Δηλωτή- Παιχνίδι της τράπουλας...

Δηλωτή. Παιχνίδι της τράπουλας...

 

Η Δηλωτή είναι το πιο παραδοσιακό παιχνίδι τράπουλας στα καφενεία των χωριών μας. Είναι ένα καθαρά τεχνικό παιχνίδι, συνδυασμός Ξερής και Κολιτσίνας που παίζεται συνήθως με τέσσερεις παίκτες, ζευγάρια. Αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της παράδοσής μας και είναι υποχρέωσή μας, η νέα γενιά να διατηρήσει τις συνήθειές μας και στην ψυχαγωγία.

Οι κανόνες της Δηλωτής μέσα από τις σελίδες του βιβλίου τσέπης με τίτλο " Το αλφαβητάρι του χαρτοπαίκτη" του Γιώργου Κουσουνέλου, εκδόσεις ΔΙΑΥΛΟΣ. Η Δηλωτή είναι συνδυασμός Ξερής και Κολιτσίνας και παίζεται από 2 ή 4 παίκτες. Στην πρώτη περίπτωση οι αντίπαλοι παίζουν ένας εναντίον ενός, ενώ στη δεύτερη σχηματίζουν ζευγάρια που κάθονται αντικριστά.

ΔΗΛΩΤΗ :
Άτομα: 2 ή 4
Τράπουλες: Μία των 52 φύλλων.
Σκοπός: Να φτάσουμε τους 61 πόντους πριν από τον αντίπαλό μας, οπότε κερδίζουμε την παρτίδα.
Είδος παιχνιδιού: Τεχνικό. Παίζεται κυρίως για διασκέδαση, αλλά ακόμα και με χρήματα.

Πόντοι: Από έναν κάθε Άσσος, δύο το 10 Καρό, ένας το 2 Σπαθί και 4 όταν έχουμε μαζέψει από 27 φύλλα και πάνω (σύνολα 11 πόντοι). Αν οι αντίπαλοι έχουν από 26 φύλλα καθένας, τότε οι πόντοι είναι συνολικά 7, αφού δεν υπολογίζονται οι 4 των «κομμένων» φύλλων. Ακόμα, κάθε «Ξερή» ισοδυναμεί με 10 πόντους.

ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ:

Η Δηλωτή είναι συνδυασμός Ξερής και Κολιτσίνας και παίζεται από 2 ή 4 παίκτες. Στην πρώτη περίπτωση οι αντίπαλοι παίζουν ένας εναντίον ενός, ενώ στη δεύτερη σχηματίζουν ζευγάρια που κάθονται αντικριστά. Ο παίκτης που μοιράζει (ντίλερ) δίνει έξι φύλλα σε αυτόν που κάθεται δεξιά του, έξι στον συμπαίκτη του, έξι στον αντίπαλο που βρίσκεται αριστερά του, έξι στον εαυτό του και τέλος, τοποθετεί άλλα τέσσερα απλωμένα στο τραπέζι. (όπως δηλαδή γίνεται στην Κολτσίνα).

Βασικό χαρακτηριστικό της Δηλωτής είναι ότι μπορούμε να κάνουμε συνδυασμούς φύλλων, «δηλώνοντας» κάποιο (ή κάποια ) από αυτά που βρίσκονται στο τραπέζι με την τοποθέτηση πάνω του(ς) ενός από τα δικά μας φύλλα.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:
Αν στο τραπέζι υπάρχει κάποιο 2 και εμείς κρατάμε πάνω μας 5 και 7, μπορούμε να βάλουμε το 5 πάνω στο 2 και να το δηλώσουμε 7. Τώρα πια ο επόμενος παίκτης (ή ο συμπαίκτης μας, αν ο πρώτος αντίπαλός μας δεν μπορεί ή δεν θέλει να πάρει το δηλωμένο χαρτί) μπορεί να παίξει ως εξής:
α) Να πάρει τα δημωμένα μόνο με 7.
β) Να προσθέσει πάνω τους ένα ακόμα φύλλο (π.χ. 1,2 ή 3) και να δηλώσει αντίστοιχα 8,9 ή 10, τα οποία βέβαια πρέπει να υπάρχουν στα χαρτιά που κρατάει στα χέρια του.
γ) Να δηλώσει κάποιο άλλο χαρτί.
δ) Να πάρει κάποιο από τα υπόλοιπα φύλλα του τραπεζιού.

ε) Να βάλει στο τραπέζι ένα από τα χαρτιά του, εφόσον δεν μπορεί να κάνει κάτι καλύτερο.

ΠΡΟΣΟΧΗ:
1. Οι φιγούρες δεν μπορούν να δηλωθούν.
2. Ο παίκτης που έχει δηλώσει, δεν μπορεί να κάνει το ίδιο και με άλλο χαρτί πριν πάρει τα δηλωμένα του.
Με τον ίδιο τρόπο ενεργεί ο συμπαίκτης μας και ο δεύτερος αντίπαλος όταν έρθει η σειρά τους να παίξουν.
Μπορούμε επίσης να δηλώσουμε περισσότερα από ένα φύλλο, χρησιμοποιώντας δύο ή τρία από αυτά που υπάρχουν στο τραπέζι. Αν δηλαδή υπάρχει 3 και 4, ενώ εμείς κρατάμε 2 και 9, βάζουμε το 2 πάνω στο 3 και το 4, δηλώνοντας 9.
Ακόμα καλύτερη είναι η περίπτωση που θα μπορέσουμε να δηλώσουμε δύο ή περισσότερα όμοια φύλλα. Αν π.χ. στο τραπέζι υπάρχει Ντάμα, 4,7 και 9, ενώ εμείς έχουμε στα χαρτιά μας ένα 3 και ένα 7, βάζουμε το 3 πάνω στο 4 και ύστερα το 7 του τραπεζιού πάνω στα δύο προηγούμενα, δηλώνοντας «επτάρια». Με τον τρόπο αυτό αποφεύγουμε την αύξηση των δηλωμένων μας (βλέπε περίπτωση β παραπάνω), αφού δεν επιτρέπεται κάτι τέτοιο σε διπλά ή τριπλά δηλωμένα φύλλα. Μόνος κίνδυνος είναι πλέον να έχει κάποιος αντίπαλος ένα 7 στα χαρτιά του, οπότε μπορεί να πάρει τα δηλωμένα μας. Σημειώνουμε ότι, όταν ξαναφτάσει η σειρά μας να παίξουμε, πρέπει υποχρεωτικά να πάρουμε τα δηλωμένα μας, εκτός εάν:
στ) μπορούμε (και θέλουμε) να πάρουμε κάποιο άλλο φύλλο, απλό ή δηλωμένο από άλλους.
ζ) προτιμήσουμε να βάλουμε πάνω στα δηλωμένα μας ένα ακόμα όμοιο φύλλο.
Συγκεκριμένα, αν είχαμε πάνω μας δύο 7 στιγμή που δηλώσαμε 5+2=7, μπορούμε να βάλουμε το ένα από τα δύο πάνω στα δηλωμένα και να περιμένουμε να έρθει πάλι η σειρά μας για να πάρουμε όλα μαζί με το τελευταίο 7 που κρατάμε.

Μπορούμε επίσης να κάνουμε συνδυασμό κάποιου άλλου φύλλου που βρίσκεται στο τραπέζι (π.χ. του 4) με ένα 3 που έχουμε πάνω μας. Έτσι φτιάχνουμε άλλο ένα δηλωμένο «εφτάρι», το οποίο τοποθετούμε πάνω στο 5 + 2 που είχαμε δηλώσει προηγουμένως και μετά περιμένουμε να έρθει πάλι η σειρά μας για να τα πάρουμε όλα μαζί με το 7 που κρατάμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ
Ο παίκτης που έχει δηλώσει, δεν μπορεί να αυξήσει τα δηλωμένα του προσθέτοντας, π.χ., άλλο ένα 2 στο 5 + 2 ώστε να δηλώσει πλέον 9. Αντίθετα, όπως είπαμε παραπάνω, επιτρέπεται να βάλει όσα 7 (ή συνδυασμούς του 7) μπορεί πάνω στο αρχικό 5 + 2 δηλώνοντας όλο και περισσότερα «εφτάρια».
Ένας ακόμα τρόπος δηλώματος είναι το «σόι».
Συγκεκριμένα, δηλώνουμε «σόι» βάζοντας ένα 3 πάνω σε κάποιο 3 του τραπεζιού (ή 6 στο 6, ή 8 στο 8, κλπ), εφόσον όμως έχουμε τουλάχιστον ένα ακόμα 3 (ή 6 ή 8, κλπ) στα χέρια μας. Το «σόι» δεν μπορεί να αυξηθεί περισσότερο, όπως γίνεται με τα υπόλοιπα δηλωμένα. «Σόι» δεν μπορεί να γίνει με τις φιγούρες.

Τέλος, οι φιγούρες (Ρήγας, Ντάμα, και Βαλές) που βρίσκονται στο τραπέζι παίρνονται υποχρεωτικά από τους παίκτες που κρατάνε ένα από αυτά τα φύλλα (δηλαδή Ρήγα με Ρήγα, Ντάμα με Ντάμα και Βαλέ με Βαλέ), εφόσον δεν έχουν άλλο χαρτί στα χέρια τους. Αν υπάρχουν δύο όμοιες φιγούρες στο τραπέζι (π.χ. δύο Βαλέδες) μπορούμε να πάρουμε μόνο τη μία. Αντίθετα, παίρνονται υποχρεωτικά οι τρεις όμοιες φιγούρες που μπορεί να βρεθούν στο τραπέζι με το ξεκίνημα του παιχνιδιού.

Η ΤΕΧΝΙΚΗ

Πολλές φορές είναι σωστότερο να δηλώσουμε μόνο ένα φύλλο, π.χ. 7 + 1 = 8, ενώ ήδη υπάρχει και κάποιο 8 στο τραπέζι (δεν πρέπει δηλαδή να τα βάλουμε όλα μαζί δηλώνοντας «οκτάρια») ώστε να αποφύγουμε πιθανή «Ξερή» σε βάρος μας. (Τι είναι Ξερή θα εξηγήσουμε λίγο πιο κάτω). Εδώ όμως υπάρχει πιθανότητα να αυξήσει τα δηλωμένα φύλλα κάποιος από τους αντιπάλους μας, κάτι που δεν μπορεί να γίνει με πολλά δηλωμένα μαζί.

Αποφεύγουμε να αφήσουμε το 2 Σπαθί ή οποιονδήποτε Άσο στο τραπέζι, επειδή κάθε ένα από αυτά τα φύλλα είναι και ένας πόντος. Το ίδιο φροντίζουμε να κάνουμε και με οποιοδήποτε 2, ώστε να μην το πάρουν οι αντίπαλοί μας με το 2 Σπαθί. Επιδιώκουμε πάντα να δηλώνουμε τα παραπάνω φύλλα και μάλιστα με όσο πιο «σίγουρο» τρόπο είναι δυνατόν για να κερδίσουμε εμείς τους σχετικούς πόντους.
Στην αρχή του παιχνιδιού δεν παίρνουμε από το τραπέζι και δεν δηλώνουμε μεγάλα φύλλα (10,9 ή 8). Τα κρατάμε πάνω μας μέχρι να δηλώσει κάποιος αντίπαλός μας, οπότε τα παίρνουμε με τα δικά μας και του χαλάμε τα σχέδια.
Εφόσον μοιράζουμε χαρτιά, κρατάμε τελευταίο φύλλο μας τουλάχιστον μια φιγούρα σαν «στερνή», γιατί με αυτή θα πάρουμε την αντίστοιχη φιγούρα των αντιπάλων (ή και του συμπαίκτη μας) στο τέλος της δεύτερης «χαρτωσιάς» κάθε παιχνιδιού και μαζί της όσα φύλλα έχουν απομείνει στο τραπέζι.
Αν όμως δεν μοιράσουμε χαρτιά (και κυρίως όταν παίζουμε πρώτοι ή δεύτεροι) πρέπει να φροντίζουμε να απαλλαγούμε γρήγορα από τις φιγούρες που κρατάμε στη δεύτερη «χαρτωσιά», επειδή διαφορετικά –αν κάποια μείνει πάνω μας μέχρι το τέλος- κινδυνεύουμε Ξερή στους αντιπάλους μας.

Απαραίτητο είναι να θυμόμαστε πάση θυσία πόσα 10,9, Άσοι και φιγούρες έχουν παιχτεί ανά πάσα στιγμή, έτσι ώστε να κανονίζουμε το παιχνίδι μας όσο καλύτερα γίνεται. Φυσικά, όσα περισσότερα θυμόμαστε και από τα υπόλοιπα χαρτιά, τόσο το καλύτερο, αφού έτσι μπορούμε να παίζουμε με μεγαλύτερη σιγουριά.

ΠΟΝΤΟΙ 

Οι πόντοι της Δηλωτής είναι συνολικά 11 και μετριούνται όπως στην Ξερή: από έναν κάθε Άσος, δύο το 10 Καρό (που λέγεται 10 καλό), έναν το 2 Σπαθί (που λέγεται 2 καλό) και 4 εφόσον τα φύλλα που έχουμε συγκεντρώσει είναι 27 ή περισσότερα. Αν οι αντίπαλοι μαζέψουν από 26 φύλλα, οι πόντοι είναι συνολικά 7, αφού δεν υπολογίζονται οι 4 των «κομμένων» φύλλων.

Κάθε φορά που τελειώνει το μοίρασμα της τράπουλας σημειώνουμε χωριστά τους πόντους των αντιπάλων και βαδίζουμε με διαδοχικές προσθέσεις προς το 61. όποιος φτάσει πρώτος σε αυτό το σύνολο, είναι ο νικητής του αγώνα. Αν περάσουν και οι δύο τους 61 πόντους, νικητής είναι αυτός που έχει συγκεντρώσει περισσότερους (π.χ. 65 έναντι 62). Σε πολλές περιπτώσεις, πάντως οι αντίπαλοι συμφωνούν να τελειώσει το παιχνίδι στους 101 πόντους.
Ξερή γίνεται μόνο όταν υπάρχει είτε ένα φύλλο στο τραπέζι είτε περισσότερα των οποίων όμως το άθροισμα δεν περνάει το 10. τότε, αν εκείνος που πρόκειται να παίξει έχει στα χαρτιά του το αντίστοιχο φύλλο, παίρνει αυτά που βρίσκονται στο τραπέζι, τα βάζει μαζί με τα κερδισμένα που έχει μέχρι εκείνη τη στιγμή και τοποθετεί επίσης το δικό του χαρτί με την όψη προς τα πάνω στα κερδισμένα φύλλα του. Αυτό το χαρτί λέγεται Ξερή και ισοδυναμεί με 10 ολόκληρους πόντους.
Σε κάθε παιχνίδι μπορούν να γίνουν πολλές Ξερές, που καθεμιά τους παίρνει από 10 πόντους. Επομένως, στόχος μας δεν πρέπει απλά να είναι η συγκέντρωση πόντων, αλλά ο εξαναγκασμός του αντιπάλου μας να δώσει Ξερή.
Γίνεται συμφωνία αν μετράει ή όχι η Ξερή που μπορεί να προκύψει από τον συνδυασμό των πρώτων τεσσάρων φύλλων που πέφτουν αρχικά στο τραπέζι (π.χ. 6, 6, 4 και 4 που δημιουργούν δύο 10, ή 2, 2 , Α και 3 που συνολικά δίνουν 8, ή 5, 3, Α και 9 που φτιάχνουν δύο 9, κ.λ.π.). Συνήθως συμφωνείται να μη γίνεται Ξερή σε αυτή την περίπτωση, αν όμως μπορέσει να πάρει όλα αυτά τα φύλλα ο παίκτης που παίζει πρώτος, τότε ο συμπαίκτης του έχει μεγάλες πιθανότητες να πετύχει Ξερή με το φύλλο που θα ρίξει ο αντίπαλός του.

Αντίθετα, όσα χαρτιά μείνουν στο τραπέζι στο τέλος του παιχνιδιού για τον παίκτη που μοιράζει, γίνονται Ξερή (εφόσον υπάρχει ο κατάλληλος συνδυασμός).

ΛΑΘΗ

Ο παίκτης που θα διαπράξει λάθος κρίσιμο για τη συνέχεια του παιχνιδιού μηδενίζεται και ο αντίπαλός του κερδίζει 11 πόντους. Τέτοια λάθη είναι:

Όταν δηλώσει χωρίς να έχει το αντίστοιχο χαρτί πάνω του.
Όταν, από λανθασμένο παίξιμο, μείνει με λιγότερα ή περισσότερα φύλλα στα χέρια του από τους υπόλοιπους παίκτες.
Όταν επιχειρήσει να συνεννοηθεί με νοήματα προς τον συμπαίκτη του.

Όταν προσπαθήσει να εξαπατήσει με οποιοδήποτε τρόπο τους υπόλοιπους παίκτες.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ 2 ΑΤΟΜΑ
Εδώ απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στο δήλωμα, προπάντων όταν στο τραπέζι υπάρχουν λιγότερα από 3 φύλλα.
Αν υπάρχουν τρία και δηλώσουμε το ένα από αυτά, ο αντίπαλός μας μπορεί να κάνει Ξερή αν έχει στα χέρια του τα δύο φύλλα που έμειναν αδήλωτα. Π.χ. στο τραπέζι υπάρχει το 5, το 5 και ο Βαλές. Εμείς δηλώνουμε 5 + 1 = 6. Αν ο αντίπαλός μας έχει πάνω του το 4 και τον Βαλέ, θα κάνει Ξερή.

Αν υπάρχουν δύο φύλλα και δηλώσουμε το ένα, θα δεχτούμε Ξερή εφόσον ο αντίπαλός μας δηλώσει το δεύτερο φύλλο. Εξασφάλιση υπάρχει (αν και όχι 100%) όταν δηλώσουμε έχοντας πάνω μας δύο όμοια χαρτιά. Αν όμως ο αντίπαλός μας δηλώσει το δεύτερο φύλλο έχοντας κι εκείνος δύο όμοια χαρτιά πάνω του, τότε θα κάνει σίγουρα Ξερή.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ 4 ΑΤΟΜΑ
Εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στα εξής σημεία:
Να αντιληφθούμε αν ο συμπαίκτης μας προσπαθεί να «περάσει» κάποιον Άσο, το 2 Σπαθί ή το 10 Καρό (που είναι πόντοι) και να τον βοηθήσουμε κατάλληλα, εμποδίζοντας τους αντιπάλους μας να τα πάρουν εκείνοι ή ρίχνοντας κάτω κάποιο χαρτί που θα τον διευκολύνει.
Να δηλώνουμε πάντα (εφόσον, φυσικά, μπορούμε) όταν στο τραπέζι υπάρχουν δύο φύλλα, ένα από τα οποία είναι 10 ή φιγούρα.
Να προσπαθούμε να πάρουμε ένα φύλλο από το τραπέζι όταν εκεί υπάρχουν τρία χαρτιά.
Να μη δηλώνουμε (παρά μόνο σε έσχατη ανάγκη) αν υπάρχουν τρία φύλλα στο τραπέζι ή δύο, που όμως είναι μικρά («λιμά»).
Να προτιμάμε να χάσουμε κάποιον πόντο (Άσο, 2 Σπαθί ή και 10 Καρό) για να μην διακινδυνέψουμε να δεχτούμε Ξερή.

Να βάζουμε στο τραπέζι το φύλλο που έχει δηλώσει ο συμπαίκτης μας (εφ’ όσον το έχουμε), όταν υπάρχει κίνδυνος να δεχτούμε Ξερή.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

Παραθέτουμε στη συνέχεια δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις σωστού και λανθασμένου παιξίματος από πραγματικά παιχνίδια.

1η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ (ΣΩΣΤΟ ΠΑΙΞΙΜΟ)

Ο παίκτης που μοιράζει παίρνει στη δεύτερη «χαρτωσιά» δύο Άσους, δύο 9, ένα 10 και ένα 3. (Δεν έχει δηλαδή κάποια φιγούρα για «στερνή»).

Θυμάται όμως ότι τα πέντε πρώτα φύλλα του είναι τα τελευταία. Φροντίζει λοιπόν να απαλλαγεί από το 3 και στη συνέχεια βάζει διαδοχικά τα δύο 9 στο τραπέζι, παρά το γεγονός ότι τον αγριοκοιτάζει ο συμπαίκτης του, που δεν έχει αντιληφθεί τι συμβαίνει. Ύστερα δηλώνει δύο διαδοχικά Δεκάρια με τους Άσους (9 + 1 την πρώτη φορά και 9 + 1 τη δεύτερη). Έτσι, όταν έρχεται η σειρά του να παίξει τελευταίος, παίρνει τους δύο πόντους από τους Άσους μαζί με όσα άλλα φύλλα έχουν απομείνει στο τραπέζι, χρησιμοποιώντας το 10 του σαν «στερνή».

2η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ (ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΟ ΠΑΙΞΙΜΟ)

Ο Α παίκτης, που μοιράζει, ρίχνει τα εξής τέσσερα αρχικά φύλλα στο τραπέζι: Άσος, 2 και 10 Καρό.

Ο Β παίκτης δεν έχει Άσο ή 10 και, φυσικά, δεν μπορεί να πάρει το 2 επειδή θα αφήσει κάτω συνδυασμό για Ξερή. Κάνει λοιπόν το μόνο που του απομείνει: βάζει ένα 4 πάνω στον Άσο και το 2 δηλώνοντας 7. Ο Γ παίκτης (συμπαίκτης του Α) έχει πάνω του και 7 και 10. προτιμότερο λοιπόν είναι να πάρει το 10 Καρό που δίνει δύο πόντους.
Εκείνος όμως, σωστά σκεπτόμενος, παίρνει το 7 επειδή ο Δ παίκτης δεν μπορεί να πάρει το 10 και να αφήσει το 9 μόνο του πάνω στο τραπέζι. Ο Δ παίκτης, που έχει 10 στα χαρτιά του αλλά επίσης σκέπτεται σωστά, βάζει στο τραπέζι άλλο ένα 9 για να εμποδίσει τον Α να πάρει το 10 Καρό. Ο τελευταίος, που ξέρει ότι ο Α δεν έχει 10, πρέπει να πάρει μόνο το ένα 9 για να δώσει την ευκαιρία στον συμπαίκτη του Γ να πάρει και το 10 Καρό.
Εκεί όμως κάνει το λάθος: για να κερδίσει ένα φύλλο παραπάνω, παίρνει και τα δύο 9, αφήνοντας μόνο του το 10. Ο Β παίκτης ρίχνει κάτω το 7 που είχε δηλώσει προηγουμένως και ο Γ βρίσκεται σε αδυναμία να πάρει το 10 επειδή, αν το κάνει, κινδυνεύει με Ξερή. Ρίχνει λοιπόν κάτω ένα άλλο φύλλο και ο Δ καταφέρνει έτσι να πάρει τελικά το 10 Καρό και να εξασφαλίσει δύο πόντους.

Το χαρτί χρειάζεται μυαλό και ο Α παίκτης δεν το είχε! (όχι το χαρτί – το μυαλό!).

http://pefkon.blogspot.com/2014/10/blog-post_99.html

Ερωτας-Το φλερτ είναι πια... ψηφιακό.

Το φλερτ είναι πια... ψηφιακό

Τσώλη Θεοδώρα

Δημοσκόπηση που διεξήχθη στη Βρετανία δείχνει ότι το ερωτικό παιχνίδι καλπάζει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εις βάρος της πραγματικής ζωής

Είναι πιθανότερο πλέον να κάνουμε «poke» στο Facebook παρά να δούμε και να αγγίξουμε τον άλλον στην πραγματική ζωή.

Η γλώσσα του έρωτα έχει γίνει πλέον σε μεγάλο βαθμό...ψηφιακή, αφού το φλέρτ δίνει και παίρνει μέσω κινητών τηλεφώνων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Δυστυχώς όμως, ως φαίνεται, μάλλον οι περισσότεροι αναλώνονται σε ψηφιακές σχέσεις αφήνοντας στην άκρη την πραγματική ζωή.

«Poke» και όχι αληθινό άγγιγμα

Νέα δημοσκόπηση που διεξήχθη στη Βρετανία έδειξε ότι είναι πιθανότερο να «σκουντήσουμε» κάποιον στο Facebook παρά να ζητήσουμε ένα αληθινό ραντεβού. Για ποιόν λόγο; Σύμφωνα με τις απαντήσεις, το 38% των συμμετεχόντων ανέφερε ότι το να συνομιλήσει διά ζώσης με ένα πρόσωπο που τον ενδιαφέρει του προκαλεί ντροπή και αμηχανία.

Η δημοσκόπηση διεξήχθη για λογαριασμό της ιστοσελίδας συγκριτικών αναλύσεων broadbandchoices.co.uk και στο πλαίσιό της συμμετείχαν 2.000 βρετανοί ενήλικοι.

Σχεδόν ένας στους πέντε ανέφερε ότι χρησιμοποιεί ιδιωτικά μηνύματα στο FB για να επικοινωνήσει με το αντικείμενο του πόθου του, ενώ άλλοι δήλωσαν πως ένα τηλεφώνημα ή γραπτό μήνυμα αποτελεί πιο ευθύ τρόπο προσέγγισης σε σύγκριση με τη συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο.

Ποσοστό μεγαλύτερο του 25% σημείωσε ότι προτιμά την εφαρμογή Snapchat, η οποία επιτρέπει την ανταλλαγή φωτογραφιών, σκίτσων και βίντεο με μικρή περιγραφή, τα οποία μετά την ανάγνωση «εξαφανίζονται».

Παρότι το 50% των ερωτηθέντων δήλωσε πως έχει την αυτοπεποίθηση ώστε να ζητήσει από το «πρόσωπο» ένα ραντεβού με...σάρκα και οστά, το ένα τρίτο εκμυστηρεύθηκε ότι θα ντρεπόταν ακόμη και να σηκώσει το ακουστικό ώστε να πάρει τηλέφωνο το άτομο που του προκαλεί ερωτικό ενδιαφέρον.

Μήνυμα σε λάθος πρόσωπο

Από τα στοιχεία προέκυψε ακόμη ότι οι νέες τεχνολογίες μπορούν να κάνουν πολύ κακό στο φλερτ (και όχι μόνο). Ενας στους επτά συμμετέχοντες παραδέχθηκε ότι έχει στείλει κάποιο «πιπεράτο» μήνυμα σε λάθος άτομο - ποσοστό μεγαλύτερο του 20% έστειλε το μήνυμα στους...γονείς του, ενώ ένας στους 10 το έστειλε στον /στη «λάθος» σύντροφο.

Όσο για τις μεθόδους...χωρισμού, και αυτές έχουν περάσει σε μεγάλο βαθμό στην ψηφιακή (ακόμη και αγενή κάποιες φορές) σφαίρα: ένας στους οκτώ ερωτηθέντες ανέφερε ότι εγκατέλειψε το έτερον ήμισυ μέσω μηνύματος στο κινητό, ενώ το 5% προτίμησε ένα ιδιωτικό μήνυμα στο FB και το 3% ανάρτησε στον «τοίχο» του στο FB την είδηση του χωρισμού προκειμένου να τη δουν (εκτός από τον ενδιαφερόμενο ή την ενδιαφερομένη) όλοι οι ψηφιακοί φίλοι!

Συμβουλές προς... ερωτευμένους

Σχολιάζοντας τα ευρήματα ο συμπεριφορικός ψυχολόγος Τζο Χέμινγκς έδωσε τις ακόλουθες συμβουλές: «Αν έχετε αυτοπεποίθηση και αναζητάτε να περάσετε απλώς καλά αυτές τις γιορτές, "διασκεδαστικές" εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων όπως το Snapchat ή το WhatsApp είναι ό,τι πρέπει για να ξεκινήσετε το φλερτ. Αν ψάχνετε κάτι που πιθανώς να έχει λίγο μεγαλύτερη βάση και νόημα αλλά συγχρόνως δεν θέλετε να αποκαλύψετε πολλά στοιχεία για τον εαυτό σας, προτιμήστε τα γραπτά μηνύματα ή το FB. Αν θέλετε το επίκεντρο του ενδιαφέροντός σας να καταλάβει ότι το πάτε σοβαρά, σηκώστε το ακουστικό του τηλεφώνου και ζητήστε ένα ραντεβού».

Ο Ντόμινικ Μπαλιζέφσκι, ειδικός τηλεπικοινωνιών στο broadbandchoices.co.uk, ανέφερε σχετικά με τα ευρήματα ότι «τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπάρχουν εδώ και σχετικά μικρό διάστημα αλλά είναι εκπληκτικό το πόσο έχουν αλλάξει τον τρόπο που αλληλεπιδρούν οι άνθρωποι μεταξύ τους, κυρίως όσοι αναζητούν μια νέα σχέση».

Η hi-tech επικοινωνία βλάπτει σοβαρά τα ζευγάρια

Άλλη μελέτη, η οποία διεξήχθη από ειδικούς του Πανεπιστημίου Brigham Young στη Γιούτα των ΗΠΑ και δημοσιεύθηκε πέρυσι στο επιστημονικό έντυπο «Journal of Couple and Relationship Therapy», έδειξε πως η hi-tech επικοινωνία βλάπτει σοβαρά τις σχέσεις, «αποσυνδέοντας» τους δύο συντρόφους σε ό,τι αφορά σοβαρά ζητήματα που απαιτούν συζήτηση.

Σύμφωνα με τα ευρήματα που βασίστηκαν σε μελέτη 276 νεαρών ζευγαριών από διαφορετικές περιοχές των ΗΠΑ τα οποία στο σύνολό τους βρίσκονταν σε σοβαρή σχέση ή ήταν παντρεμένα, οι γυναίκες που χρησιμοποιούσαν γραπτά μηνύματα ώστε να απολογηθούν για κάτι στον σύντροφό τους, να επιλύσουν τις διαφορές τους ή να λάβουν αποφάσεις, δήλωναν γενικώς πιο δυστυχισμένες στη σχέση τους.

Σε ό,τι αφορούσε τους άνδρες, η πολύ συχνή χρήση μηνυμάτων έδειχνε επίσης μια «φτωχή» σχέση και επικοινωνία.

Πάντως τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες της μελέτης συμφώνησαν ότι η έκφραση τρυφερότητας μέσω γραπτών μηνυμάτων ενίσχυε τη σχέση τους. 

«Το συμπέρασμα είναι πως αν δεν έχετε κάτι ωραίο να γράψετε σε μήνυμα, μη γράψετε απολύτως τίποτε» καταλήγουν οι ερευνητές.

https://www.tovima.gr/2014/12/12/science/to-flert-einai-pia-psifiako/

 

Γυναικείο μυαλό-Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς λειτουργεί; !

Χιουμοριστικό: Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς λειτουργεί το γυναικείο μυαλό;

 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς λειτουργεί το γυναικείο μυαλό; Ε λοιπόν, δείτε το επόμενο απλούστατο διάγραμμα: 

 

Κάθε μπαλάκι συμβολίζει μια σκέψη για κάτι που πρέπει να γίνει ή μια απόφαση που πρέπει να ληφθεί ή ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί!

 

 

Τόοοοοοοσο απλά !!!!!

...και άρα προβλέψιμα !

 

 

Πηγή

Το αδιάβαστο βιβλίο...

Το αδιάβαστο βιβλίο !

Η αξία της κατοχής περισσότερων βιβλίων από ό, τι μπορείτε να διαβάσετε ή ...

Γράφει ο KEVIN DICKINSON

Πολλοί αναγνώστες αγοράζουν βιβλία με κάθε πρόθεση για να τα διαβάσουν ή μόνο για να τα αφήσουν να παραμείνουν στο ράφι της βιβλιοθήκης τους

Ο στατιστικολόγος Nassim Nicholas Taleb πιστεύει ότι το να περιβάλλουμε τους εαυτούς μας με αδιάβαστα βιβλία εμπλουτίζει τη ζωή μας, καθώς αυτά μας υπενθυμίζουν όλα όσα δεν γνωρίζουμε.

Οι Ιάπωνες ονομάζουν αυτή την πρακτική tsundoku και θεωρούν ότι μπορεί να παράσχει μακροχρόνια οφέλη.

Λατρεύω τα βιβλία. Αν πάω στο βιβλιοπωλείο για να ελέγξω μια τιμή, βγαίνω έξω με τρία βιβλία που πιθανότατα δεν ήξερα ότι υπήρχαν προηγουμένως. Αγοράζω βιβλία από δεύτερο χέρι από την τσάντα στο μπαζάρ πωλήσεων των φίλων της βιβλιοθήκης, ενώ εξηγώ στις διαμαρτυρίες της συζύγου μου ότι πρόκειται για ένα καλό σκοπό. Ακόμη και η μυρωδιά των βιβλίων με προκαλεί με αυτό το αχνό άρωμα της γήινης βανίλιας που χύνεται και σε σας όταν γυρίζετε μια σελίδα.

Το πρόβλημα είναι ότι η συνήθεια μου για την αγορά βιβλίων ξεπερνά την ικανότητά μου να τα διαβάσω. Αυτό οδηγεί σε FOMO (φόβος μην χάσεις το τι συμβαίνει) και περιστασιακά χτυπήματα ενοχής πάνω από τους μη αναγνωσμένους όγκους που σωρεύονται στα ράφια μου. Σας ακούγεται οικείο;

Από την άλλη όμως είναι πιθανό αυτή η ενοχή να είναι απολύτως άστοχη. Σύμφωνα με τον στατιστικό Nassim Nicholas Taleb, αυτοί οι μη αναγνωσθέντες τόμοι αντιπροσωπεύουν αυτό που ονομάζει "αντι-βιβλιοθήκη" (antilibrary) και πιστεύει ότι οι αντι-βιβλιοθήκες μας δεν είναι σημάδια διανοητικών αδυναμιών. Ακριβώς το αντίθετο.

Ο Τάλεμπ ανέπτυξε την έννοια της αντι-βιβλιοθήκης στο βιβλίο του με τις καλύτερες πωλήσεις «Ο μαύρος κύκνος: Ο αντίκτυπος του εξαιρετικά απίθανου» (The Black Swan: The Impact of the Highly Improbable). Αρχίζει με μια συζήτηση του πολυγραφότατου συγγραφέα Umberto Eco, του οποίου η προσωπική βιβλιοθήκη φιλοξενεί τον εκπληκτικό αριθμό των 30.000 βιβλία.

Όταν ο Eco δέχθηκε στην βιβλιοθήκη του τους επισκέπτες, πολλοί θα θαύμασαν το μέγεθος της βιβλιοθήκης του και θα συμπέραναν ότι αντιπροσωπεύει τις γνώσεις του οικοδεσπότη - οι οποίες, δεν κάνουμε λάθος να πούμε- ότι ήταν τεράστιες. Αλλά μερικοί επισκέπτες συνειδητοποίησαν και μια αλήθεια: η βιβλιοθήκη του Eco δεν ήταν ογκώδης γιατί είχε διαβάσει τόσο πολλά· ήταν ογκώδης γιατί είχε πολύ περισσότερα από αυτά που επιθυμούσε να διαβάσει.

Ο Eco το δήλωσε άλλωστε. Κάνοντας έναν υπολογισμό βρήκε ότι μπορούσε να διαβάσει μόνο περίπου 25.200 βιβλία αν διάβαζε ένα βιβλίο καθημερινά, μεταξύ των ηλικιών δέκα έως και ογδόντα ετών. Διαπιστώνοντας έτσι με λύπη ότι ήταν κάτι ελάχιστο σε σύγκριση με τα εκατομμύρια βιβλία που είναι διαθέσιμα σε οποιαδήποτε καλή βιβλιοθήκη.

Από το παράδειγμα του Eco, ο Taleb συμπέρανε:

Τα διαβασμένα βιβλία είναι πολύ λιγότερο πολύτιμα από τα μη αναγνωσμένα. Η βιβλιοθήκη σας θα πρέπει να περιέχει πολύ περισσότερα από αυτά τα τελευταία, το περιεχόμενο των οποίων δεν γνωρίζετε, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι θα έχετε την οικονομική ευχέρεια να τα αποκτήσετε και τον χώρο να τα τοποθετήσετε. Είναι στατιστικά αποδεκτό ότι θα συσσωρεύετε περισσότερες γνώσεις και περισσότερα βιβλία καθώς μεγαλώνετε και ο αυξανόμενος αριθμός μη αναγνωσμένων βιβλίων στα ράφια θα σας κοιτάζει απειλητικά. Πράγματι, όσο περισσότερα ξέρετε, τόσο μεγαλύτερες είναι οι σειρές των μη αναγνωσμένων βιβλίων. Ας ονομάσουμε λοιπόν τη συλλογή αυτή των μη αναγνωσμένων βιβλίων ως μία αντιβλιοθήκη (antilibrary) . 

Η Μαρία Ποπόβα, της οποίας η ανάρτηση στο Brain Pickings συνοψίζει όμορφα το επιχείρημα του Taleb, επισημαίνει ότι η τάση μας είναι να υπερεκτιμούμε την αξία των όσων γνωρίζουμε, υποτιμώντας παράλληλα την αξία αυτών που δεν γνωρίζουμε. Η θεωρία της αντιβιβλιοθήκης του Taleb μας βάζει σε αυτή την σκέψη. 

Η αξία της αντιβιβλιοθήκης πηγάζει από το πώς αμφισβητεί την αυτοαξιολόγηση μας, παρέχοντας μια συνεχή, γεμάτη μνήμη υπενθύμιση όλων όσων δεν γνωρίζουμε. Οι τίτλοι που υπάρχουν στην βιβλιοθήκη του σπιτιού μου  λ.χ. μού υπενθυμίζουν ότι δεν ξέρω τίποτα για τίποτα σχετικά με την κρυπτογραφία, την εξέλιξη των ειδών, την ιταλική λαογραφία, την παράνομη χρήση ναρκωτικών στο Τρίτο Ράιχ και οτιδήποτε είναι η εντομογραφία. 

"Έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε τις γνώσεις μας ως προσωπική ιδιοκτησία που πρέπει να προστατευθεί και να υπερασπιστεί", γράφει ο Taleb. "Είναι ένα στολίδι που μας επιτρέπει να ανεβούμε στα μάτια των άλλων. Έτσι αυτή η κριτική που αναφέρθηκε παραπάνω για την ογκωδέστατη βιβλιοθήκη του Eco με εστίαση στις γνώσεις είναι μια ανθρώπινη προκατάληψη που επεκτείνεται στις πνευματικές μας γνώσεις".

Αυτές όμως οι ανεξερεύνητες γνώσεις που υπάρχουν στα μη διαβασμένα βιβλία μας ωθούν να συνεχίσουμε να διαβάζουμε, να συνεχίζουμε να μαθαίνουμε και να μην είμαστε ποτέ άνετοι πως γνωρίζουμε αρκετά. Η Τζέσικα Στίλμαν καλεί αυτή την κατανόηση πνευματική ταπεινοφροσύνη.

Οι άνθρωποι που δεν έχουν αυτή την πνευματική ταπεινοφροσύνη - αυτοί που δεν επιθυμούν να αποκτήσουν νέα βιβλία ή να επισκεφτούν την τοπική βιβλιοθήκη τους - μπορεί να απολαμβάνουν την αίσθηση υπερηφάνειας για την κατάκτηση της προσωπικής τους συλλογής, αλλά μια τέτοια βιβλιοθήκη παρέχει από μόνη της την αξία χρήσης της ως στολίσματος ενός τοίχου. Δεν είναι ένας ζωντανός, αναπτυσσόμενος πόρος από τον οποίο μπορούμε να μάθουμε μέχρι να γίνουμε 80 ετών - και, αν είμαστε τυχεροί, λίγα χρόνια περισσότερα.

Μου αρέσει η άποψη του Ταλέμπ, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι βρίσκω την ετικέτα "αντιβιβλιοθήκη" λίγο λειψή. Για μένα, ακούγεται σαν μια συσκευή σε οικόπεδο ενός μυθιστορήματος του Dan Brown. - "Γρήγορα! Πρέπει να σταματήσουμε τους πεφωτισμένους (Illuminati) πριν χρησιμοποιήσουν την αντιβιβλιοθήκη για να διαγράψουν όλα τα βιβλία που υπάρχουν".

Γράφοντας για τους New York Times, ο Kevin Mims επίσης δεν ενδιαφέρεται για την ετικέτα του Taleb. Ευτυχώς, η αντίρρησή του είναι λίγο πιο πρακτική: «Δεν μου αρέσει πολύ ο όρος του Taleb «αντιβιβλιοθήκη». Μια βιβλιοθήκη είναι μια συλλογή βιβλίων, πολλά από τα οποία παραμένουν αδιάβαστα για μεγάλες χρονικές περιόδους. Δεν βλέπω την διαφορά βιβλιοθήκης με την αντιβιβλιοθήκη.

Tsundoku

Η προτιμώμενη ετικέτα στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι μια λέξη δανεική από την Ιαπωνία: tsundoku . Το Tsundoku είναι η ιαπωνική λέξη για τη στοίβα των βιβλίων που αγοράσατε αλλά δεν έχετε διαβάσει. Η ετυμολογία της συνδυάζει το tsunde-oku (αφήνοντας τα πράγματα να συσσωρεύονται) και το dukosho (βιβλία ανάγνωσης).

Η λέξη μας έρχεται από τα τέλη του 19 ου αιώνα ως ένα σατιρικό τσίμπημα προς τους καθηγητές που είχαν πολλά βιβλία, αλλά δεν τα διάβαζαν. Ενώ αυτό είναι το ανάποδο από την άποψη του Ταλέμπ, σήμερα η λέξη δεν φέρνει στίγμα στην ιαπωνική κουλτούρα. Διαφέρει επίσης αυτή από την λέξη βιβλιομανία , η οποία είναι η εμμονή στη συλλογή βιβλίων για χάρη της συλλογής και όχι προς τελική ανάγνωσή τους.

Η αξία του tsundoku

Με αφορμή αυτό να λεχθεί πως είμαι βέβαιος ότι υπάρχει εκεί έξω κάποιος κάποιος υπέρμετρα βιβλιομανής που κατέχει μια συλλογή συγκρίσιμη με μια μικρή εθνική βιβλιοθήκη, αλλά που σπάνια ανοίγει ακόμα και το εξώφυλλο ενός βιβλίου. Ωστόσο, μελέτες έχουν δείξει ότι η κατοχή βιβλίων και η ανάγνωση συνήθως συμβαδίζουν χέρι - χέρι.

Μια τέτοια μελέτη διαπίστωσε ότι τα παιδιά που μεγάλωσαν σε σπίτια με 80 έως 350 βιβλία παρουσίασαν βελτιωμένες δεξιότητες γραφής, αριθμητικής και τεχνολογικής επικοινωνίας ως ενήλικες. Η έκθεση στα βιβλία, όπως υποστηρίζουν ερευνητές, ενισχύει αυτές τις γνωστικές ικανότητες κάνοντας την ανάγνωση ενός μέρους των ρουτινών και πρακτική της ζωής των παιδιών.

Πολλές άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι οι συνήθειες ανάγνωσης αναμεταδίδουν μια σειρά από οφέλη. Προτείνουν ότι η ανάγνωση μπορεί να μειώσει το άγχος, να ικανοποιήσει τις ανάγκες κοινωνικής σύνδεσης, να ενισχύσει τις κοινωνικές δεξιότητες και την συνειδητοποίηση και να ενισχύσει ορισμένες γνωστικές δεξιότητες. Και αυτό είναι το θεωρητικό πλαίσιο! Η πραγματικότητα είναι ότι η ανάγνωση συσχετίζεται με την επιτυχία και τα υψηλά επιτεύγματα και μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τους εαυτούς μας και τον κόσμο, και μας δίνει το πλεονέκτημα στην ευρύτητα γνώσεων.

Στο άρθρο της, η Jessica Stillman αναρωτιέται αν η αντιβιβλιοθήκη ενεργεί στην καταμέτρηση του φαινομένοου Dunning-Kruger , μια πράξη που οδηγεί τους υπερφίαλλους ανθρώπους να θεωρούν ότι οι γνώσεις ή οι ικανότητές τους είναι πιο μεγάλες από ό,τι είναι πραγματικά. Δεδομένου ότι οι άνθρωποι δεν είναι επιρρεπείς να απολαμβάνουν υπενθυμίσεις της άγνοιας τους σε διάφορα θέματα, τα μη αναγνωσμένα βιβλία τους ωθούν προς την αν όχι αποδοχή, τότε τουλάχιστον σε μια διαρκώς αυξανόμενη κατανόηση της έλλειψης ικανότητας τους.

"Όλα αυτά τα βιβλία που δεν έχετε διαβάσει είναι πράγματι ένα σημάδι της άγνοιας σας, αλλά αν ξέρετε πόσο άγνοια έχετε, είστε πολύ πιο μπροστά από τη συντριπτική πλειοψηφία άλλων ανθρώπων", γράφει η Stillman.

Είτε προτιμάτε τον όρο antilibrary, tsundoku, ή κάτι άλλο εξ ολοκλήρου, η αξία ενός μη αναγνωσμένου βιβλίου είναι η δύναμή του να σας κάνει να το διαβάσετε..

https://bigthink.com/personal-growth/value-of-unread-books

Πίστη, γνώση και κορωνοϊός.

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 16 Μαρτίου 2020.

Στα πλαίσια του πολέμου αξιών οπισθοφυλακής, ο οποίος μαίνεται στην Ελλάδα τα τελευταία 25 χρόνια τουλάχιστον, εντάχθηκε με ιδιαίτερη σπουδή η συσχέτιση Θείας Κοινωνίας με τη μετάδοση του κορωνοϊού. Τέθηκε δηλαδή στον δημόσιο διάλογο ως μία ακόμη αφορμή να ξεδιπλωθεί μία επίθεση στην πίστη. Θα το πιάσω λοιπόν το νήμα από την υποτιθέμενη αντιπαράθεση πίστης και επιστήμης ή γνώσης ή λογικής. Διότι όσοι πιστεύουν, θεωρούνται μειωμένης αντίληψης ή ευάλωτοι σε παραμύθια.
Πίστη σημαίνει εμπιστοσύνη. Το περιέχει άλλωστε και η λέξη. Είναι δυνατόν να υπάρξει άνθρωπος χωρίς εμπιστοσύνη σε κάποιον ή σε κάτι; Ο άνθρωπος, ως κοινωνικό ον, θα έλεγα ότι είναι αδύνατον να συνάψει οποιαδήποτε σχέση αν δεν δείχνει εμπιστοσύνη. Δεν μπορεί να υπάρξει άνθρωπος χωρίς πίστη σε κάτι, ό,τι όνομα κι αν δίνει σ’ αυτό.
Από πού πηγάζει η πίστη; εξ ουρανού, από μέσα μας ή από τον άλλον; Εγώ νομίζω από τον άλλον. Από τη γνώση και εμπειρία του άλλου. Πιστεύουμε, εμπιστευόμαστε, κάποιον που γνωρίζουμε. Τους γονείς μας, τους δασκάλους μας, τους φίλους μας, τους ανθρώπους μας. Στο εμπόριο λένε «αυτός έχει καλή πίστη», δηλαδή είναι άνθρωπος εμπιστοσύνης. Γνωρίζει η «αγορά», (απρόσωπος όρος μεν, η οποίος όμως απαρτίζεται από πρόσωπα), ότι ο τάδε έμπορος εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του, και έτσι τον εμπιστεύονται όλοι. Ακόμα και όσοι δεν τον γνωρίζουν, μόνο με την καλή μαρτυρία των υπολοίπων.
Από τη ζωή μου στην δυτική κοινωνία του Ηνωμένου Βασιλείου, αν βγάζω ένα συμπέρασμα για τη διαφορά νοοτροπίας μεταξύ ημών και των Βρετανών, αυτό είναι ότι οι Έλληνες εμπιστεύονται το πρόσωπο και απεχθάνονται το απρόσωπο, ενώ οι Βρετανοί έχουν τα εφόδια να εμπιστεύονται το απρόσωπο. Δεν λέω ποιο είναι καλό και ποιο όχι, λέω τι συμβαίνει, κατά τη γνώμη μου. Εμπιστεύονται τον μηχανισμό που θα κινήσει το γρανάζι και θα του στείλει έναν γιατρό στο νοσοκομείο να τον φροντίσει. Είναι αδιάφορο ποιος ακριβώς είναι αυτός. Ούτε να τον βρεις για να τον ευχαριστήσεις δεν μπορείς. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κάποιος άλλος. Ενώ εμείς, αν δεν δούμε το πρόσωπό του, αν δεν συναναστραφούμε μαζί του, έστω και λίγο, δεν θα τον εμπιστευθούμε εύκολα. Γι’ αυτό και απεχθανόμαστε το απρόσωπο κράτος. Ποιος είναι το κράτος; Κανείς.
Όποιος πιστεύει στον Χριστό, πιστεύει και εμπιστεύεται την προηγούμενη γενιά, των πατεράδων του, που έκανε το ίδιο. Εκείνοι πίστευαν και εμπιστεύονταν την δική τους προηγούμενη γενιά. Αυτή η πορεία συνεχίζεται προς τα πίσω στον χρόνο μέχρι τους ανθρώπους οι οποίοι είδαν, άκουσαν, συναναστράφηκαν, μίλησαν, ακούμπησαν τον ίδιο τον Χριστό! Η πίστη πηγάζει από αυτή τη γνώση και εμπειρία. [Το παράδειγμα προέρχεται από τα βιβλία του Χ. Γιανναρά]
Από τη γνώση προκύπτει και το απρόσβλητο της Θείας Κοινωνίας. Ιοί και βακτήρια δεν πρωτοεμφανίστηκαν σήμερα στη γη. Επί πολλούς αιώνες οι άνθρωποι δεν διέκριναν καμία συσχέτιση μεταξύ τους. Ειδικά οι ιερείς με την κατάλυση στο τέλος, θα έπρεπε να είναι εμφανώς πιο επιρρεπείς σε πλήθος λοιμώξεων, σε καθημερινή βάση. Δεν είναι όμως.
Ο κορωνοϊός είναι πολύ εύκολα μεταδιδόμενος από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ο κίνδυνος μετάδοσης από τον συνωστισμό σε οποιονδήποτε χώρο είναι πραγματικός και υπαρκτός. Από την Εκκλησία μέχρι το περίπτερο της γειτονιάς. Όχι όμως από το Σώμα και Αίμα του Χριστού. 

Πηγή:

http://www.antibaro.gr/article/26279

Εστία

Ελλάδος Σήμα, του Καθηγητού Εμμανουήλ Μικρογιαννάκη ! ! !

Ελλάδος Σήμα.  Του Καθηγητού κυρίου Εμμανουήλ Μικρογιαννάκη!

Ελλάδος Σήμα ! Του Εμμανουήλ Μικρογιαννάκη Καθηγητού της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών από το περιοδικό «Ανάπλασις», αρ. τεύχους 446, Μάρτιος-Απρίλιος 2010 Με περισυλλογή και κατάνυξη εωρτάσθη στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο (Ευριπίδου 12) η επέτειος της Εθνικής Παλιγγενεσίας με Πρόλογο του Προέδρου της Εταιρείας Φίλων του Λαού καθηγητού κ. Νικολάου Π. Μπρατσιώτου, τιμητική διάκριση στο Γεν. Γραμματέα της Εταιρείας κ. Παναγιώτη Βλάχο, με θρησκευτικούς ύμνους και επίκαιρα πατριωτικά άσματα. Τον Πανηγυρικό της ημέρας εξεφώνησε, με παλμό από στήθους, ο καθηγητής της Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή κ. Εμμανουήλ Μικρογιαννάκης, με θέμα Ελλάδος Σήμα. Ευχαριστούμε τον κ. καθηγητή για την παραχώρηση εκτενούς περιλήψεως της εμπνευσμένης ομιλίας του. Εορτάζουμε την επέτειο της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Πώς; Σε ατμόσφαιρα Αλώσεως. Κυριαρχεί στις ημέρες αυτές η λέξη ύφεση. Και την εννοούμε, συνήθως, ως οικονομική. Διαβλέπουμε όμως, ότι πιο πέρα από την οικονομική ύφεση κλονίζεται η εθνική μας ύπαρξη. Κάτι χειρότερο: ο Πλούταρχος μας δίδει τον όρο: ύφεση φρονήματος. Έχει πέσει το φρόνημα. Έχει σημειωθεί γενική λώφησις (λούφα). Είμεθα σε τροχιά καθιζήσεως, συρρικνώσεως. Η Ιστορία μας διδάσκει με πειστικά παραδείγματα, όχι μόνον πώς οι λαοί γίνονται ελεύθεροι, αλλά και πώς γίνονται δούλοι. Η ελευθερία είναι φρόνημα και αποκτάται με δυνατή ψυχική μέθη, πού εκδηλώνεται ως ενθουσιασμός και έξαρση φρονήματος. Με την ταπείνωση του φρονήματος μας καθηλώνει η δουλεία. Κοιμώμενοι επί αιώνες λαοί πήραν διάσταση, αισθάνθηκαν την έφεση να μεγαλουργήσουν. Ζούσαν στον λήθαργο, ώσπου παρουσιάσθηκε κάποιος οινοχόος και τους έσπρωξε στη δημιουργία και στην πραγμάτωση υψηλών στόχων. Το '21 μας καλεί να μεθύσουμε με το αθάνατο κρασί του. Ο Αισχύλος απέκτησε μεγαλωσύνη στο Μαραθώνα. Εκεί γέμισε η ζωή του. «Έποίει μεθύων τας τραγωδίας». Κάτι πιο εντυπωσιακό: «εποίει μεν τα δέοντα άλλ' ουκ ειδώς γε». Εδραματουργούσε με ενθουσιασμό, άλλ' ήταν ασυνείδητα λογοκρατούμενος. Το αποτέλεσμα της πνευματικής κυοφορίας του ήταν υψηλό δραματούργημα. Σωματικώς ο άνθρωπος, όσο και αν προσπαθήσει, δεν θα αποκτήσει ύψος. Ψυχικώς όμως, μπορεί να αυξηθεί, να μεγαλυνθεί απεριόριστα. Πώς; με τη βίωση μεγάλων ιστορικών στιγμών. Όχι μόνο θριάμβων, αλλά και Αλώσεων. Η εθνική μας ιστορία, Ιστορία 4.ΟΟΟ ετών, σε δύο ημίχρονα (2ΟΟΟ π.Χ. και 2ΟΟΟ μ.Χ.), είναι μεγάλη δραματική περιπέτεια. Και το δράμα είναι αήθης κράση. Μαζί μεγαλείο και φρίκη. Κάποιες προσπάθειες γίνονται (μάλλον μεθοδικώς κατευθυνόμενες), να κουρελιασθεί το εθνικό μας ένδυμα. Χωρίς την εθνική μας ιστορία θα μείνουμε γυμνοί. Θα χάσουμε την ψυχή μας, διότι η χρονικότητα σχεδόν ταυτίζεται με την ψυχικότητα. Είναι καλύτερα να πεινάσουμε, παρά να μείνουμε ρακένδυτοι ή και τελείως γυμνοί. Τί θα μείνει από τον ψυχισμό μας, αν περιορίσουμε την εθνική μας ιστορία στα τελευταία 2ΟΟ χρόνια; Θα μείναμε με το Υ της όλης μας υποστάσεως. Εθνική συνείδηση είχαν οι Έλληνες και στην Αρχαιότητα και στους μετέπειτα αιώνες. Σε μια πολύ μεγάλη φάση του Ελληνικού πολιτισμού, την Αρχαϊκή και την Κλασσική, η Ελλάς ήταν ένα μεγάλο πολυκρατικό έθνος. Είχαν συνείδηση της ταυτότητος και την εδυνάμωναν με πανελληνίους θεσμούς, όπως ήταν η Ολυμπία. Η Ρώμη ήταν αντιθέτως πολυεθνικό κράτος. Το Βυζάντιο; Το Βυζάντιο είναι «Το Άγιο Ρωμαϊκό κράτος του Ελληνικού Έθνους». Το Έθνος αυτό, το Ελληνικό (ποικίλως με δραματικότητα μεταπλασσόμενο), έζησε και εν δουλεία επί 4ΟΟ χρόνια και με το '21 επεδίωξε και επέτυχε να ταυτίσει σε κάποιο βαθμό έθνος και κράτος. Αναπόφευκτες οι ενστάσεις. Ίσως και απαραίτητες. Δίδουν βάθος και διαύγεια. Η εξύφανση της εθνικής ταυτότητος, η μελέτη 200 τόσων ταυτοτήτων του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, μας δίδει ένα πανανθρώπινο πανόραμα συμβόλων. Κάθε έθνος-κράτος εκπέμπει το σήμα του. Ένας δεινός δυνάστης, ο νους, πού αποτελεί το κορυφαίο στοιχείο του ψυχισμού μας, απαιτεί όλη την πολυκύμαντη ιστορία κάθε λαού να τη δεί συμπυκνωμένη. Πόσο; Στο απειροελάχιστο. Σε κάτι πού να μην έχει διαστάσεις. Ποιο είναι αυτό; Είναι το στίγμα. Αυτό το στίγμα είναι σημείο και ως σημείο είναι σήμα πού σημαίνει ως το σήμαντρον. Ο νους μας, ο νέμων δυνάστης, κάνει κάποια παραχώρηση και επιτρέπει να εκφράσουμε το σύμβολο μας γεωμετρικά, π.χ. με ένα παραλληλόγραμμο στη σημαία πού σημαίνει, δηλώνει πολλά. Είναι το οπτικό σύμβολο του έθνους. Υπάρχουν και αλλά σύμβολα. Ακουστικό σύμβολο κάθε έθνους είναι η μουσική του εθνικού του ύμνου. Η Ελλάς εμεγαλούργησε στην ιστορία πενομένη. Προσπαθεί να αποφύγει την πενία και έτσι δημιουργεί πολιτισμό. Η πενία είναι ο πλούτος της. Η σημερινή πενία της χώρας μπορεί να γίνει κίνητρο ισχυρό δημιουργίας. Να βάλουμε ένα ρυθμό στη ζωή μας. Να γίνουμε υπουργοί αντί απεργοί. Να σταματήσει η σύληση του Πανεπιστημίου, πού γίνεται εν ονόματι του ασύλου. Ο Σόλων κάποτε, σε κρίσιμη στιγμή της Αθηναϊκής Ιστορίας, εζήτησε από τους συμπολίτες του να αποτινάξουν από πάνω τους το αίσχος. Εζήτησε άμεση, ενθουσιώδη δράση. Ας θυμηθούμε σήμερα, επικείμενης της Μ. Εβδομάδος, μια από τις πολλές προτροπές της: «Ραθυμίαν άπωθεν ημών βαλώμεθα». Σημείωση δική μου: Διαχρονικό και επίκαιρο !  Καλό παράδεισο σεβαστέ μου Καθηγητά ! Ι.Β.Ν.             http://www.zoiforos.gr/

Θεολογική ἀμορφωσιά ἤ σκοταδιστική νοοτροπία; - ( Καλό θα ήταν να διαβαστεί !)

Θεολογική ἀμορφωσιά ἤ σκοταδιστική νοοτροπία; 

Πορφυρίτης
Ἕνα ἄρθρο μέ τίτλο «Μεσαιωνικός σκοταδισμός καί ἡ ἐπιστήμων Γιαμαρέλλου»[1], τοῦ Π. Κ., πού δέν ἀγγίζει καθόλου τούς πιστούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ἀλλά δύναται νά τρομοκρατήσει τούς ἀστήρικτους στήν πίστη, τούς λεγομένους θρήσκους, ἔτυχε νά ὑποπέσει στήν ἀντίληψή μου.
Αὐτό πού θά κρίναμε ὡς ἄξιο σχολιασμοῦ στό μικρό αὐτό ἄρθρο, εἶναι ἡ συνήθης πρακτική ἀποδομήσεως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἀπό ἀνθρώπους, πού καμμία σχέση δέν ἔχουν μέ Αὐτήν. Ἀνθρώπους, πού, εἴτε ἔχουν ὡς μόνιμο ἔργο τήν διασπορά ἀμφιβολιῶν, εἴτε συμπλέουν μέ τό πονηρό πνεῦμα τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἄν καί βαπτισμένοι χριστιανοί, ἔχοντας γαλουχηθεῖ μέ τήν ψευτοπροοδευτική διδασκαλία της.
Ὁ Π. Κ. λοιπόν, μέ εἰρωνικό ὕφος δεκάδων χιλιάδων καρδιναλίων, καταδίκασε τήν δήλωση τῆς κ. Γιαμαρέλλου, ὅτι τό Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας, δέν εἶναι δυνατόν νά μεταδίδει μικρόβια, ὡς «ἕνα μεῖγμα καθολικοῦ σκοταδισμοῦ καί προτεσταντικοῦ καθωσπρεπισμοῦ μέ ἄρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς», ἀλλά καί «ὡς φαίνεται καί ‘‘ταλιμπάν’’ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως». Μάλιστα, κάνει καί ὑποδείξεις γιά περαιτέρω «δικαστική» ἔρευνα ἀπό τά ἁρμόδια ὄργανα γιά τίς ἀπαράδεκτες αὐτές ἀπόψεις.

Ὁ Π. Κ., ἄν καί φαινομενικά παραδέχεται τό ἐπιστημονικό κῦρος τῆς ὁμολογήτριας καθηγήτριας Ἑλένης Γιαμαρέλλου, ἐν τούτοις τήν ἀμφισβητεῖ μέ τόν χειρότερο τρόπο, τήν δικάζει καί τήν καταδικάζει! Μήπως ὅμως ὁ ἴδιος ἔχει κάποια ἐπιχειρήματα, βασίζεται σέ κάποια ἐπιστημονική ἔρευνα, ἔχει κάποια ἐπιστημονικά δεδομένα γιά νά ὑποστηρίξει τήν καταδίκη της κας καθηγήτριας (τήν ὁποία δέν ἔχω τήν τιμή νά γνωρίζω); Ἀπ’ ὅτι φαίνεται, τίποτε· μόνο δημιουργία ἐντυπώσεων. Καί αὐτό, ἀγαπητέ Π. Κ., ὅπως γράφετε, ἐν ἔτει 2020. Πρᾶγμα, πού ἀπό μόνο του ἀκυρώνει ὅλα ὅσα λέτε. Μπορεῖτε νά μᾶς πεῖτε, σᾶς παρακαλῶ, ἐδῶ καί δύο χιλιάδες εἴκοσι χρόνια, ἔχετε ἀκούσει γιά κάποιον πού ἀρρώστησε μετά ἀπό τήν κοινωνία μέ τά Ἅγια Μυστήρια; Καί νά εἶστε σίγουρος, πῶς ἄν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θά ἦταν πρώτη εἴδηση στά κανάλια. Ἐμεῖς σᾶς λέμε πώς δέν ὑπάρχει κανένας! Ἀποδείξεις ἀμέτρητες, γεγονότα, καί ὄχι ἀοριστολογίες. Ἐρευνῆστε καί θά δεῖτε! Ἱερεῖς, πού καταλύουν ὅ,τι μένει στό Ἅγιο Ποτήριο, καί ἄς ἔχουν κοινωνήσει λεπροί, φυματικοί, καί ἄνθρωποι μέ πάσης φύσεως μεταδοτικά νοσήματα, δέν παθαίνουν ΤΙΠΟΤΑ! Οἱ Ἱερεῖς αὐτοί, ὅπως ὁ π. Χρύσανθος Κουτσουλογιαννάκης τῆς Σπιναλόγκα[2], εἶναι οἱ ἀδιάψευστοι μάρτυρες τῶν λεγομένων τῆς κας Γιαμαρέλλου (ἡ ὁποία δέν ἔχει καμιά ἀνάγκη τῆς ὑπεράσπισής μου), καί ὄχι μόνο. 

Ἕνας ἐπιστήμονας, πού σέβεται τόν ἑαυτό του, γνωρίζει πρῶτα ἀπό ὅλα, ὅτι οἱ ἐπιστῆμες εἶναι πεπερασμένες· ἡ ἔρευνα γίνεται μόνο στό ἐπιστητό, μόνο σέ αὐτό πού δύναται νά ἀποτελέσει ἀντικείμενο ἔρευνας, καί ὄχι στό ὑπέρλογο. Καί ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη μας, πέραν τῶν ὁρατῶν στοιχείων, περιλαμβάνει καί τά ἀόρατα, μιᾶς καί ὁ Θεός Πατέρας μας, εἶναι Ποιητής «οὐρανοῦ καί γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων». Ὁ δέ Ἰησοῦς Χριστός, μᾶς διαβεβαίωσε ὅτι «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ»[3], καί ΠΟΤΕ δέν μᾶς ἀπογοήτευσε! 

Βεβαίως οἱ θρῆσκοι, στούς ὁποίους ἀναφέρθηκα ἀρχικῶς, μποροῦν νά σταματήσουν νά πηγαίνουν στήν ἐκκλησία, νά κοινωνοῦν ἤ καί νά ζήσουν τήν κοσμική τους ζωή, ὅπως ξέρουν. Ἄλλωστε, ποτέ δέν ἀντιλήφθηκαν τήν πραγματικότητα· τί πραγματικά εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, δέν ἔχουν βιώματα, ἐμπειρίες, γι’ αὐτό καί ἡ πίστη τους μοιάζει μέ αὐτή τῶν αἱρετικῶν (παπικῶν, προτεσταντῶν, κλπ). Νομίζουν πώς ἡ Θεία Κοινωνία, συμβολίζει τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου καί εἶναι ἁπλῶς ψωμί καί κρασί. Πόσο βαθειά νυχτωμένοι εἶναι! Ἄν τούς ρωτήσεις, θά καταλάβεις ὅτι πιστεύουν «μέ τόν δικό τους τρόπο», ἄλλα παραδέχονται ἀπό τή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καί ἄλλα ὄχι, κατά τό τί νομίζουν ὅτι τούς συμφέρει· πηγαίνουν μόνο σέ κάποιο ξωκκλήσι γιά νά προσευχηθοῦν, μιά, δυό φορές στή ζωή τους ἤ καί ποτέ, κοινωνοῦν τό Πάσχα, «ἔτσι γιά τό καλό, γιά τό ἔθιμο», ἤ πᾶνε τρεῖς φορές τόν χρόνο στήν Πάτμο, καί νομίζουν ὅτι εἶναι οἱ «σούπερ-χριστιανοί»!

Ἐν κατακλεῖδι, ἀγαπητέ Π. Κ., ἡ Ἰατρική Ἐπιστήμη καί οἱ Ἰατροί, τούς ὁποίους παραδέχεται ἡ Πίστη μας διότι ὁ Θεός τούς ἔδωσε, γνωρίζουν καλῶς τά ὅριά τους· καί ὅταν φθάνουν σέ ἀδιέξοδο, λένε: «ἡ ἐπιστήμη σηκώνει τά χέρια. Λόγο τώρα ἔχει ὁ Μεγάλος Ἰατρός, ὁ Θεός», καί αὐτό εἶναι τό μεγαλεῖο τους! 

Πορφυρίτης
………………………………………….

[1] https://www.zougla.gr/parapolitiki/article/meseonikos-skotadismos-ke-i-epistimon-giamarelou

[2]https://www.mixanitouxronou.gr/o-iereas-tis-spinalogkas-poy-koinonoyse-toys-leproys/

 [3] ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ, ΚΕΦ. 6, 54

http://aktines.blogspot.com/2020/03/blog-post_22.html

ΚΟΡΩΝΑΪΟΣ – ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ: Η δήλωση της λοιμωξιολόγου Ελένης Γιαμαρέλλου που θα συζητηθεί ! ! !

ΚΟΡΩΝΑΪΟΣ – ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ: Η δήλωση της λοιμωξιολόγου Ελένης Γιαμαρέλλου που θα συζητηθεί ! ! !

«Ανήκω σε αυτούς που θα πήγαιναν στην εκκλησία αλλά θα πρότεινα σε άτομα άνω των 65 ετών που έχουν καρδιοπάθειες, πνευμονοπάθειες, διαβήτη, προβλήματα με τα νεφρά ή σε ανοσοκαταστολή, μέχρι να εξελιχθεί η ιστορία και να μην έχει γίνει διασπορά κρουσμάτων, να παρακολουθούν τη θεία λειτουργία από το σπίτι τους από την τηλεόραση», δήλωσε στον Realfm 97,8 και την εκπομπή «Τεντιμπόηδες» με τους Μάνο Νιφλή και Άκη Παυλόπουλο η καθηγήτρια λοιμωξιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ελένη Γιαμαρέλλου.

«Αδίκως έχει δημιουργηθεί ένα τέτοιο θέμα. Η θεία κοινωνία είναι ένα μυστήριο, όταν πηγαίνεις να λάβεις τη θεία κοινωνία δεν την παίρνεις από συνήθεια, τη λαμβάνεις γιατί είναι σώμα και αίμα Χριστού. Ή το πιστεύεις και κοινωνείς κανονικά ή δεν το πιστεύεις. Δεν υπάρχουν μεσοβέζικες λύσεις, κουταλάκια κλπ. Είμαι τελείως εναντίον αυτών. Αν το πιστεύουμε, δεν προκαλούμε την τύχη μας. Αν πιστεύω ότι αυτό μπορεί να με μολύνει, τότε δεν πιστεύω στο μεγαλύτερο μυστήριο. Τα άτομα που θέλουν να κοινωνήσουν δεν πρέπει να φοβούνται ότι από τη θεία κοινωνία μπορεί να μεταδοθεί ποτέ μικρόβιο, τόνισε η κ. Γιαμαρέλλου.
Στην ερώτηση αν θα κοινωνούσε στην περίπτωση που στη θεία κοινωνία ο προηγούμενος πιστός είναι προσβεβλημένος από τον κορονοϊό, η κ. Γιαμαρέλλου απάντησε ότι «θα κοινωνήσω με πίστη στον Θεό ότι δεν κολλάω, όταν συμμετέχω σε ένα τέτοιο μεγάλο μυστήριο. Σας λέω αυτό που θα κάνω για τον εαυτό μου και το πιστεύω για όλους».

ΠΗΓΗ

Για όσους φοβούνται ότι θα κολλήσουν τον κορωνοιό από την Θεία Κοινωνία.! «Ο Χριστός δεν μεταφέρει μικρόβια»

Ο π. Στυλιανός Καρπαθίου έδωσε την καλύτερη απάντηση σε όσους φοβούνται ότι θα κολλήσουν τον κορωνοιό από την Θεία Κοινωνία.

Όσοι δεν πιστεύουν ότι η Θεία Κοινωνία είναι ο Χριστός καλύτερα να μην κοινωνούν.

"Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε", λέγει το παράγγελμα του ιερέα πριν την Θεία Κοινωνία.
Τι είδους πίστη έχουν όσοι φοβούνται ότι θα κολλήσουν μικρόβια από τον Χριστό;

Όσοι, όμως, πιστεύουν ότι η Θεία Κοινωνία είναι το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου είναι αστείο να φοβούνται ότι ο Χριστός είναι φορέας μικροβίων.

Αυτό δα έλειπε να κολλά μικρόβια ο Θεός!

logia-tou-aera.blogspot.com/2020/03/blog-post_63.htm
Διαβάστε εδώ και για τον ιερέα των λεπρών στη Σπιναλόγκα !

Κρυμένοι θησαυροί-Κυνηγοί θησαυρών.... ! ! !

Κυνηγοί θησαυρών

Σάββατο πρωί, Εθνική Οδός Αθηνών-Λαμίας... Στριμωγμένοι μέσα σε ένα αγροτικό αυτοκίνητο ακούμε τον Π. να διηγείται απίστευτες περιπέτειες από τα περίπου 20 χρόνια που ασχολείται με το κυνήγι χαμένων θησαυρών. Με ενθουσιασμό και παραστατικότατες λεπτομέρειες μιλάει για σκοτεινά τούνελ με κρύπτες, επικίνδυνες αναρριχήσεις, σκελετούς πλακωμένους από βράχους-παγίδες, κωδικοποιημένους χάρτες, δύσβατες σπηλιές όπου θαμμένοι σκελετοί ανταρτών φυλάνε ακόμα με τα όπλα τους τις χρυσές λίρες... 
«Ολόκληρη την εβδομάδα εργάζομαι σε γραφείο. Με τη χρυσοθηρία ασχολούμαι τα Σαββατοκύριακα και όλοι οι φίλοι μου πλέον είναι από κει. Είναι και μια ευκαιρία να ταξιδεύω. Το κάνω όσο καλύτερα μπορώ, χωρίς όμως να ξεφεύγει το μυαλό μου», λέει άνετος. Έχουμε ξεμακρύνει αρκετά από την Αθήνα και σε λίγο βγαίνουμε εκτός δρόμου, σε ανηφορικά εδάφη με πυκνή βλάστηση. «Το αγροτικό δεν κολλάει πουθενά και δεν κινεί υποψίες στην επαρχία», σχολιάζει ο Π. και δείχνει στο βάθος τον προορισμό μας: ένα βυζαντινό ξωκλήσι στη μέση του πουθενά... 

Κατεβαίνουμε και περιεργαζόμαστε τον χώρο. Με το βλέμμα του ερασιτέχνη δεν εντοπίζω τίποτα το αξιοπερίεργο. «Παρατηρήστε τις πέτρες στις γωνίες και στο πίσω μέρος της εκκλησίας», μας προτρέπει ο Π. και το εκκλησάκι δεν αργεί να μετατραπεί σε χάρτη με χαραγμένους κώδικες και μυστηριώδη σύμβολα. «Ο κύκλος με τον μικρότερο κύκλο στη μέση σημαίνει πηγάδι και οι κουκκίδες είναι μονάδες μέτρησης. Κάθε κουκκίδα δέκα βήματα... Βλέπετε το αχνό μάτι στην πέτρα εδώ; Συμβολίζει το μάτι του Θεού, δηλαδή το ιερό. Αυτό που μοιάζει με τρίαινα παραπέμπει σε τούνελ με τρεις κατευθύνσεις. Στην περιοχή υπάρχει απόκρυψη με όπλα, πυρομαχικά και λίρες». 

Στο άκουσμα της τελευταίας λέξης οι αισθήσεις μου δεν μένουν διόλου ασυγκίνητες, όμως η λογική παρεμβαίνει, για να μου υπενθυμίσει πως ήρθα για μία ειδησεογραφική ματιά και θα φύγω με άδεια χέρια. Άλλωστε, η λαθρανασκαφή στην Ελλάδα διώκεται ως πλημμέλημα. Σιγά σιγά τα σημάδια δένουν μεταξύ τους και η εξερεύνηση στη γύρω περιοχή έρχεται να επιβεβαιώσει του... χάρτη το αληθές! «Ωχ, εδώ έχουν τσαμπουκαλέψει τον τόπο», φωνάζει ξαφνικά ο Π. και συνειδητοποιώ αμέσως τι εννοεί. Σκαμμένο έδαφος -πιθανότατα με μπουλντόζα- και σπασμένα βυζαντινά μνημεία. «Μερικοί αθεόφοβοι δεν σέβονται τίποτα. Αυτοί βγάζουν το κακό όνομα στους κυνηγούς θησαυρού», λέει απογοητευμένος. 

Σάββατο βράδυ, Αθήνα... Κατευθύνομαι προς κεντρική καφετέρια, για να συναντήσω τους κυνηγούς θησαυρού που γιορτάζουν τα έξι χρόνια της ιστοσελίδας τους. Το www.coinsmania.gr αριθμεί περισσότερα από 2.000 μέλη κι αναλογίζομαι τις νύχτες που περιπλανιέμαι τελευταία κι εγώ σε έναν εικονικό κόσμο με θαμμένες λίρες, ανιχνευτές μετάλλων, διφορούμενα σύμβολα και ασυνήθιστα nicknames. Το κλίμα στις online συζητήσεις είναι ιδιαίτερα παρεϊστικο: «Γεια σας, παιδιά! Βρήκα πάνω σε βράχο, σκαλιστό ήλιο με δεκατέσσερις ακτίνες... στη μέση έχει μια τρυπούλα... Βάζω και σχετική φωτογραφία στο site». Επιτόπου οι συνομιλητές σπεύδουν να δώσουν τις ερμηνείες τους, βοηθώντας το φιλαράκι- «ψαχτήρι» να βρει τον δρόμο του. 

Μπαίνω στην καφετέρια με ένα άγχος. Ο Π. είναι ΟΚ, σκέφτομαι. Αλλά στη φαντασία μου οι κυνηγοί θησαυρού μοιάζουν με σκοτεινούς τύπους που προσπαθούν να σου πουλήσουν κιτρινισμένους χάρτες σε κακόφημα μπαρ πειρατικών λιμανιών. Οι σκέψεις μου αναιρούνται αμέσως, καθώς γνωρίζω τα πρόσωπα πίσω από τα nicknames. Έχουν έρθει 20 μέλη από διάφορα μέρη της Ελλάδας, ηλικίας περίπου από 25 μέχρι 50 χρόνων, όλοι εργαζόμενοι, πολλοί με σπουδές, κάποιοι και με μεταπτυχιακά. Συνειδητοποιώ πως η χρυσοθηρία είναι αντρικό σπορ. 

«Εμείς οι άντρες έχουμε το κυνήγι στο DNA μας. Δύσκολο για μια γυναίκα να ασχοληθεί. Θέλει τσαγανό!», μου λέει ο Π. και σε λίγο τυχαίνει να συναντήσω μία από τις λίγες τέτοιες περιπτώσεις. Η Μ. έχει ιδιαίτερα καλά αποτελέσματα με την τεχνική της ραβδοσκοπίας και μαζί με τους υπόλοιπους συζητά για νέες πρακτικές και πρόσφατα ευρήματα. Ακούω προσεκτικά τις εμπειρίες όλων -κάτι ανάμεσα σε Indiana Jones και Survivor-, χωρίς να λείπουν όμως και οι αναφορές που θυμίζουν φυσιολατρικές εκδρομές με μπάρμπεκιου στο ύπαιθρο. Ξαφνικά δύο χρυσοθήρες εμφανίζονται με μία τούρτα και ο Ι. Μπαϊμπάκης, δημιουργός της ιστοσελίδας και συγγραφέας, σβήνει χαρούμενος το κερί με τον αριθμό 6! 

Ζουν ανάμεσά μας 

«Εσκαψαν πάλι για θησαυρό, στα Ισώματα, δίπλα στον Αϊ-Γιώργη», κάνει θεαματική είσοδο με την είδηση ένας χωριανός σε καφενείο της Ευρυτανίας. Ολοι έχουν μια ιστορία να διηγηθούν... για τον βοσκό παππού που είδε να θάβουν τενεκέδες με λίρες, για την αντάρτισσα γιαγιά που έκρυψε η ίδια, για τον φίλο του φίλου που ξαφνικά βρέθηκε με πολυκατοικίες και πολυτελή αυτοκίνητα, αλλά και για τον μακρινό συγγενή που αγόρασε χάρτη θησαυρού και ξόδεψε μια περιουσία ψάχνοντας μάταια... 

«Ανεπίσημα στοιχεία δείχνουν πως τουλάχιστον 600.000-1.000.000 Ελληνες ψάχνουν ενεργά», λέει ο κ. Γ. Τσούκαλης, ιδιωτικός ερευνητής και πρόεδρος συλλόγου για την καταπολέμηση της αρχαιοκαπηλίας. Η άποψη του συγγραφέα κ. Μπαϊμπάκη, έπειτα από χρόνια έρευνας για τη χρυσοθηρία, είναι πιο πληθωρική: «Υπολόγισε τον πληθυσμό της Ελλάδας, βγάλε γυναίκες, παππούδες και παιδιά και διαίρεσε διά δύο. Ολοι αυτοί ψάχνουν τους χαμένους θησαυρούς, ανεξαρτήτως κοινωνικού ή οικονομικού επιπέδου». 

Δημοφιλείς περιοχές αναζήτησης είναι η Ηπειρος, η Βόρεια Ελλάδα, ο Κόζιακας Τρικάλων, αλλά και η Πελοπόννησος. Εντός Αττικής, τα Μεσόγεια και η Πάρνηθα. Λιγότερο τα νησιά, «όπου πειρατές έκρυβαν σε δύσκολα μέρη τους θησαυρούς στήνοντας άγριες παγίδες», περιγράφει ο Π. Στην πολύπαθη Ελλάδα με τους ποικίλους κατακτητές οι χαμένοι θησαυροί που αναζητούν οι χρυσοθήρες είναι ουκ ολίγοι. 

Ο πολυσυζητημένος θησαυρός του Γερμανού αξιωματούχου Μέρτεν που απέσπασε περιουσίες από τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης. Οι θησαυροί του Βαλσάμ Βοεβόδα που αναζητούνται στην ευρύτερη περιοχή της Κομοτηνής, σε Τουρκία και Βουλγαρία. Τα λάφυρα του πειρατή Γάντζου ή Σούσουρα, κρυμμένα από τη Σαμοθράκη μέχρι την Κρήτη. Το χρυσό ραβδί του Ασκληπιού, αλλά και οι πολύτιμοι πάπυροι της Αλεξάνδρειας. Ο στόχος πάντως με τις μεγαλύτερες πιθανότητες ανεύρεσης παραμένουν τα τενεκεδάκια με τις χρυσές λίρες που έριχναν από αεροπλάνα οι Εγγλέζοι σύμμαχοι, για να βοηθήσουν τους αντάρτες. Κάποιες καταναλώνονταν για όπλα και φάρμακα, κάποιες κρύβονταν, συχνά παγιδευμένες με εκρηκτικά. 

 

Όσο ζω... σκάβω! 

 Η προετοιμασία είναι το ήμισυ του παντός, όπως μας εξηγεί ο Π. «Πρέπει να αξιολογήσεις την αρχική πληροφορία και τον πληροφοριοδότη. Πρόκειται για ζωντανή μαρτυρία; Ανταποκρίνονται τα μέρη που περιγράφει ο χάρτης στην πραγματικότητα;». Η γνησιότητα είναι κρίσιμο θέμα, μια και το παραεμπόριο χαρτών ανθεί. 
Ο κ. Τσούκαλης θυμάται: «Τη δεκαετία '80-'90, ιδιαίτερα στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, οι πλαστοί χάρτες έκαναν θραύση. Επιτήδειοι πλησίαζαν Ελληνες εκδρομείς και πουλούσαν με τη δικαιολογία ότι οι ίδιοι δεν μπορούν να βγουν εκτός. Από πελάτη μου είχαν αποσπάσει τότε 5.000.000 δραχμές». Αραγε πώς δείχνουν πειστικοί οι πλαστοί χάρτες; «Σχεδιάζουν σε χαρτί, το διπλώνουν 2-3 φορές και στις άκρες ρίχνουν λικέρ. Μόλις το σιδερώσουν, κιτρινίζει και καίγεται στις άκρες, δείχνοντας παλιό». 

Πιο πρόσφατη περίπτωση αναφέρει ο κ. Γ. Γληγόρης, προϊστάμενος Δίωξης Αρχαιοκαπηλίας Αττικής. «Εχουμε πληροφορία για πολιτικό μηχανικό που άφησε το επάγγελμά του και κάνει εμπόριο πλαστών χαρτών, μια και αποφέρει περισσότερα». Πηγή πληροφόρησης αποτελούν και τα οδοιπορικά που κυκλοφορούν ανεπίσημα. «Κάποιες φορές είναι πολύ ξεκάθαρα, για να είναι αληθινά. Πρέπει να παρατηρήσεις προσεκτικά τα γράμματα και μόνο σε πρωτότυπα κείμενα, για να αποκωδικοποιήσεις το νόημα», επισημαίνει ο κ. Μπαϊμπάκης. 

Φήμες μιλούν και για τα λιγοστά εν ζωή μέλη της λεγόμενης Σχολής Απόκρυψης και Φανέρωσης. Στη Σχολή αυτή, όσοι δεν κατάφερναν να κρύψουν επιτυχώς πολεμοφόδια και λίρες το πλήρωναν με αίμα. Ακόμα και τώρα οι άνθρωποι αυτοί, αν και ηλικιωμένοι, δύσκολα «σπάνε» τον όρκο σιωπής τους. Με τη βοήθεια του χάρτη οι χρυσοθήρες φτάνουν στην πολυπόθητη περιοχή, η αναζήτηση όμως δεν τελειώνει έτσι εύκολα. Σειρά έχει η ερμηνεία των σημαδιών... 

«Το ίδιο σημάδι έχει διαφορετικές ερμηνείες ανά διαφορετικές χρονικές περιόδους ή ανά ομάδα. Για τους κομιτατζήδες η καρδιά σήμαινε απόκρυψη με μαύρη μαγεία και πρέπει να δώσεις σε περιττό αριθμό ατόμων ένα τμήμα του θησαυρού, για να την αποφύγεις. Για τους αντάρτες η καρδιά παρέπεμπε σε μυστική αποθήκη υλικού. Αν δίπλα έχει σταυρό, τότε σημαίνει και χρηματική απόκρυψη», αναλύει ο κ. Μπαϊμπάκης. 

Η ώρα των ανιχνευτών! 

 "Πλουτίστε!» είναι το σύνθημα στο μαγαζί του κ. Αγγ. Γαβαλά στο Μοσχάτο. Από το 1979, που ασχολείται με το εμπόριο ανιχνευτών μετάλλων,"έχει δει ακόμα και παπάδες να διαβαίνουν το κατώφλι, για να αγοράσουν ! Δείχνει τα όργανα αναζήτησης. «Δύο είναι οι βασικές κατηγορίες. Αφενός οι ανιχνευτές μετάλλων τοπικού εντοπισμού, τους οποίους κρατάμε στο χέρι και σαρώνουμε το έδαφος, παίρνοντας σήματα από το μηχάνημα. Αφετέρου οι ανιχνευτές μετάλλων αποστάσεως που εντοπίζουν ακτινοβολίες σε μεγάλες αποστάσεις, όπως η ραβδοσκοπία». 
Τονίζει πως η αγορά του σωστού ανιχνευτή εξαρτάται από το έδαφος και το βάθος έρευνας, ενώ συνιστά ένα «πάντρεμα» των δύο κατηγοριών για καλύτερα αποτελέσματα. «Μερικοί ζητούν μηχάνημα που να φωτογραφίζει το εσωτερικό του εδάφους! Είναι κάτι σαν το τέρας του Λοχ Νες στη χρυσοθηρία» και συμπληρώνει πως επιτήδειοι σκαρφίζονται την ύπαρξη τέτοιου μηχανήματος, λέγοντας πως οι φωτογραφίες εμφανίζονται στα γραφεία της NASA!

Τα απλά ψηφιακά μηχανήματα ξεκινούν από 400, ενώ μία καλή λύση είναι οι προγραμματιζόμενοι ανιχνευτές, γύρω στα 1.500. Κάποιοι πάντως επενδύουν μέχρι και 50.000 σε γεωφυσικά μηχανήματα που εμπιστεύεται η επιστημονική κοινότητα ή προσλαμβάνουν με μηνιαίο μισθό γεωλόγους ή φυσικούς για πιο... έγκυρα αποτελέσματα. 

Για να ξεκινήσει κάποιος να ψάξει, είναι απαραίτητη η αίτηση στην Κτηματική Δημοσίου και η κατάθεση τοπογραφικού με την ευρύτερη περιοχή αναζήτησης. Πάντοτε απαιτείται η σύμφωνη γνώμη της Εφορείας Αρχαιοτήτων, ανάλογα με την περίπτωση και του Δασαρχείου, ενώ παραβρίσκεται και η αστυνομία. Αν ο πολυπόθητος θησαυρός βρεθεί, ο κυνηγός θησαυρού και το κράτος μοιράζονται την εκτιμηθείσα αξία του. Αν βρεθούν αρχαία, η ανασκαφή σταματάει επιτόπου. «Υπήρξαν χρυσές εποχές, 60-70, που έβρισκαν. Τώρα πια δεν υπάρχει τίποτα, μόνο συντηρούνται μύθοι», επισημαίνει ο κ. Γληγόρης, αποτρέποντας τους απανταχού χρυσοθήρες να ψάχνουν παράνομα. 

Τζογαδόροι η χομπίστες; 

Πριν από κάποιες δεκαετίες ένας νεαρός αγρότης στη Βόρεια Ελλάδα «σκόνταψε» πάνω σε χρυσές λίρες και πάπυρους. Η λύση για την ερμηνεία των παπύρων βρισκόταν στο Άγιον Όρος, όπου ο ίδιος μόνασε για δεκαπέντε χρόνια, προκειμένου να πετύχει τον στόχο του. Τελικά ασπάστηκε μία νέα στάση ζωής και δεν αναζήτησε ποτέ τις αποκρύψεις. Τέλη Οκτώβρη του 2006 ένας 45χρονος χρυσοθήρας έχασε τη ζωή του όταν καταπλακώθηκε από τόνους χωμάτων σε χωριό των Σερρών. Έσκαβε λαγούμι για να βρει λίρες. Η γραμμή ανάμεσα στο χόμπι του Σαββατοκύριακου και στην εξάρτηση είναι λεπτή... 

«Αρκετοί ζουν σε έναν χρυσοθηρικό μεσαίωνα, όμως η νέα γενιά έχει αναπτύξει μία ηθική. Υπάρχουν οι χρυσοθήρες του καφενείου, οι οποίοι δεν έχουν αφήσει ιερό άσκαφτο. Σπάνε τα σημάδια, για να μην τους φάει άλλος τα λεφτά, και τελικά καταστρέφουν, εκτός από τα μνημεία, και τους κρίκους της αλυσίδας προς τον στόχο. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που σέβονται και το περιβάλλον και την κληρονομιά του τόπου», πιστεύει ο κ. Μπαϊμπάκης, έχοντας γνωρίσει πολλούς χρυσοθήρες. 

Η εμπειρία του κ. Γληγόρη διαφέρει: «Μου θυμίζουν τους ναρκομανείς. Μόλις αφήσεις έξω ένα ψαχτήρι πάει αμέσως να ξαναψάξει». Αναρωτιέμαι για τη σχέση με την αρχαιοκαπηλία... «Λένε πως δεν ψάχνουν αρχαία. Οταν βρεις όμως το αγαλματάκι και ξέρεις ότι κάνει κάποια εκατομμύρια, σε γλυκαίνει. Πάνε να τα πουλήσουν και παρουσιάζομαι εγώ ως αγοραστής».

Αποχαιρετώντας τους χρυσοθήρες, σκέφτομαι πως έχουν φτιάξει ένα είδος κουλτούρας με δικές τους αξίες, λέξεις, συνήθειες. Παθιασμένοι ή νηφάλιοι, όλοι μας κυνηγάμε τον θησαυρό, όπως τον ορίζει ο καθένας... την είδηση, τις πωλήσεις, την καταξίωση, την ευτυχία ίσως... Στην είσοδο της καφετέριας τα φωτεινά λαμπάκια φαντάζουν χρυσά, σχηματίζοντας το όνομα Δέλεαρ...

Πηγή: ethnos.gr - Άρθρο της Δήμητρας Καρατώλου - 18/03/2006
https://coinsmania.gr/cms/viewtopic.php?f=86&t=2075
πηγή εικόνας εδώ :

Εσύ.... ! Απο την καταπλκτική Κατερίνα Λιόλιου και τον υπέροχο Μανώλη Καραντίνη ! ! !