Το κόλλημα με το κινητό … βλάπτει σοβαρά το σεξ !

 Το κόλλημα με το κινητό … βλάπτει σοβαρά το σεξ ! 

  

 Το κόλλημα με τα smartphones και το ίντερνετ ήταν το αντικείμενο ακόμα μιας έρευνας που έγινε ανάμεσα σε ζευγάρια και έδειξε ότι η σεξουαλική μας ζωή "τραβάει ζόρια" λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας.

Περίπου το 40% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι βάζουν στην άκρη το σεξ, προκειμένου να μιλήσουν με κάποιον στο κινητό, να στείλουν μηνύματα, ή να σερφάρουν στο ίντερνετ.

Περίπου το ίδιο ποσοστό απάντησε ότι κόβει στη μέση μια τρυφερή στιγμή ή τα προκαταρκτικά παιχνίδια για να απαντήσει σε ένα μήνυμα και μάλιστα το ένα τρίτο των ερωτηθέντων είπε ότι απαντά στο κινητό του την ώρα που κάνει σεξ !
Ο επικεφαλής της έρευνας, Dr Mark McCormack, από το πανεπιστήμιο του Durham, ο οποίος μίλησε λεπτομερώς με 15 ζευγάρια, είπε ότι, «το να παίρνουμε στο κρεβάτι, laptops και smartphone, είναι καταστροφικό για τη σχέση».
Η έρευνά του, η οποία χορηγήθηκε από την Durex, αποκάλυψε επίσης, ότι το ένα τέταρτο των ζευγαριών, έχει τραβήξει βίντεο με το κινητό του την ώρα που κάνει σεξ, ενώ το 40% στέλνει σέξι φωτογραφίες ο ένας στον άλλο.
Ανάμεσα στις απαντήσεις που πήρε, μία γυναίκα του είπε πως το smartphone του άντρα της, είναι το τρίτο πρόσωπο στη σχέση τους.
Μία άλλη του είπε, «Μερικές φορές εγώ είμαι στο Facebook και εκείνος ψάχνει αθλητικά την ώρα που είμαστε στο κρεβάτι. Είμαστε ξαπλωμένοι δίπλα-δίπλα ο ένας με τον άλλο, αλλά είμαστε ο καθένας στον κόσμο του».

   

 http://www.eviatop.eu/2015/03/blog-post_8090.html

 

Η φωτογραφία είναι απο το διαδίκτυο 

Ωραίο τό φουστάνι σου Γιώργο μου… αλλά…

 Ωραίο τό φουστάνι σου Γιώργο μου… αλλά…

 

π. Ξενοφώντας Ζαρκάδας

Αλλάζει η κοινωνία. 

Ανεμοστρόβιλος, τσουνάμι, κάθε νέα αλλαγή και δεν είναι εύκολο να μείνουμε αλώβητοι. 

Ωραίο το φουστάνι σου Γιώργο μου… Αλλά, να, είναι που δεν μπορώ την υποκρισία…

Ένα τέταρτο του αιώνα πριν κλειθήκαμε να αναλύσουμε το βιβλίο του κ. Β. Καββαθά σε μια αίθουσα διαλέξεων για την απόκτηση του τίτλου “Σ.Ε.Π. Συμβούλου Επαγγελματικού Προσανατολισμού” στα πλαίσια ανθρωπο… λογικού μαθήματος.

 Τέθηκε τότε το θέμα αν η ομοφυλοφιλία είναι “φυσιο… λογική”.

 Εκεί ανακαλύψαμε ότι η γλώσσα που γέννησε τη φιλοσοφία, η Ελληνική, όσο κι αν “βιάζεται” καθημερινά, απαντά στα περισσότερα ερωτήματα ανατρέχοντας απλά στην ίδια τη βασική λέξη του ερωτήματος. 

ΦΥΣΙ(Η) Ο ΛΟΓΙΚΗ… 

Η λογική της φύσεως. 

Μια φύση που η μόνη της λογική είναι η διατήρηση της ζωής και η αναπαραγωγή αυτής.
Υπάρχουν πλάσματα που ζούν και πεθαίνουν αυθημερόν, κρίκος της αλυσίδας της ζωής, με μόνο σκοπό την αναπαραγωγή.

 Υπάρχουν πλάσματα που αναπαράγονται και μετά πεθαίνουν και με το νεκρό τους κορμί τρέφουν τη νέα γένν(ι)α. 

Υπάρχουν πλάσματα που το αρσενικό γονιμοποιεί το θηλυκό και μετα στέκεται υπομονετικά να το καταβροχθίσει η έγκυος μανούλα…
Η λογική της φύσεως λοιπόν (φυσιο λογική) σε αντίθεση με τη λογική του ανθρώπου (ανθρωπο λογική ) μια λογική απάνθρωπη, δολοφονική, ενάντια στη ζωή, γεμάτη πολέμους, μαζικές εξοντώσεις, εξαφανίσεις ειδών…
Αλήθεια, γνωρίζετε πως οι Αμερικανοί όταν κατέκτησαν την Ήπειρο που ζούσαν επί αιώνες οι ιθαγενείς Ινδιάνοι εξαφάνισαν σχεδόν τελείως τους Βίσωνες μόνο και μόνο για να στερήσουν την τροφή και να λιμοκτονήσουν οι αυτόχθονες; 

Πόσες χιλιάδες είδη οδήγησε στην εξαφάνιση η ανθρώπινη λογική… 

Αυτή που εκσυγχρονίστηκε και απαιτεί δικαίωμα σε ζωές άλλων. 

Αυτή που σε αντίθεση με τη λογική της φύσεως, αν κυριαρχήσει, μοιραίως επιφέρει τη μη αναπαραγωγή.
Και περνάμε στην απόλυτη υποκρισία σου Γιώργο μου. 

Αφού Γιώργο μου δεν μπορείς να αναπαραχθείς με τον σύντροφό σου, γιατί είσαι ενάντιος σε κάθε κίνηση που προσπαθεί να διαφυλάξει τη ζωή ακόμη και πριν απο τη γέννησή της;
Θα σου θυμίσω εκείνη την αφίσα που πριν λίγα χρόνια τοποθετήθηκε στο Μετρό και μίλαγε για τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού, θέλοντας να κάνει την εν δυνάμει μανούλα να το ξανασκεφτεί πριν κάνει μια “ελαφρά τη καρδία” έκτρωση.

 Θυμάσαι; 

Μια αφίσα καθόλου προσβλητική, απευθυνόταν στη γυναίκα που για κάποιους λόγους ήθελε να διακόψει την κύηση και της έδειχνε δρόμους κι επιλογές άλλες… 

Τότε, αυτή την αφίσα, η υπερπροοδευτική Κυβέρνηση άμεσα κατέβασε… Α… η ίδια είναι με σήμερα…
Να σου θυμίσω ότι όλη η ΛΟΑΤΚΙ συν κοινότητα έσκιζε ιμάτια και διεμήνυε ότι η έκτρωση δε διαφέρει από την εξαγωγή δοντιού; 

Ανθρωποι που ουρλιάζουν για τα δικαιώματα των ζώων, που κλαίγανε όταν ανεγκέφαλοι σκότωσαν την έγκυο ελεφαντίνα ταϊζοντάς την βεγγαλικά (θυμάσαι;;;) και πόσο κλάμα για το αγέννητο ελεφαντάκι…

 Ούτε δάκρυ όμως για το αγέννητο μωράκι.
Αυτό που τώρα επιθυμούν διακαώς να υιοθετήσουν. 

Ένα παιδί από τα σχετικά πολλά που υπάρχουν σε Ορφανοτροφεία και που υπάρχουν υπερδεκαπλάσιες οικογένειες με μαμά και μπαμπά που έχουν όνειρο ζωής να υιοθετήσουν. 

Αλλά κι αυτή η εμμονή με την Εκκλησία. 

Τι θα πεί και τι θα αποφασίσει. 

Να σου θυμίσω Γιώργο μου ότι στη Βουλή των Ελλήνων, όταν πριν εννιά χρόνια ήρθε το σχετικό νομοσχέδιο, την ώρα που θα μίλαγε ο εκπρόσωπος της Εκκλησίας (λαϊκός και Νομικός) η ΛΟΑΤΚΙ συν κοινότητα σηκώθηκε και αποχώρησε επιδεικτικά από την αίθουσα.
Η Ιεραρχία με σύνεση και σεβασμό σε κάθε ομάδα ανθρώπων διατύπωσε την άποψή της, χωρίς ακρότητες που ίσως κάποιοι επιθυμούσαν. 

Κάποιοι, που πυροδότησαν το θέμα εκ του μή όντως, πρωτοπορούντες στην Ευρώπη, με σκοπό να περάσουν άλλα, ιδιωτικά Πανεπιστήμια, παραχωρήσεις σε τρίτους, φτώχεια και αποδυμάμωση Θεσμών… 

Η Ιεραρχία γνωμοδότησε με γνώμονα την οικογένεια, τα δικαιώματα του παιδιού αλλά και του Λαού. 

Με γνώμονα την ίδια την Εκκλησία (η πίστη μας είναι εκκλησία, Δεσποτάδες, παπάδες, λαός, Άγιοι, ζώντες, κεκοιμημένοι, ΑΠΑΝΤΑ) που φωτίζει ΠΑΝΤΕΣ. Φως Χριστού, Φαίνει πάσι…
Η Εκκλησία είναι μια μεγάλη αγκαλιά που δε ζητά πιστοποιητικά σεξουαλικών φρονημάτων. 

Δεν απορρίπτει κανέναν. 

Δεν συμβιβάζεται όμως με το παράλογο political corect Ευρωπαϊκό ιδεώδες. 

Σε αγαπώ παιδί μου Γιώργο και να σου πώ κάτι… 

Μπορεί και να σου πηγαίνει το φουστανάκι σου κι εσύ είσαι παιδί του Θεού και μην ακούς που κάποιος νύν, είχε πεί ότι ο Θεός δε σε αγαπάει. 

Σε αγαπάει και περιμένει. 

Και κλείνοντας θα σου πώ μια αλήθεια για να την πείς στην παρέα σου.
Ποτέ, ποτέ μα ποτέ καμμία γυναίκα δεν έκλαψε γιατί 10, 20, 30 χρόνια πριν έβγαλε ένα δόντι… 

Δεν πιστεύω να υπάρχει γυναίκα που μετά από 10, 20, 30 χρόνια να μην έχει κλάψει μετανιώνοντας φρικτά που έκοψε το νήμα της ζωής του αγέννητου παιδιού της…

πηγή

 

 Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν την άποψη των αρθρογράφων τους και όχι κατά ανάγκη του Ligakaikala.blogspot.gr

Σώπα δάσκαλε, Νίκος Καζαντζάκης

 Σώπα δάσκαλε, Νίκος Καζαντζάκης

Επιμελείται η Κατερίνα - Κωνσταντίνα Τσαρτσίδου

 

Στην Τρίτη τάξη είχαμε δάσκαλο τον Περίανδρο Κρασάκη. Αυτός είχε μανία με την καθαριότητα. Κάθε μέρα επιθεωρούσε τα χέρια μας, τα αυτιά μας, τη μύτη, τα δόντια, τα νύχια. Δεν έδερνε, δεν παρακαλούσε, μα έλεγε:

– Ζώα, αν δεν πλένεστε κάθε μέρα με σαπούνι, δε θα γίνετε ποτέ σας άνθρωποι. Τι θα πει μαθές άνθρωπος; Αυτός που πλένεται με σαπούνι. Τα μυαλό δε φτάνει, κακομοίρηδες, χρειάζεται και σαπούνι. Πώς θα παρουσιαστείτε στο Θεό με τέτοια χέρια; Πηγαίνετε έξω στην αυλή να πλυθείτε.

Ώρες μας έπαιρνε τ’ αυτιά ποια φωνήεντα είναι μακρά, ποια βραχέα και τι τόνο να βάλουμε, οξεία ή περισπωμένη. Κι εμείς ακούγαμε τις φωνές στο δρόμο, τους μανάβηδες, τους κουλουρτζήδες, τα γαϊδουράκια που γκάριζαν και τις γειτόνισσες που γελούσαν και περιμέναμε πότε να χτυπήσει το κουδούνι, να γλιτώσουμε. Κοιτάζαμε το δάσκαλο να ιδρώνει απάνω στην έδρα, να λέει, να ξαναλέει και να θέλει να καρφώσει στο μυαλό μας τη γραμματική, μα ο νους μας ήταν έξω στον ήλιο και στον πετροπόλεμο. Γιατί πολύ αγαπούσαμε τον πετροπόλεμο και συχνά πηγαίναμε στο σκολειό με το κεφάλι σπασμένο.

Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μιαν ανθισμένη μανταρινιά στο αντικρινό σπίτι. Το μυαλό μας είχε γίνει κι αυτό ανθισμένη μανταρινιά και δεν μπορούσαμε πια ν’ ακούμε για οξείες και περισπωμένες. Κι ίσια ίσια ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σκολειού και κελαηδούσε. Τότε πια ένας μαθητής, χλωμός, κοκκινομάλλης, που ’χε έρθει εφέτο από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο:

-Σώπα, δάσκαλε, φώναξε. Σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί! 

***

Νίκος Καζαντζάκης - " Αναφορά στον Γκρέκο "

 https://www.o-klooun.com/philosophy/sopa-daskale-nikos-kazantzakis

 

Παρακμή;

 Παρακμή;

Την εποχή που πρωτογνώρισα τις αρχαίες θάλασσες, η στεφάνη των κυμάτων έμοιαζε κομμένη στα μέτρα μου. Περπατούσα και άκουγα τον Ποσειδώνα πως θύμωνε και πως χτυπούσε την τρίαινα. Οι αυλόπορτες με τον βαρύ χαλκά δια μιάς άνοιγαν κι έβλεπες το κορίτσι με το σχισμένο φουστάνι να χάνεται στο βάθος από τις ασβεστωμένες καμάρες.

Οι γλάστρες μιλούσαν. Στην περίοδο της ανθοφορίας γέμιζαν τον αέρα με φθόγγους που ανέβαιναν ολοένα, σχημάτιζαν επωδούς του Αρχίλοχου* κι ύστερα διαλύονταν αφήνοντας μια μικρή σπίθα στην καρδιά μου. Την ίδια που κάθε τόσο τινάζεται ίσαμε σήμερα, φεψάλυξ * που την λέει κι ο ποιητής. Α, είναι σκληρό πράγμα να ζεις με το αίσθημα ότι συνεχώς γυρίζεις στην πατρίδα σου και δεν σε αναγνωρίζει κανένας. 

Μιλάς και τίποτα.

Μιλάν και τίποτα. 

 Βαβίζουν.(Βρίζουν, μουρμουρίζουν, γαβγίζουν )

 Υλακούν.(Γαβγίζουν)

 Μια συνεννόηση σκύλων μείον τη νοημοσύνη τους…

Από την Ιδιωτική Οδό του Οδυσσέα Ελύτη, εκδόσεις Υψιλον, Αθήνα 1990

 

https://trelogiannis.blogspot.com/2025/03/blog-post_423.html

 

* ζώπυρον -αναλαμπή

Σοπενχάουερ - Οι διαφορές ανδρών - γυναικών !

 Σοπενχάουερ - Οι διαφορές ανδρών - γυναικών

Επιμελείται η Καλλιόπη Παπαμιχαήλ 

Άνδρες και γυναίκες

Όταν η φύση χώρισε το ανθρώπινο γένος στα δύο, η διαχωριστική γραμμή δεν πέρασε ακριβώς από το κέντρο. Σε όλες τις πολώσεις, η διαφορά θετικού και αρνητικού πόλου δεν είναι μόνο ποιοτική αλλά και ποσοτική.

Έτσι ακριβώς έβλεπαν τις γυναίκες και οι αρχαίοι και οι λαοί της Ανατολής, οι οποίοι διέβλεψαν την πρέπουσα θέση τους στην κοινωνία πολύ πιο σωστά από εμάς, με τις παλιές γαλλόφερτες ιδέες περί ιπποτικής ευγένειας και το ανεκδιήγητο σύστημα του σεβασμού των γυναικών, αυτό το βλακωδέστατο προϊόν του τευτονικού χριστιανισμού. Αυτού του είδους οι αντιλήψεις το μόνο που κατάφεραν, ήταν να κάνουν τις γυναίκες πιο υπεροπτικές και καταπιεστικές, έτσι που μερικές φορές δεν μπορώ να μην τις παρομοιάσω με τις ιερές μαϊμούδες στο Μπεναρές, οι οποίες, έχοντας απόλυτη συναίσθηση της ιερότητάς τους και της απαραβίαστης θέσης τους, νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν.

Η αδικία της φύσης

Η φύση πάντα έδειχνε να έχει μεγάλη προτίμηση για το ανδρικό φύλο. Πρώτα πρώτα, διαθέτει το προνόμιο της δύναμης και της ομορφιάς στη σεξουαλική απόλαυση έχει την αποκλειστικότητα, ενώ απ’ την πλευρά της η γυναίκα έχει όλα τα βάρη και τα μειονεκτήματα. [...] Αν ο άνδρας ήθελε να εκμεταλλευτεί αυτή τη μεροληψία της φύσης, η γυναίκα θα ήταν το πιο δυστυχισμένο πλάσμα στη Γη, γιατί η ευθύνη των παιδιών θα έπεφτε ολόκληρη επάνω της και η ίδια θα παρέμενε αβοήθητη να τα βγάλει πέρα με τις ισχνές δυνάμεις της.

Ωριμότητα - ανδρική και γυναικεία

Όσο πιο εξευγενισμένο και τέλειο είναι κάτι, τόσο πιο αργά φτάνει στην ωριμότητά του. Ο άνδρας φτάνει στην ωριμότητα των πνευματικών δυνάμεών του και της λογικής του από τα εικοσιοχτώ και μετά. Η γυναίκα στα δεκαοχτώ. Όμως στην περίπτωση της γυναίκας, όταν μιλάμε για λογική, εννοούμε κάτι πολύ περιορισμένο. Γι’ αυτό και οι γυναίκες παραμένουν παιδιά σε όλη τους τη ζωή- δεν βλέπουν παρά μόνο ό,τι είναι πολύ κοντά τους, παραμένουν προσκολλημένες στο παρόν, μπερδεύουν τά φαινόμενα με την πραγματικότητα και προτιμούν να ασχολούνται με τα μικροπράγματα παρά με τα σοβαρά ζητήματα.

Η φιλαρέσκεια - στον άνδρα και στη γυναίκα

Η φιλαρέσκεια των γυναικών, ακόμα κι όταν δεν είναι μεγαλύτερη από τη φιλαρέσκεια των ανδρών, έχει το κακό ότι στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά σε υλικά πράγματα, και συγκεκριμένα κυρίως στην προσωπική ομορφιά και κατά δεύτερο λόγο στα κοσμήματα, στις τουαλέτες και στην πολυτέλεια. Γι’ αυτό και η κοινωνικότητα είναι το στοιχείο της. Αυτό κάνει τις γυναίκες, εξαιτίας και της μικρής τους ευφυΐας, να ρέπουν στη σπατάλη. Όπως έλεγαν οι αρχαίοι: «Δαπανηρά φύσει γυνή» (Μένανδρος, Μονόστιχοι, 97). Η φιλαρέσκεια των ανδρών, αντίθετα, περιορίζεται συχνά σε μη υλικά προσόντα, όπως η εξυπνάδα, η φιλομάθεια, το θάρρος και άλλα παρόμοια.

Η σεξουαλική τιμή - ανδρική και γυναικεία

Η σεξουαλική τιμή διαιρείται σε γυναικεία τιμή και σε ανδρική τιμή: Δεδομένου ότι στην γυναικεία ζωή το πιο σημαντικό πράγμα είναι η σεξουαλική σχέση, η πιο σημαντική από τις δύο είναι η γυναικεία τιμή. Είναι η γενική αντίληψη που έχει ο κόσμος για μια κοπέλα, που δεν έχει δοθεί σε κανέναν άντρα, και για μια γυναίκα, που έχει δοθεί μόνο στον σύζυγό της· όσον αφορά το ανδρικό φύλο, είναι η αντίληψη, ότι ένας άνδρας, με το που θα πληροφορηθεί τη μοιχεία της γυναίκας του, θα την χωρίσει και γενικά θα την τιμωρήσει όσο μπορεί περισσότερο.

Η αγάπη για τα παιδιά - της μητέρας και του πατέρα

Η θεμελιακή αγάπη της μητέρας είναι, όπως στα ζώα έτσι και στους ανθρώπους, καθαρά ενστικτώδης, και κρατάει όσο και η απόλυτη σωματική αδυναμία των παιδιών. [...] Η αγάπη του πατέρα για τα παιδιά του είναι άλλου τύπου και πολύ πιο ουσιαστική: βασίζεται στην αναγνώριση του εαυτού του σ’ αυτά, άρα έχει μεταφυσική προέλευση.

Φιλομάθεια και περιέργεια

Η λαχτάρα για γνώση, όταν στρέφεται στο γενικό, ονομάζεται φιλομάθεια' όταν στρέφεται στο επιμέρους, ονομάζεται περιέργεια. Τα αγοράκια δείχνουν κατά κανόνα φιλομάθεια, τα κοριτσάκια απλή περιέργεια, αλλά σε καταπληκτικό βαθμό και μερικές φορές με απεχθέστατη αφέλεια.

Ομορφιά - ανδρική και γυναικεία

Η ομορφιά ενός έφηβου και η ομορφιά ενός κοριτσιού έχουν μεταξύ τους την ίδια σχέση που έχει η ζωγραφική με λάδι και η ζωγραφική με παστέλ.

Η γυναίκα και η μυωπία της

Το μυαλό είναι αυτό που επιτρέπει στον άνδρα να μη ζει μόνος στο παρόν, όπως τα ζώα, αλλά να κοιτάζει γύρω του και να συνυπολογίζει το παρελθόν και το μέλλον από κει προέρχεται η σωφροσύνη, η φροντίδα και το άγχος που διακατέχει πολλούς ανθρώπους. Τόσο τα πλεονεκτήματα όσο και τα μειονεκτήματα αυτής της κατάστασης τα μοιράζεται η γυναίκα, σε μικρότερο όμως βαθμό, εξαιτίας της χαμηλότερης νοητικής της ικανότητας. Θα μπορούσε μάλιστα να θεωρήσει κανείς ότι πάσχει από πνευματική μυωπία, επειδή, αν και κατανοεί διαισθητικά όλα όσα βρίσκονται κοντά της, το οπτικό της πεδίο είναι στενό και δεν περιλαμβάνει μακρινά πράγματα: άρα, τα πράγματα που είναι απόντα ή παρελθοντικά ή μελλοντικά, επηρεάζουν πολύ λιγότερο τις γυναίκες απ’ ό,τι τους άνδρες.

Γι’ αυτό και οι γυναίκες πολύ συχνά έχουν την τάση να είναι σπάταλες, και μερικές φορές αυτή η τάση τους φτάνει τα όρια της τρέλας: «Δαπανηρά φύσει γυνή» (Μένανδρος, Μονόστιχοι, 97) [...] Όσα αρνητικά κι αν συνεπάγεται αυτό, μπορεί κανείς να πει ένα υπέρ: ότι η γυναίκα ζει περισσότερο στο παρόν απ’ ό,τι ο άνδρας και ότι, αν το παρόν είναι έστω κι ελάχιστα ανεκτό, το απολαμβάνει πολύ πιο πρόθυμα. Σ’ αυτό οφείλεται η ευθυμία, που είναι τόσο χαρακτηριστική για τις γυναίκες και που είναι τόσο επιθυμητή στον άνδρα, όταν τον βαραίνουν οι σκοτούρες της καθημερινότητας.

*****

Σοπενχάουερ  «Η τέχνη να ζεις με γυναίκες» 

 https://www.o-klooun.com/philosophy/sopenxaouer-diafores-andron-kai-gynaikon

Προσοχή: Ο Σοπενχάουερ είναι γνωστός για τον μισογυνισμό και τις σχέσεις του με το άλλο φύλο. Οπότε μην τα πάρετε όλα τοις μετρητοίς!

Γυναίκα: Ανάμεσα στον Μύθο και στην Πραγματικότητα

 Γυναίκα: Ανάμεσα στον Μύθο και στην Πραγματικότητα

Μέσα στους αιώνες η γυναικεία υπόσταση είναι αυτή που έχει επηρεαστεί όσο κανένας από τις κοινωνικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές, και οικονομικοπολιτικές ανακατατάξεις. Είναι το ον που εξαιτίας του φύλου της έχει υποστεί πολλαπλές κακοποιήσεις και σκληρές τιμωρίες. Είναι η κληρονόμος μιας πατριαρχικής κοινωνίας που την οδήγησε σε μονοπάτια χαμηλής αυτοεκτίμησης και μπερδεμένης ταυτότητας.

Οι προκαταλήψεις και οι ατελείωτοι μύθοι γύρω από το πρόσωπο της οδήγησαν στον εκτοπισμό της, στην σπίλωση και διαπόμπευση της.

Ιστορικά, στην χριστιανική παράδοση ξεκινάμε από την Γένεση όπου πρώτα δημιουργήθηκε ο άντρας Αδάμ και μετά από το πλευρό του η γυναίκα Εύα.

Έτσι λοιπόν καταλαβαίνουμε ότι σε ένα συμβολικό επίπεδο η ύπαρξη της γυναίκας οφείλεται στον άντρα και αυτό την καθιστά κατώτερη.

Σαν να μην έφτανε αυτό, η γυναίκα Εύα επιβαρύνεται και με το προπατορικό αμάρτημα και εξαιτίας της και οι δυό τους εξορίζονται από τον αιώνιο παράδεισο και μαζί με αυτούς και το μετέπειτα ανθρώπινο είδος!

Πραγματικά η Εύα φαίνεται να τα "έκανε θάλασσα" για όλους μας και ακριβώς αυτό το αμάρτημα βαραίνει την γυναίκα έως και σήμερα. Η γυναίκα είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την αμαρτία, τους πειρασμούς, την αδυναμία και την καταστροφή.

Οι ιδιότητες που της αποδίδονται αφορούν μια οντότητα που είναι μυστηριώδης, σκοτεινή, απρόσιτη, εγωκεντρική, ματαιόδοξη, ζηλόφθονη, σατανική, δολοπλόκος. Η παγκόσμια μυθολογία την καθιστά υπεύθυνη για πολλά δεινά και συμφορές.

Το 1486 κατόπιν παπικής εντολής στους ιεροεξεταστές εξαγγέλθηκε το Malleus Maleficarum, ο απόλυτος οδηγός για τις δικαστικές αποφάσεις κατά των μαγισσών όπου σύμφωνα με αυτόν οι γυναίκες κυβερνώνται από το ορμέμφυτο και το συναίσθημα.

Το έσχατο μίσος και η ακραία αγάπη εκπορεύονται από την λαγνεία της σάρκας, από την έμφυτη ζηλοφθονία και διεκδικητικότητα.

Είναι πιο σαρκικές από τον άντρα, σεξουαλικά αχόρταγες, ματαιόδοξες, διψασμένες για απολαύσεις, ψεύτρες και ξελογιάστρες, και πραγματοποιούν τα σχέδια τους με απάτη. Είναι κατώτερες διανοητικά, δεισιδαίμονες, ευφάνταστες, υποβολιμαίες, απείθαρχες και με φαρμακερή γλώσσα...

Διαφέρει πολύ η παραπάνω εικόνα από αυτή που εξακολουθούν να έχουν ακόμα και σήμερα ορισμένοι για το γυναικείο φύλο;

Η γυναίκα θεωρείται ένα ον επικίνδυνο με δυνάμεις καταστροφικές και που πρέπει να είναι σε καταστολή. Τα κλισέ της σύγχρονης κοινωνίας διαιωνίζουν μια γυναικεία ταυτότητα γεμάτη κενά και ελλείμματα, δεν είναι ολόκληρη αλλά ένα κομμάτι του συντρόφου της, ενός άντρα που εξαιτίας του υπάρχει.

Και στην αρχαία ελληνική παράδοση και μυθολογία η γυναίκα αντιπροσωπεύει το σύμβολο της σαγήνης, και της πανουργίας, της αυτοθυσίας και της υποταγής, της δικαιοσύνης και της εξαπάτησης, της ομορφιάς και του σκότους.

Μερικοί χαρακτηρισμοί όπως γυναίκα δηλητήριο, γυναίκα αράχνη, γυναίκα αχάριστη, είναι χαρακτηρισμοί που προέρχονται κυρίως από άντρες που έχουν πληγωθεί και θεωρούν τις γυναίκες ακατανόητες και βαθιά αινιγματικές και απροσπέλαστες.

Φυσικά είναι κατανοητό ότι η γυναικεία ψυχολογία διαφέρει από αυτή του άντρα. Όμως φαίνεται ότι εξαιτίας της πολυπλοκότητας της γυναικείας φύσης ο άντρας άρχισε να φοβάται αυτό που δεν μπορούσε να καταλάβει και τον οδήγησε στην υπόταξη της.

Η γυναικεία φιλαρέσκεια είναι μια ακόμη κατηγορία προς αυτή και αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της υπόστασης της. Ανέκαθεν ένα από τα πρωταρχικά της μελήματα ήταν η διατήρηση της ομορφιάς της, της σφριγηλότητας της, της νεανικότητας της, ακολουθώντας τους αισθητικούς κανόνες της εποχής της.

Η ομορφιά αποτελεί και το υπέρτατο σύμβολο της εξουσίας της πάνω στο αρσενικό. Και ενώ η ομορφιά της γυναίκας είναι και ένα ζητούμενο από την πλευρά του άντρα και αποτελεί μια δικιά του επιθυμία να αντικρίζει μια γυναίκα όμορφη και θελκτική, την ίδια στιγμή την υποτιμάει και την κατηγορεί για ρηχότητα και ματαιοδοξία.

Πρόκειται για ένα θεμελιώδες ζήτημα και φαίνεται να έχει επηρεάσει ολόκληρη την πορεία της γυναίκας.

Η δύναμη της γυναίκας είναι η ομορφιά της;

H σχέση που και η ίδια η γυναίκα έχει με αυτή της την ιδιότητα είναι αμφίθυμη και βαθιά ενοχική.

Ανέκαθεν την χρησιμοποιούσε για να κατακτήσει αυτά που ειδάλλως της στερούσαν, μα από την άλλη έχει μάθει να την επιδεικνύει ακόμα και εκεί που πλέον δεν της είναι απαραίτητη.

Ταυτόχρονα, η στάση του άντρα απέναντι στην γυναικεία ομορφιά είναι μια στάση δέους και φθόνου. Το αρσενικό θαυμάζει το θηλυκό το ποθεί και το αναζητά σε όλες του τις λειτουργίες.

Το αρσενικό φαίνεται να είναι σε μια ασταμάτητη προσπάθεια συνένωσης με το κομμάτι (πλευρό) που του λείπει! Θαυμάζει αυτό που εκείνη έχει και ταυτόχρονα φθονεί αυτό που εκείνος δεν έχει.

Ο Aldo Carotenuto μας υπενθυμίζει ότι το ένστικτο είναι ένα στοιχείο της γυναίκας που δεν πρέπει να αγνοείται. Αφυπνίζεται από τα μεγάλα πάθη και τις συγκινήσεις και η Αφροδίτη σύμβολο γυναίκας και θεάς του έρωτα και της ομορφιάς είναι εξορισμού η βασίλισσα του πάθους... Τα πάθη του θηλυκού είναι άγρια και ασυγκράτητα σαν την φουρτουνιασμένη θάλασσα που συμπαρασύρει όποιον προσπαθεί να την δαμάσει."

Η γυναικεία φύση είναι γεμάτη αντιφάσεις και αυτό την καθιστά περίπλοκη και αρκετά δυσνόητη. Είναι εύκολο να της προσάπτουμε πολλές και διάφορες αρετές μα και ελαττώματα καθώς η ύπαρξη της παραπέμπει σε μια ψυχολογία γεμάτη συναισθήματα και συγκινήσεις.

Ας μην ξεχνάμε ότι η πιο αποδεκτή και αναμφισβήτητη δύναμη της γυναίκας είναι η ικανότητα της να δίνει ζωή, η μητρότητα. Η επίγνωση αυτής της υπεροχής του θηλυκού απέναντι στο αρσενικό υπέσκαψε την σταθερότητα και την συμμετρία των σχέσεων της με το αρσενικό.

Η γυναίκα στην προσπάθεια της να επιβιώσει τις πολλαπλές επιθέσεις από την πατριαρχική κοινωνία έμαθε να μεταμορφώνεται συνεχώς, να μεταλλάσσεται και χρησιμοποιεί κάθε ικανότητα της για να αποφύγει τον έλεγχο από την ανδρική εξουσία.

Αυτή η τακτική δημιούργησε ακόμα περισσότερο φόβο από την πλευρά του άντρα αφού μέσα στα χρόνια κατάλαβε ότι η γυναικεία ψυχολογία είναι απρόβλεπτη και ατίθαση.

Δυστυχώς, ιστορικά η δαιμονοποίηση της γυναικείας φύσης συνέβαλε στην δημιουργία μιας απόστασης μεταξύ των δυο φύλων και έτσι η πνευματική και ψυχολογική τους εξέλιξη καθυστέρησε σε μεγάλο βαθμό.

Τα δυο φύλα εξακολουθούν να παλεύουν μεταξύ τους και να έχουν μια τεράστια δυσκολία στην αλληλοκατανόηση τους.

Η γνωστή φράση οι άντρες είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη είναι η επιτομή αυτής της δυσκολίας συνεννόησης, αρμονίας και δημιουργικότητας.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους και η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι σημεία που καλούνται να λύσουν και να επωφεληθούν των προτερημάτων τους αλλά και της ικανότητας εξέλιξης τους. Αυτού του είδους οι αλλαγές προϋποθέτουν την ισότητα, τον σεβασμό, την αγάπη και την συνεργασία.

Η γυναίκα είναι πολύ παραπάνω από τον μύθο της και αυτή είναι μια πραγματικότητα που εκφράζεται μέσα από το ίδιο της το έργο.

Νόρα Κοντοστεργίου
Ψυχολόγος-Ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια

Πηγή: psychotherapistathens.gr

https://www.o-klooun.com/gynaika/gynaika-anamesa-ston-mytho-kai-stin-pragmatikotita

 

---

Όχι στη βεβήλωση της Πηνείας!

 Όχι στη βεβήλωση της Πηνείας!

Θα δεχτούμε κι άλλο πλήγμα στην Πηνεία;

Του Νίκου Τσούλια

Δεύτερο ιστορικής έκτασης πλήγμα δέχεται η Πηνεία της Ηλείας. Η νέα θυσία επιβάλλεται κι αυτή με βίαιο τρόπο, αφού κανένας διάλογος – ούτε καν προσχηματικός – δεν έγινε περί του επίδικου ζητήματος.

 Πριν περίπου πενήντα πέντε χρόνια θυσιάστηκε σε μεγάλο βαθμό η περιοχή μας – το μεγάλο μέρος των καλύτερων, των πιο εύφορων χωραφιών – για να ποτιστεί ο κάμπος, για να ωφεληθούν άλλοι. Έγινε το φράγμα του Πηνειού, ένα έργο στο οποίο δεν θεωρήθηκε καν αναγκαίο (…) να γίνουν κάποια αντισταθμιστικά αναπτυξιακά έργα στην Πηνεία, για να αμβλυνθούν οι επιπτώσεις επί των κατοίκων της.

 Τότε ήταν δικτατορία και οι αντιδράσεις των κατοίκων – ακόμα και η ελευθερία λόγου κλπ – ήταν απαγορευμένες. Έφυγαν αναγκαστικά πολλοί κάτοικοι, αφού η περιουσία που τους απέμεινε δεν μπορούσε ούτε καν να συντηρήσει την φτώχεια της εποχής της δεκαετίας του 1960. Σκεπάστηκαν με νερό ή ερήμωσαν τα χωριά (Κέντρο, Μπαλί, Καλαθάς, Άγιος Ηλίας, Σούλι, Κεραμιδιά, Αυγή, Κάμπος, Εφύρα, Βελανίδι, Ρουπακιά, Ξενιές, Αγραπιδοχώρι, Λάτα, Βάλμη, Καλυβάκια, Παλαιοχώρα κλπ) με αυταρχικό τρόπο.

Όχι, δεν ήταν επιλεγόμενη και ίσως αφομοιώσιμη επιλογή η ερήμωση, όπως η γνωστή σταδιακή απογύμνωση των χωριών που συνέβη και συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα. Ήταν καταναγκασμός!

 Κι όμως, σαν περνούσαν τα χρόνια αγαπήσαμε τη λίμνη. Δεν έφταιγε άλλωστε αυτή. Βιώσαμε μια μεγάλη αντίφαση. Την φωλιάσαμε στην ψυχή μας. Έγινε αγαπημένη εικόνα της αισθητικής μας και της ομορφιάς του τόπου μας. Κάναμε τις πληγές σημάδια προβολής! Οι φωτογραφίες μας είχαν σχεδόν πάντα ως φόντο τη λίμνη.

 Και όλα αυτά τα χρόνια, κάθε φορά που κατεβαίνει το νερό, τρέχουμε να βρούμε τις λιωμένες πλίθες των σπιτιών μας που τα έφαγε ο βυθός, λογαριάζουμε τα σύνορα στα πνιγμένα χωράφια μας με τις γράνες που δεν υπάρχουν, περπατάμε πάνω στα χωμένα λαγκάδια σε κοίτες που έχουν σβήσει για τα καλά.

 Καθόμαστε στις άκρες και νοσταλγούμε. Νιώθουμε σαν ξεριζωμένοι. Ποιος δεν αναπολεί τις πατρική του εστία; Μαζευόμαστε από όλα τα χωριά και κάνουμε Γιορτές στην Αγία Άννα στο πάλαι ποτέ Μπαλί, όταν ξεπροβάλλει από τα σκοτάδια του βυθού. Μιλάμε ξανά και ξανά για τα παλιά.

Και τώρα τι;

 Δεύτερο πλήγμα. Να γεμίσουν, θέλουν οι κερδοσκόποι, με φωτοβολταϊκά τα εξωλίμνια χωράφια, για να δώσουν ενέργεια πάλι σε άλλους. Σα να είναι τα εύφορα εδάφη μας, βραχονησίδες ή βουνοκορφές, που δεν μπορεί να έχουν άλλη αξιοποίηση! Και οι κάτοικοι της Πηνείας; Δεν έχουν λόγο; Ούτε συμφέροντα; Ούτε δίκαια; Τι θα απογίνουν όλοι αυτοί που ενοικιάζουν τα εν λόγω χωράφια και παράγουν αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα; Γιατί δεν υιοθετούνται οι αναπτυξιακές προτάσεις του Δήμου Ήλιδας;

Πρόκειται για μια βεβήλωση του τόπου μας, των χωριών μας, του φυσικού περιβάλλοντος και της αισθητικής τους, του μέλλοντός μας και της ζωής μας. Γιατί θα είμαστε μια βιομηχανοποιημένη ζώνη, που θα αναιρεί κάθε πτυχή της μορφολογίας και της λειτουργίας του χώρου μας. Αν φορτωθούν όλα αυτά τα τερατουργήματα στην περιοχή μας, η Πηνεία που ξέρουμε θα έχει οριστικά χαθεί.

Η πρόκληση είναι ιστορική!

 Η ευθύνη τώρα βαραίνει τους κατοίκους και όλους τους Πηνειώτες και τον Δήμο Ήλιδας στην επιχειρούμενη καταστροφή του τόπου μας και του τοπίου μας. Τώρα δεν υπάρχει δικτατορία – αν και επί δικτατορίας οι Μεγαρείς είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στην Απριλιανή χούντα με αγωνιστικό πνεύμα στην περίοδο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Τώρα δεν υπάρχει για εμάς ούτε αιτιολογία ούτε δικαιολογία.

 Στη δημοκρατία όλοι έχουμε λόγο – ιδιαίτερα όταν πληττόμαστε από βίαια μέτρα. Όλοι έχουμε ευθύνη, την ευθύνη του αγώνα και της αντίστασης, για να μην έχουμε και δεύτερο ιστορικών επιπτώσεων πλήγμα. Και φυσικά οι εκλεγμένοι Πρόεδροι των χωριών μαζί με τον Δήμο, ως θεσμικοί παράγοντες, έχουν την ευθύνη της οργάνωσης της όλης προσπάθειας.

Αυτές οι ενδεχόμενες καινούργιες πληγές δεν πρόκειται να γίνουν στοιχεία προβολής. Αντίθετα, θα είναι τερατουργήματα απαξίωσης και προσβολής της αξιοπρέπειάς μας. Θα είναι μόνιμες χαίνουσες πληγές!

 

  https://anthologio.wordpress.com/2022/03/26/%cf%8c-%ce%ae-%ce%af-10/

Η ωραία Ελένη

 Η ωραία Ελένη

Την ύμνησε ο Όμηρος... Όμως, όχι μόνο αυτός...

 

Η Ελένη (Ἑλένη), αποκαλούμενη Ωραία Ελένη στη νεοελληνική γλώσσα και ευειδής στην Ιλιάδα του Ομήρου, περίφημη για την ομορφιά της, αποτελεί το πλέον διλημματικό πρόσωπο (αθωότητας ή ενοχής) στην ελληνική μυθολογία. Σύμφωνα με τον Όμηρο ηταν κόρη του Τυνδάρεω και της Λήδας και σύζυγος του Μενέλαου, του βασιλέα της Σπάρτης. Η "αρπαγή" της από τον Πάρη και η μεταφορά της στην Τροία έγινε αφορμή, σύμφωνα με την Ιλιάδα, του μακροβιότερου πολέμου όλης της αρχαιότητας, του δεκαετούς Τρωικού Πολέμου, έχοντας προηγουμένως συνεγείρει όλα τα αρχαία ελληνικά βασίλεια κατά της Τροίας. Η δε παρουσία της στην αρχαία ελληνική γραμματεία κρίνεται πυκνή αλλά και σημαδιακή, όχι μόνο στα ομηρικά έπη, αλλά και στη λυρική και χορική ποίηση, στο αττικό δράμα, στη ρητορική και την ιστοριογραφία.

 

 Πηγή

 

 https://thewomanisart.blogspot.com/2014/10/blog-post.html

 

THE WOMAN IS ART - Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ

Όταν σε ρίξει στο κρεβάτι...

 Όταν σε ρίξει στο κρεβάτι...

«Για μια γυναίκα είναι πολύ καλύτερο να υπακούει σ' έναν άντρα με ταλέντο, παρά να τραβάει από τη μύτη έναν ηλίθιο».

-Ονορέ Ντε Μπαλζάκ

Καλλιτέχνης: Victor Olson (1963)

 

 https://thewomanisart.blogspot.com/2013/03/blog-post_1592.html

THE WOMAN IS ART - Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ

Mάθημα λογοτεχνίας...

 Μάθημα λογοτεχνίας

 Παιχνίδια της τύχης*

Στο λιακωτό του κεφενέ, κοντά στο δέντρο που είχε δέσει το μουλάρι του, είδε ένα μάτσο ανθρώπους να κάθουνται ολόγυρα ανακούρκουδα, ο ένας σιμά στον άλλον, όσο που ο μαγαζάτορας όρθιος από πίσω τους τήραγε πάνω από τα κεφάλια τους το παιχνίδι.
«Παίζουν» είπε ο Ναστρεντίν Χότζας κι ανασηκώθηκε.«Παίρνω όρκο στο κεφάλι μου, πως παίζουν στ’ αλήθεια τον παρά τους! Γουστέρνω να ρίξω μια ματιά, από μακριά όμως. Εγώ, ούτε λόγος να γίνεται, δε θα παίξω. Ε, δεν είμαι δα και τόσο κουτεντές ! Ένας άνθρωπος ξυπνός μπορεί να θωρά τι κάνουν οι βλάκες δίχως να κινδυνεύει».
Σηκώθηκε και σίμωσε τους παίχτες.
Κουκούτσι μυαλό δεν έχουν, μουρμούρισε στο μαγαζάτορα που βρέθηκε δίπλα του. Χάνουν τα τελευταία γρόσια που τους απομένουν, με την ελπίδα να κερδίσουν πιότερα. Κι όμως ο Μωάμεθ απαγόρεψε στους καλούς μουσουλμάνους να παίζουν για διάφορο. Μεγάλη η χάρη του Αλλάχ που με γλύτωσε από τούτο το πάθος. Τι διαβολεμένη όμως τύχη που την έχει αυτός ο κοκκινομάλλης. Μα κοίτα τον, κοίτα τον λοιπόν … Πέντε φορές στη σειρά κερδίζει ! Βρε τον παλαβό ! Η ψεύτικια ελπίδα του πλούτου τον στραβώνει, όσο η φτώχεια του ‘χει σκάψει κιόλας το μνημούρι του. Τι λες μωρέ ; Κέρδισε και τούτη τη φορά ! Δεν ξανάδα τέτοια τύχη. Πω, πω ! ξαναπαίζει ! Ε, η ανθρώπινη ανοησία κι η επιπολαιότητα είναι δίχως όρια. Αμ τούτη τη φορά και σατανάς να είναι δεν κερδίζει. Έτσι χάνουνται όλοι όσοι παραεμπιστεύουνται στην άπιστη τύχη. Αξίζει να δώσει κανείς ένα καλό μάθημα σ’ αυτόν τον γλάρο. Ας κάνει πως κερδίζει για έβδομη φορά και τότε το παίρνω πάνω μου να του δώσω ένα μπερντάχι κι ας είμαι φανατικός εχθρός όλων των τυχερών παιχνιδιών, που, αν είμουνα εμίρης, θα τά ‘χα από καιρό απαγορέψει.
Ο κοκκινομάλλης έριξε για έβδομη φορά τα ζάρια και κέρδισε. Τότε ο Ναστρεντίν Χότζας έκανε ένα αποφασιστικό βήμα εμπρός. Έσπρωξε δυο παίχτες και κάθισε ήσυχα ανάμεσά τους.
Θα ‘θελα να ‘παιζα λιγάκι μαζί σου, είπε στον τυχερό. Πήρε τα ζάρια και τους έριξε μια έμπειρη ματιά σ’ όλες τις γωνιές τους.
Πόσα βάζεις ; του κάνει το ρεμάλι με τη βραχνή φωνή του …
Ο Ναστρεντίν Χότζας, για κάθε απάντηση, ανάσυρε από το κεμέρι του τη χρηματοσακούλα του. Έβγαλε εικοσιπέντε γρόσια και τά ‘βαλε πίσω κι όλα τά ‘ριξε στο δίσκο. Τ’ ασήμι αχολόγησε πάνω στον μπρούτζο. Οι παίχτες, όταν είδαν όλον τούτον τον παρά, γούρλωσαν τα μάτια τους. Το μεγάλο παιχνίδι άρχιζε.
Ο κοκκινομάλλης άρπαξε τα ζάρια και τα κουδούνισε ώρα πολλή. Κιότιζε να τα ρίξει. Όλοι κράταγαν τις ανάσες τους. Τσίτωναν το λαιμό τους και γούρλωναν τα μάτια τους περιμένοντας. Δεν ακουγόταν τίποτ’ άλλο από τους χτύπους των ζαριών μέσα στη φούχτα του κοκκινοτρίχη. Ο Ναστρεντίν Χότζας, ακούοντας τον ξερό αυτόν κρότο, ένιωσε, ξάφνου, να παραλάνε τα πόδια του και να γουργουρίζει η κοιλιά του. Όσο για τον κοκκινοτρίχη, αυτός ξακολούθαγε να μπεγλερίζει τα ζάρια και δεν αποφάσιζε να τα ρίξει.
Τέλος, τά ‘ριξε.
Όλοι οι παίχτες σκύψανε σαν ένας άνθρωπος μπροστά. Μα έκπληχτοι ξανατραβήχτηκαν απότομα προς τα πίσω, σαν να μην είχαν παρά ένα στήθος κι ένα σβέρκο. Όλοι τους μαζί βγάλανε έναν αναστεναγμό. Το ρεμάλι χλώμιασε κι ένα γρύλισμα βγήκε ανάμεσα από τα σφιγμένα του δόντια.
Είχε φέρει «3». Είταν χαμένος. Ο Ναστρεντίν Χότζας μονάχα αν έφερνε άσους θα ‘χανε. Ό,τι άλλο κι αν έριχνε είταν κερδισμένος. Πήρε τα ζάρια κι ευχαρίστησε προκαταβολικά την τύχη, που του φανερωνόταν τόσο καλοσυνάτη τη μέρα κείνη. Είχε ξεχάσει πως η τύχη είναι παράξενη κι άπιστη κι εύκολα παρατά κάποιον …
Ο Ναστρεντίν Χότζας είχε φέρει άσους

                                                                    **********
Οι παίχτες χαχάνιζαν από την καρδιά τους, μα κείνος που γέλαγε πιο δυνατά απ’ όλους είταν ο κακκινοτρίχης. Είχε αποχτήσει πια απόλυτη πεποίθηση στην τύχη του.
Έλα να παίξουμε ακόμα μια φορά, κάνει στο Ναστρεντίν Χότζα… Έλα να ξαναπαίξουμε, σου μένουν εικοσιπέντε γρόσια.
Καλά ! Αφού το θες, να ξαναπαίξουμε ! απάντησε ο Ναστρεντίν Χότζας. Του είταν πια όλα αδιάφορα. Ας έχανε και τα εικοσιπέντε γρόσια που τ’ απόμεναν.
Έριξε βαριεστημένος τα ζάρια που κρατούσε και κέρδισε. Ο κοκκινομάλλης, όμως, δεν ήθελε να παραδεχτεί πως η τύχη του έκανε φτερά.
Τα παίζω όλα πάρολι ! φώναξε.
Εφτά φορές ξανάπε τούτα τα λόγια στριγγλίζοντας κι εφτά φορές έχασε. Ο δίσκος αστραφτοκοπούσε από τον παρά.…
Δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα… Πάνω στο δίσκο βρίσκουνται χίλια εξακόσια γρόσια δικά σου. Τα παίζει όλα για όλα ; Τά ‘χω τα λεφτά … Τα ποντάρω όλα.
Έβγαλε από το κεμέρι του μια χρηματοσακούλα γεμάτη όχι από ασήμι, μ’ από χρυσάφι· φλουριά, λίρες και ρουπίες. Βάλε όλο το χρυσάφι σου πάνω στο δίσκο ! τ’ αποκρίθηκε με την ίδια θέρμη ο Ναστρεντίν Χότζας.
Ποτέ ως τότε, σε τούτο το καφενείο, δεν είχε ξαναπαιχτεί τόσο χοντρό παιχνίδι. Ο καφετζής είχε ξεχάσει από ώρα τα μπρίκια του· οι καφέδες φούσκωναν σ’ αυτά, ξεχείλιζαν και σβήναν τη φωτιά.
Οι παίχτες αναπνέανε με δυσκολία πια, με κοφτούς μικρούς ανασασμούς.… το κοκκινοτρίχικο ρεμάλι έριξε πρώτο τη ζαριά.…
Ένδεκα ! φώναξαν όλοι με μια φωνή οι παίχτες. Ο Ναστρεντίν Χότζας κατάλαβε πως είταν χαμένος. Μονάχα οι εξάρες μπορούσαν να τον σώσουν.
…σαστισμένος πήρε τα ζάρια…
Τέτοιες φωνές και τέτοια ουρλιάσματα βγήκαν από παντού που έτριξε η τζαμαρία του καφενέ. Ο μαγαζάτορας έφερε απότομα το χέρι στην καρδιά του και σωριάστηκε ξερός.
Ο Ναστρεντίν Χότζας είχε φέρει εξάρες.
Τα μάτια του κοκκινομάλλη στρογγύλεψαν και πετάχτηκαν σα φούσκες από γυαλί. Σηκώθηκε σιγά κι είπε: «Συμφορά ! Συμφορά που με βρήκε !» κι έφυγε τρικλίζοντας από τον καφενέ.
Ανιστορούν πως από κείνη τη μέρα δεν ξαναφάνηκε στη Μπουχάρα. 

* Λεωνίδα Σολοβιώφ, ο Ναστρεντίν Χότζας, απόδοση από τη γαλλική μετάφραση Δ. Φωτιάδη, σ.σ. 39 κ.επ., εκδόσεις Δωρικός 1980

https://dimodidaskalos.blogspot.com/2011/10/blog-post.html

Ο φύλακας άγγελος τού καθηγητή Γεωργίου Παπαζάχου

Μια μαρτυρία για τον γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη !

 Πηγή: Από το βιβλίο του Κλείτου Ιωαννίδη: «Σύγχρονοι Άγιοι Γέροντες», έκδ. Ι.Μ. Αγ. Μαρίνας και Αγ. Ραφαήλ Ξυλοτύμπου, Λευκωσία 1994.

ΚΛΕΙΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Κύριε Παπαζάχο, εσείς πώς τον γνωρίσατε;

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ: Είχε έρθει στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών για τα προβλήματα που είχε με την καρδιά του. Μόλις έμαθα ότι ήταν εκεί, πήγα να τον δω. Ήταν η μέρα, που τον είχαν μετακινήσει από τη Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης σ' ένα δωμάτιο με τρία κρεβάτια κι ένα ράντζο, πάνω στο όποιο είχαν βάλει τον Γέροντα Ιάκωβο. Η πρώτη εντύπωσή μου, μόλις τον είδα, είναι κάτι που δεν περιγράφεται. «Αν σας πω ότι ο άνθρωπος αυτός ακτινοβολούσε, θα είναι λίγο. Η μορφή του ήταν το κάτι άλλο, πράγματι ακτινοβολούσε. Την ώρα που μπήκα στο δωμάτιό του, ήταν εκεί οι γιατροί, που έκαναν την καθημερινή επίσκεψή τους στους θαλάμους των ασθενών. Κατά σύμπτωση οι γιατροί εκείνοι ήταν πρώην φοιτητές μου στο Πανεπιστήμιο. Έτσι, μόλις με είδαν, ήρθαν κοντά μου και με ενημέρωσαν για την κατάσταση τής υγείας τού Γέροντα. Όταν τελείωσαν κι έφυγαν οι γιατροί, πήγα και κάθισα δίπλα στο Γέροντα Ιάκωβο, ο οποίος, μόλις με είδε, μου είπε το εξής, το οποίο μ' έκανε πραγματικά ν' ανατριχιάσω, γιατί ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ.

"-Δεν σε ξέρω. Πρώτη φορά σε βλέπω. Αλλά βλέπω ότι πίσω σου στέκεται ο άγγελός σου".

Με συγκλόνισε κυριολεκτικά αυτό που μου είπε. Δεν το λέω για υπερηφάνεια και πρόσθεσε:

"-Όλοι οι άνθρωποι έχουν άγγελο. Αλλά τον δικό σου τον είδα. Πρόσεξε να μη τον διώξεις από κοντά σου".

Ανατριχιάζω ολόκληρος κάθε φορά, που το σκέφτομαι, το ίδιο όπως την ώρα εκείνη. Κι ολοκλήρωσε ο Γέρων Ιάκωβος:

"-Αυτός ο άγγελος έχει κατονομασθεί την ημέρα τής βαπτίσεώς σου. Από την ημέρα τής βαπτίσεώς σου σε συνοδεύει και δεν πρέπει να φεύγει από κοντά σου. Είναι αυτός, ο οποίος τελικά θα πάρει την ψυχή σου στα χέρια του και θα την οδηγήσει την ημέρα της Κρίσεως. Κι όταν θα έρχονται οι δαίμονες και θα λένε «αυτός έκανε εκείνο, έκανε το άλλο, διέπραξε αυτή την αμαρτία και την άλλη», τότε ό άγγελός σου θα λέει «ναι, τα έκανε αυτά, αλλά ταυτόχρονα έκανε κι αυτό το καλό, έκανε και το άλλο καλό». Αυτός είναι ό δικηγόρος, που θα σε υποστηρίξει. Πρόσεξε, λοιπόν, να μη τον απομακρύνεις. Τον είδα να είναι κοντά σου".

Από εκείνη την ώρα, ουδέποτε σταμάτησα να έχω την αίσθηση ότι δίπλα μου υπάρχει ένας άγγελος, ο δικός μου, προσωπικός άγγελος. Αυτό είναι ένα μέγα μήνυμα χαράς προς όλους όσους βαπτιστήκαμε Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

ΚΛΕΙΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Αληθινά εντυπωσιακή εμπειρία αυτή, κύριε Παπαζάχο να δει ο Γέρων Ιάκωβος το φύλακα άγγελό σας.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ: Όταν έβλεπες τον Γέροντα Ιάκωβο είχες την αίσθηση ότι ήταν άλλου κόσμου, ότι μιλούσε μεν για τα προβλήματά σου, αλλά με μια άλλη προοπτική. Καταλάβαινες ότι, όντας δίπλα σου, ζούσε κάπου αλλού. Κι αυτό σε γέμιζε μ' ένα αίσθημα πανηγύρεως.

 ΚΛΕΙΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Ήταν απ’ αλλού φερμένος.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ: Και σού μετέδιδε ότι κι εσύ είσαι για αλλού πλασμένος, ότι δεν είσαι για εδώ.

 Αναδημοσίευση από: http://agapienxristou.blogspot.gr/

 

Τυχερές γυναίκες με σύζυγο αρχαιολόγο...

 Με σύζυγο αρχαιολόγο...

«Ένας αρχαιολόγος είναι ο καλύτερος σύζυγος που μπορεί να έχει οποιαδήποτε γυναίκα: όσο περισσότερο αυτή γερνάει τόσο περισσότερο αυξάνεται το ενδιαφέρον του γι' αυτήν.»

 -Άγκαθα Κρίστι

Καλλιτέχνης: James Avati

 

https://thewomanisart.blogspot.com/2022/05/blog-post_66.html

 

THE WOMAN IS ART - Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ

Κι ἄν ἡ ὀρθογραφία ἦταν ἡ ταυτότητά μας; (Baron Christine Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Σορβόννης)

Ἡ γλώσσα καί μάλιστα ἡ γραπτή, τό πῶς τή φροντίζουμε (ἤ τήν κακομεταχειριζόμαστε), ἦταν δίχως ἄλλο ὁ μέγας ἀπὼν τοῦ διαλόγου γιά τήν ἐθνική ταυτότητα. Ἀλλά πῶς νά μιλήσει κανείς σήμερα ὑπέρ τῆς ὀρθογραφίας; Καί μόνο ἡ ἀναφορά σέ αὐτό τό θέμα ἔχει ἕναν ἀέρα ὀπισθοδρομικότητας, πού ἀποθαρρύνει τόν ἀναγνώστη. «Ὀρθόν», «γραφεῖν»: νά γράφεις «ὀρθά», σύμφωνα μέ τούς κανόνες. Ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξης ἀποκαλύπτει ἐξ ἀρχῆς τήν κανονιστική της οὐσία.

Ἕνα ἀνέκδοτο μπορεῖ νά εἰκονογραφήσει τά στερεότυπα ἀπό τά ὁποῖα ὑποφέρει ἡ ὀρθογραφία: ἤμουν νεαρή ἐκπαιδευτικός ὅταν, ἐν ἔτει 1990, μοῦ ἀνέθεσαν νά διοργανώσω ἕναν ὀρθογραφικό διαγωνισμό. Βρέθηκα ἀμέσως ἀντιμέτωπη μέ ἕνα συνάδερφο, πού χαρακτήριζε τήν ἰδέα τῆς ὀρθογραφίας «ὀπισθοδρομική», «παλιομοδίτικη» καί, τό κερασάκι στήν τούρτα, ὑπογράμμισε ὁλοκληρώνοντας πώς «ἀλλά ἐσεῖς οἱ γκόμενες μόνο γιά τέτοια εἶστε». Νά λοιπόν πού ἡ δῆθεν ἐλεύθερη καί παραβατική ἀρρενωπότητα βρέθηκε ἀντιμέτωπη μέ τήν ἐπιδέξια, συμβατική καί ὑποταγμένη -ἀκόμα καί στήν πιό ἠλίθια ἐξουσία- θηλυκότητα. Ἐξάλλου, εἶναι γνωστό πώς ἡ ὀρθογραφία εἶναι «ἡ ἐπιστήμη τῶν ἠλιθίων» ἤ κατ\’ ἄλλους ἕνα «σχολικό» πράγμα, φτιαγμένο γιά νά ξεχωρίζει τούς «καλούς» μαθητές (διάβαζε: τούς κοινωνικά προνομιούχους), τούς ἐπιμελεῖς, πού ὑπονοεῖται πώς τούς λείπει ἡ φαντασία.

Μία ἄλλη ἀφήγηση ἀπό τήν ὁποία, μποροῦμε νά ἀντλήσουμε ἕνα ἀνάλογο δίδαγμα, τή βρῆκα σέ ἕνα ἐγχειρίδιο καλῆς συμπεριφορᾶς τῆς δεκαετίας τοῦ \’60: ἕνας νεαρός ἐξομολογεῖται τόν ἔρωτά του σέ μιὰ κοπέλα, γράφοντάς της «σᾶς ἀγαπὸ πόλι», πράγμα πού γεμίζει ἱλαρότητα τήν παραλήπτρια τοῦ μηνύματος. Τό δίδαγμα εἶναι πώς πρέπει νά εἴμαστε ὀρθογράφοι «ἄν δέ θέλομε νά γελοῦν μαζί μας». Ὁπότε καταλήγουμε σέ ἀδιέξοδο: ἡ γνώση τῆς ὀρθογραφίας εἶναι ὀπισθοδρομική, ἡ ἄγνοιά της ὁδηγεῖ στή γελοιότητα.

Ὁ Ρεϊμόν Κουενό (Raymond Queneau) ὑπῆρξε ἀρχικά πολέμιος τῆς ὀρθογραφίας. Πεπεισμένος, τή δεκαετία τοῦ \’50 πώς ἡ ὀρθογραφία ἀποτύπωνε τό ἀγεφύρωτο χάσμα μεταξύ «ἀκαδημαϊκῆς» καί «λαϊκῆς» γλώσσας, ἐπιχειρηματολογεῖ ὑπέρ μιᾶς «φωνητικῆς» ὀρθογραφίας, θεωρώντας πώς ἡ προσκόλληση στήν ὀρθογραφία δέν εἶναι παρά μιὰ συνωμοσία μυημένων, πού ἐπιχειροῦν νά ὑπερασπιστοῦν μιὰ γνώση πού ἔχουν ὑπεξαιρέσει αὐθαίρετα. Λίγα χρόνια ἀργότερα διαπίστωσε τό λάθος του. Ὅσον ἀφορᾶ τή «λαϊκή ὁμιλία», αὐτή ἐξαφανίστηκε, ἰσοπεδωμένη ἀπό τήν τηλεοπτική καί ραδιοφωνική γλώσσα, πού ἀντιγράφει τό γραπτό λόγο καί ἐπέβαλε μιὰ τυποποιημένη μορφή τῆς γαλλικῆς γλώσσας. Ἐξάλλου, τί νόημα θά εἶχε ἡ παρέμβαση στούς ὀρθογραφικούς κανόνες, ἀπό τή στιγμή πού αὐτοί προσαρμόζονται ἀπό μόνοι τους στή χρήση, ὅπως ὑπογράμμιζε ἐδῶ καί λίγα χρόνια ὁ Φερνάντ Γκρεβίς (Fernand Grevisse), στήν προσπάθειά του νά δείξει πὼς ἡ ὀρθογραφία συμβαδίζει μέ τήν ἐξέλιξη τῆς γλώσσας;

Αὐτή ἡ παρατήρηση μᾶς δίνει τήν εὐκαιρία νά ἐπανεξετάσουμε ὁρισμένα ἀπό τά στερεότυπα κατά τῆς ὀρθογραφίας:

– Μέ τήν κατάργηση τῆς ὀρθογραφίας θά κερδίζαμε σέ χρόνο καί σαφήνεια.

– Ἡ ὀρθογραφία εἶναι ἀμελητέα σέ καιρούς ὅπου ἡ προφορική ἐπικοινωνία ἐπιβάλλεται τῆς γραπτῆς.

– Τό περιεχόμενο εἶναι τό μόνο πού μετράει, καί ὡς πρός αὐτό ἡ κατάργηση τῆς ὀρθογραφίας δέν ἀλλάζει τίποτα.

Κέρδος χρόνου; Ἴσως γιά αὐτόν πού γράφει (π.χ. ἕνα SMS), ἀλλά ποιός ὑπολογίζει τό χρόνο πού χάνει ὁ ἀναγνώστης στήν προσπάθειά του νά ἀποκρυπτογραφήσει τό ἀνορθόγραφο κείμενο, νά ἀποκλείσει τίς λανθασμένες ἑρμηνεῖες, νά ἀποκαταστήσει τίς ἐτυμολογικές καί νοηματικές συνδέσεις;. Οἱ λέξεις δέν εἶναι μόνο φωνήματα, ἀλλά καί διαφοροποιημένες γραμματικές δομές, πού συνδέονται μέ τά νοήματα. Οἱ λέξεις ἐξαρτοῦν τό εἶναι τους ἀπό τό πῶς γράφονται.

Εἶναι ἡ ὀρθογραφία κοινωνικά προσδιορισμένη; Ὄχι, ἄν καί ἡ ὀρθογραφία εἶναι ἀναμφισβήτητα καλύτερα ἐμπεδωμένη στό ἀριστοκρατικό Πασί σέ σχέση μέ τά ἐργατικά προάστια. Ἡ ὀρθογραφική δεξιότητα ὅμως διαπερνᾶ κοινωνικές τάξεις καί οἰκονομικά κριτήρια. Ἐξαρτᾶται κυρίως ἀπό τήν ποιότητα τῆς ἀρχικῆς ἐκπαίδευσης, ἐξ οὗ καί ἡ ἀνάγκη γιά ὁμοιομορφία τῶν προγραμμάτων διδασκαλίας.

Ὅσο γιά τήν ἐξαφάνιση τῆς γραπτῆς ἐπικοινωνίας, τήν προφητεύουν ἀπό τή δεκαετία τοῦ \’60. Εἰς μάτην: βιογραφικά, ἐκθέσεις καί ἀναφορές, ἠλεκτρονικά μηνύματα, σημειώματα… Ἕνα σωρό μορφές ἐπικοινωνίας ἐξακολουθοῦν νά εἶναι ἀποκλειστικά γραπτές.

Τέλος, τό νόημα ἐξαρτᾶται ἀναγκαστικά ἀπό τήν ὀρθογραφία, ὅπως ἀποκαλύπτουν ἀρκετά ἀνέκδοτα: ἡ ὀρθογραφία εἶναι ὁ τελικός κριτής τοῦ νοήματος, καί τοῦ ὕφους τῆς γλώσσας.

Ἡ ἀπαξίωση τῆς ὀρθογραφίας βασίζεται σέ μία σοφιστεία. Δέν πρόκειται περί ἄρνησης τῆς ἐξουσίας τῶν κανόνων, ἀλλά περί μιᾶς ἀκόμα ἐκδήλωσης μιᾶς γενικευμένης ἀδιαφορίας. Ἀπό τόν «ἥρωα» μέ ὄμικρον, ἕως τίς ἀπιθανότητες τῶν διαφημίσεων, αὐτή ἡ ἀδιαφορία εἶναι πανταχοῦ παροῦσα.

Κι ὅμως ἡ ὀρθογραφία καλλιεργεῖ τήν προσήλωση στό κείμενο καί ὡς τέτοια ἐνισχύει τή σκέψη. Δέ λείπουν οἱ φιλοσοφικές παραδόσεις πού τόνισαν τήν ἀναπόσπαστη σχέση μεταξύ τῆς ὀρθογραφίας καί τῆς ἀπαιτητικῆς καί βαθυστόχαστης σκέψης. Ὄχι: ἄν καταργήσουμε τήν ὀρθογραφία δέν θά ξεφορτωθοῦμε μιὰ ἐνοχλητική παλιατζούρα ἤ μία ἄχρηστη τυπολατρεία, ἀλλά τήν ἴδια τή σκέψη.

Καί μιᾶς πού στό δημόσιο λόγο γίνεται λόγος περί «ταυτότητας», μέ ἕναν τρόπο πού ἡ συλλογική ὑστερία ἀνταγωνίζεται τήν προχειρολογία, ἄς ἀκούσουμε τή ἔχει νά μᾶς πεῖ ὁ Καλβίνο (Calvino) γιά τή σχέση μας μέ τή γλώσσα καί τήν ταυτότητά μας, ἐθνική ἤ μή: «ὅλα μπορεῖ νά ἀλλάξουν, ἀλλά ὄχι ἡ γλώσσα τῆς ὁποίας εἴμαστε φορεῖς, ἤ πού -καλύτερα- εἶναι ἐκείνη φορέας μας, καί μάλιστα μέ πολύ πιό ἀποκλειστικό καί τελεσίδικο τρόπο ἀπό ὅτι ὑπῆρξε ποτέ ἀκόμα κι αὐτή ἡ κοιλιά τῆς μάνας μας».

Πηγή: agiazoni.gr

Πηγη

 

Όνειρα με χρώμα

 Όνειρα με χρώμα

Κουρασμένη και όμορφη...

 

(Αγνώστου καλλιτέχνη) ή μάλλον του: Victor Olson (1963)

 

https://thewomanisart.blogspot.com/2013/12/blog-post_2140.html 

 

 THE WOMAN IS ART - Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ