Κορνήλιος Καστοριάδης ! Η ανοδος της ασημαντότητας...

Πώς θα ήσαν οι κοινωνίες αν βασίζονταν περισσότερο στις αρχές της διανόησης; Αμφισβητώντας και όχι συμπλέοντας. Κριτικάροντας και όχι συμφωνώντας.
Πώς θα ήταν τα Μέσα Ενημέρωσης αν δεν εγκλωβίζονταν στον ξύλινο πολιτικό λόγο, στα δρώμενά του και στο "ψέμα- αίμα- σπέρμα";
Πώς θα ήταν τα σχολεία αν δίδασκαν σκέψη και όχι παπαγαλία; Αν δεν αξιολογούσαν το "κατά γράμμα" αλλά το "κατά κρίση"; Πώς θα είμασταν όλοι αν είμασταν ελεύθεροι;

Aπό το βιβλίο του Kορνήλιου Kαστοριάδη «H άνοδος της ασημαντότητας» και από το ομότιτλο κεφάλαιο, τα δύο εκτενή αποσπάσματα που ακολουθούν.

I. H απουσία κριτικής σκέψης

H εργασία των διανοουμένων θα έπρεπε να είναι εργασία κριτικής. Kαι τέτοια ήταν συχνά στην Iστορία, όπως, παραδείγματος χάριν, κατά τη στιγμή της γέννησης της φιλοσοφίας στην αρχαία Eλλάδα. Tότε, οι φιλόσοφοι αμφισβητούν τις κατεστημένες συλλογικές παραστάσεις, αμφισβητούν τις ιδέες για τον κόσμο και τους θεούς, αμφισβητούν την ορθή τάξη της πολιτείας. Ομως, αρκετά γρήγορα, η στάση αυτή εκπίπτει, εκφυλίζεται. Οι διανοούμενοι εγκαταλείπουν τον κριτικό ρόλο τους. Tον προδίδουν. Mεταβάλλονται σε εκλογικευτές της πραγματικότητας και σε απολογητές της καθεστηκυΐας τάξης. Tο πιο ακραίο παράδειγμα αλλά, χωρίς αμφιβολία, το πιο χαρακτηριστικό- ακόμη και μόνο διότι ενσαρκώνει τη μοίρα και την κατάληξη της κληρονομημένης φιλοσοφίας - είναι ο Xέγκελ. Tελικά, ο Xέγκελ έφθασε να διακηρύσσει πως «ό,τι είναι ορθολογικό είναι πραγματικό και ό,τι είναι πραγματικό είναι ορθολογικό».

Στο δικό μας αιώνα έχουμε δύο κραυγαλέες περιπτώσεις αυτού του φαινομένου: στη Γερμανία, ο Xάιντεγκερ και η βαθιά του προσχώρηση, πέρα από τα γνωστά συμβάντα και την ανεκδοτολογία, στο «πνεύμα» του ναζισμού· στη Γαλλία, ο Zαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος δικαιολόγησε τουλάχιστον μετά το 1952 τα σταλινικά καθεστώτα και, όταν, τέλος πάντων, ξέκοψε με τον τρέχοντα κομμουνισμό, άρχισε να υποστηρίζει τον Φιντέλ Kάστρο, τον Mάο Tσε Tουγκ, κ.λπ.

Οι διανοούμενοι

Mέχρι σήμερα η κατάσταση αυτή δεν έχει αλλάξει ως προς την ουσία της, αλλά, απλώς, ως προς την έκφρασή της. Mετά από την κατάρρευση των ολοκληρωτικών καθεστώτων και την κονιορτοποίηση του μαρξισμού-λενινισμού, οι δυτικοί διανοούμενοι στην πλειοψηφία τους περνούν τον καιρό τους εγκωμιάζοντας τα δυτικά καθεστώτα ως καθεστώτα «δημοκρατικά», ίσως όχι ιδανικά (δεν ξέρω ποιο είναι το ακριβές νόημα της έκφρασης αυτής), αλλά πάντως ως τα καλύτερα ανθρωπίνως εφικτά. Mας διαβεβαιώνουν, επίσης, ότι η οποιαδήποτε άσκηση κριτικής προς αυτές τις ψευδο-δημοκρατίες οδηγεί κατευθείαν στα Γκουλάγκ. Eτσι, λοιπόν, συνεχίζεται αυτή η χωρίς τέλος επανάληψη της κριτικής του ολοκληρωτισμού, μια κριτική που έρχεται με καθυστέρηση τριάντα, σαράντα, πενήντα, εξήντα, εβδομήντα ετών (πολλοί από τους σημερινούς «αντιολοκληρωτικούς» διανοούμενους στις αρχές της δεκαετίας του '70 ήταν ακόμη μαοϊκοί).

Ομως αυτή η στάση, δηλαδή η χωρίς τέλος επανάληψη της κριτικής του ολοκληρωτισμού, επιτρέπει να αποσιωπώνται τα φλέγοντα προβλήματα του παρόντος, που είναι: η αποσύνθεση των δυτικών κοινωνιών, η απάθεια, ο κυνισμός και η πολιτική διαφθορά, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η κατάσταση στις εξαθλιωμένες χώρες κ.λπ. Yπάρχει, επίσης, μία παραλλαγή της ίδιας ουσιαστικά στάσης: αποσύρεται κανείς στον πλαστικό πύργο του και εκεί ασχολείται με την πολύτιμη προσωπική του παραγωγή.

Πρέπει να σταματήσουμε να υπερ-εκτιμούμε και, ταυτοχρόνως, να υπο-τιμούμε το ρόλο των διανοουμένων. Yπήρξαν ασφαλώς διανοητές και συγγραφείς οι οποίοι έχουν ασκήσει τεράστια επιρροή στην Iστορία - όχι, εξάλλου, πάντα προς το καλύτερο. Ο Πλάτων χωρίς αμφιβολία είναι το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα, αφού ακόμη σήμερα όλος ο κόσμος, και χωρίς να το ξέρει, σκέφτεται με όρους πλατωνικούς. Ωστόσο, από τη στιγμή που κάποιος επιχειρεί να εκφραστεί για την κοινωνία, την ιστορία, τον κόσμο, το είναι, τότε, οπωσδήποτε, εισχωρεί στο πεδίο των κοινωνικοϊστορικών δυνάμεων. Kαι σ' αυτό το πεδίο μπορεί να παίξει ένα ρόλο του οποίου η σημασία κυμαίνεται από το απειροελάχιστο μέχρι το αξιοσημείωτο. Tο να θεωρήσουμε ότι ο ρόλος αυτός είναι «ρόλος εξουσίας», κατά τη γνώμη μου αποτελεί γλωσσική κατάχρηση.

Kρίση της κριτικής

Ο συγγραφέας και ο διανοητής, με τα ιδιαίτερα μέσα που του δίνουν η κουλτούρα του και οι ικανότητές του, ασκεί επιρροή στην κοινωνία. Ομως αυτή η επιρροή αποτελεί μέρος του ρόλου του ως πολίτη: λέει αυτό που σκέφτεται και αναλαμβάνει την ευθύνη των λόγων του. Kανείς δεν απαλλάσσεται από αυτή την ευθύνη. Ούτε καν εκείνος που σωπαίνει και, ως εκ τούτου, αφήνει να μιλούν οι άλλοι και να καταλαμβάνεται ο κοινωνικο-ιστορικός χώρος ενδεχομένως από ιδέες τερατώδεις. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να καταγγέλλουμε την «εξουσία των διανοουμένων» και, ταυτοχρόνως, να θεωρούμε ότι οι Γερμανοί διανοούμενοι που σώπασαν μετά το 1932 είναι συνένοχοι των ναζί.

Mία από τις εκδηλώσεις - μόνο μία - της γενικής και βαθιάς κρίσης της κοινωνίας είναι η κρίση της κριτικής. Γεγονός είναι ότι υπάρχει γενικευμένη ψευδο-συναίνεση. H κριτική και η εργασία των διανοουμένων απορροφώνται από το σύστημα τώρα πολύ περισσότερο από άλλοτε και με τρόπο πολύ πιο έντονο. Ολα τα αλέθουν τα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης. Tα δίκτυα συνενοχής είναι παντοδύναμα. Σήμερα, τις αποκλείνουσες και ετερόδοξες φωνές δεν τις καταπνίγουν ούτε η λογοκρισία ούτε οι εκδότες. Tις καταπνίγει η γενικευμένη εμπορευματοποίηση.

Aκόμη και σε ό,τι είναι τελείως κοινότοπο και τετριμμένο δίδεται χροιά «επαναστατική». Για τη διαφήμιση ενός βιβλίου χρησιμοποιείται συχνά η εξής φράση: «Iδού ένα βιβλίο που φέρνει επανάσταση στον τομέα του». Aλλά και για τη διαφήμιση των ζυμαρικών την ίδια φράση χρησιμοποιούν: «τα ζυμαρικά Panzani έφεραν επανάσταση στη μαγειρική». H λέξη «επαναστατικός» - όπως, επίσης, οι λέξεις «δημιουργία» και «φαντασία» - έχει καταντήσει διαφημιστικό σλόγκαν (αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε πριν από λίγα χρόνια ιδιοποίηση). H περιθωριακότητα παίρνει μία θέση κεντρική και γίνεται αντικείμενο διεκδίκησης. H ανατροπή είναι μία ενδιαφέρουσα γραφικότητα που συμπληρώνει την αρμονία του συστήματος. H σύγχρονη κοινωνία έχει μία τρομερή ικανότητα να πνίγει κάθε αληθινή απόκλιση, είτε αποσιωπώντας την, είτε μετατρέποντάς την σε ένα ακόμη φαινόμενο ανάμεσα στα άλλα· ένα φαινόμενο εμπορευματοποιημένο όπως τα άλλα.

Mπορούμε να γίνουμε ακόμη πιο διεξοδικοί. Οι κριτικοί μόνοι τους προδίδουν το ρόλο τους ως κριτικών. Οι συγγραφείς προδίδουν την υπευθυνότητα και τη σοβαρότητά τους. H συνενοχή του κοινού είναι τεράστια. Tο κοινό ασφαλώς μόνον αθώο δεν είναι, αφού αποδέχεται το παιχνίδι και προσαρμόζεται σε ό,τι του δίνουν. Tα πάντα γίνονται εργαλείο του συστήματος, ενός συστήματος ανώνυμου. H κατάσταση αυτή δεν είναι ούτε έργο ενός δικτάτορα, ούτε έργο μιας χούφτας μεγάλων καπιταλιστών, ούτε έργο μιας ομάδας διαμορφωτών της κοινής γνώμης· είναι, απεναντίας, ένα τεράστιο κοινωνικο-ιστορικό ρεύμα, το οποίο έχει πάρει μια τέτοια κατεύθυνση που όλα τα κάνει να γίνονται ασήμαντα.

H τηλεόραση

H τηλεόραση αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα: κάτι που βρίσκεται στο κέντρο της επικαιρότητας για ένα εικοσιτετράωρο, γίνεται τελείως ασήμαντο (παύει να υπάρχει) ακριβώς μετά από αυτό το εικοσιτετράωρο, είτε διότι βρέθηκε είτε διότι πρέπει να βρεθεί κάτι άλλο για να πάρει τη θέση του. Λατρεία του εφήμερου, η οποία καταλήγει στην πιο ακραία συρρίκνωση του χρόνου. Aυτό που στην αμερικανική τηλεόραση ονομάζεται attention span, δηλαδή ο ωφέλιμος χρόνος προσοχής του θεατή, πριν από μερικά χρόνια ήταν δέκα λεπτά. Στη συνέχεια, βαθμιαία, έπεσε σε πέντε λεπτά, σε ένα λεπτό και, τώρα, είναι μόλις δέκα δευτερόλεπτα. Tο τηλεοπτικό σποτ των δέκα δευτερολέπτων θεωρείται το πιο αποτελεσματικό. Tόση είναι η διάρκεια που έχουν τα σποτ τα οποία χρησιμοποιούνται στις προεκλογικές προεδρικές καμπάνιες. Eίναι απολύτως κατανοητό ότι αυτά τα σποτ δεν περιέχουν τίποτα το ουσιαστικό, αλλά επικεντρώνονται σε δυσφημιστικούς υπαινιγμούς. Προφανώς, αυτό είναι το μόνο πράγμα που ο θεατής είναι ικανός να αφομοιώσει.

Tούτο όμως είναι και αληθές και ψευδές. H ανθρωπότητα δεν έχει εκφυλιστεί βιολογικά. Οι άνθρωποι είναι ακόμη ικανοί να παρακολουθήσουν ένα λόγο με επιχειρήματα και με κάποια χρονική διάρκεια. Ομως είναι, επίσης, αληθές ότι το σύστημα και τα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης «καλλιεργούν» - δηλαδή παραμορφώνουν με τρόπο συστηματικό - τους ανθρώπους, ούτως ώστε να μην είναι σε θέση τελικά να ενδιαφερθούν για κάτι το οποίο έχει διάρκεια μεγαλύτερη από κάποια δευτερόλεπτα, το πολύ κάποια λεπτά. Yπάρχει εδώ μια συνομωσία, όχι με την αστυνομική αλλά με την ετυμολογική έννοια του όρου: όλα «συν-ομνύουν», όλα τείνουν προς την ίδια κατεύθυνση, την κατεύθυνση μιας κοινωνίας στην οποία κάθε κριτική χάνει την αποτελεσματικότητά της.

II. Tο βαρύ προνόμιο της Δύσης

Στην ιστορία της Δύσης υπάρχουν αναρίθμητες φρικαλεότητες, τις οποίες η Δύση διέπραξε τόσο εναντίον των άλλων όσο και εναντίον του ίδιου του εαυτού της. Οι φρικαλεότητες όμως δεν αποτελούν προνόμιο της Δύσης. Παντού στον κόσμο υπάρχει συσσώρευση φρίκης, είτε πρόκειται για την Kίνα, την Iνδία, την Aφρική πριν από την αποικιοκρατία, είτε για τους Aζτέκους. H ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων. Eίναι η ιστορία των φρικαλεοτήτων - αν και όχι μόνον αυτή.

Yπάρχει, οπωσδήποτε, ένα θέμα προς συζήτηση: το θέμα του ολοκληρωτισμού. Eίναι ο ολοκληρωτισμός - όπως το νομίζω - η κατάληξη της τρέλας για κυριαρχία ενός πολιτισμού ο οποίος διέθετε τα μέσα εξόντωσης και χρησιμοποίησε την πλύση εγκεφάλου σε τέτοια κλίμακα που ποτέ άλλοτε δεν γνώρισε η Iστορία; Eίναι ο ολοκληρωτισμος ένα διεστραμμένο πεπρωμένο, εγγενές στη σύγχρονη εποχή, με όλες τις αμφισημίες που τη χαρακτηρίζουν; Eίναι, μήπως, κάτι άλλο ο ολοκληρωτισμός; Για τη συζήτησή μας το θέμα αυτό, αν μπορώ να πω, είναι θεωρητικό. Kαι είναι θεωρητικό στο μέτρο που τις φρικαλεότητες του ολοκληρωτισμού η Δύση τις έστρεψε εναντίον των δικών της (των Eβραίων συμπεριλαμβανομένων). Eίναι θεωρητικό στο μέτρο που η φράση «σκοτώστε τους όλους, ο θεός θα ξεχωρίσει τους δικούς του», δεν είναι φράση του Λένιν, αλλά ενός πολύ θεοσεβούμενου χριστιανού δούκα και ελέχθη όχι τον 20ό αλλά το 16ο αιώνα. Eίναι θεωρητικό, στο μέτρο που οι ανθρώπινες θυσίες έχουν εφαρμοστεί αφειδώς και σε τακτά χρονικά διαστήματα από τις μη ευρωπαϊκές κουλτούρες κ.λπ. Tο Iράν του Xομεϊνί οπωσδήποτε δεν είναι προϊόν του Διαφωτισμού.

Yπάρχει όμως κάτι το οποίο αποτελεί την ιδιομορφία, τη μοναδικότητα και το βαρύ προνόμιο της Δύσης: πρόκειται γι' αυτή την κοινωνικο-ιστορική αλληλουχία που ξεκινά στην αρχαία Eλλάδα και αρχίζει ξανά, από το 11ο αιώνα και μετά, στη δυτική Eυρώπη. Aυτή είναι η μόνη στην οποία βλέπουμε να προβάλει ένα πρόταγμα ελευθερίας, ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, κριτικής και αυτοκριτικής. H πιο εντυπωσιακή επιβεβαίωση αυτού είναι ακριβώς ο λόγος ο οποίος καταγγέλλει τη Δύση. Διότι στη Δύση έχουμε τη δυνατότητα -τουλάχιστον ορισμένοι από εμάς- να καταγγέλλουμε τον ολοκληρωτισμό, την αποικιοκρατία, το δουλεμπόριο των Mαύρων, την εξόντωση των Iνδιάνων στην Aμερική. Ομως δεν έχω δει τους απογόνους των Aζτέκων, των Iνδών ή των Kινέζων να κάνουν μια ανάλογη αυτοκριτική. Aπεναντίας, βλέπω ότι ακόμη και σήμερα οι Iάπωνες αρνούνται τις θηριωδίες που διέπραξαν κατά το B Παγκόσμιο Πόλεμο.

Tις πταίει

Οι Aραβες καταγγέλλουν συνεχώς ότι για όλα τα κακά που τους ταλαιπωρούν ­εξαθλίωση, έλλειψη δημοκρατίας, διακοπή της εξέλιξης του πολιτισμού τους κ.λπ.­ ευθύνεται η αποικιοκρατία την οποία υπέστησαν από τους Eυρωπαίους. Ωστόσο, η αποικιοκρατία σε αρκετές αραβικές χώρες διήρκεσε στη χειρότερη περίπτωση εκατόν τριάντα χρόνια (έτσι συνέβη στην Aλγερία, 1830-1962). Ομως οι ίδιοι αυτοί Aραβες, πριν από την αποικιοκρατία των Eυρωπαίων, είχαν υποστεί για πέντε αιώνες το ζυγό των Tούρκων. H τουρκική κυριαρχία στην εγγύς και τη Mέση Aνατολή αρχίζει τον 15ο αιώνα και τελειώνει το 1918. Aλλά οι Aραβες, καθώς οι Tούρκοι κατακτητές τους ήταν ομόθρησκοί τους μουσουλμάνοι, δεν μιλούν για την κυριαρχία αυτή.

Πάντως, η εξέλιξη της αραβικής κουλτούρας σταμάτησε το 11ο με 12ο αιώνα, δηλαδή οκτώ αιώνες πριν καν να μπορεί να γίνει λόγος για την κατακτητική επέκταση της Δύσης. Eξάλλου και αυτή η ίδια η αραβική κουλτούρα βασίστηκε στις κατακτήσεις, την εξόντωση και τη λίγο έως πολύ βίαια επιβολή της ισλαμικής θρησκείας στους κατακτημένους πληθυσμούς. Στην Aίγυπτο το 550 μ.X. δεν υπήρχαν Aραβες, όπως δεν υπήρχαν Aραβες, τότε, ούτε στη Λιβύη ούτε στην Aλγερία ούτε στο Mαρόκο ούτε στο Iράκ. Οι Aραβες που βρίσκονται τώρα εκεί είναι απόγονοι των κατακτητών που κυρίευσαν αυτές τις χώρες και που επέβαλαν, με ή χωρίς βία, στους τοπικούς πληθυσμούς τη δική τους θρησκεία. Δεν βλέπω όμως να γίνεται καμία κριτική αυτών των γεγονότων μέσα στο χώρο του αραβικού κόσμου. Kατά τον αυτό τρόπο, μιλάμε βεβαίως για το δουλεμπόριο των Mαύρων απο τους Eυρωπαίους (16ος αιώνας και εντεύθεν), αλλά δεν μιλάμε ποτέ για το γεγονός ότι το δουλεμπόριο και η συστηματική υποδούλωση των Mαύρων στην Aφρική τα εγκαινίασαν Aραβες έμποροι (11ος - 12ος αιώνας και εντεύθεν, με τη συνενοχή - συμμετοχή, όπως πάντα, βασιλιάδων και φυλάρχων). Eπίσης, δεν μιλάμε για το γεγονός ότι η δουλεία δεν καταργήθηκε αυθόρμητα σε καμία ισλαμική χώρα και ότι σε κάποιες από αυτές η δουλεία ισχύει ακόμη και σήμερα.

Δεν θέλω να πω με κανέναν τρόπο ότι όλα αυτά απαλείφουν τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Δυτικοί. Λέω μόνον ότι η ιδιαιτερότητα του δυτικού πολιτισμού έγκειται ακριβώς στην ικανότητά του της αυτοαμφισβήτησης και της αυτοκριτικής. Στην ιστορία της Δύσης, όπως και σε όλες τις άλλες ιστορίες, υπάρχουν θηριωδίες και φρικαλεότητες.

Aλλά όμως μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση ­αμφισβήτηση των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων, η οποία παραμένει ανοιχτή στο διηνεκές και δεν αναγνωρίζει έσχατο δόγμα.

Στη θέα του γυμνού σώματος...

Είναι μέσο διαμαρτυρίας αλλά και αύξησης των κερδών. Μπορεί να σκανδαλίζει, όμως επιδεικνύεται και για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Το γυμνό σήμερα αθφονεί! 

Πόσες γυμνές γυναίκες -ή άντρες- έχετε δει; Το γυμνό είναι παντού: στις παραλίες, στο σπίτι, στα περιοδικά. Κι όμως, η θέα ενός γυμνού σώματος εξακολουθεί να εκπλήσσει, να ελκύει, να σκανδαλίζει και να σχολιάζεται !

Αρκεί μια λέξη...

..Για να εκτιναχθούν στα ύψη οι πωλήσεις των περιοδικών, αρκεί ένα εξώφυλλο μ’ ένα γυναικείο γυμνό. Συχνά μάλιστα δεν χρειάζεται ούτε καν η φωτογραφία. Αρκεί να υπάρχει η λέξη «γυμνή» σ’ έναν τίτλο για να προσελκύσει αμέσως την προσοχή των αναγνωστών. Κάποιες φορές η έλξη του γυμνού είναι μεταδοτική: καθιστά πιο ελκυστικά και τα γειτονικά άρθρα, ακόμα κι αν μιλούν για πολιτική. Επιδρά ερωτικά ακόμα και το ψηφιακό γυμνό της Λάρα Κροφτ, ηρωίδας των βιντεοπαιχνιδιών. Η αιτία προφανώς είναι η έντονη ερωτική φόρτιση που ασκεί ένα ωραίο σώμα, κυρίως γυναικείο, και μάλιστα γυμνό. Όμως, το ίδιο γυμνό σώμα, όταν το βλέπουμε σε μια σάουνα, σε μια φιλοζωική διαδήλωση («καλύτερα γυμνοί παρά με γούνα»), σ’ ένα στρατόπεδο γυμνιστών ή σε στριπτίζ, προκαλεί εντελώς διαφορετικές συγκινήσεις. Στα αγγλικά γήπεδα δεν είναι σπάνιο φαινόμενο κάποιος οπαδός να γδύνεται, να τρέχει και να συλλαμβάνεται από τους αστυνομικούς. Ένα τέτοιο γεγονός συνήθως διασκεδάζει τους φιλάθλους. Εξάλλου, κανείς δεν λέει τίποτα όταν-όπως συχνά συμβαίνει-ολόκληρο μπαλέτο χορεύει γυμνό «για να έχει μεγαλύτερες εκφραστικές δυνατότητες». Ποιο άλλο φαινόμενο προκαλεί τόσο ποικίλα, συχνά εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα;

Γεννητικά όργανα σε κοινή θέα !

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το γυμνό ξυπνάει τη σεξουαλικότητά μας. Ως ένα βαθμό, η ισχυρή επίδρασή του πάνω μας εξηγείται από το γεγονός ότι παραπέμπει στο σεξ, και το σεξ είναι μια έμφυτη ορμή γενετικά καθορισμένη και απαιτητική όσο και η πείνα. Ωστόσο, η επίδραση του γυμνού στην ερωτική συμπεριφορά είναι ένα τυπικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό που μας ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα. Βλέπετε, κανένα τους δε διεγείρεται στη θέα του γυμνού. Κι όχι μόνο γιατί η γύμνια είναι ο κανόνας. Η εξήγηση, σύμφωνα με τον Άγγλο ανθρωπολόγο Ντέσμοντ Μόρις, βρίσκεται στο χρονικό της βιολογικής εξέλιξης. «Στα άλλα ζώα τα γεννητικά όργανα είναι συνήθως κρυμμένα ή ελάχιστα ορατά. Το ίδιο ίσχυε και για τους προγόνους μας, πριν υιοθετήσουν την όρθια στάση. Από τότε τα γεννητικά τους όργανα έγιναν ορατά και ήταν αδύνατο να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο δίχως να δηλώσουν τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Για να μετριάσει λοιπόν τη δύναμη αυτών των σημάτων, ο άνθρωπος άρχισε να καλύπτει τα γεννητικά του όργανα με κάποιο περίζωμα».

Η κάλυψη αυτή είχε δύο αποτελέσματα: μείωνε την ένταση της σεξουαλικής έκθεσης και αύξανε την ερωτική φόρτιση της στιγμής όταν το περίζωμα αφαιρούνταν. Γι’ αυτό το λόγο η μερική κάλυψη -ένα ντεκολτέ, ένα μίνι, ένα μπικίνι ή ένα διαφανές ρούχο- είναι πιο σέξι από το ολόγυμνο σώμα. «Το στάδιο που κεντρίζει περισσότερο τις σεξουαλικές προσδοκίες, τόσο στον άνθρωπο όσο και στα ζώα, είναι εκείνο της «μεταβολής», δηλαδή της μετάβασης από μια κατάσταση ουδέτερη σε μια κατάσταση σεξουαλικής διαθεσιμότητας. Η μετάβαση εκδηλώνεται είτε απλώνοντας την ουρά, όπως τα παγόνια, είτε εκθέτοντας το σώμα», εξηγεί ο Ντέσμοντ Μόρις. «Το στριπτίζ είναι η αποθέωση αυτού του σταδίου. Αντίθετα, το ολοκληρωτικό γυμνό προκαλεί κορεσμό». Να γιατί αποδυναμώνεται γρήγορα η ερωτική έλξη ενός γυμνού σώματος στη σάουνα ή σε μια αμμουδιά. Όμως, χάρη σ’ ένα μηχανισμό παρόμοιο μ’ εκείνον της προσφοράς και της ζήτησης, ή χάρη στην κλασική έλξη για το «απαγορευμένο», ενισχύεται το ερωτικό αποτέλεσμα ενός επιμελώς κρυμμένου ή απροσδόκητου γυμνού. Τέτοια γυμνά «κλέβουν» με τον τηλεφακό τους οι παπαράτσι των σκανδαλοθηρικών περιοδικών. Είναι θρυλικός ο περίπατος της λαίδης Γκοντίβα γυμνής στους δρόμους του Κόβεντρι, αφού προηγουμένως είχε απαγορεύσει στους πάντες να την κοιτάξουν.

Λιγότερο κατανοητή είναι η έντονη ερωτική έλξη που προκαλείται από την οικειότητα ή από τη φήμη. Γιατί είναι πιο ελκυστικό το σώμα μιας διάσημης τηλεοπτικής σταρ ή της γειτόνισσας από το σώμα ενός άγνωστου μανεκέν, πιθανόν πολύ πιο όμορφου; Αποτελεί επίσης πηγή ατελείωτων συζητήσεων η διαφορά ανάμεσα στην επίδραση του αντρικού και του γυναικείου γυμνού. Είναι άραγε αλήθεια ότι οι γυναίκες ελκύονται λιγότερο απ’ όσο οι άντρες από το γυμνό του άλλου φύλου; «Όχι», σύμφωνα με τον Μόρις, ο οποίος συνεχίζει: «Πρόσφατες μελέτες υποστηρίζουν ότι οι φυσιολογικές αντιδράσεις των δύο φύλων είναι ισοδύναμες». Μόνο εξαιτίας της συνήθειας και των πολιτισμικών επιδράσεων οι γυναίκες καταλήγουν να είναι ή να φαίνονται λιγότερο ικανές να «εκτιμήσουν» την ερωτική αξία του γυμνού.

Οι παρενέργειες της ανεργίας !

Υπάρχουν πολλές αιτίες και αφορμές για να εκθέτει κανείς γυμνό το σώμα του, και δεν είναι όλες σεξουαλικής φύσεως. Μπορεί να γδυθεί κάποιος για να διαμαρτυρηθεί, από αντικομφορμισμό ή για να επισύρει την προσοχή σε κάποιο πρόβλημα. Στην τελευταία περίπτωση, η σεξουαλική έλξη έρχεται σε δεύτερη μοίρα. «Στα στρατόπεδα γυμνιστών, η γύμνια «κρύβει» σχεδόν εξ ολοκλήρου τη σεξουαλικότητα», τονίζει ο Μόρις. Εξάλλου, οι τόποι όπου συνηθίζουμε να είμαστε γυμνοί δεν μας φαίνονται και τόσο σεξουαλικά φορτισμένοι. Για παράδειγμα, στο ιατρείο. Μπροστά στα μάτια του γιατρού αισθανόμαστε περίπου σαν ένα σύνολο από βιολογικά όργανα. Επίσης, στο σπίτι μας ή στα αποδυτήρια των γυμναστηρίων. Σύμφωνα με το βιβλίο του Πο Μπρόνσον Nudist on the Late Shift and Other True Tales of Silicon Valley (Ο Γυμνιστής της Νυχτερινής Βάρδιας και Άλλες Αληθινές Ιστορίες της Σίλικον Βάλεϊ), στην «κοιλάδα του πυριτίου», στην Καλιφόρνια, κρίθηκε αποδεκτός ο γυμνισμός ενός ερευνητή στο γραφείο του. Τέλος, η εικόνα μιας μητέρας που θηλάζει το μωρό της μάλλον τρυφερότητα και ένστικτα προστασίας εμπνέει παρά σεξουαλική έλξη. Εκτός κι αν «αποκαλύπτεται» ένα ερωτικό σύμβολο, όπως η Αμερικανίδα ηθοποιός Ντέμι Μουρ. Η φωτογραφία της, γυμνής και εγκύου, στο εξώφυλλο του περιοδικού Vanity Fair προκάλεσε αντιφατικές αντιδράσεις. 

Το ίδιο αντιφατικές είναι οι αντιδράσεις απέναντι στο διαδεδομένο στριπτίζ για «φιλανθρωπικούς» σκοπούς ή σε κάτι σαν εκείνο των ανέργων της ταινίας Άντρες με τα Όλα τους. Ο φιλανθρωπικός σκοπός χαλαρώνει την ερωτική έλξη και καθιστά πιο αποδεκτή την επίδειξη, η οποία κάτω από διαφορετικές συνθήκες θα κρινόταν επιλήψιμη. Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εκμεταλλευτούμε και να ελέγξουμε την ερωτική φόρτιση που προκαλεί το γυμνό. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι σε πολλές χώρες -από την Αφρική ως την Ινδία, όπου υπηρετεί θρησκευτικούς σκοπούς-το γυμνό σε δημόσια θέα θεωρείται φυσιολογικό. Αν λοιπόν τύχει να ταξιδέψουμε εκεί ως τουρίστες, πιθανόν να βρεθούμε κάποιες στιγμές σε δύσκολη θέση. Τα γυμνά σώματα στις παραλίες δεν εντυπωσιάζουν πια ούτε Βεδουίνο. Όμως, μπορεί να τριγυρίζουν γυμνοί και μέσα σε καταστήματα. Κανείς δεν θα γυρίσει να τους κοιτάξει, εκτός ίσως από μας...

Σημείωση δική μου : 

..Επειδή το γυμνό παραπέμπει στο σεξ και επειδή το σεξ είναι μια έμφυτη ορμή γενετικά καθορισμένη και απαιτητική όσο και η πείνα...γι' αυτό και πωλείται...όπως και το ψωμί, που θα καλύψει την πείνα...

..και την τιμή του την καθορίζει το "μέγεθος της πείνας του αγοραστή..."

Όμως -κατά τον ακαδημαϊκό Σκαλκέα- ό,τι υπεραπλουστεύεται και εκλαϊκεύεται, ευτελίζεται...

Ας το έχουν υπ' όψιν τους οι γυναίκες...

Ι.Β.Ν.

Focus

Από το τεύχος Νο 5, Ιούλιος 2000, σελ. 32-36

Βεβαίωσις "κοινωνικών φρονημάτων"..του 1951

Απο την καταπληκτική σελίδα:  

http://www.mokro.gr/history_old_papers.htm

 

Ευχαριστώ θερμά τον κύριο Τσιανάκα για την ευγενή του παραχώρηση !

Σημείωση δική μου:

..Υπηρέτησε εις τας τάξεις του Εθνικού Στρατού...-λέει-

...δεν ανεμείχθη εις καμμίαν αντεθνικήν οργάνωσιν...
...τυγχάνει εθνικόφρων ...
και ότι η παρούσα χορηγείται δια πάσαν Νόμιμον χρήσιν...

Μήπως σήμερα είναι προσόντα τα ακριβώς αντίθετα; Λέω ρε παιδιά, εδώ σ' αυτή τη Χώρα ζώ κι εγώ...

Μήπως, επαναλαμβάνω, είναι και προσόν και  "μαγκιά" το να μην υπηρετήσει κάποιος στον Εθνικό Στρατό, το να είναι  αναμεμειγμένος σε "αντεθνικές καταστάσεις..." και το να μη φρονεί Εθνικά ; (ως μη εθνικόφρων)...

 

Μη μου πείτε ότι...καταργήθηκε και ο όρος "Εθνικός-ή" από διάφορα Υπουργεία, δεν θα σας πιστέψω...και βέβαια θα αστειεύεστε, αν διατείνεστε ότι υπάρχουν υπουργοί, βουλευτές, καλλιτέχνες με "πατριωτικά" ενδιαφέροντα και δημοσιογράφοι, που δεν έχουν υπηρετήσει εις τον Εθνικόν Στρατόν...Έτσι δεν είναι;

Και βέβαια ποτέ, τα τελευταία χρόνια, δεν εξεδόθη καμμία βεβαίωσις και κανένα πιστοποιητικόν ιδεολογικής συγγενείας από καμμία κλαδική κανενός κόμματος δια πάσαν νόμιμον ή μή χρήσιν...

Έ; δεν άκουσα !

Μήπως, τελικά, για να πάει καλά αυτός ο τόπος, χρειάζεται, οι κυβερνήτες του και οι λοιποί παρατρεχάμενοι να μας προσκομίσουν "Πιστοποιητικόν Εθνικοφροσύνης:"... Λέω!..

Ι.Β.Ν.

Η Ελλάδα σε πόλεμο...28η Οκτωβρίου 1940...

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940...ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ...

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ...

ΖΗΤΩ Η ΠΑΤΡΙΣ...

ΖΗΤΩ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ...

Απο το Αρχείο του Υπουργείου (Εθνικής ;) Αμύνης

Ο ρομαντικός καβαλάρης ....Ι.Ντινόπουλος

Είχε αρχίσει να σουρουπώνει, όταν ο ξένος  μπήκε καβάλα στο αλογό του σ΄ένα κεφαλοχώρι της περιοχής μου.

Έδεσε το αλογό του σε ένα δέντρο δίπλα στο δρόμο, κατέβασε μια δερμάτινη τσάντα σαν την ταχυδρομική και κοίταξε τα δυό πρώτα σπίτια που ορθώνονταν μπροστά του, δεξιά και αριστερά από το δρόμο...

Στο λίγο φως του λυκόφωτος που είχε απομείνει πρόσεξε ότι το ένα είχε πολλά λουλούδια στο μπαλκόνι του και άρα σκέφτηκε ότι οι ανθρωποί του θα είναι περισσότερο ευγενείς...

Ανέβηκε τα σκαλιά του, λοιπόν, και χτύπησε το μπρούτζινο ρόπτρο δυό-τρεις φορές...Τόκ, τόκ, τόκ...

Η πότρα άνοιξε και μπροστά του εμφανίστηκε μια νέα και πανέμορφη γυναίκα...

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησε κανείς...Ίσως και ο νέος να άρεσε τόσο πολύ στην ωραία γυναίκα, όσο άρεσε και εκείνη σε αυτόν...

Τη σιωπή έσπασε αυτός, που κοιτώντας την στα μάτια της είπε:

- Αν είστε μόνη, οι αρχές μου μου επιβάλλουν να φύγω...Αν όμως μένει κι άλλος στο σπίτι σας, τότε θα σας παρακαλούσα να με φιλοξενήσετε...

Είμαι ξένος, ψυχολόγος ερευνητής και...

-Περάστε, του είπε η νέα και όμορφη γυναίκα, δεν μένω μόνη μου, τα υπόλοιπα μου τα λέτε μέσα.

Μπήκε διστακτικός και κοιτούσε να δεί και κάποιον άλλον...

-Μένω με τον σύζυγό μου, του απήντησε εκείνη βλέποντας την αμηχανία του, ο οποίος ηταν κουρασμένος και έχει ξαπλώσει...

Η εγκληματικότητα  ήταν άγνωστη τότε και ο κόσμος άνοιγε πολύ εύκολα τα σπίτια του...

Ενώ σήμερα που γίναμε πολιτισμένοι ...τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ... 

Σε λίγο είχε εξοικειωθεί κάπως ο ξένος και μιλούσε με την κυρία...

η οποία, όμως, πάνω στα ελάχιστα και διαφανή ρούχα που φορούσε, έβαλε μια ρόμπα την οποία ή ξέχασε ή δε θέλησε να κουμπώσει...Καλλίτερα να μην τη φορούσε καθόλου...γιατί ούτε τα καλλίγραμμα πόδια της, ούτε το καταπληκτικό σε αναλογία και στητό της στήθος  έκρυψε...Απεναντίας !

Χωρίς να την αδικώ, νομίζω ότι προκαλούσε τον ξένο και απολάμβανε τη λαγνεία με την οποία την κοιτούσε...

Στο μεταξύ τον είχε ρωτήσει να του ετοιμάσει φαγητό και χωρίς να παρεξηγήσω και αυτόν, ναι θα της έλεγε, έστω και αν είχε φάει πρίν απο λίγο...όπως και της είπε...

Το να σε περιποιείται μια νέα και όμορφη γυναίκα είναι απόλαυση μοναδική !

(Θα 'λεγα ότι και το αντίθετο-το να περιποιείται, δηλαδή, ένας άντρας μια νέα και όμορφη γυναίκα, είναι ακόμη πιο όμορφο !)

Η κυρία άρχισε να πηγαινοέρχεται στην κουζίνα, στρώνοντας το τραπέζι του ξένου, με τη ρόμπα πάντα ανοιχτή...

Κανά δυο φορές, μάλιστα, αφήνοντας πράγματα πάνω στο τραπέζι ακούμπησε το στήθος της-εντελώς τυχαία ! - στον ώμο του ξένου και τον έκανε να ανατριχιάσει...

Αφού του έστρωσε το τραπέζι, κάθησε δίπλα του ακουμπώντας τα πόδια της στην καρέκλα του και άρχισε να τον ρωτάει διάφορα πράγματα για την επιστήμη του, για την έρευνα που κάνει κλπ, χωρίς να κουμπώσει ...την ευλογημένη τη ρόμπα...

Μάλιστα όπως είχε καθήσει δίπλα του, εκείνο που φορούσε σα γιαλιστερό μισοφόρι είχε ανεβει τόσο ψηλά, που του ανθρώπου δεν του πήγαινε μπουκιά κάτω...

Το αρωμά της τον μέθυσε πολύ πιο πολύ απο το λίγο κρασί που ήπιε...

...άπλωσε το χέρι του και... ό,τι βρέξει ας κατεβάσει σκέφτηκε...και - κατά τον αείμνηστο Παπαγιαννόπουλο- τη "χούφτωσε" για τα καλά...

Τράβηξε το χέρι του μόνον όταν η κυρία έβγαλε μια δυνατή κραυγή (στριγγλιά)...

Ο ξένος μαζεύτηκε και περίμενε τον...κεραυνό που θα ακολουθούσε...

Πετάχτηκε  πάνω ο σύζυγός της που κοιμότανε, αυτή έκλεισε τη ρόμπα μέχρι επάνω ως σεμνή κυρία (!!!!)

και...

-Τι συμβαίνει ρε γυναίκα; μου έκοψες το αίμα με τη φωνή σου, ποιός είναι ο κύριος;

...Ενα - ένα,  άντρα μου, του είπε εκείνη, να συνέλθω γιατί φοβήθηκα τόσο πολύ !

Ο κύριος είναι επιστήμονας και είναι φιλοξενούμενός μας, αλλά βάζοντάς του ψάρι να φάει πνίγηκε με ενα κοκκαλάκι και τρόμαξα τόσο πολύ...Σου ζητώ συγγνώμη που σε αναστάτωσα...

Οι δυό αντρες συστηθήκανε (αφού του ξένου ήρθε η καρδιά  στη θέση της) και καθήσανε μέχρι αργά συζητώντας εγκάρδια...

Εκεί ο ξένος του είπε πως αντικείμενό του είναι η  ψυχολογία και ότι κάνει μιαν έρευνα, κάτι σαν "χαρτογράφηση της ψυχής των γυναικών" ας πούμε, καταγράφοντας τις διακυμάνσεις της συμπεριφοράς τους, που έκανε τον οικοδεσπότη να γελάσει...

-Εδώ αγαπητέ, του είπε, είναι αδύνατον να "χαρτογραφήσουμε" ο καθένας μας την ψυχή της γυναίκας του και εσυ νομίζεις οτι μπορείς να το κάνεις για πολλές γυναίκες;  που πάς ρε φίλε, που πάς ; δεν μου μοιάζεις για αφελής !...

Η κυρία αφού έστρωσε  το κρεβάτι του ξένου, παρακολούθησε για λίγο τη συζήτησή τους και ...απεσύρθη διακριτικά...

Φώτισε ο Θεός την ημέρα, που λένε και στο χωριό μου, και ο ξένος, που αμφιβάλλω αν έκλεισε μάτι όλη τη νύχτα, χαιρέτησε, υποκλήθηκε ευγενικά στην κυρία και έφυγε από το σπίτι που φιλοξενήθηκε...φορτωμένος με σκέψεις...

χωρίς να ξέρει πιο δρόμο να ακολουθήσει...

Πήρε ένα δρόμο στη τύχη που περνούσε απο ποτάμι...

Εκεί ο ξένος ξεπέζεψε από το αλογό του, κοίταξε για λίγο την κοίτη του ποταμού και άρχισε μια -μια τις σελίδες της μελέτης του να τις πετά στο ποτάμι.

..και είχε πολλές σελίδες, πάρα πολλές...πολύ καιρό τώρα έκανε την ερυνά του... η χθεσινή θα ήταν η τελευταία του καταγραφή...

Όμως αυτή η γυναίκα άλλαξε ψυχολογία τρείς τέσσερις φορές μέσα σε λίγα λεπτά ! Και ήταν και τόσο όμορφη,  καλή της ώρα...!

Τον προκάλεσε απροκάλυπτα, απήλαυσε τη λαγνεία του, τον κάρφωσε -όταν η ίδια τον οδήγησε σε αποκλίνουσα συμπεριφορά - τον κάλυψε με πολύ ψύχραιμο και αριστουργηματικό τρόπο και του ξανάκλεισε το μάτι με νόημα λίγο πριν πάει για υπνο , "σκαζοντάς" του και ένα γλυκύτατο χαμόγελο !

Πόσο δίκιο, λοιπόν, είχε ο άντρας της όταν του έλεγε, χωρίς να ξέρει τι είχε προηγηθεί:

-Που πάς ρε φίλε, που πάς;...

Σημείωση: 
Τυχαίο περιστατικό ως "συγγενής παράστασις" μου ανέσυρε στη μνήμη αυτό το παραμύθι από τα παιδικά μου χρόνια...

Αν κάποιοι από σάς, κύριοι, συναντήσατε ασύμμετρες διακυμάνσεις στη συμπεριφορά γυναικών, θα είναι τελείως συμπτωματικό...

Και εσείς κυρίες μου, μη με "πυροβολείτε", ένα παραμύθι έγραψα, ένα παραμύθι...

Ι.Ντινόπουλος

Ο καθένας απ' ο,τι εχει δίνει.......Ι. Ντινόπουλος

Μεγαλώσανε στην ίδια γειτονιά και είναι φίλοι από τότε...
Mαζί στα σχολεία τους, στα παιχνίδια τους, σε πολλές κοινωνικές εμφανίσεις ως ενήλικες, αφού είναι επώνυμοι στην ίδια πόλη !

Ακόμη και στο στρατό συναντηθήκανε για λίγο- σε κάποια μονάδα- ως έφεδροι αξιωματικοί...

Διευθύνουν και οι δυο τις επιχειρήσεις που κληρονομήσανε και είναι επιτυχημένοι επιχειρηματίες με αντικείμενα διαχρονικής αξίας.

Ο ένας έχει επιχείρηση εμπορία ξυλείας. Ένας ατέλειωτος αριθμός εφαρμογών στην καθημερινή μας ζωή. Και ο άλλος εμπορία δερμάτων. Ποιός δε φοράει παπούτσια δερμάτινα, ποιός δε φοράει ζώνη, ποιά γυναίκα δεν κρατά στα χέρια της τσάντα δερμάτινη. Νομίζω ότι και οι από πεποίθηση "οικολόγες" θα φορέσουν κάποια στιγμή γόβα και θα κρατήσουν τσάντα δερμάτινη. Δε φαντάζομαι- βρε αδερφέ -να πάνε στο γάμο τους φορώντας ελβιέλες !

Τέλος πάντων, οι όμορφοι και πετυχημένοι νέοι της ιστορίας μας παντρευτήκανε (νυμφευτήκανε είναι το σωστό) δύο πολύ όμορφες νεαρές, που χιλιάδες άλλες γυναίκες θα θέλανε να βρισκόντουσαν στη θέση τους. Είχανε τα πάντα. Ναι τα πάντα...ακόμη και στα "Παρίσια" πηγαίνανε για ψώνια...

Σ' αυτή την περίπτωση, όταν δηλαδή η γυναίκα έχει τα πάντα ή όταν ο σύζυγός της προσπαθεί να της προσφέρει όσα περισσότερα μπορεί, η γυναίκα έχει δυο μόνον -τόσο απλές- υποχρεώσεις:

Η πρώτη είναι να του "κάθεται" περισσότερο και η άλλη είναι να του "αντιμιλάει" λιγότερο...(Και στις δυο περιπτώσεις ...το κέρδος είναι πολλαπλάσια  δικό της)

Η συνταγή δεν είναι δική μου, την άκουσα από μια γιαγιά αρκετά χρόνια πριν και τη βρίσκω σοφή  και άρα διαχρονική...

Απορώ με τους διαπρεπείς ειδικούς, ψυχολόγους, κοινωνιολόγους, οικογενειακούς συμβούλους και λοιπούς παρατρεχάμενους του είδους. Δεν το έχουν καταλάβει; Δεν μπορεί ! Ίσως εσκεμμένα να βάζουν αέρα στα μυαλά της γυναίκας, η οποία κάποιες φορές γίνεται η προσωποποίηση της άρνησης και της αντίρρησης, για να  προσβάλλουν το κύτταρο της κοινωνικής συνοχής που λέγεται οικογένεια...Λέω ίσως...(Δεν είναι ανάγκη να το υιοθετήσετε !!!)

Τέλος πάντων παρασύρθηκα και πλατίασα λίγο, συγγνώμη...

Οι γυναίκες τους, είπαμε, είναι πανέμορφες, τουλάχιστον εξωτερικά...Γιατί η μία έχει το διάολο μέσα της- κατά το κοινώς λεγόμενον- Της φταίνε τα πάντα και όλοι... "Τρώγεται" ακόμη και με τα ρούχα της, εκείνα τα πανάκριβα που έφερε από τους Παρισίους...Και κυρίως ζηλεύει θανάσιμα τη γυναίκα του φίλου του άνδρα της, τη Φωτεινή, ας πούμε ότι τη λένε έτσι, γιατί χαμογελάει και γεμίζει ο τόπος φως...

Την άλλη τη "στριμμένη" και ζηλιάρα θα την ονομάσουμε Φαβιόλα ή όπως αλλιώς θέλετε αλλά με την...ίδια κατάληξη...

Η Φαβιόλα, λοιπόν, ζηλεύει τη Φωτεινή και κάθε φορά προσπαθεί να την μειώσει, να την ξεφτιλίσει...

και αυτή της χαμογελάει όλο γλυκύτητα από το περίσσευμα της ψυχούλας της...

Μια μέρα, αγαπητοί μου, η Φαβιόλα έστειλε την υπηρέτριά της στο χασάπη τους και της είπε να του ζητήσει όλα τα κέρατα από τα τραγιά που έσφαξε εκείνη τη βδομάδα...

Πήγε λοιπόν η Φρόσω...και...

-Τι τα θέλει, ρε Φροσύνη,  τα κέρατα η αφεντικίνα σου;

-Δεν ξέρω κύριε, μου είπε να μου γεμίσετε το καλάθι...

Αγκομαχώντας η μικρόσωμη υπηρέτρια πήγε  τα κέρατα στη Φαβιόλα...

-Πάρτα, της είπε εκείνη και τράβα τα απέναντι στη Φωτεινή...και πες της "χαιρετίσματα" από την αφεντικίνα μου...

Τι να κάνει η Φρόσω, το ΄βλεπε το παράξενο, αλλά γεννήθηκε φτωχούλα με ό,τι αυτό συνεπάγεται...

Τα φορτώνεται και πάλι τα κέρατα, εδώ ταιριάζει αυτό που λένε "γαμ.... το κέρατό μου" και τα πάει απέναντι στη Φωτεινή...

-Τι κουβαλάς Φροσούλα μου, της είπε όλο γλυκύτητα εκείνη, μόλις την είδε φορτωμένη...Κάτσε να σε φιλέψω κάτι, σου έχω και ένα φακελάκι-μη με παρεξηγήσεις- να το στείλεις στη Μανούλα σου...

Βούρκωσε η Φροσούλα και με χείλη που τρέμανε της είπε: Κυρία μου, κυρία Φωτεινή εσάς ήθελα να έχω κυρία...κοιτάξτε τι μου έδωσε να σας φέρω...και την πήρανε τα κλάματα...

-Μην στενοχωριέσαι κούκλα μου, της είπε η Φωτεινή και πήρε το καλάθι με τα κέρατα...

Πήγε στο πίσω μέρος του σπιτιού, το άδειασε στον κάδο απορριμμάτων, έπλυνε το καλάθι και το γέμισε με τριαντάφυλλα απ' τον κήπο της, από κείνα που μοσχοβολάνε...σαν την καρδούλα της...

Ανέβηκε στο σπίτι και έδωσε το καλάθι με τα τριαντάφυλλα στη Φροσούλα, λέγοντάς της τα εξής:

- Πολλούς χαιρετισμούς θα πείς στη φίλη μου τη Φαβιόλα, την ευχαριστώ πολύ για το δώρο της, ας δεχτεί και αυτή το δικό μου...και πες της Φροσούλα μου, ότι ο καθένας απ' ό,τι έχει δίνει, απ' ό,τι έχει, τ' ακούς ; ....

Πηγή:

Παιδικές μου μνήμες , απο τα παραμύθια της Μητέρας μου

Ι.Ντινόπουλος

Ο λαγός, ο φτωχός και ο βάτραχος...-Ι. Ντινόπουλος

 Γράφει ο Ιωάννης Ντινόπουλος

Κάποτε -που λέτε- αποφάσισε ο λαγός ( Lepus Europaeus) να πάει να πνιγεί ! Αιτία για το διάβημά του αυτό ήταν το ότι έχει πολλούς εχθρούς που τον επιβουλεύονται και ο διαρκής φόβος που του προκαλούσε αυτή η κατάσταση. Πράγματι ο λαγός έχει πολλούς εχθρούς, όλα τα σαρκοφάγα:  λύκους, τσακάλια, αλεπούδες, αγριόγατες, νυφίτσες (εχθρούς εδάφους) και όλα τα αρπακτικά: όρνεα, αετούς, γεράκια (εχθρούς αέρος). Κάπου διάβαζα ότι το γεράκι, στη βυθισή του να συλλάβει το λαγό, αναπτύσσει ταχύτητα που φτάνει τα 180 Kh την ώρα ! Και φυσικά και τον άνθρωπο που τον κυνηγάει για το νοστιμότατο "στφάδο" του ! ! Δικαιολογημένα, λοιπόν, θεωρείται το πιο φοβισμένο ζώο.

Όταν όμως έφτασε στο ποτάμι, για να πραγματοποιήσει την απόφασή του, τρία τέσσερα βατραχάκια που λιαζόντουσαν στα ποταμολίθια της όχθης του ποταμού, μπλούμ, μπλούμ πέσανε στη λιμνούλα και χαθήκανε με το μακροβούτι τους κάτω από τις ρίζες ενός πλατάνου...

Αναθάρρεψε τότε ο λαγός, γιατί είδε ότι και ο ίδιος προκαλεί φόβο σε κάποιους άλλους, και δεν πραγματοποίησε την απόφασή του...

Επέστρεψε-που λέτε- στην περιοχή του και άρχισε να οργανώνει τις αμυνές του...

Πρώτη του άμυνα, λοιπόν, είναι το τρέξιμό του. Ο λαγός τρέχει πολύ και από την ιδιότητά του αυτή βκήκε η φράση "έγινε λαγός.." 

Καί δεν τρέχει απλά πολύ, τρέχει στην ανηφόρα γιατί τον διευκολύνουν τα πίσω πόδια του που είναι πιό μακριά από τα μπροστινά. Έτσι λοιπόν τον κυνηγούν τα κυνηγόσκυλα αλλά δεν τον πιάνουν. Απ' εδώ βγήκε η φράση "περνάει η σκύλα το λαγό" που δηλώνει το αφύσικο, το ανέφικτο, το μη πραγματοποιήσιμο...

Δεύτερη αμυνά του είναι ο πολλαπλασιασμός του, που σημαίνει ότι, όσοι από το είδος μας κι αν γίνουμε βορά στους εχθρούς μας, το είδος μας δεν θα χαθεί...

(Αν το αντίθετό του έχει κάποια σχέση με το δημογραφικό των Ελλήνων θα είναι καθαρά συμπτωματικό !)

Μόνο που εδώ ο λαγός είναι προικισμένος με μια ιδιαιτερότητα μοναδική ! Η μήτρα του θηλυκού είναι δισχιδής με αποτέλεσμα να διακρατεί δυο γέννες ταυτόχρονα. Δηλαδή πριν από τον τοκετό γονιμοποιείται ξανά και συλλαμβάνει, ενώ είναι ηδη έγκυος. Το φαινόμενο αυτό δεν παρατηρείται σε κανένα αλλο θηλαστικό και ονομάζεται επικύηση...

Η ταχύτητα και  η αρμονία πολλαπλασιασμού του λαγού και του "ξαδερφού" του κουνελιού απασχόλησε το Fibonacci ( κάπου στο 1200 μ.Χ.) που έφτειαξε τη γνωστή κλίμακα Fibonacci που αγγίζει την αρμονία του χρυσού αριθμού Φ (1.618 ή τετετραγωνική ρίζα του 5 συν ένα δια δύο)

δηλαδή, πιο απλά,ο κάθε αριθμός προκύπτει από το αθροισμα των δύο προηγούμενών του, 1+1 =2 2+1=3 3+2=5 5+3=8 8+5=13  13+8=21...και ούτω καθ' εξής
(Μπορείτε να δείτε λεπτομέρεις εδώ_)

Μόλις γεννηθούν τα μικρά τα σκορπίζει δεξιά- αριστερά κάνοντας έτσι διασπορά κινδύνου και απ' εδώ βγήκε η φράση: " γίναμε σαν του λαγού τα παιδιά"...

Και πάμε στην τρίτη του άμυνα που είναι η ιδιότητα του "κατεπτηχέναι", να ζαρώνει δηλαδή, να μαζεύεται,  κάνοντας τον όγκο του πιο μικρό και άρα λιγότερο ορατό από τα γερακίσια μάτια...και τους λοιπούς του εχθρούς.

Απ΄εδώ και πέρα θα παρακολoυθείστε το συλλογισμό μου, τι σχέση δηλαδή μπορεί να έχει ο λαγός με το φτωχό !

Ο λαγός λέγεται και πτώξ από το κατεπτηχέναι..Πτώσει=εαυτόν κατακρύπτει, φοβείται
 (Λεξικόν Ησυχίου του Αλεξανδρινού, σελ.208)

Πτωχός (ίδια ρίζα) είναι ο επαίτης (είδατε αλήθεια καναν επαίτη να ζητιανεύει καμαρωτός;) παρά του πτώσσειν, ο εστί ταπεινούσθαι. Σημαίνει και το επαιτείν. "Αλλά πτώσσων κατά δήμον.." Από της αυτής δε εννοίας επιθετικώς ο λαγωός πτώξ δειλόν γάρ το γένος και δια τούτο ταπεινούμενον.

(Ομηρικόν Λεξικόν, Απολλώνιοι σοφιστές σελ.137)

Πτώκας λαγωούς. Πτώξ=λαγωός. Πτώσσοντες=δειλιώντες. Πτωχός=επαίτης παρά το πτώσσειν, ο εστί ταπεινούσθαι.
(Φωτίου του Πατριάρχου σελ. 471)

 Το δε πτώξ λαγωός συνήθως επίθετον κατ' εξαίρετον, ώστε ότε τις είπει μόνον το πτώξ, λείπει τότε το κύριον ο λαγωός.
(Ευσταθίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης σελ.243)

Επανέρχομαι στο συλλογισμό μου: Είδατε κάποιον φτωχό να περπατάει καμαρωτός κρατώντας με τους αντίχειρες τις τιράντες του στο υψος της κλείδας; Όχι βέβαια ! Μόνον οι πλούσιοι και ιδίως  οι νεόπλπουτοι περπατάνε έτσι...Γιατί ο φτωχός με τόσα μέτωπα που έχει να αντιμετωπίσει (τα πιο πολλά προβήματα επιλύονται με χρήματα-τα οποία δεν εχει-) περπατάει ως πτωξ, ζαρωμένος, πτυχωμένος, δειλός, ταπεινός,  σκυφτός !!!!....

Οι φόβοι του "πτώκα λαγωού", λοιπόν , δεν διαφέρουν και πολύ απο τους φόβους του"πτώκα ανθρώπου"...

...εκ του κατεπτηχέναι. Και οι δυό αμύνονται "διπλωμένοι" μειώνοντας τον ογκο τους, καθιστώντας τον έτσι μικρότερο στόχο στα βέλη των επιβουλέων τους...Για αυτό και οι φτωχοί είναι άσημοι (όχι ασήμαντοι) γιατί ως "διπλωμένοι" έχουν μικρότερη κοινωνική επιφάνεια και περισσότερη ταπεινότητα, χωρίς φρου-φρου και αρώματα...

Σημείωση:

Το κουβαρντιλίκι χαραχτηρίζει κατά κύριο λόγο τους φτωχούς, για τους οποίους σημαίνει προσωρινή αναδίπλωση στην προσπάθειά τους να φανούν κοινωνικά ίσοι (τρομάρα τους) με τους κατέχοντες....

Ι.Β.Ντινόπουλος

Η ανάρτησή μου αυτή αναδημοσιεύτηκε απο:
http://diolkos.blogspot.com/2011/06/blog-post_1410.html

και απο το:
http://artozinos.blogspot.gr/2009/10/blog-post_14.html

Κλήσις εν ονόματι του νόμου του 1962....

 Κλήσις εν ονόματι του νόμου του 1962 απο το προσωπικό μου αρχείο.

...Επι αγροτικώ αδικήματι, ού έλαβε γνώσιν...

.."Εν περιπτώσει μη εμφανίσεώς του θέλουσιν ενεργηθή κατ' αυτού αι κατά των λιπομαρτύρων προβλεπόμεναι κυρώσεις..."

Σχόλια δικά μου:

Οι σχεδόν αγράμματοι αγρότες-κτηνοτρόφοι  καταλαβαίνανε τη γλώσσα αυτή τη δεκαετία του '60..

Σήμερα οι νέοι μας , με πολλά σχολεία, φροντιστήρια, διατριβές κλπ. , τι λέτε; την καταλαβαίνουν; ! !

(Το εγγραφο αυτό δημοσιεύεται και απο τη σελίδα  Antroni.gr του φίλου και συμμαθητού μου Κώστα Παπαντωνόπουλου)

Ι.Ντινόπουλος

Γεωργίου Παπανδρέου (του Γέρου της Δημοκρατίας) ...Εμπιστευτικόν ! ! !

Κόντρα στην επιλεκτική μνήμη και την επιλεκτική λήθη !

Τά θυμόμαστε ολα ή τα ξεχνάμε ολα !

Επι ισοις οροις...

Τι σχόλια να κάνω εγώ στό "Γέρο της Δημοκρατίας" ! ! !

Αυτός για να τα λέει αυτά, κάτι - πολύ περισσότερο - θα γνώριζε !

 Ι.Β.Ν.

Παλιά άποψη για την ψήφο των γυναικών !

"Αναδημοσιεύτηκε" το 2004, για αυτό μιλάει για 76 χρόνια !

Εδώ γυναίκες ψηφίζουν για πρώτη φορά !

Ιστορικές λεπτομέρειες για την φήφο των γυναικών και την ισότητά τους θα βρείτε εδώ!

Τσίπιανα Ηλείας- Ενα σπάνιο έγγραφο της δεκαετίας του 1920 !

Εντυπον "ΔΗΛΩΣΙΣ ΖΩΩΝ" της δεκαετίας του' 20, όπου ο κτηνοτρόφος έπρεπε να δηλώσει τα ζώα που είχε, τους σμίκτας "σέμπρους", καθώς και τα τα λειβάδια που επρόκειτο να βοσκίσουν τα κοπάδια του, ετσι ωστε να πληρώσει τον αναλογούντα φόρο. Μια απόδειξη της οργανωμένης επιμελητείας εκείνης της εποχής στην- κατά κύριο λόγο- αγροτική Ελλάδα..
Αυτό το έντυπο σώθηκε γιατί αποτελούσε το "εξώφυλλο" ενός σημειωματαρίου κάποιου δασκάλου των Τσιπιάνων εκείνης της περιόδου. Το ιδιοκατασκεύαστο αυτό μπλοκάκι είχε ως περιεχόμενο ποιήματα και διαλόγους -σκέτς- για τους μαθητές του σχολείου των Τσιπιάνων. Για αυτό και ο δάσκαλος γράφει οτι " παν γνήσιον αντίτυπον φέρει την υπογραφή του εκδότου του."
Μέρος του αριστουργηματικού του περιεχομένου, που φυλάσσεται στο προσωπικό μου αρχείο, θα δημοσιεύσω αργότερα !


Ι.Ντινόπουλος

Οδός Πυρσόγιαννη(ς)...Ι.Ντινόπουλος

Ναί ! γνώριζα ολες τις οδούς της γειτονιάς μου, αλλά και της ευρύτερης περιοχής

Γιατί είχα ακούσει έναν θείο μου-τότε- που μου ΄λεγε ότι:

-Oταν είσαι κυνηγός στην εξοχή μαθαίνεις όλα τα μονοπάτια και γνωρίζεις καλλίτερα τη φύση και όταν είσαι "κυνηγός" στην πόλη μαθαίνεις όλες τις οδούς της περιοχής σου και... στρώνεις και τα παπούτσια.

Τις γυναίκες βέβαια, γιατί αυτές είναι το εν δυνάμει θήραμα στην πόλη, δεν θα τις μάθεις ποτέ ! (Ποιός τις εμαθε για να τις μάθεις και εσύ; Και όταν ακούω αυτό το βλακώδες ότι τις ξέρει κάποιος τις γυναίκες, απλά το εκλαμβάνω ως δημόσια δήλωση για το πόσο μακριά είναι...νυχτωμένος!)

Και είχε δίκιο σε όλα...

Είχα κάνει χιλιόμετρα "κυνηγώντας" και στις δυό ζώνες, στην αγροτική και στην ..αστική !

Στην αστική ζώνη μάλιστα, ίσως περισσότερα χιλιόμετρα, γιατί εκεί δεν εχεις εναλλαγές παραστάσεων και δεν καταλαβαίνεις τις αποστάσεις...

Και αυτές οι ευλογημένες γυρίζανε γύρω-γύρω...

Τους λόγους, βέβαια, τους κατάλαβα πολύ αργότερα...

Ο πρώτος λόγος ήταν να σε κουράσουν και να εγκαταλείψεις την προσπάθεια..

Ο δεύτερος να σε μπερδέψουν και να σε οδηγήσουν μακριά απο την ακριβή τους διεύθυνση-καμμία δεν θα ήθελε να εκτεθεί στα μάτια συγγενών και γειτόνων τότε-!

Ο τρίτος -και αυτόν μου τον εκμυστηρεύτηκε κάποια- ήταν να περάσετε κάτω απο το μπαλκόνι κάποιας φίλης της, για να της δείξει ότι "κυνηγιέται" και άρα ότι είναι πολιορκίσιμο και αξιόλογο κάστρο...

..και ο τελευταίος ήταν, για να διαρκέσει περισσότερο η πολιορκία τους και να πιστωθεί στο ενεργητικό τους ως μία ακόμη άνοδος των ερωτικών τους μετοχών...

Βέβαια η πολιορκία ή το κυνήγι γινότανε μέσα απο κανόνες κοσμιότητος και δεν είχε ποτέ βωμολοχίες ή ο,τι άλλο θα μπορούσε να προσβάλει τη γυναίκα.

Ήταν τιμή ευθεία και ειλικρινής, χωρίς ίχνος απαξίας και προσβολής. Ήσαν ρόλοι ξεκάθαροι, του αρχέτυπου κυνηγού και της -μετά την κατάκτηση- "προστατευομένης ντελικάτης", για την οποία ο κατακτητής θα λειτουργούσε ως κουβαλητής αλλά και ως κυρίαρχος του ερωτικού παιχνιδιού, και πάντα υπερ αυτής !!!

Κανόνες αντίστοιχοι και με τον συνειδητοποιημένο κυνηγό αγρίων θηραμάτων...

(Μου αρέσει αυτός ο διαχωρισμός, άγρια και ήμερα θηράματα, μόνο που κάποιες φορές-κρίνοντας απο την "επικινδυνότητά" τους-δυσκολεύεσαι να πείς ποιά είναι τα μέν και ποιά τα δέ..! !)

Ναί ! Πάντα μέσα απο κανόνες !

Σήμερα όμως μειωθήκανε και οι κανόνες και οι αστικοί "κυνηγοί" και αυτό το βεβαιώνουν οι ειδικοί και κυρίως οι γυναίκες, που σε λίγα χρόνια θα θεωρούν τον άντρα "κόσμιο κυνηγό" ως είδος εν ανεπαρκεία...Ισως και προστατευόμενο ! Κάτι σαν NATURA 2010 ας πούμε !!!

Θα τους λείψει πολύ η γοητεία της πολιορκίας...όποια κι αν είναι η μόρφωσή τους ή η οικονομική τους κάλυψη...

Φτάνει να θυμούνται οτι είναι αξιολάτρευτα θηλυκά, μόνον όταν αποβάλλουν απ' τη συμπεριφορά τους το λίγο "νταλικιέρη", το λίγο "αχθοφόρο", το λίγο "λεμβούχο της Μάλτας", το λίγο "οικοδόμο" και το λίγο "μάγγα του Βοτανικού", που κάποιοι διεστραμένοι "κοινωνικοί μόδιστροι" τους φορέσανε, ως σύγχρονη κατάκτηση, αλλοιώνοντάς τους τη φυσιογνωμία και καθιστώντας τες-εκδικητικά θα ' λεγα- μοναχικές !

Τέλος πάντων, όσο μειωθήκανε οι κυνηγοί ...

...τόσο αυξηθήκανε οι οδηγοί και...το κυνήγι για μια θέση στάθμευσης, η οποία δεν εξασφαλίζεται εύκολα και πρέπει να ξαναγίνουν χιλιόμετρα, που και αυτή τη φορά μαθαίνεις τους δρόμους της περιοχής σου και...στρώνεις και τη μηχανή του αυτοκινήτου σου...

..Και που η χαρά σου, οταν βρείς θέση, είναι μεγαλύτερη από το να κατακτήσεις το κάστρο που λέγαμε πρίν...

Και όταν παρκάρεις και βλέπεις τον άλλον να ψάχνει ακόμη, αισθάνεσαι σαν επιβάτης σε TAXI μια βροχερή μέρα, βλέποντας δεκάδες τεντωμένα χέρια να αναζητούν ελεύθερο στην Πατησίων...

Σχέτη ευτυχία δηλαδή...

Βρέ που καταντήσαμε !

Πολλές φορές στη γιορτή μου, οι οικογένειες συγγενών και φίλων έρχονται μοιρασμένες με διαφορά αρκετής ωρας ....Πρώτα έρχεται η γυναίκα με τα παιδιά και πολύ αργότερα ο σύζυγος που ψάχνει εναγωνίως να παρκάρει...

Κάποιες φορές, μάλιστα, μόλις που προλαβαίνουν τον μπουφέ !!!

Και μη μου πείτε οτι μόλις βρήκατε θέση και σταθμεύσατε το αυτοκίνητό σας, βγήκατε, βγάλατε το ακριβό σας στυλό και σημειώσατε τα νούμερα των αυτοκινήτων μπροστά και πίσω απο το δικό σας; Γιατί μπροστά στο λαχείο που μόλις κερδίσατε...δεν σκέφτεστε ότι ο ένας από τους δυό "γείτονές" σας μπορεί να χτυπήσει το αυτοκίνητό σας στο ξεπαρκάρισμά του ! ! Και αν είναι και καμμιά οδηγός απ' αυτές τις συμπαθείς- εως ερωτικές- ξανθιές...πάει το φανάρι...

Έτσι το βρήκα και εγώ μια μέρα σπασμένο, γιατί ούτε εγώ βέβαια κρατούσα στοιχεία των γειτονικών αυτοκινήτων...

Ο Ελληνας είναι άνετος ρε παιδιά, γυφτιές θα κάνουμε;

Έτσι και η κυρία που με χτύπησε ήταν αριστοκράτισσα...Έβγαλε το ακριβό της στυλό και μου άφησε ένα σημείωμα πιασμένο κάτω από τον υαλοκαθαριστήρα...

Επιτρέψτε μου, ομως, να το αφηγηθώ- κάπως- ποιητικά !

Τράβηξα το σημείωμα

που βρήκα κολλημένο

σ' ενα μικρό αυτοκίνητο

που 'χα παρκαρισμένο...

-Χτύπησα το αμάξι σας,

κυρία"χι", ωστόσο,

περάστε απο το γραφείο μου

στοιχεία να σας δώσω !

Κράτησα το σημείωμα

να πάω να τη ζητήσω

οχι τόσο για τη ζημιά,

μα για να την γνωρίσω...

Πήγα. Και ω! τι εκπληξη !

θα την θυμάμαι αιώνια...

...ηταν αυτή που αγάπαγα

στα παιδικά μου χρόνια ! ! !

 

Ι.Β.Ντινόπουλος

Στον Δάσκαλο..... Κωστής Παλαμάς !

Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε , ψυχές!

Κι ότι σ' απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,

Μην τ' αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!

Χτισ' το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!

Κι αν λίγη δύναμη μεσ' το κορμί σου μένει,

Μην κουρασθείς. Είν' η ψυχή σου ατσαλωμένη.

Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθειά,

Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.

Σκάψε βαθειά. Τι κι' αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;

Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί

Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,

Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι !

Σημείωση δική μου:

Σε λίγες μέρες ανοίγουν τα σχολεία...

Εσύ Δάσκαλε που  θα διδάξεις τα παιδιά μας, πόσο καλά γνωρίζεις την αποστολή σου...

Πόσο καλά κρατάνε οι ώμοι σου ; Πόσο σοφός εισαι;Τι ψυχικά αποθέματα εχεις;

Μπάς και χτίζαμε ολοι, μαζί με σένα- μιάς καλλίτερης κοινωνίας ενα πιό γερό και πιό ομορφο παλάτι....Το εχουμε ανάγκη ολοι μας...

Καλή επιτυχία και καλή δύναμη Δάσκαλε....

Ι.Β.Ν.

Ευχαριστώ πολύ !

Σε ολους εσάς -που με επισκεφτήκατε στο χρόνο που πέρασε-ενα μεγάλο ευχαριστώ ! Σε οσους παρέμειναν και με "παρακολουθούν" υπόσχομαι οτι θα προσπαθήσω να γίνω καλλίτερος για να σας κρατάω κοντά μου !

Ευχαριστώ πολύ !

Ι.Β.Ν.