Στον Δάσκαλο..... Κωστής Παλαμάς !

Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε , ψυχές!

Κι ότι σ' απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,

Μην τ' αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!

Χτισ' το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!

Κι αν λίγη δύναμη μεσ' το κορμί σου μένει,

Μην κουρασθείς. Είν' η ψυχή σου ατσαλωμένη.

Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθειά,

Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.

Σκάψε βαθειά. Τι κι' αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;

Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί

Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,

Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι !

Σημείωση δική μου:

Σε λίγες μέρες ανοίγουν τα σχολεία...

Εσύ Δάσκαλε που  θα διδάξεις τα παιδιά μας, πόσο καλά γνωρίζεις την αποστολή σου...

Πόσο καλά κρατάνε οι ώμοι σου ; Πόσο σοφός εισαι;Τι ψυχικά αποθέματα εχεις;

Μπάς και χτίζαμε ολοι, μαζί με σένα- μιάς καλλίτερης κοινωνίας ενα πιό γερό και πιό ομορφο παλάτι....Το εχουμε ανάγκη ολοι μας...

Καλή επιτυχία και καλή δύναμη Δάσκαλε....

Ι.Β.Ν.

Ευχαριστώ πολύ !

Σε ολους εσάς -που με επισκεφτήκατε στο χρόνο που πέρασε-ενα μεγάλο ευχαριστώ ! Σε οσους παρέμειναν και με "παρακολουθούν" υπόσχομαι οτι θα προσπαθήσω να γίνω καλλίτερος για να σας κρατάω κοντά μου !

Ευχαριστώ πολύ !

Ι.Β.Ν.

Ασκήσεις ετοιμότητος.. Ι.Β.Ντινόπουλος

Μια επαγγελματική υποχρέωση με κράτησε μακριά από την πόλη μου για τρείς περίπου μήνες.

Στο διάστημα αυτό αποξενώθηκα από τα καθημερινά και τετριμμένα και έχασα και την παρέα των φίλων μου...
Επέστρεψα πριν από λίγες μέρες και προσπαθώ να ξαναβρώ τον παλιό μου ρυθμό !
-Τι έχει ο γιατρός; ρώτησα τον φιλόλογο της παρέας, όταν πέρασε μπροστά μας ο γιατρός με το γιό του το Χάρη και δε μας μίλησε...απλά σήκωσε το χέρι του σε χαιρετισμό και μας προσπέρασε βιαστικά. Ακολουθώντας με το βλέμμα μου την πορεία του είδα ότι κατεβάζοντας το χέρι του προσποιείται ότι θα δώσει γροθιά στο στομάχι του γιού του, ένα παλληκάρι δεκαπεντάχρονο ίσαμε εκεί πάνω... Το παιδί κατεβάζει αστραπιαία τα χέρια του χιαστί, σηκώνει το δεξί του πόδι και αμέσως μετά φέρνει το δεξί του χέρι διαγώνια στο πρόσωπό του, λειτουργώντας άψογα και ακαριαία ως αμυνόμενος...
-Σ'  έπιασα στον ύπνο μπαγάσα ! του λέει ...
-Γιατί μπαμπά; διαμαρτυρήθηκε ο μικρός, αφού ξέρεις ότι, όταν είμαστε μαζί, είμαι στην τσίτα, σε εγρήγορση όπως λές ή σε κατάσταση...
-...γενικής επιστρατεύσεως, συμπλήρωσε ο γιατρός. Αλλά οχι μόνον όταν είμαστε μαζί αγόρι μου, πάντα θέλω να είσαι έτοιμος, προετοιμασμένος, υποψιασμένος, σε κατάσταση επιφυλακής, η όπως αλλοιώς λέγεται, τέλος πάντων ...
Η ζωή είναι πολύ σκληρή αγόρι μου και οι εφησυχασμένοι, οι σίγουροι, ή οι μη προετοιμασμένοι, την πατάνε ...
..και δεν θέλω να πονέσεις, ή αν πρέπει να πονέσεις, τουλάχιστον όσο γίνεται λιγότερο...
- Έχει λίγο καιρό που έχει αλλάξει συμπεριφορά, μου απήντησε ο φιλόλογος...
Κάνει παρέα με το γιό του, πάνε μαζί στο γυμναστήριο, του κάνει συνεχώς "ασκήσεις ετοιμότητος", βιάζεται πολύ να τον ανδροποιήσει και θέλει σώνει και καλά να τον κάνει κι αυτόν πιλότο ελικοπτέρου.
Μου είπε κι αυτόν, γιατί και ο γιατρός πιλοτάρει ελικόπτερα από νεαρός. Είναι γόνος πολύ πλούσιας οικογένειας.
Ο πατέρας του -από τους πιό πλούσιους της περιοχής- είχε και ψεκαστικό ελικόπτερο με το οποίο ο γιατρός, ως φοιτητής, βοηθώντας τον πατέρα του, έκανε ακροβατικά με δαύτο πάνω από τις ελιές που ψέκαζε για το δάκο...

Συνεχίζει να πετά, ακόμη και τώρα, νοικιάζοντας ελικόπτερα και τελευταία παίρνει και το γιό του μαζί για να τον εξοικειώσει με το αντικείμενο.

Ζήτησα από τον φιλόλογο και με τη βοήθειά του εξασφαλίστηκε μια συνάντηση της παρέας των παλιών φίλων και συμμαθητών, δηλαδή εμού, του γιατρού, του φιλολόγου και του εμπόρου επίπλων της όμορφης πόλης που ζούσαμε...σε εστιατόριο της πόλης.

*************************************

-Τά πάντα σχετίζονται μεταξύ τους...το ένα επηρεάζει το άλλο και τίποτα δεν λειτουργεί ανεξάρτητα, είπε με φιλοσοφική διάθεση ο φίλος μας ο γιατρός.
Δηλαδή, συνέχισε, το χειρουργικό τραπέζι και το πιλοτήριο έχουν κοινά στοιχεία...Αν δεν πιλοτάρω με χειρουργική ακρίβεια και αν δεν χειρουργήσω με προσοχή και ευθύνη πιλότου και στις δυό περιπτώσεις καταλαβαίνετε πόσος κίνδυνος ελλοχεύει...
Αν, επίσης, δεν πετάξω ψηλά με το ελικόπτερο για να δώ τους ανθρώπους μικρούς σαν τα μυρμήγκια, όπως τραγουδάει και ο Χατζής, και αν δεν ανέβω ψυχικά- κατά το άνω σχώμεν τας καρδίας- πως θα τους συγχωρήσω;
-Και δε μου λές, του είπε ο έμπορος επίπλων, τι σχέση έχουν οι γυναίκες με τα ελικόπτερα που λές, και θές να ανδροποιήσεις τον Χάρη κάνοντάς τον πιλότο ελικοπτέρου;
- Α! Εδώ χρειαζόμαστε και τη συνδρομή του Γιάννη, είπε ο γιατρός, και τον είδαμε να για πρώτη φορά να χαμογελάει μετά απο πολύ καιρό...

Εσύ, μου είπε, που τα πήγαινες πάντα καλά με τις γυναίκες, ίσως να τις ξέρεις λίγο πιο καλά από εμάς, για αυτό εγώ θα σου λέω ιδιότητες του ελικοπτέρου και εσύ θα μου λές αν υπάρχει αντιστοιχία...

-Τιμή μου, του είπα, αλλά από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και οι γυναίκες αλλάζουν...
-Οχι, μου είπε κάπως σοβαρά... οι βασικές τους αρχές είναι αιώνια ίδιες...

...και ξεκινάμε, είπε, με το ότι το ελικόπτερο θεωρείται πολύπλοκο πολυμηχάνημα...

-Παραστατικά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και η γυναίκα το ίδιο, του είπα, και ανέφερα την απόδοση ανδρός και γυναικός που είδα σε μηχάνημα, όπου το ανδρικό είχε έναν διακόπτη και ένα λαμπάκι μόνον, ενώ το γυναικείο είχε είκοσι τέσσερις διακόπτες και και εβδομήντα οχτώ λαμπάκια...
Φανταστείτε τους είπα και τους πιθανούς συνδιασμούς μεταξύ τους...

-Δεύτερον, συνέχισε ο γιατρός, το ελικόπτερο είναι φύσει ασταθές και χρειάζεται ετοιμότητα και δεξιοτεχνία για να το κρατάς σε ισορροπία...

-Δύο- δύο, του είπα, πάμε παρακάτω...
-Τρίτον, πρέπει να κινείς τα χειριστήρια μαλακά και ευγενικά.
-Το ίδιο ακριβώς, απήντησα, και στις γυναίκες, smoothly και gently!, ενώ οι άλλοι κυττούσανε με προσοχή...
-Τέταρτον, συνέχισε ο γιατρός με την πολύ οργανωνένη -χειρουργικά και εδώ- σκέψη του, υπάρχει πάντα μια μικρή καθυστέρηση μεταξύ της κίνησης των χειριστηρίων και της ανταπόκρισης του ελικοπτέρου...
- Το ίδιο ακριβώς και στις γυναίκες, είπε τώρα ο φιλόλογος, και ειδικά στις ξανθιές, όπου αυτή η καθυστέρηση είναι πολύ μεγαλύτερη, και γελάσαμε ολοι...
- Πέμπτον, αν βρεθεί ένα μικρό εμπόδιο στη προσγείωση ή την απογείωση, ή αν το έδαφος είναι κεκλιμμένο, κινδυνεύεις να τουμπάρεις και εαν μάλιστα προσπαθήσεις να υπερδιορθώσεις, σε έφερε καπάκι...
-Δυναμική ανατροπή... γιατρέ, του είπα, δεν ξέρω πως το λέτε στα ελικόπτερα και με κύτταξε χαμογελώντας και πάλι...
-Επιβιβαζόμενος στο ελικόπτερο πετάς σε πελάγη...ελευθερίας... συνέχισε ο γιατρός
-Και "επιβαίνοντας" ...στη γυναίκα πετάς σε πελάγη ευτυχίας...είπα εγώ και επ' ευκαιρία να κάνουμε και το διαχωρισμό μεταξύ επιβάτου και επιβήτορος...
-Ναί ! φάτε μας τώρα και το ψωμί , είπε χαριτολογώντας ο φιλόλογος, διδάξτε μας και ετυμολογία...
-Καλά ! καλά ! είπα, συνέχισε γιατρέ...
-Να μην σας κουράζω με τις αμέτρητες ιδιότητες του ελικοπτέρου, θα τελειώσω με μία ακόμη , την οποία θεωρώ πολύ σημαντική, είπε:
Όσο αξιόπιστη κι αν είναι η μηχανή του ελικοπτέρου και όσο πεπειραμένος και σωστά καταρτισμένος πιλότος κι αν είσαι, η μηχανή μπορεί να σε "αφήσει" κάποια στιγμή, χωρίς να φταίς και χωρίς να ερωτηθείς, ερήμην σου δηλαδή ...
-Το ίδιο και η γυναίκα, είπα: Όσο πιστή κι αν είναι και όσο καλός παρτενέρ κι αν είσαι, κινδυνεύεις-δυνητικά-να σε "αφήσει" και αυτή κάποια στιγμή χωρίς να φταίς και χωρίς να ερωτηθείς...

-Ερήμην σου και πάλι, συμπλήρωσε ο εμπορος επίπλων...

 

************************************

Μετά απο μια βδομάδα ο φίλος μας ο γιατρός πετάει και πάλι με συγκυβερνήτη το γιό του σε πελάγη ελευθερίας, πάνω από το μεγάλο δάσος της περιοχής μας. Ο καιρός είναι καταπληκτικός και ο γιατρός από εκεί πάνω... μας συγχωρεί όλους, βλέποντάς μας σα μυρμήγκια του Θεού, όπως έλεγε...όπως λέει και ο Χατζής...

Μόνο που οι σκέψεις του και η μεγαλοψυχία του διεκόπησαν ξαφνικά, όταν ένα τράνταγμα τον έκανε να κυττάξει-αν και ήταν βέβαιος, την ERPM, τη βελόνα που δείχνει τις στροφές της μηχανής...
Τράβηξε αμέσως το κύκλοτρο προς τα πίσω, γιατί του βούτηξε μούρη προς τα κάτω και έριξε μια ματιά στο γιό του που του χαμογέλασε, πιστεύοντας ότι ο πατέρας του τού κάνει μια ακόμη άσκηση ετοιμότητος...
Χίλιες σκέψεις πλημμυρίσανε το μυαλό του γιατρού με απίστευτη ταχύτητα...

...Ο γιός του που δεν έχει καταλάβει τίποτα και κινδυνεύει...

...το Νοσοκομείο που όταν έφερναν σοβαρά τραυματία και έλεγε στους συνεργάτες του, γρήγορα-γρήγορα ετοιμάστε χειρουργείο και ειδοποιείστε αμέσως καρδιολόγο και αναισθισιολόγο, παίζουμε με τα λεπτά...

... o φόβος που είναι σύμμαχος του ανθρώπου αλλά όχι ο πανικός...

...η αυτοπεριστροφή στην οποία πρέπει να μπεί σε τρία με πέντε το αργότερο δευτερόλεπτα...

..και τελευταία η ασφαλής προσγείωση...

Αλλά ο γιός του, πάνω απ' ολα ,το παλληκάρι του...

Η καρδιά του, το γνωρίζει καλά ως γιατρός, κοντεύει τη διπλή "καρδιακή ώση" και το γλυκογόνο του εχει φτάσει στα ύψη...

Πάτησε το δεξί ποδοστήριο, γιατί με το κράτημα της μηχανής δεν έχει αντιρρόπηση και κατέβασε το σύνθετο τέρμα κάτω, κλείνοντας ταυτόχρονα τη μανέτα...

Έτσι το ελικόπτερο θα πετάει για λίγο με μόνη ενέργεια αυτήν που έχει "αποθηκευμένη" στο κυρίως στροφείο και το μόνο του χειριστήριο θα είναι το κύκλοτρο, ίσως και το σύνθετο σε περίπτωση που θα αναπτυχθεί μεγάλη ταχύτητα στο στροφείο, γιατί αυτό γυρνάει τώρα ελεύθερο, απομονωμένο από τη μηχανή και με το δίσκο που δημιουργεί στην περιστροφή του, λειτουργεί ως αλεξίπτωτο...

Αφού "μπήκε" στον απαιτούμενο χρόνο και με τις κατάλληλες κινήσεις στην αυτοπεριστροφή, τη γνωστή διεθνώς ως autorotation, γύρισε και ξανακύτταξε το γιό του, που του χαμογέλασε και πάλι και γέμισε το πιλοτήριο φώς...

Ο γιατρός χάιδεψε με το βλέμμα του το όμορφο νεανικό πρόσωπο του γιού του με τόση τρυφερότητα...που αισθάνθηκε τα μάτια του να υγραίνουν...

-Λέγε συγκυβερνήτα γρήγορα, του είπε, που το προσγειώνουμε;...

-Να ! εκεί στο ξέφωτο, του απήντησε αμέσως ο Χάρης και έδειξε με το νεανικό του χέρι, κάπου ένα χιλιόμετρο μακρυά ένα ξέφωτο ίσαμε τρία αλώνια, που δεν το είχε δεί ο γιατρός...
Λίγο κύκλοτρο δεξιά και με σύμμαχο τον άνεμο, το χωρίς μηχανή ελικόπτερο πήρε κλίση και πορεία προσέγγισης...
Σε λίγα δευτερόλεπτα οι φυλλωσιές από τα ψηλά δέντρα πρίν απο το ξέφωτο χαιδεύουν τα σκί και την κοιλιά του ελικοπτέρου...

Ο γιατρός τράβηξε πίσω το κύκλοτρο και το ελικόπτερο σηκώθηκε σαν να κάνει σούζα στο στροφείο της ουράς...Έκοψε ταχύτητα και κατεβαίνει στο ξέφωτο...

Αν συνεχίσει έτσι θα ακουμπήσει πρώτα η ουρά και θα σπάσει, για αυτό δυο μέτρα περίπου από το έδαφος ή στο ύψος του ανθρώπου, όπως λένε οι εκπαιδευτές, φέρνει το κύκλοτρο μπροστά, ισιώνει το ελικόπτερο και τραβάει το σύνθετο τέρμα επάνω δίνοντας στις λεπίδες του κυρίως στροφείου το μέγιστο δυνατό βήμα για να καθήσει μαλακά...

Έτσι το ελικόπτερο ακούμπησε πάνω στις πράσινες φτέρες και τα σάπια φύλλα, γλύστρισε για λίγα μέτρα και σταμάτησε μπροστά από ένα κομμένο κορμό δέντρου...

-Καλά ! Μπαμπά, είσαι και ο πρώτος ! του είπε ο γιός του, με μια έκφραση εμπιστοσύνης και θαυμασμού στον πατέρα του..Πρώτος ως πατέρας, πρώτος ως γιατρός, πρώτος και ως πιλότος ! ! Αλλά και εγώ ως μαθητής σου, ε; Ηξερα ότι θα μου την κάνεις... και είχα εντοπίσει όλα τα ξέφωτα μέσα στο δάσος !

Ο γιατρός -που νομίζει ότι τα μαλλιά του ασπρίσανε ξαφνικά- βγάζοντας τα ακουστικά του, γύρισε και φίλησε το γιό του...
-Πάμε παλληκάρι μου, του είπε, θέλω να αναπνεύσω λίγο...δάσος, θα τους τηλεφωνήσουμε να 'ρθούν να το πάρουν...θέλω να κάνω λίγο πεζοπορία με το γιό μου...είσαι; !

************************************

Μετά απο δυό μέρες ξανασυναντηθήκαμε βράδυ στο ίδιο εστιατόριο...Θέλαμε όλοι να συγχαρούμε το φίλο μας για την επιτυχή του προσγείωση, για ένα ακόμη δύσκολο χειρουργείο, όπως μας είπε, που τελείωσε επιτυχώς...
-Αλλά, προς Θεού μας είπε, μη μάθει ο Χάρης ότι ήταν αναγκαστική προσγείωση, νομίζει ότι ήταν μια ακόμη άσκηση ετοιμότητος από μένα...

Δυό αναγκαστικές προσγειώσεις μέσα σε τρείς μήνες είναι πολλές και για μένα αλλά κυρίως για το παιδί...
-Καλά, ρε αθεόφοβε, του είπα, σε "άφησε" δυό φορές σε τρείς μήνες και συνεχίζεις να πετάς με δαύτο;
-Οχι, μία με "αφησε" το ελικόπτερο στα 2400 πόδια προχθές, την άλλη ...με άφησε η Τζένη, η γυναίκα μου, στα 16 χρόνια πριν από τρείς μήνες, είπε, και αλλαξε ο τόνος της φωνής του...
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό του, σηκώθηκε, άφησε δυό χαρτονομίσματα των 50 ευρώ πάνω στο τραπέζι και τον ακούσαμε να λέει: Έρχομαι αγόρι μου, φέρνω και φαγητό να φάμε, μην κοιμηθείς σε παρακαλώ, σε δέκα λεπτά θα είμαι εκεί, και απομακρυνόμενος ξανασήκωσε το χέρι του σε χαιρετισμό, χωρίς να μας κοιτάξει και χωρίς να πεί κουβέντα...

Ο γιατρός συνεχίζει να πετά με χειρουγρικές κινήσεις, να χειρουργεί με προσοχή και ευθύνη πιλότου, να πονά και να χαίρεται όπως τα ..."μικρά μυρμήγκια" του Θεού και... του Χατζή...
Και έμαθε και το γιό του να λειτουργεί μέσα σε κανόνες ετοιμότητος και ως πιλότος και ως παρτενέρ, για να μπορεί να αντιμετωπίσει ψύχραιμα το ενδεχόμενο....όποια "απ' τις δυό" κι αν τον "αφήσει"...


Ι.Β.Ντινόπουλος
Δικαιώματα κατοχυρωμένα


(Ζητώ την επιείκεια των φίλων μου επαγγελματιών πιλότων ελικοπτέρων)

Η αναδυομένη...

 

Μεσ' απο τα γλυκά νερά λαχταριστή επετάχθη

και το σπαθάτο ανήψωσε, περήφανο κορμί

κ' υστερα ελύγισε ελαφρά δεξιά-ζερβά, ετινάχθη

κι απέ στον άμμο αρχίνησε να τρεχαλάει μ' ορμή.

 

Τα στήθη μέσ' απ' το μαγιώ σα φρούτα παραδείσια

προβάλανε και βούλιαζε με χάρη ο αφαλός,

παίζαν στ' αγέρι τα ξανθά μαλλιά της τα φειδίσια

και στα μεγάλα μάτια της αντίφεγγε ο γιαλός.

 

Τ' αγαλματένια πόδια της τ' ασύγκριτα, οι λαγώνες

όλο της το σπαρταριστό ροδόλευκο κορμί

ήσαν τραγούδι αρμονικό που τόνισαν οι αιώνες

ακούραστα σπουδάζοντας, σοφά κάθε γραμμή.

 

Αχόρταγα κοιτούσαμε το πλάσμα εκείνο, οι φίλοι

κι όταν μεσ' το τσαντήρι της έτρεξε να κρυφτεί

ξέφυγε πόθου στεναγμός απ' ολωνών τα χείλη...

πόθου που πήγε στου γιαλού τα βάθη να θαφτεί...

 

Πηγή: Αλεξανδρινή Τέχνη

Τομ. 3-αρ. 1-1929

Σπύρος Παναγιωτόπουλος

Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Πατρών

 

Σημείωση δική μου:

Δεν έβαλα φωτογραφία για να αφήσω τη φαντασία του καθενός να "δημιουργήσει" την ....αναδυομένη του !

...που για όσους "κυνηγούς" και θαυμαστές του ωραίου φύλου απομείναμε, δεν θα διαφέρει πολύ απο την αναδυομένη του 1929, του όποιου '29 και που πάντα θα αποτελεί πηγή έμπνευσης και αιτία...πόθου στεναγμού !

Ι.Β.Ν.

Ξένος στην πόλη... Ι.Ντινόπουλος

Το φανάρι για τους πεζούς είχε ανάψει πολλές φορές πράσινο και ο αθλητικός τριαντάρης δεν ειχε περάσει απέναντι...

Στεκόταν εκεί ορθιος και παρατηρούσε τα πάντα... σαν να έψαχνε κάτι...
Ο κόσμος ίδιος και σ΄αυτήν τη πόλη μονολόγησε...ίδια κίνηση, ίδια χρώματα, ίδιες βιτρίνες, ίδιες όμορφες γυναίκες ατελείωτες...ποιός να τις καλύπτει όλες αυτές αραγε ; !

Εκείνη τη στιγμή πέρασε μπροστά του ένα Σμαρτάκι που το οδηγούσε μια νεαρά με ύφος και πρόσεξε ότι στο πίσω μέρος, κάτω απο τον αριθμό είχε μια πινακίδα με εκείνο το σκυλί με τα κοντά πόδια και το μακρύ κορμί που έγραφε long vehicle!

-Μακρύ είναι το καλάμι που καβαλάς κοπέλλα μου, είπε σιγά και μάλιστα με φούντα στην άκρη ! και συνέχισε να παρατηρεί...

Το ίδιο έκανε και στο προηγούμενο φανάρι...

Ίσως να του έμεινε απο τότε που χτύπησε τον ποδηλάτη, για τον τραυματισμό του οποίου ακόμη τρέχει...Για αυτό το λόγο βρίσκεται σ΄αυτή την πόλη, για ένα ακόμη δικαστήριο τροχαίου ατυχήματος...
Ο δικηγόρος του δεν μπόρεσε να τον ακολουθήσει, είχε μια σοβαρή δίκη στην Πάτρα και του σύστησε μια εξαιρετική συνάδελφό του στην οποία είχε στείλει και τη δικογραφία.

Μίλησε μαζί της πρίν απο λίγο στο τηλέφωνο, του είπε ότι η δίκη αύριο είναι πρώτη, απ΄ο,τι είδε στο πινάκιο, να είναι εκεί στις οχτώμισυ το πρωί, όλα θα πάνε καλά και ότι θα τα πούνε αύριο το πρωί...Δεν τη έχει δεί ποτέ πρίν, αλλά από τη φωνή τού φάνηκε καλή...

Έτσι μην έχοντας κάτι να κάνει, ξένος στην πόλη, γυρνάει σκεπτόμενος και παρατηρών...

Την προσοχή του απέσπασε μια γυναικεία φωνή από την καφετέρια που βρισκόταν κάπου δεξιά του...

-"Κόφτο ρε μαλάκα !"

Γύρισε να δεί αν η γυναίκα που μίλησε ήταν όμορφη, θα προτιμούσε να μην ήταν, γιατί είναι πολύ άσχημο να βωμολοχεί γυναίκα και μάλιστα δημόσια και να δεί και την αντίδραση του συνοδού της, αν δηλαδή θα της κόψει το σβέρκο ή τη γλώσσα, ή αν θα συνεχίσει να πίνει τη φραπεδιά του χωρίς να συμβαίνει τίποτα !

Και φυσικά συνέβη το τρίτο που τον έκανε να σκεφτεί το φίλο του το Γιάννη που του ΄λεγε:

-Αν "φάει" κάποιος κλωτσιά στους όρχεις, θα διπλωθεί στα δύο απο τον πόνο, μόνον όταν το όσχεο ειναι γεμάτο...Γιατί αν απουσιάζουν οι αδένες, είναι σαν να χτυπήσεις κάποιον στα μαλακά μόρια...

-Αδειο όσχεο Γιάααννη ! είπε σιγά και...

...ξαναγύρισε τα μάτια του στην κυρία με το παιδάκι, που χαζεύει τις βιτρίνες στο απέναντι πεζοδρόμιο...Δεν τη βλέπει στο πρόσωπο, αλλά εχει ενα καταπληκτικό σώμα ...

Τρείς βιτρίνες στη σειρά και οι τρείς με γυναικείο περιεχόμενο ! Η πρώτη έχει παπούτσια, η δεύτερη κάτι πολύχρωμα σχοινάκια, αυτά που χρησιμοποιούν οι γυναίκες και ως εσώρουχα και η τρίτη φούστες-μπλούζες "η Ανθούλα", έγραφε πάνω απο την είσοδο !

Η κυρία με τον μπόμπιρα είχε μπεί στίς δύο απ΄ αυτές, από τις οποίες βγήκε με τσάντα κρεμασμένη στον ώμο και τώρα ήταν μπροστά στην "Ανθούλα" και χάζευε...

Ο μικρός κρατούσε στο ένα του χεράκι ένα γλυφιτζούρι και με το άλλο είχε αγκαλιάσει μια μπάλα που δεν χώραγε στη μικρή του μασχάλη...

Τα δώρα του αυτά θα του τα πήρε η μαμά του στο δρόμο για να μήν γκρινιάζει ή θα του τα έδωσε κάποιος γνωστός από κανά κατάστημα που ψωνίζει η μαμά του, απ αυτούς που λένε:
- Αχ τι όμορφο μωρό ! Πως σε λένε μωράκι μου; και ...κοιτάζουν το στήθος της μαμάς και τις οπίσθιες καλλιτεχικές της γραμμές !

Αντι να πούν:

- Μωρό μου τι όμορφη μαμά που εχεις , πως την λένε; και αν θέλει η μαμά θα πεί:
- Δανάη με λένε καλέ ! !....

*****************************

Και ξαφνικά, τι ήθελε να το σκεφτεί, γλύστρισε η μπάλλα από τη μασχαλίτσα του μπόμπιρα και κύλισε στο δρόμο. Ο μικρός τραβάει με δύναμη το χεράκι του το άλλο, καθώς του το κρατούσε χαλαρά η μάνα του, λόγω...βιτρίνων και ξεχύθηκε στο οδόστρωμα κυνηγώντας τη μπάλλα του...

Ένα αυτοκίνητο που κινείται σε απόσταση λιγότερη των είκοσι μέτρων θα συναντήσει το μικρό σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα...

Μια κυρία που ήταν μπροστά έβαλε τα χέρια της στο πρόσωπο για να μη δεί αυτή...τη συνάντηση...

Σε δέκατα του δευτερολέπτου ο ξένος ειχε πάρει την απόφασή του...

Τινάχτηκε σαν ελατήριο στον αέρα, έκανε τρία άλματα σαν αίλουρος και μια βουτιά σαν αυτές που κάνουν οι αθλητές κολύμβησης και συνάντησε το αγοράκι πρίν απο το αυτοκίνητο...τύλιξε γρήγορα το κορμάκι του και το κεφάλι του με τα χέρια του και άρχισε να κάνει βαρελάκια προς την πλευρά απο την οποία ξεκίνησε το παιδάκι...

Το αυτοκίνητο πέρασε ξυστά δίπλα τους και σταμάτησε λιγα μέτρα πιο κάτω...

Μαζεύτηκε κόσμος...

Σηκώθηκε με το παιδάκι - και οι δυό σώοι- και το παρέδωσε στη μάνα του, που αμφιβάλω αν κατάλαβε τι είχε γίνει η ...τι πήγε να γίνει...

Νευρίασε μόνο όταν άκουσε την κυρία να λέει:

-Τι σου έχω πεί Γιαννάκη;

Ε, λοιπόν, αυτήν την κυρία, αν και έχει δηλώσει και έχει αποδείξει έμπρακτα ότι λατρεύει τις γυναίκες, καθώς και εκείνη που ξέχασε το μωρό της στο ταξί και την άλλη που έχασε το παιδάκι της στο εμπορικό κέντρο, θα τις κρέμαγε ανάποδα ...με τα σχοινάκια που φοράνε...

Θέλησε να φύγει βιαστικά και διακριτικά, δεν είχε νόημα η παραμονή του εκεί στον κόσμο, το ζητούμενο είχε ήδη  επιτευχθεί...

Βλέπει όμως το αυτοκίνητο, που παρ΄ολίγο να καθάριζε τις ρόδες του πάνω στις πλατούλες του αγοριού και στις δικές του πλάτες, σταματημένο και μια γυναίκα με ακουμπισμένο το πρόσωπό της πάνω στο τιμόνι...

Πλησίασε και ακούμπησε τα χέρια του στο ανοιχτό της παράθυρο, λέγοντάς της :

-Όλα καλά, να προσέχεις περισσότερο άλλη φορά και να μην τρέχεις...και σηκώνοντας το δεξί του χέρι της χάιδεψε τα μαλλιά...

Τότε σήκωσε το κεφάλι της από το τιμόνι και τον κοίταξε κατάματα...

Παναγία μου ! τέτοια μάτια καταπράσινα σε ένα πεντάμορφο πρόσωπο δεν είχε ξαναδεί...

-Πέστε μου σας παρακαλώ, του είπε, ότι σώθηκε το παιδί, γιατί δεν θα το αντέξω...

-Αυτό δε σου είπα κοπέλα μου; όλα καλά...

-Εσείς το σώσατε -του είπε εκείνη- και αυτό και εμένα και γυρίζοντας προς το αριστερό του χέρι που ακουμοπούσε ακόμη στο παράθυρό της, έσκυψε και το φίλησε...

-Ελα κορίτσι μου, της είπε αμήχανα, που θα μου φιλήσεις το χέρι, σήκω και φύγε, δε βλέπεις ότι ο κύριος με τη Τζάγκουαρ βιάζεται και του κλείνεις το δρόμο; και έδειξε με το χέρι του ενα Ζάσταβα πίσω της, που ο οδηγός του είχε ξεχάσει να σηκώσει το χέρι του από την κόρνα...

-Ρωτάτε αν μπορώ να οδηγήσω, του είπε, μου έχουν κοπεί τα πόδια...και τον ξανακοίταξε με κείνα τα καταπράσινα μάτια που ήσαν τώρα δακρυσμένα..

-Τότε πέρνα δίπλα, της είπε, να φύγουμε, δε θέλω να μείνω άλλο εδώ...

Χωρίς να το σκεφτεί η όμορφη νέα γυναίκα πέρασε στη θέση του συνοδηγού, σηκώνοντας πρώτα το δεξί και μετά το αριστερό της πόδι πάνω απο το κιβώτιο ταχυτήτων, κάνοντας έτσι την καρδιά του ξένου να χτυπήση δυνατά...αντρικά, γιατί είδε τα καλλίγραμμα πόδια της κάποια στιγμή ως επάνω ψηλά...

Μπήκε στη θέση του οδηγού και με ...ζωντανό GPS την κάτοχο του αυτοκινήτου που οδηγούσε...την οδήγησε στο σπίτι της...

Ήταν ένα όμορφο διόροφο με μαντρότοιχο και κάγκελα, κήπο γεμάτο δέντρα και λουλούδια...

-Εδώ μένεις της είπε; γυρνώντας πρός το μέρος της για να ξαναδεί αυτά τα πεντάμορφα μάτια !

-Ναί ! στο επάνω, του απήντησε, γιατί στο κάτω μένουν οι γονείς μου, που λείπουν τώρα στην εξοχή !

Θα ανεβείτε για ενα χυμό ή ένα παγωτό; ρώτησε ο "Αγγελος"..

-Είναι η ομορφότερη πρόταση που μου έγινε ποτέ, της είπε χαμογελώντας ο ξένος...και την ακολούθησε στη σκάλα που οδηγούσε στον πάνω όροφο.

Το σπίτι της ήταν πολύ περιποιημένο, με μια τεράστια βιβλιοθήκη γεμάτη με βιβλία, προτομές και αγαλματίδια σοφών και λογίων...

Ως περιποιητική οικοδέσποινα έφερε το χυμό σε κρυστάλλινα ποτήρια πάνω σε ασημένιο δίσκο, που τον ακούμπησε στο τραπεζάκι του σαλονιού, ακριβώς απέναντι από έναν πίνακα του Θεόφιλου...

-Τι είναι αυτό; του είπε, πιάνοντάς του το χέρι !

Μια εκδορά στον αριστερό του αγκώνα, από τα "βαρελάκια" που έκανε στην άσφαλτο του είχε ματώσει το χέρι και δεν το είχε καταλάβει.

Η όμορφη γυναίκα μπήκε σε ένα άλλο δωμάτιο και γύρισε σε λίγο με τα γιατρικά στο χέρι...
Οξυζενέ, οινόπνευμα, βαμπάκι, μερκουροχρώμ...και άρχισε να του περιποιείται το ...τραύμα, κάνοντας την καρδιά του να χτυπά όλο και πιο δυνατά !

Έφερε το δεξί του χέρι και την αγκάλιασε τρυφερά, προσπαθώντας να ταξιδέψει στην απεραντοσύνη των ματιών της...

-Πές μου τι είσαι, της είπε, γιατί για νοσοκόμα δε μου μοιάζεις !

-Γιατί σου μοιάζω αλήθεια; ! του είπε χαμογελώντας εκείνη, μιλώντας του για πρώτη φορά στον ενικό.

-Μου μοιάζεις... για την ομορφότερη γυναίκα που έχω δει στη ζωή μου, της είπε εκείνος και πλησίασε τα χείλη του στα δικά της...

Τώρα, θές ο τοξοβόλος διαβολάκος; θές η εμπιστοσύνη και ο αντρισμός που εβγαζε το πρόσωπό του; θές η υποχρέωση που του είχε; θές αυτό που έλεγε η γιαγιά μου, ότι δεν κάνει η φωτιά με τα άχυρα;...βρεθήκανε σφιχτά αγκαλιασμένοι να φιλιούνται και όπως λέει και ο Δημητρακόπουλος, τα φιλιά... "ηκολούθησεν το μυστήριον του κοιτώνος ! !..."

 ***********************************

Στις οχτώ και τέταρτο της επομένης ήταν στο δικαστικό μέγαρο της πόλης. Βρήκε την αίθουσα, βεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά ότι η υπόθεσή του θα εκδικαστεί πρώτη και άρχισε πάλι κατά την προσφιλή του συνήθεια να παρατηρεί...
Οι διάδρομοι γεμάτοι...
Διάδικοι, αντίδικοι, αστυνομικοί, δικηγόροι (αλήθεια η δική του η δικηγόρος δε φάνηκε ακόμη), διοικητικοί υπάλληλοι, αλλοδαποί, τσιγγάνοι...τεράστιος κύκλος εργασιών σκέφτηκε, αυτό το "μαγαζί" δεν πρόκειται να κλείσει ποτέ ! !

Τον ενοχλούσε όμως αυτή η χάβρα, αυτός "ο βόμβος μελισσών σε οργασμό", μπήκε στην αίθουσα, η οποία είχε αρχίσει να γεμίζει και κάθησε στο εδώλιο του κατηγορουμένου, την ήξερε τη θέση...

Έκλεισε τα μάτια και άρχισε να ταξιδεύει...

Σε λίγο ο θόρυβος κόπασε και άκουσε βήματα σαν σε ξύλινο πάτωμα μπροστά του. Ήταν η σύνθεση του δικαστηρίου που ανέβαινε στην εδρα...

-Παρακαλώ καθήστε όλοι κάτω και να κλείσουν τα κινητά, ακούστηκε αυστηρά η φωνή της προέδρου...

Σήκωσε τα μάτια του και ...ω! Θεέ μου ! ψέλλισε, συναντήθηκαν με τα ωραιότερα πράσινα μάτια του κόσμου, αυτά που γνώρισε, κάτω απο περίεργες συνθήκες χθές, αλλά που νομίζει ότι τα γνωρίζει χρόνια...

-Είπα, καθήστε όλοι κάτω, είπε πάλι η πρόεδρος, με ένα τρέμουλο αλλά και ένα αμυδρό χαμόγελο στα χείλη, επιστρατεύοντας όλη της την ψυχραιμία...
Καθήστε παρακαλώ... 
Άρχεται η συνεδρίασις...

Ι.Β.Ντινόπουλος
(Δικαιώματα κατοχυρωμένα)

Κατά το φυσικό σου παιδάκι μου...! - Ντινόπουλος Ιωάννης

Κάθε επικείμενη σύγκρουση εχει τέσσερα πιθανά αποτελέσματα.

1ον/
Να συντριβούν και οι δυo συγκρουόμενοι (Αν υπάρξει μια μικρή διαφορά στο μέγεθος της καταστροφής, δεν δικαιώνει κανέναν ως νικητή !)

2ον/
Να νικήσουν και οι δυo (Αν λίγο πριν τη σύγκρουση επικρατήσει σύνεση και ορθολογισμός, τότε οι μέχρι πριν απο λίγο θανάσιμοι εχθροί μπορούν να μεταβληθούν σε φίλους καρδιακούς και σταυραδερφούς. Μακάρι να γινόταν πάντα έτσι αλλά αυτή η περίπτωση ...κι αν θέλει κότσια !)

3ον/
Να νικήσει ο Α και να χάσει ο Β !

και
4ον/ Να νικήσει ο Β και να χάσει ο Α !

Στην ιστορία, που θα σας διηγηθώ, έχουμε την τρίτη περίπτωση και οι συγκρουόμενοι-για να έχει και μεγαλύτερο ενδιαφέρον η σύγκρουση-ησαν βασιλείς (βασιλιάδες επί το λαϊκότερον)

Ο ηττημένος, λοιπόν, βασιλιάς Β συνελήφθη αιχμάλωτος και φυλακίσθηκε...

Κατά το πρωτόκολλο έπρεπε να δεχθεί επισκέψεις από το παλάτι του νικητού και πρώτος εστάλη ο πρωτότοκος και διάδοχος του θρόνου. Δεν ξέρω σε τι θα μπορούσε να εξυπηρετήσει μια τέτοια επίσκεψη. Ισως να ήταν και διαστροφή των νικητών για να καταδείξουν το μέγεθος της νίκης τους, βλέποντας κατά πρόσωπο τη δεινή θέση στη οποία έχει περιέλθει η αλλη πλευρά, γιατί για αβρότητα δεν μου μοιάζει. Όσοι είναι ή αισθάνονται αβροί, δεν σκοτώνονται μεταξύ τους. Τέλος πάντων, ο διάδοχος δεν παρέμεινε για πολύ κοντά στον κρατούμενο ομόλογο του πατέρα του και φεύγοντας του είπε κατά λέξη :
-Ετσι μου 'ρχεται να σε δέσω πίσω από το άλογο και να σε σέρνω στην πόλη μέχρι να γίνεις κομματάκια !
- Κατά το φυσικό σου παιδάκι μου, του απάντησε ο βασιλιάς...

Την επομένη εστάλη ο δεύτερος γιός του νικητή βασιλιά, ο οποίος ήταν το ιδιο σκληρός όπως και ο πρώτος.
- Δεν έχω εξουσία στα χέρια μου κερατά, του είπε, αλλιώς θα σε έκανα κομματάκια με τον μπαλτά που λιανίζουν τα κρέατα...!
- Και σένα κατά το φυσικό σου, παιδάκι μου, του απάντησε ο βασιλιάς...

Την τρίτη μέρα πήγε να επισκεφθεί τον αιχμάλωτο ο τρίτος και τελευταίος γιος του βασιλιά, ο οποίος φτάνοντας στο δεσμωτήριο-φυλακή ζήτησε από τους φύλακες να παρακαλέσουν το βασιλιά να φορέσει τη βασιλική του στολή με όλα της τα διαδήματα και τα χρυσά του στηθιαία...

...και μπαίνοντας μέσα ο καλοντυμένος νεαρός πρίγκηπας, αφού άφησε τα ακριβά δώρα, που είχε αγοράσει για το βασιλιά, στάθηκε προσοχή, τον χαιρέτησε βασιλικά και του ειπε:
-Της Υμετέρας Μεγαλειότητος, Βασιλεύ, ευπειθής θεράπων ! Δεχθείτε παρακαλώ τα δώρα μου και την ειλικρινήν μου συμπάθειαν !

Στη θέση σας, συνέχισε ο πρίγκηπας, θα μπορούσε να είναι ο πατέρας μου...αυτά έχουν οι πόλεμοι, οι πόλεμοί σας...
Θα ευχόμουν η επίσκεψη αυτή να ήταν φιλοφρονητική στο παλάτι σας και όχι εθιμοτυπική στη φυλακή σας, η οποία σας βεβαιώνω ότι θα είναι πολύ προσωρινή. Έχω πείσει τον πατέρα μου, εκμεταλλευόμενος και την αδυναμία που μου έχει, να σας αποφυλακίσει το συντομότερο δυνατό και να εξασφαλίσουμε την καλλίτερη γειτονία "επ΄ ωφελείη" και των δύο πλευρών.

Ο βασιλιάς είχε σηκωθεί όρθιος και άκουγε με μεγάλη προσοχή τον νεαρό του επισκέπτη...
Ένα δάκρυ του είχε κυλήσει και είχε σταθεί πάνω σε ένα από τα χρυσά του στηθιαία και όπως έπεφτε πάνω του μια ηλιαχτίδα του έδινε τόση λάμψη που... το κατέταξε στα ακριβότερα και πλουσιότερα...κοσμήματα στήθους...κάπου εκεί κοντά στην καρδιά... !

Πλησίασε τον νεαρό γιο του εχθρού του, τον αγκάλιασε, τον φίλησε στοργικά και του ειπε:
-Σε ευχαριστώ παιδί μου για την υπεροχή σου, σε ευχαριστώ για το μάθημα που μου 'δωσες και...χίλιες φορές κατά το φυσικό σου, κατά το φυσικό σου, παιδάκι μου ! ! !

Όταν τελευταίος επισκέφθηκε τον αιχμάλωτο ο ίδιος, ο νικητής βασιλιάς, του ζήτησε να του εξηγήσει τι εννοούσε, όταν έλεγε και στα τρία του παιδιά "κατά το φυσικό σου παιδάκι μου" και γιατί στον μικρό του το είπε με τόση εμφαση..."χίλιες φορές κατά το φυσικό σου παιδάκι μου..."

-Αν σου εξηγήσω, απήντησε εκείνος, θα με εκτελέσεις μια ώρα νωρίτερα...

-Δεν έχω τέτοιο σκοπό, του ειπε ο νικητής, το υποσχέθηκα εξάλλου και στον μικρό μου γιο, ο οποίος με παρεκάλεσε για σένα !

-Τότε φοβάμαι ότι θα σε στενοχωρήσω πολύ, ξαναείπε ο αιχμάλωτος...

-Και εγώ σε στενοχωρώ, που σε κρατώ αιχμάλωτο, απήντησε ο πρώτος, βγάζοντας τέτοια ευαισθησία που τον εκανε αγνώριστο στα μάτια του αντιπάλου του...

-Τα δυό πρώτα παιδιά, είπε τότε ο αιχμάλωτος βασιλιάς, δεν είναι δικοί σου γόνοι, δεν είσαι ο βιολογικός τους πατέρας...
Ο πρώτος σου "γιός" είναι του σταυλάρχη σου, γιός του ιπποκόμου σου και ο δεύτερος του χασάπη του παλατιού σου...

Γιατί ο καθένας μας, συνέχισε ο αιχμάλωτος βασιλιάς, εκτός απο τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά κληρονομεί και ιδιότητες της ψυχοσύνθεσης του γεννήτορά του, ευαισθησίες, τρόπο σκέψης, αισθήματα, προτιμήσεις, κλίσεις κλπ.

Ο μικρός σου, συνέχισε, ξεχειλίζει από βασιλική ομορφιά και υπεροχή. Aυτός είναι πραγματικός γιός σου βασιλιά ! Θα έβαζα και το κεφάλι μου στη λαιμητόμο υποστηρίζοντας την αποψή μου !

Ο νικητής βασιλιάς βγήκε χωρίς να χαιρετήσει τον αιχμάλωτό του και έτρεξε στο γραφείο του στο παλάτι, όπου έμεινε για αρκετές ώρες...
Εκεί κλεισμένος σκέφτηκε τις περιοδίες του, τις εκστρατείες του, τις απουσίες του από το παλάτι...
Συμβουλεύτηκε το κρυφό του ημερολόγιο και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο ομόλογός του έχει δίκιο...

Ξαναγύρισε, λοιπόν, στον αιχμάλωτό του την αλλη μέρα το πρωί ως κοινός θνητός, χωρίς ιχνος της πάλαι ποτέ κραταιάς του εμφάνισης και του ειπε:

-Ακουσέ με προσεχτικά...

Η βασίλισσα χάθηκε σε δυστύχημα αρκετά χρόνια πρίν και άρα δεν μπορώ να την καταδικάσω και να την τιμωρήσω απούσα...και συγκεκριμένα εκλιπούσα !
Τα παιδιά μου τα αγαπώ και θα συνεχίσω να τα αγαπώ έστω και ως θετά μου χωρίς να θέλω να διαταράξω κανενός ειδους ισορροπία...

Θα προσπαθήσω, όμως, έναντι ακριβού τιμήματος να τους εξαγοράσω τα δικαιώματα, που απορρέουν από την πρωτοτοκία και δευτεροτοκία και να κάνω διάδοχο τον μικρό μου για το καλό ολης της περιοχής...

Εκεί τον διέκοψε ο "ηττημένος" λέγοντάς του οτι :
- Εγώ δεν εχω γιούς και νομίζω ότι η κόρη μου θα ταίριαζε πολύ στο γιό σου, τον οποίον, ως γαμπρό μου, θα κάνω εγώ βασιλιά !

-Σε ευχαριστώ, επανήλθε ο "νικητής", που μου θύμισες ότι είμαι και εγώ κοινός θνητός και άρα υπόκειμαι σε ολους τους κανόνες τους...

Αλλά με την κουβέντα πέρασε η ώρα και είναι ώρα φαγητού και η γερόντισσα μαγείρισσά μου έχει φτιάξει ένα καταπληκτικό φαγητό...και έχω και ένα γλυκόπιοτο κρασί...

Ετοιμάσου λοιπόν, θα χαρεί πολύ και ο μικρός μου...

Γιατί είσαι και ελεύθερος και επίσημος καλεσμένος μου, πάμε...

Πηγή μου:
Έτσι περίπου το διηγείτο ο αείμνηστος θείος μου Β.Βασιλόπουλος, ο οποίος ελεγε με τη ξεχωριστή φωνή του: "Και κορώνα να φορέσεις στο γύφτο, βασιλιάς δε γίνεται, καλάθια θα πάει να πλέξει απο λιγαριές και καλάμια..."

Ι.Ντινόπουλος

Πρωθυπουργός της Αυστραλίας : Αν δεν σας αρέσουμε , φύγετε !

Ο Πρωθυπουργός της Αυστραλίας κος Kevin Rudd

Καιρός να ξυπνήσουμε και να πούμε τις αλήθειες !!!!!

Ευτυχώς υπάρχουν και άλλοι που θέλουν να προστατέψουν την χώρα τους. Δεν είμαστε μόνοι.

Ας το εκμεταλευτούμε καταλλήλως!!!!!

Ο Αυστραλός πρωθυπουργός είπε στους μουσουλμάνους:

"Αν δεν σας αρέσει να ζείτε εδώ, όπως ζούμε όλοι, μπορείτε να φύγετε, δεν σας φέραμε με το ζόρι..." Είπε αυτό που ψιθυρίζουν οι Ευρωπαίοι αλλά δεν τολμούν να πούνε λόγω... δειλίας!! Ο Αυστραλός πρωθυπουργός Kevin Rudd πρότεινε στους Μουσουλμάνους που θέλουν να ζουν κάτω από τον Ισλαμικό νόμο της Σαρία, να φύγουν από τη χώρα!! Η κυβέρνηση της Αυστραλίας θέλει να αποτρέψει τυχόν τρομοκρατικές ενέργειες, βάζοντας στο στόχαστρο τους φανατικούς.

Ο Rudd εξαγρίωσε μερικούς Αυστραλούς Μουσουλμάνους, λέγοντας ότι υποστηρίζει το να επιτηρούνται τα τζαμιά της χώρας από υπηρεσίες πληροφοριών. Τα λόγια του ήταν :"Οι μετανάστες, και όχι οι Αυστραλοί, είναι αυτοί που πρέπει να προσαρμοστούν. Έτσι είναι, και άμα τους αρέσει! Βαρέθηκα να ανησυχούμε σε αυτή τη χώρα μήπως προσβάλλουμε ένα άτομο ή την κουλτούρα του.

Από τότε που έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Bali, η πλειοψηφία των Αυστραλών ένιωσε ένα κύμα πατριωτισμού.

Η κουλτούρα μας εξελίχθηκε σε δύο αιώνες γεμάτους αγώνες, προσπάθειες και νίκες από εκατομμύρια άντρες και γυναίκες που επιζητούσαν την ελευθερία. Η κύρια γλώσσα που μιλάμε είναι τα Αγγλικά. Όχι τα Ισπανικά, τα Λιβανέζικα, τα Αραβικά, τα Κινέζικα, τα Γιαπωνέζικα, τα Ρώσικα ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα. Οπότε, αν θέλετε να γίνετε μέρος της κοινωνίας μας, μάθετε τη γλώσσα μας! Οι περισσότεροι Αυστραλοί πιστεύουν στο Θεό. Αυτό δεν είναι κάποιο Χριστιανικό, ακροδεξιό, πολιτικό κίνημα, αλλά γεγονός: Χριστιανοί, άντρες και γυναίκες, με Χριστιανικές αρχές, ίδρυσαν αυτή τη χώρα, και αυτό είναι καθαρά καταγεγραμμένο.

Αρμόζει, λοιπόν, να το δείχνουμε πάνω στους τοίχους των σχολείων μας. Αν ο Θεός σας προσβάλλει, σας προτείνω να βρείτε άλλο μέρος του κόσμου γιά να ζήσετε, διότι εμάς ο Θεός είναι μέρος της κουλτούρας μας. Θα δεχτούμε αυτά που πιστεύετε, χωρίς ερωτήσεις. Αυτό που ζητάμε είναι να δεχτείτε κι εσείς αυτό που πιστεύουμε εμείς, και να ζήσετε μαζί μας με αρμονία, χαρά και ειρήνη.

Αυτή είναι η δική μας χώρα, η δική μας γη και ο δικός μας τρόπος ζωής, και θα σας προσφέρουμε κάθε ευκαιρία να τα απολαύσετε κι εσείς. Όμως, μόλις χορτάσετε να παραπονιέστε, να γκρινιάζετε και να μουρμουρίζετε γιά τη σημαία μας, τον όρκο πίστης στη χώρα μας που δίνετε όταν παίρνετε την υπηκοότητα, τα χριστιανικά μας πιστεύω, τον τρόπο ζωής μας, τότε σας ενθαρρύνω να εκμεταλλευτείτε μιά άλλη μεγάλη ελευθερία της Αυστραλίας: Το δικαίωμα να φύγετε! Αν δεν είσαστε ευχαριστημένοι, τότε φύγετε! Δε σας φέραμε εδώ με το ζόρι. Εσείς διαλέξατε να έρθετε.

Οπότε, δεχτείτε τη χώρα που εσείς διαλέξατε!"

Σημείωση δική μου:
..Και ο Ανθρωπος μιλάει για μια κουλτούρα δύο αιώνων και απαιτεί να την σέβονται. Οι δικοί μας εδώ οι "ανθυπομαλθακοί" δεν εχουν καμμιά απαίτηση για σεβασμό μιάς κουλρούρας και ενός πολιτισμού εικοσι πέντε, τουλάχιστον, αιώνων ; Για σκεφείτε το ! ! !

Μπράβο κ. Kevin, ως Ελλην, γεννημένος σε Χώρα με κουλτούρα και πολιτισμό, σε ευχαριστώ πολύ για τον τρόπο που λειτουργείς, μήπως σε ακολουθήσει και κανας αλλος !!!!
Ι.Β.Ν.

Σκοπός 2-4, γερμανικό ! Ι. Ντινόπουλος

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί οι φαντάροι κουρεύονται ή τουλάχιστον κουρευόντουσαν γουλί;

Τρείς είναι οι πιθανές εξηγήσεις για μένα...

Πρώτος λόγος -εξήγηση, είναι η μείωση της προσωπικότητας με την αλλοίωση της μορφής...

(Ακόμη και σήμερα ισχύει η έκφραση "άντε να κουρεύεσαι" που ενέχει προσβολή και ευτελισμό...)

Άρα ελέγχομεν, κάμπτοντας τις αντιστάσεις, δι΄ευτελισμού !

Δεύτερος λόγος είναι η εξομοίωση, δηλαδή όλοι κουρεμένοι και με την ίδια φόρμα, άρα "ελέγχειν δια του εξομοιούσθαι". Αντε να ξεχωρίσεις, πριν ακούσεις να μιλάνε, ποιός ειναι τί ; !

Και τρίτος λόγος είναι, ότι πολλές φουντωτές κόμες...σε συγχρωτισμό, θα αποτελούσανε άριστο φθειροβιότοπο, η πιο απλά, θα γιόμιζε ο τόπος ψείρες...

Άρα και για λόγους υγιεινής...

Κουρεμένος και εγώ, λοιπόν, γουλί και με την ίδια φαιοπράσινη στρατιωτική φόρμα, ή ένας στρατιωτικός αριθμός, γνωστός ως Α.Σ.Μ., ή ενα έμψυχο πολεμικό υλικό, βρέθηκα σε μάχιμη Mονάδα, χρόνια πρίν. Ως άριστα ικανός Ι 1, (δηλαδή ικανός στράτευσης πρώτης κατηγορίας), βρέθηκα (και λέω βρέθηκα γιατί δεν ήταν στις επιλογές μου), σε Eπίλεκτη Mονάδα Tεθωρακισμένων, η οποία θεωρείται ως η μετεξέλιξη του Παλαιού Ιππικού, σε πόλη της Θράκης.

Μια από τις βασικές υποχρεώσεις, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι και η υπηρεσία της φύλαξης της σκοπιάς και ένα απο τα χειρότερα νούμερα το δίωρο 2-4 τη νύχτα, το γνωστό και ως γερμανικό...

Να το αποφύγω δεν υπήρχε περίπτωση, αλλά δεν φαντάστηκα ότι θα ήταν και την πρώτη βραδυά που έφτασα στη Mονάδα !

Εγκαταστάθηκα, λοιπόν, στη σκοπιά μου στη Βόρεια Πύλη, με τη συνοδεία του δεκανέα αλλαγής και ο τομέας ευθύνης μου "μπήκε" στον απόλυτο ελεγχό μου...

Τα αρνητικά...δεν ήσαν πολλά ! Νύχτα -σκοτάδι, χειμώνας- κρύο, άγνωστο μέρος- ερημιά, μόνον...

Βέβαια δεν ήμουν παιδί της πόλης και όλα τα αρνητικά που ανέφερα με έμφαση, μου ήσαν σχεδόν οικεία...

Είχα, όμως, και τη σιγουριά - κάποιες φορές χρειάζεται - ότι είχα οχτώ σφαίρες στο όπλο μου και μάλιστα απασφαλισμένο, και άλλες πολλές στην ντελαμώνα που φορούσα διαγώνια στο στήθος. Ήξερα ακόμη, από τη βασική εκπαίδευση, ότι κανείς δεν τολμά να σε πλησιάσει, γιατί αν αστειευτεί, ή προσπαθήσει να περάσει χωρίς συνθηματικά και με δεδομένο το φόβο των πιο πολλών νέων σκοπών, θα πάει σαν το σκυλί στ΄αμπέλι...

Κάνα τσιγάρο στα κλεφτά και οι σκέψεις που πήρανε το δικό τους δρόμο, θα μου κάνανε παρέα σ΄αυτό το πρώτο δύσκολο δίωρο.

Και τι δε σκέφτηκα εκείνο το βράδυ...

Πιό πολύ, όμως, η σκέψη μου γύριζε και ξαναγύριζε γύρω απο το πρόσωπο μιας γυναίκας που αγαπούσα και μάλιστα παράφορα... Πολύ πρωτότυπο θα μου πείτε ειρωνικά...Και μην μου πείτε ότι δεν έχετε υπάρξει και 'σείς ως ...ασύνετοι, γιατί έρωτας και σύνεση είναι έννοιες ασύμβατες...

Ασύνετος ...λοιπόν και φαντάρος, αυτήν σκεφτόμουνα, τι να κάνω ρε παιδιά !

Ακόμα και τώρα θυμάμαι τα ποιηματάκια-στροφές που "έγραφα" με το μυαλό μου, για να της τα στείλω την αλλη μέρα σε γράμμα.

"Τώρα που ειμαι στο στρατό,

γλυκειά μου αγαπημένη,

τη σκέψη μόνο ορίζω εγώ

κι εκεί σ' εχω κλεισμένη..."

Τι την όριζα δηλαδή, τέλος πάντων, αυτή την οριζε, τη σκέψη μου εννοώ !

ή το αλλο:

"Θωρώ σε 'γώ 'πο μακρυά

με τσι ψυχής τα κυάλια

και πέμπω σου μια ζωγραφιά

να μου θωρείς τα χάλια..."

Ητανε Κρητικιά, π' ανάθεμά τηνε, ώρα τσι καλή !

Κάπου-κάπου άναβα και κανά-τσιγάρο, όπως σας είπα για να διευκολύνω τις σκέψεις και να ζεσταίνω τα χέρια και...τη στιγμή που έσκυψα να ανάψω ένα, με το όπλο ακουμπισμένο με την ξιφολόγχη στο στήθος...μια κουκουβάγια πέταξε μπροστά μου, φρουουου - κουκουάου ! και χάθηκε πίσω απο κάτι παλιές αποθήκες, που μόνο σαν απειλητικές σκιές έβλεπα μες στο σκοτάδι.

Αϊ στο διάολο, είπα, παλιόπουλο, μου ΄κοψες το αίμα και κατέβασα το όπλο που είχε πάρει αστραπιαία θέση βολής !

Α! ναι ! μιλούσαμε, μάλλον εγώ μιλούσα για κείνη ! Τη Μαίρη και τη φίλη της τη Χρύσα, την κολλητή της που τα είχε με τον Γιώργο το Μεριανό. (Μπατζανάκη με έλεγε ο Γιώργης-καλή του ώρα-γιατί τα είχαμε με δυό φίλες που ήσαν σαν αδερφές)

Καλοί μαθητές και οι τέσσερις σε επαρχιακό Γυμνάσιο (τότε) αλλά και κόσμια πειραχτήρια...

Θυμάμαι τις κόντρες μας με τη φιλόλογό μας σε θέματα ετυμολογίας και παραετυμολογίας, τά πρώτα μας τσιγάρα, τις κοπάνες μας, τη έκδηλη ανδροποίηση μας, την γλυκειά γοητεία των νεαρών συμμαθητριών μας που κρύβανε μέσα τους υπέροχες γυναίκες, την αλαζονεία της νιότης...

"Δός μοι πα στώ και ταν γάν κινάσω",  πιστεύαμε, τρομάρα μας...

Αρχιμήδη τ΄ακούς;

Μετά το σχολείο η παρέα μας χάλασε, ο καθένας τράβηξε το δρόμο του, σκορπίσαμε σαν του λαγού τα παιδιά, που λέει και η παροιμία...

Ο Γιώργος ο Μεριανός είχε περάσει στη Σχολή Ευελπίδων, η Μαίρη και η Χρύσα τελειώσανε τη Φιλοσοφική, η Χρύσα έμενε στη Ρόδο, η δικιά μου η Μαίρη στην Αθήνα και ο Γιώργος ο Μεριανός  ούτε που ήξερα, είχαμε τελείως χαθεί...

Και  εγώ  τώρα εδώ  στρατιώτης, εξ αναβολής, στη Θράκη (θα ξαναπήγαινα ευχαρίστως αν με χρειαζότανε η Θράκη μας )...

Με την άκρη του ματιού διέκρινα φώτα συσκότισης και αμέσως μετά άκουσα θόρυβο μηχανής αυτοκινήτου, που πλησίαζε στο χωματόδρομο προς τη σκοπιά.

Οπα !, είπα, έφοδος και μάλιστα εποχούμενη. Θα είναι ο αξιωματικός υπηρεσίας της Ταξιαρχίας, σκέφτηκα, που κάνει έφοδο στις Mονάδες ευθύνης του και πήρα θέση με το όπλο προτεταμένο.

-Αλτ ! τις εί ; φώναξα πολύ δυνατά !

Η φωνή μου "χτύπησε" στην απέναντι πλαγιά και επιστρέφοντας ως αντίλαλος πέρασε απο τη ρεματιά που την επανέλαβε αλλοιωμένη δυό τρείς φορές...

Αααλτ τιις ειειειειει; Αααλτ τιις ειειειειε ! που με ΄κανε να ανατριχιάσω !

-Εφοδος, αποκρίθηκε κάποιος από το τζιπάκι που σταμάτησε λίγα μέτρα μπροστά μου !

-Προχώρει ο εφοδεύων !...

.......

-Σύνθημα ! ειπα πάλι δυνατά !

-"Βόλος", αποκρίθηκε η ψηλή σιλουέτα που μόλις είχε κατέβει από το στρατιωτικό όχημα...

-Προχώρει στο παρασύνθημα, "διέταξα" τον άγνωστο εκείνον ελεγκτή της ετοιμότητός μου...

-"Θάλασσα", απάντησε και πάλι ο αξιωματικός...

Χωρίς να κατεβάσω το όπλο που τον σημάδευε, έκανα ένα βήμα δεξιά, αφήνοντάς τον να μπεί στη σκοπιά και να υπογράψει στο βιβλίο εφόδου, το οποίο ήλεγχαν την άλλη μέρα το πρωί στο Διοικητήριο της Mονάδος και αλλίμονο σε κείνο το σκοπό που θα του γράφανε "κακώς" και μάλιστα έφοδος υψηλότερου κλιμακίου.

Αυτό θα εσήμαινε ότι "ο σκοπός συνελήφθη κοιμώμενος, ή ότι η φύλαξίς του εγένετο πλημμελώς ή ότι η αναγνώρισις της εφόδου εγένετο με τρόπον ατονικόν !"

... και αντε να ξεμπερδέψεις...

Ο αξιωματικός, άναψε ένα φακό, μπήκε στο κουβούκλιο της σκοπιάς και δεν παρέμεινε μέσα σ΄αυτήν πάνω απο μισό λεπτό. Βγήκε σιωπηρός, ανέβηκε στο όχημα που τον περίμενε με αναμμένη τη μηχανή και χαθήκανε στο βάθος της νύχτας...

Ουφ ! είπα, ένα τσιγάρο ακόμη και τελείωσε και η αποψινή μου υποχρέωση προς την Πατρίδα !

Και ανάβοντας το σπίρτο, μέσα στη σκοπιά πριν ανάψω το τσιγάρο, είπα να ρίξω μια ματιά να δώ τι έγραψε ο ψηλέας που πέρασε και μου σκόρπισε για λίγο τις σκέψεις, όπως και η κουκουβάγια..

...και βλέπω εκπληκτος...

 

/ 03:45 / Ανθυπίλαρχος / Μεριανός Γεώργιος / Καλώς / Υπογραφή...../

Σημείωση δική μου:

Στρατιωτικές μνήμες !

Όποιο από τα ονόματα συμπέσει με πραγματικό, θα είναι από τύχη !

...εκτός απο το δικό μου...

Ι.Β.Ντινόπουλος

(Δικαιώματα κατοχυρωμένα)