν απορρίπτει κανέναν. 

Δεν συμβιβάζεται όμως με το παράλογο political corect Ευρωπαϊκό ιδεώδες. 

Σε αγαπώ παιδί μου Γιώργο και να σου πώ κάτι… 

Μπορεί και να σου πηγαίνει το φουστανάκι σου κι εσύ είσαι παιδί του Θεού και μην ακούς που κάποιος νύν, είχε πεί ότι ο Θεός δε σε αγαπάει. 

Σε αγαπάει και περιμένει. 

Και κλείνοντας θα σου πώ μια αλήθεια για να την πείς στην παρέα σου.
Ποτέ, ποτέ μα ποτέ καμμία γυναίκα δεν έκλαψε γιατί 10, 20, 30 χρόνια πριν έβγαλε ένα δόντι… 

Δεν πιστεύω να υπάρχει γυναίκα που μετά από 10, 20, 30 χρόνια να μην έχει κλάψει μετανιώνοντας φρικτά που έκοψε το νήμα της ζωής του αγέννητου παιδιού της…

πηγή

 

 Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν την άποψη των αρθρογράφων τους και όχι κατά ανάγκη του Ligakaikala.blogspot.gr

Σώπα δάσκαλε, Νίκος Καζαντζάκης

 Σώπα δάσκαλε, Νίκος Καζαντζάκης

Επιμελείται η Κατερίνα - Κωνσταντίνα Τσαρτσίδου

 

Στην Τρίτη τάξη είχαμε δάσκαλο τον Περίανδρο Κρασάκη. Αυτός είχε μανία με την καθαριότητα. Κάθε μέρα επιθεωρούσε τα χέρια μας, τα αυτιά μας, τη μύτη, τα δόντια, τα νύχια. Δεν έδερνε, δεν παρακαλούσε, μα έλεγε:

– Ζώα, αν δεν πλένεστε κάθε μέρα με σαπούνι, δε θα γίνετε ποτέ σας άνθρωποι. Τι θα πει μαθές άνθρωπος; Αυτός που πλένεται με σαπούνι. Τα μυαλό δε φτάνει, κακομοίρηδες, χρειάζεται και σαπούνι. Πώς θα παρουσιαστείτε στο Θεό με τέτοια χέρια; Πηγαίνετε έξω στην αυλή να πλυθείτε.

Ώρες μας έπαιρνε τ’ αυτιά ποια φωνήεντα είναι μακρά, ποια βραχέα και τι τόνο να βάλουμε, οξεία ή περισπωμένη. Κι εμείς ακούγαμε τις φωνές στο δρόμο, τους μανάβηδες, τους κουλουρτζήδες, τα γαϊδουράκια που γκάριζαν και τις γειτόνισσες που γελούσαν και περιμέναμε πότε να χτυπήσει το κουδούνι, να γλιτώσουμε. Κοιτάζαμε το δάσκαλο να ιδρώνει απάνω στην έδρα, να λέει, να ξαναλέει και να θέλει να καρφώσει στο μυαλό μας τη γραμματική, μα ο νους μας ήταν έξω στον ήλιο και στον πετροπόλεμο. Γιατί πολύ αγαπούσαμε τον πετροπόλεμο και συχνά πηγαίναμε στο σκολειό με το κεφάλι σπασμένο.

Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μιαν ανθισμένη μανταρινιά στο αντικρινό σπίτι. Το μυαλό μας είχε γίνει κι αυτό ανθισμένη μανταρινιά και δεν μπορούσαμε πια ν’ ακούμε για οξείες και περισπωμένες. Κι ίσια ίσια ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σκολειού και κελαηδούσε. Τότε πια ένας μαθητής, χλωμός, κοκκινομάλλης, που ’χε έρθει εφέτο από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο:

-Σώπα, δάσκαλε, φώναξε. Σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί! 

***

Νίκος Καζαντζάκης - " Αναφορά στον Γκρέκο "

 https://www.o-klooun.com/philosophy/sopa-daskale-nikos-kazantzakis

 

Παρακμή;

 Παρακμή;

Την εποχή που πρωτογνώρισα τις αρχαίες θάλασσες, η στεφάνη των κυμάτων έμοιαζε κομμένη στα μέτρα μου. Περπατούσα και άκουγα τον Ποσειδώνα πως θύμωνε και πως χτυπούσε την τρίαινα. Οι αυλόπορτες με τον βαρύ χαλκά δια μιάς άνοιγαν κι έβλεπες το κορίτσι με το σχισμένο φουστάνι να χάνεται στο βάθος από τις ασβεστωμένες καμάρες.

Οι γλάστρες μιλούσαν. Στην περίοδο της ανθοφορίας γέμιζαν τον αέρα με φθόγγους που ανέβαιναν ολοένα, σχημάτιζαν επωδούς του Αρχίλοχου* κι ύστερα διαλύονταν αφήνοντας μια μικρή σπίθα στην καρδιά μου. Την ίδια που κάθε τόσο τινάζεται ίσαμε σήμερα, φεψάλυξ * που την λέει κι ο ποιητής. Α, είναι σκληρό πράγμα να ζεις με το αίσθημα ότι συνεχώς γυρίζεις στην πατρίδα σου και δεν σε αναγνωρίζει κανένας. 

Μιλάς και τίποτα.

Μιλάν και τίποτα. 

 Βαβίζουν.(Βρίζουν, μουρμουρίζουν, γαβγίζουν )

 Υλακούν.(Γαβγίζουν)

 Μια συνεννόηση σκύλων μείον τη νοημοσύνη τους…

Από την Ιδιωτική Οδό του Οδυσσέα Ελύτη, εκδόσεις Υψιλον, Αθήνα 1990

 

https://trelogiannis.blogspot.com/2025/03/blog-post_423.html

 

* ζώπυρον -αναλαμπή

Σοπενχάουερ - Οι διαφορές ανδρών - γυναικών !

 Σοπενχάουερ - Οι διαφορές ανδρών - γυναικών

Επιμελείται η Καλλιόπη Παπαμιχαήλ 

Άνδρες και γυναίκες

Όταν η φύση χώρισε το ανθρώπινο γένος στα δύο, η διαχωριστική γραμμή δεν πέρασε ακριβώς από το κέντρο. Σε όλες τις πολώσεις, η διαφορά θετικού και αρνητικού πόλου δεν είναι μόνο ποιοτική αλλά και ποσοτική.

Έτσι ακριβώς έβλεπαν τις γυναίκες και οι αρχαίοι και οι λαοί της Ανατολής, οι οποίοι διέβλεψαν την πρέπουσα θέση τους στην κοινωνία πολύ πιο σωστά από εμάς, με τις παλιές γαλλόφερτες ιδέες περί ιπποτικής ευγένειας και το ανεκδιήγητο σύστημα του σεβασμού των γυναικών, αυτό το βλακωδέστατο προϊόν του τευτονικού χριστιανισμού. Αυτού του είδους οι αντιλήψεις το μόνο που κατάφεραν, ήταν να κάνουν τις γυναίκες πιο υπεροπτικές και καταπιεστικές, έτσι που μερικές φορές δεν μπορώ να μην τις παρομοιάσω με τις ιερές μαϊμούδες στο Μπεναρές, οι οποίες, έχοντας απόλυτη συναίσθηση της ιερότητάς τους και της απαραβίαστης θέσης τους, νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν.

Η αδικία της φύσης

Η φύση πάντα έδειχνε να έχει μεγάλη προτίμηση για το ανδρικό φύλο. Πρώτα πρώτα, διαθέτει το προνόμιο της δύναμης και της ομορφιάς στη σεξουαλική απόλαυση έχει την αποκλειστικότητα, ενώ απ’ την πλευρά της η γυναίκα έχει όλα τα βάρη και τα μειονεκτήματα. [...] Αν ο άνδρας ήθελε να εκμεταλλευτεί αυτή τη μεροληψία της φύσης, η γυναίκα θα ήταν το πιο δυστυχισμένο πλάσμα στη Γη, γιατί η ευθύνη των παιδιών θα έπεφτε ολόκληρη επάνω της και η ίδια θα παρέμενε αβοήθητη να τα βγάλει πέρα με τις ισχνές δυνάμεις της.

Ωριμότητα - ανδρική και γυναικεία

Όσο πιο εξευγενισμένο και τέλειο είναι κάτι, τόσο πιο αργά φτάνει στην ωριμότητά του. Ο άνδρας φτάνει στην ωριμότητα των πνευματικών δυνάμεών του και της λογικής του από τα εικοσιοχτώ και μετά. Η γυναίκα στα δεκαοχτώ. Όμως στην περίπτωση της γυναίκας, όταν μιλάμε για λογική, εννοούμε κάτι πολύ περιορισμένο. Γι’ αυτό και οι γυναίκες παραμένουν παιδιά σε όλη τους τη ζωή- δεν βλέπουν παρά μόνο ό,τι είναι πολύ κοντά τους, παραμένουν προσκολλημένες στο παρόν, μπερδεύουν τά φαινόμενα με την πραγματικότητα και προτιμούν να ασχολούνται με τα μικροπράγματα παρά με τα σοβαρά ζητήματα.

Η φιλαρέσκεια - στον άνδρα και στη γυναίκα

Η φιλαρέσκεια των γυναικών, ακόμα κι όταν δεν είναι μεγαλύτερη από τη φιλαρέσκεια των ανδρών, έχει το κακό ότι στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά σε υλικά πράγματα, και συγκεκριμένα κυρίως στην προσωπική ομορφιά και κατά δεύτερο λόγο στα κοσμήματα, στις τουαλέτες και στην πολυτέλεια. Γι’ αυτό και η κοινωνικότητα είναι το στοιχείο της. Αυτό κάνει τις γυναίκες, εξαιτίας και της μικρής τους ευφυΐας, να ρέπουν στη σπατάλη. Όπως έλεγαν οι αρχαίοι: «Δαπανηρά φύσει γυνή» (Μένανδρος, Μονόστιχοι, 97). Η φιλαρέσκεια των ανδρών, αντίθετα, περιορίζεται συχνά σε μη υλικά προσόντα, όπως η εξυπνάδα, η φιλομάθεια, το θάρρος και άλλα παρόμοια.

Η σεξουαλική τιμή - ανδρική και γυναικεία

Η σεξουαλική τιμή διαιρείται σε γυναικεία τιμή και σε ανδρική τιμή: Δεδομένου ότι στην γυναικεία ζωή το πιο σημαντικό πράγμα είναι η σεξουαλική σχέση, η πιο σημαντική από τις δύο είναι η γυναικεία τιμή. Είναι η γενική αντίληψη που έχει ο κόσμος για μια κοπέλα, που δεν έχει δοθεί σε κανέναν άντρα, και για μια γυναίκα, που έχει δοθεί μόνο στον σύζυγό της· όσον αφορά το ανδρικό φύλο, είναι η αντίληψη, ότι ένας άνδρας, με το που θα πληροφορηθεί τη μοιχεία της γυναίκας του, θα την χωρίσει και γενικά θα την τιμωρήσει όσο μπορεί περισσότερο.

Η αγάπη για τα παιδιά - της μητέρας και του πατέρα

Η θεμελιακή αγάπη της μητέρας είναι, όπως στα ζώα έτσι και στους ανθρώπους, καθαρά ενστικτώδης, και κρατάει όσο και η απόλυτη σωματική αδυναμία των παιδιών. [...] Η αγάπη του πατέρα για τα παιδιά του είναι άλλου τύπου και πολύ πιο ουσιαστική: βασίζεται στην αναγνώριση του εαυτού του σ’ αυτά, άρα έχει μεταφυσική προέλευση.

Φιλομάθεια και περιέργεια

Η λαχτάρα για γνώση, όταν στρέφεται στο γενικό, ονομάζεται φιλομάθεια' όταν στρέφεται στο επιμέρους, ονομάζεται περιέργεια. Τα αγοράκια δείχνουν κατά κανόνα φιλομάθεια, τα κοριτσάκια απλή περιέργεια, αλλά σε καταπληκτικό βαθμό και μερικές φορές με απεχθέστατη αφέλεια.

Ομορφιά - ανδρική και γυναικεία

Η ομορφιά ενός έφηβου και η ομορφιά ενός κοριτσιού έχουν μεταξύ τους την ίδια σχέση που έχει η ζωγραφική με λάδι και η ζωγραφική με παστέλ.

Η γυναίκα και η μυωπία της

Το μυαλό είναι αυτό που επιτρέπει στον άνδρα να μη ζει μόνος στο παρόν, όπως τα ζώα, αλλά να κοιτάζει γύρω του και να συνυπολογίζει το παρελθόν και το μέλλον από κει προέρχεται η σωφροσύνη, η φροντίδα και το άγχος που διακατέχει πολλούς ανθρώπους. Τόσο τα πλεονεκτήματα όσο και τα μειονεκτήματα αυτής της κατάστασης τα μοιράζεται η γυναίκα, σε μικρότερο όμως βαθμό, εξαιτίας της χαμηλότερης νοητικής της ικανότητας. Θα μπορούσε μάλιστα να θεωρήσει κανείς ότι πάσχει από πνευματική μυωπία, επειδή, αν και κατανοεί διαισθητικά όλα όσα βρίσκονται κοντά της, το οπτικό της πεδίο είναι στενό και δεν περιλαμβάνει μακρινά πράγματα: άρα, τα πράγματα που είναι απόντα ή παρελθοντικά ή μελλοντικά, επηρεάζουν πολύ λιγότερο τις γυναίκες απ’ ό,τι τους άνδρες.

Γι’ αυτό και οι γυναίκες πολύ συχνά έχουν την τάση να είναι σπάταλες, και μερικές φορές αυτή η τάση τους φτάνει τα όρια της τρέλας: «Δαπανηρά φύσει γυνή» (Μένανδρος, Μονόστιχοι, 97) [...] Όσα αρνητικά κι αν συνεπάγεται αυτό, μπορεί κανείς να πει ένα υπέρ: ότι η γυναίκα ζει περισσότερο στο παρόν απ’ ό,τι ο άνδρας και ότι, αν το παρόν είναι έστω κι ελάχιστα ανεκτό, το απολαμβάνει πολύ πιο πρόθυμα. Σ’ αυτό οφείλεται η ευθυμία, που είναι τόσο χαρακτηριστική για τις γυναίκες και που είναι τόσο επιθυμητή στον άνδρα, όταν τον βαραίνουν οι σκοτούρες της καθημερινότητας.

*****

Σοπενχάουερ  «Η τέχνη να ζεις με γυναίκες» 

 https://www.o-klooun.com/philosophy/sopenxaouer-diafores-andron-kai-gynaikon

Προσοχή: Ο Σοπενχάουερ είναι γνωστός για τον μισογυνισμό και τις σχέσεις του με το άλλο φύλο. Οπότε μην τα πάρετε όλα τοις μετρητοίς!

Γυναίκα: Ανάμεσα στον Μύθο και στην Πραγματικότητα

 Γυναίκα: Ανάμεσα στον Μύθο και στην Πραγματικότητα

Μέσα στους αιώνες η γυναικεία υπόσταση είναι αυτή που έχει επηρεαστεί όσο κανένας από τις κοινωνικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές, και οικονομικοπολιτικές ανακατατάξεις. Είναι το ον που εξαιτίας του φύλου της έχει υποστεί πολλαπλές κακοποιήσεις και σκληρές τιμωρίες. Είναι η κληρονόμος μιας πατριαρχικής κοινωνίας που την οδήγησε σε μονοπάτια χαμηλής αυτοεκτίμησης και μπερδεμένης ταυτότητας.

Οι προκαταλήψεις και οι ατελείωτοι μύθοι γύρω από το πρόσωπο της οδήγησαν στον εκτοπισμό της, στην σπίλωση και διαπόμπευση της.

Ιστορικά, στην χριστιανική παράδοση ξεκινάμε από την Γένεση όπου πρώτα δημιουργήθηκε ο άντρας Αδάμ και μετά από το πλευρό του η γυναίκα Εύα.

Έτσι λοιπόν καταλαβαίνουμε ότι σε ένα συμβολικό επίπεδο η ύπαρξη της γυναίκας οφείλεται στον άντρα και αυτό την καθιστά κατώτερη.

Σαν να μην έφτανε αυτό, η γυναίκα Εύα επιβαρύνεται και με το προπατορικό αμάρτημα και εξαιτίας της και οι δυό τους εξορίζονται από τον αιώνιο παράδεισο και μαζί με αυτούς και το μετέπειτα ανθρώπινο είδος!

Πραγματικά η Εύα φαίνεται να τα "έκανε θάλασσα" για όλους μας και ακριβώς αυτό το αμάρτημα βαραίνει την γυναίκα έως και σήμερα. Η γυναίκα είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την αμαρτία, τους πειρασμούς, την αδυναμία και την καταστροφή.

Οι ιδιότητες που της αποδίδονται αφορούν μια οντότητα που είναι μυστηριώδης, σκοτεινή, απρόσιτη, εγωκεντρική, ματαιόδοξη, ζηλόφθονη, σατανική, δολοπλόκος. Η παγκόσμια μυθολογία την καθιστά υπεύθυνη για πολλά δεινά και συμφορές.

Το 1486 κατόπιν παπικής εντολής στους ιεροεξεταστές εξαγγέλθηκε το Malleus Maleficarum, ο απόλυτος οδηγός για τις δικαστικές αποφάσεις κατά των μαγισσών όπου σύμφωνα με αυτόν οι γυναίκες κυβερνώνται από το ορμέμφυτο και το συναίσθημα.

Το έσχατο μίσος και η ακραία αγάπη εκπορεύονται από την λαγνεία της σάρκας, από την έμφυτη ζηλοφθονία και διεκδικητικότητα.

Είναι πιο σαρκικές από τον άντρα, σεξουαλικά αχόρταγες, ματαιόδοξες, διψασμένες για απολαύσεις, ψεύτρες και ξελογιάστρες, και πραγματοποιούν τα σχέδια τους με απάτη. Είναι κατώτερες διανοητικά, δεισιδαίμονες, ευφάνταστες, υποβολιμαίες, απείθαρχες και με φαρμακερή γλώσσα...

Διαφέρει πολύ η παραπάνω εικόνα από αυτή που εξακολουθούν να έχουν ακόμα και σήμερα ορισμένοι για το γυναικείο φύλο;

Η γυναίκα θεωρείται ένα ον επικίνδυνο με δυνάμεις καταστροφικές και που πρέπει να είναι σε καταστολή. Τα κλισέ της σύγχρονης κοινωνίας διαιωνίζουν μια γυναικεία ταυτότητα γεμάτη κενά και ελλείμματα, δεν είναι ολόκληρη αλλά ένα κομμάτι του συντρόφου της, ενός άντρα που εξαιτίας του υπάρχει.

Και στην αρχαία ελληνική παράδοση και μυθολογία η γυναίκα αντιπροσωπεύει το σύμβολο της σαγήνης, και της πανουργίας, της αυτοθυσίας και της υποταγής, της δικαιοσύνης και της εξαπάτησης, της ομορφιάς και του σκότους.

Μερικοί χαρακτηρισμοί όπως γυναίκα δηλητήριο, γυναίκα αράχνη, γυναίκα αχάριστη, είναι χαρακτηρισμοί που προέρχονται κυρίως από άντρες που έχουν πληγωθεί και θεωρούν τις γυναίκες ακατανόητες και βαθιά αινιγματικές και απροσπέλαστες.

Φυσικά είναι κατανοητό ότι η γυναικεία ψυχολογία διαφέρει από αυτή του άντρα. Όμως φαίνεται ότι εξαιτίας της πολυπλοκότητας της γυναικείας φύσης ο άντρας άρχισε να φοβάται αυτό που δεν μπορούσε να καταλάβει και τον οδήγησε στην υπόταξη της.

Η γυναικεία φιλαρέσκεια είναι μια ακόμη κατηγορία προς αυτή και αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της υπόστασης της. Ανέκαθεν ένα από τα πρωταρχικά της μελήματα ήταν η διατήρηση της ομορφιάς της, της σφριγηλότητας της, της νεανικότητας της, ακολουθώντας τους αισθητικούς κανόνες της εποχής της.

Η ομορφιά αποτελεί και το υπέρτατο σύμβολο της εξουσίας της πάνω στο αρσενικό. Και ενώ η ομορφιά της γυναίκας είναι και ένα ζητούμενο από την πλευρά του άντρα και αποτελεί μια δικιά του επιθυμία να αντικρίζει μια γυναίκα όμορφη και θελκτική, την ίδια στιγμή την υποτιμάει και την κατηγορεί για ρηχότητα και ματαιοδοξία.

Πρόκειται για ένα θεμελιώδες ζήτημα και φαίνεται να έχει επηρεάσει ολόκληρη την πορεία της γυναίκας.

Η δύναμη της γυναίκας είναι η ομορφιά της;

H σχέση που και η ίδια η γυναίκα έχει με αυτή της την ιδιότητα είναι αμφίθυμη και βαθιά ενοχική.

Ανέκαθεν την χρησιμοποιούσε για να κατακτήσει αυτά που ειδάλλως της στερούσαν, μα από την άλλη έχει μάθει να την επιδεικνύει ακόμα και εκεί που πλέον δεν της είναι απαραίτητη.

Ταυτόχρονα, η στάση του άντρα απέναντι στην γυναικεία ομορφιά είναι μια στάση δέους και φθόνου. Το αρσενικό θαυμάζει το θηλυκό το ποθεί και το αναζητά σε όλες του τις λειτουργίες.

Το αρσενικό φαίνεται να είναι σε μια ασταμάτητη προσπάθεια συνένωσης με το κομμάτι (πλευρό) που του λείπει! Θαυμάζει αυτό που εκείνη έχει και ταυτόχρονα φθονεί αυτό που εκείνος δεν έχει.

Ο Aldo Carotenuto μας υπενθυμίζει ότι το ένστικτο είναι ένα στοιχείο της γυναίκας που δεν πρέπει να αγνοείται. Αφυπνίζεται από τα μεγάλα πάθη και τις συγκινήσεις και η Αφροδίτη σύμβολο γυναίκας και θεάς του έρωτα και της ομορφιάς είναι εξορισμού η βασίλισσα του πάθους... Τα πάθη του θηλυκού είναι άγρια και ασυγκράτητα σαν την φουρτουνιασμένη θάλασσα που συμπαρασύρει όποιον προσπαθεί να την δαμάσει."

Η γυναικεία φύση είναι γεμάτη αντιφάσεις και αυτό την καθιστά περίπλοκη και αρκετά δυσνόητη. Είναι εύκολο να της προσάπτουμε πολλές και διάφορες αρετές μα και ελαττώματα καθώς η ύπαρξη της παραπέμπει σε μια ψυχολογία γεμάτη συναισθήματα και συγκινήσεις.

Ας μην ξεχνάμε ότι η πιο αποδεκτή και αναμφισβήτητη δύναμη της γυναίκας είναι η ικανότητα της να δίνει ζωή, η μητρότητα. Η επίγνωση αυτής της υπεροχής του θηλυκού απέναντι στο αρσενικό υπέσκαψε την σταθερότητα και την συμμετρία των σχέσεων της με το αρσενικό.

Η γυναίκα στην προσπάθεια της να επιβιώσει τις πολλαπλές επιθέσεις από την πατριαρχική κοινωνία έμαθε να μεταμορφώνεται συνεχώς, να μεταλλάσσεται και χρησιμοποιεί κάθε ικανότητα της για να αποφύγει τον έλεγχο από την ανδρική εξουσία.

Αυτή η τακτική δημιούργησε ακόμα περισσότερο φόβο από την πλευρά του άντρα αφού μέσα στα χρόνια κατάλαβε ότι η γυναικεία ψυχολογία είναι απρόβλεπτη και ατίθαση.

Δυστυχώς, ιστορικά η δαιμονοποίηση της γυναικείας φύσης συνέβαλε στην δημιουργία μιας απόστασης μεταξύ των δυο φύλων και έτσι η πνευματική και ψυχολογική τους εξέλιξη καθυστέρησε σε μεγάλο βαθμό.

Τα δυο φύλα εξακολουθούν να παλεύουν μεταξύ τους και να έχουν μια τεράστια δυσκολία στην αλληλοκατανόηση τους.

Η γνωστή φράση οι άντρες είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη είναι η επιτομή αυτής της δυσκολίας συνεννόησης, αρμονίας και δημιουργικότητας.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους και η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι σημεία που καλούνται να λύσουν και να επωφεληθούν των προτερημάτων τους αλλά και της ικανότητας εξέλιξης τους. Αυτού του είδους οι αλλαγές προϋποθέτουν την ισότητα, τον σεβασμό, την αγάπη και την συνεργασία.

Η γυναίκα είναι πολύ παραπάνω από τον μύθο της και αυτή είναι μια πραγματικότητα που εκφράζεται μέσα από το ίδιο της το έργο.

Νόρα Κοντοστεργίου
Ψυχολόγος-Ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια

Πηγή: psychotherapistathens.gr

https://www.o-klooun.com/gynaika/gynaika-anamesa-ston-mytho-kai-stin-pragmatikotita

 

---

Όχι στη βεβήλωση της Πηνείας!

 Όχι στη βεβήλωση της Πηνείας!

Θα δεχτούμε κι άλλο πλήγμα στην Πηνεία;

Του Νίκου Τσούλια

Δεύτερο ιστορικής έκτασης πλήγμα δέχεται η Πηνεία της Ηλείας. Η νέα θυσία επιβάλλεται κι αυτή με βίαιο τρόπο, αφού κανένας διάλογος – ούτε καν προσχηματικός – δεν έγινε περί του επίδικου ζητήματος.

 Πριν περίπου πενήντα πέντε χρόνια θυσιάστηκε σε μεγάλο βαθμό η περιοχή μας – το μεγάλο μέρος των καλύτερων, των πιο εύφορων χωραφιών – για να ποτιστεί ο κάμπος, για να ωφεληθούν άλλοι. Έγινε το φράγμα του Πηνειού, ένα έργο στο οποίο δεν θεωρήθηκε καν αναγκαίο (…) να γίνουν κάποια αντισταθμιστικά αναπτυξιακά έργα στην Πηνεία, για να αμβλυνθούν οι επιπτώσεις επί των κατοίκων της.

 Τότε ήταν δικτατορία και οι αντιδράσεις των κατοίκων – ακόμα και η ελευθερία λόγου κλπ – ήταν απαγορευμένες. Έφυγαν αναγκαστικά πολλοί κάτοικοι, αφού η περιουσία που τους απέμεινε δεν μπορούσε ούτε καν να συντηρήσει την φτώχεια της εποχής της δεκαετίας του 1960. Σκεπάστηκαν με νερό ή ερήμωσαν τα χωριά (Κέντρο, Μπαλί, Καλαθάς, Άγιος Ηλίας, Σούλι, Κεραμιδιά, Αυγή, Κάμπος, Εφύρα, Βελανίδι, Ρουπακιά, Ξενιές, Αγραπιδοχώρι, Λάτα, Βάλμη, Καλυβάκια, Παλαιοχώρα κλπ) με αυταρχικό τρόπο.

Όχι, δεν ήταν επιλεγόμενη και ίσως αφομοιώσιμη επιλογή η ερήμωση, όπως η γνωστή σταδιακή απογύμνωση των χωριών που συνέβη και συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα. Ήταν καταναγκασμός!

 Κι όμως, σαν περνούσαν τα χρόνια αγαπήσαμε τη λίμνη. Δεν έφταιγε άλλωστε αυτή. Βιώσαμε μια μεγάλη αντίφαση. Την φωλιάσαμε στην ψυχή μας. Έγινε αγαπημένη εικόνα της αισθητικής μας και της ομορφιάς του τόπου μας. Κάναμε τις πληγές σημάδια προβολής! Οι φωτογραφίες μας είχαν σχεδόν πάντα ως φόντο τη λίμνη.

 Και όλα αυτά τα χρόνια, κάθε φορά που κατεβαίνει το νερό, τρέχουμε να βρούμε τις λιωμένες πλίθες των σπιτιών μας που τα έφαγε ο βυθός, λογαριάζουμε τα σύνορα στα πνιγμένα χωράφια μας με τις γράνες που δεν υπάρχουν, περπατάμε πάνω στα χωμένα λαγκάδια σε κοίτες που έχουν σβήσει για τα καλά.

 Καθόμαστε στις άκρες και νοσταλγούμε. Νιώθουμε σαν ξεριζωμένοι. Ποιος δεν αναπολεί τις πατρική του εστία; Μαζευόμαστε από όλα τα χωριά και κάνουμε Γιορτές στην Αγία Άννα στο πάλαι ποτέ Μπαλί, όταν ξεπροβάλλει από τα σκοτάδια του βυθού. Μιλάμε ξανά και ξανά για τα παλιά.

Και τώρα τι;

 Δεύτερο πλήγμα. Να γεμίσουν, θέλουν οι κερδοσκόποι, με φωτοβολταϊκά τα εξωλίμνια χωράφια, για να δώσουν ενέργεια πάλι σε άλλους. Σα να είναι τα εύφορα εδάφη μας, βραχονησίδες ή βουνοκορφές, που δεν μπορεί να έχουν άλλη αξιοποίηση! Και οι κάτοικοι της Πηνείας; Δεν έχουν λόγο; Ούτε συμφέροντα; Ούτε δίκαια; Τι θα απογίνουν όλοι αυτοί που ενοικιάζουν τα εν λόγω χωράφια και παράγουν αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα; Γιατί δεν υιοθετούνται οι αναπτυξιακές προτάσεις του Δήμου Ήλιδας;

Πρόκειται για μια βεβήλωση του τόπου μας, των χωριών μας, του φυσικού περιβάλλοντος και της αισθητικής τους, του μέλλοντός μας και της ζωής μας. Γιατί θα είμαστε μια βιομηχανοποιημένη ζώνη, που θα αναιρεί κάθε πτυχή της μορφολογίας και της λειτουργίας του χώρου μας. Αν φορτωθούν όλα αυτά τα τερατουργήματα στην περιοχή μας, η Πηνεία που ξέρουμε θα έχει οριστικά χαθεί.

Η πρόκληση είναι ιστορική!

 Η ευθύνη τώρα βαραίνει τους κατοίκους και όλους τους Πηνειώτες και τον Δήμο Ήλιδας στην επιχειρούμενη καταστροφή του τόπου μας και του τοπίου μας. Τώρα δεν υπάρχει δικτατορία – αν και επί δικτατορίας οι Μεγαρείς είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στην Απριλιανή χούντα με αγωνιστικό πνεύμα στην περίοδο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Τώρα δεν υπάρχει για εμάς ούτε αιτιολογία ούτε δικαιολογία.

 Στη δημοκρατία όλοι έχουμε λόγο – ιδιαίτερα όταν πληττόμαστε από βίαια μέτρα. Όλοι έχουμε ευθύνη, την ευθύνη του αγώνα και της αντίστασης, για να μην έχουμε και δεύτερο ιστορικών επιπτώσεων πλήγμα. Και φυσικά οι εκλεγμένοι Πρόεδροι των χωριών μαζί με τον Δήμο, ως θεσμικοί παράγοντες, έχουν την ευθύνη της οργάνωσης της όλης προσπάθειας.

Αυτές οι ενδεχόμενες καινούργιες πληγές δεν πρόκειται να γίνουν στοιχεία προβολής. Αντίθετα, θα είναι τερατουργήματα απαξίωσης και προσβολής της αξιοπρέπειάς μας. Θα είναι μόνιμες χαίνουσες πληγές!

 

  https://anthologio.wordpress.com/2022/03/26/%cf%8c-%ce%ae-%ce%af-10/