Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου

 Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής: Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου

 

 

 

 

 

 

 

  

 Από τό βιβλίο: «Ὁ Βίος τῆς ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας», Ἱερόν Κελλίον Ἁγίου Νικολάου «Μπουραζέρη», Ἅγιον Ὄρος, 2010

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

Tώρα μὲ τὴν Χάριν της θὰ ὁμιλήσωμε περὶ τῆς ἐξόδου καὶ τῆς Μεταστάσεως αὐτῆς ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμον εἰς τὴν αἰώνιον Βασιλείαν τοῦ Υἱοῦ της. Εἶναι ὄντως φαιδρὰ καὶ χαρμόσυνος γιὰ τὴν ἀκοὴν τῶν φιλοθέων ἡ τοιαύτη διήγησις.

Ὅταν, λοιπόν, ὁ Χριστός, ὁ Θεός μας, εὐδόκησε νὰ μεταθέση τὴν παναγίαν καὶ πανάμωμον μητέρα του ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν εἰς τὴν Βασιλείαν του, προκειμένου νὰ λάβη τὸν ἄφθαρτον στέφανον τῶν ὑπερφυῶν ἀγώνων καὶ ἀρετῶν της, νὰ τὴν τοποθετήση θεομητροπρεπῶς «ἐκ δεξιῶν του, περιβεβλημένην μὲ πορφύραν καὶ πεποικιλμένην ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ» (Ψαλμ. μδ΄, 12) καὶ νὰ τὴν ἀνακηρύξη Βασίλισσαν πάντων τῶν κτισμάτων, ὁδηγῶν αὐτὴν εἰς τὸ...ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος καὶ ἐγκαθιστῶν εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια τῶν Ἁγίων, τῆς ἐγνωστοποίησε ἐκ τῶν προτέρων τὴν ἔνδοξον αὐτῆς μετάστασιν.

Ἀπέστειλε πάλιν εἰς αὐτὴν τὸν ἀρχάγγελον Γαβριὴλ γιὰ νὰ τῆς ἀναγγείλη τὴν ἔνδοξον ἐκδημίαν της, καθὼς ἄλλοτε τὴν θαυμαστὴν αὐτῆς σύλληψιν.

Τὴν ἐπεσκέφθη λοιπὸν ὁ ἀρχάγγελος καὶ τῆς ἐπέδωσε ἕνα κλάδον φοίνικος, σύμβολον τῆς νίκης, τὸ ὁποῖον εἶχε ἄλλοτε χρησιμοποιήσει ὁ λαὸς ὑποδεχόμενος εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸν Υἱόν της, τὸν νικητὴν τοῦ θανάτου καὶ ἐξολοθρευτὴν τοῦ Ἅδου.

Ὁμοίως καὶ τώρα ὁ Γαβριὴλ δίδει αὐτὸν τὸν κλάδον εἰς τὴν Παρθένον, ὡς σύμβολον τῆς νίκης κατὰ πάντων τῶν δεινῶν καὶ τῆς καταλύσεως τοῦ θανάτου, λέγοντας· «Ὁ Κύριος καὶ Υἱός σου σὲ προσκαλεῖ: Ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ ἔλθης πλησίον μου, ὦ καλὴ μῆτερ μου (Ἆσμ. ἀσμ. β΄, 10 καὶ 13).

Γιὰ τοῦτο μὲ ἀπέστειλε πάλι νὰ σοῦ ἀνακοινώσω, ὦ «εὐλογημένη ἐν γυναιξί», ὅτι σήμερα θὰ εὐφράνης, ὦ Κεχαριτωμένη, τὶς οὐράνιες στρατιὲς μὲ τὴν ἄνοδόν σου καὶ θὰ λαμπρύνης περισσότερον τὶς ψυχὲς τῶν ἁγίων, καθὼς ἔπλησες εὐφροσύνης τοὺς εὑρισκομένους εἰς τὴν γῆν. Ἀγάλλου καὶ σὺ μαζί τους καθὼς ἄλλοτε τὸ εἶχες φανερώσει, διότι ἀπὸ τώρα θὰ σὲ μακαρίζουν εἰς τοὺς αἰῶνας ὅλα τὰ λογικὰ κτίσματα, «πᾶσαι αἱ γενεαί». «Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ».

Οἱ προσευχὲς καὶ οἱ ἱκεσίες σου ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανόν, πρὸς τὸν Υἱόν σου, ὅθεν κατὰ τὸ αἴτημά σου σὲ προστάζει νὰ ἀφήσης τὸν κόσμον αὐτὸν καὶ νὰ ἀνέλθης εἰς τὰ οὐράνια σκηνώματα γιὰ νὰ εἶσαι αἰωνίως μαζί του, εἰς τὴν ἀληθινὴν καὶ αἰωνίαν ζωήν».

Καθὼς ἤκουσε ἡ ἁγία Θεοτόκος τοὺς λόγους τούτους ἐπλήσθη χαρᾶς καὶ ἔδωσε εἰς τὸν ἄγγελον τὴν ἰδίαν, ὅπως καὶ παλαιά, ἀπόκρισιν: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι —καὶ τώρα— κατὰ τὸ ρῆμα σου⋅ καὶ ἀπῆλθεν ἀπ’ αὐτῆς ὁ ἄγγελος» (Λουκ. α΄, 38).

Τότε ἡ ὑπερευλογημένη καὶ ἔνδοξος Θεοτόκος Μαρία ἠγέρθη καὶ ἀγαλλομένη ἐπορεύθη εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν γιὰ νὰ ἀπευθύνη πρὸς τὸν Κύριον ἐν ἡσυχίᾳ τὶς εὐχαριστίες καὶ τὰ αἰτήματά της γι’ αὐτὴν τὴν ἰδίαν καὶ γιὰ τὸν κόσμον ὅλον.

Ὅταν ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος, ὕψωσε τὰ χέρια καὶ προσέφερε τὴν λογικὴν λατρείαν εἰς τὸν Υἱόν της, τὶς δεήσεις καὶ τὶς εὐχαριστίες της. Συνέβη τότε ἕνα μέγα θαῦμα, τὸ ὁποῖον γνωρίζουν ἐκεῖνοι ποὺ ἠξιώθησαν τῆς τοιαύτης ἐμπειρίας καὶ δι’ αὐτῶν ἔφθασε ἕως ἐμᾶς.Ἐνῷ, δηλαδή, προσηύχετο καὶ παρακαλοῦσε τὸν Κύριον μέσα εἰς μίαν πραγματικὴν μυσταγωγίαν, ὅλα τὰ ἐκεῖ εὑρισκόμενα δένδρα ἔκλιναν πρὸς τὴν γῆν καὶ τὴν προσεκύνησαν. Ὅταν ἐτελείωσε τὴν ἱκεσίαν καὶ τὴν εὐχαριστίαν της, πλημμυρισμένη ὅλη ἀπὸ Θεὸν ἐπέστρεψε εἰς τὴν Σιών.

Εὐθὺς ἀμέσως ὁ Κύριος ἀπέστειλε ἐπὶ νεφέλης τὸν εὐαγγελιστὴν καὶ Θεολόγον Ἰωάννην, καθ’ ὅτι ἡ ἁγία Παρθένος εἶχε μεγάλην ἐπιθυμίαν νὰ τὸν ἰδῆ, δεδομένου ὅτι ὁ Κύριος τοὺς εἶχε συνδέσει δι’ υἱοθεσίας. Ἡ ἐξ ὅλων τῶν γυναικῶν ὑπερευλογημένη καθὼς τὸν εἶδε ἐχάρη ἀκόμη περισσότερον καὶ ἐζήτησε νὰ προσευχηθοῦν.

Μετὰ τὴν εὐχὴν ἡ ἁγία καὶ ἀειπάρθενος Βασίλισσα ἀνεκοίνωσε εἰς τὸν Ἰωάννην καὶ εἰς τὶς ἐκεῖ παρευρισκόμενες παρθένους τὸ νέον μήνυμα τοῦ ἀρχαγγέλου ποὺ ἀφοροῦσε τὴν μετάθεσίν της καὶ τοὺς ἔδειξε τὸν κλάδον τοῦ φοίνικος τὸν ὁποῖον παρέλαβε ἀπὸ αὐτόν.

Παρήγγειλε νὰ ἑτοιμάσουν τὸν οἶκον της, νὰ ἀνάψουν λαμπάδες καὶ νὰ θυμιάσουν, διότι τὸν εἶχε ἤδη διακοσμήσει ὡς ἄλλον νυμφικὸν θάλαμον εἰς τὸν ὁποῖον θὰ ὑπεδέχετο τὸν ἀθάνατον Νυμφίον, τὸν παντευλόγητον Υἱόν της, τὸν ὁποῖον προσδοκοῦσε μὲ μίαν ἀκατάσχετον ἐλπίδα. Ὅταν ὅλα ἐτακτοποιήθησαν, ἐγνωστοποίησε εἰς τοὺς συνοδοὺς καὶ τοὺς γνωστούς της τὸ ἐπικείμενον μυστήριον τῆς Μεταστάσεώς της καὶ ἐκεῖνοι ἀμέσως τὴν περιεκύκλωσαν κλαίοντας καὶ θρηνώντας γιὰ τὸν ἀποχωρισμόν τους, καθ’ ὅτι μετὰ Θεὸν αὐτὴν εἶχαν ἐλπίδα καὶ βοήθειαν.

Ἡ ἀδελφή τους ὅμως, ἡ Θεομήτωρ καὶ Βασίλισσα, τοὺς παρηγοροῦσε ἕναν ἕναν χωριστὰ καὶ ὅλους μαζὶ καὶ τοὺς ἀπηύθηνε ἕνα συγκινητικὸν χαιρετισμὸν λέγουσα: «Χαίρετε, τέκνα μου εὐλογημένα καὶ μὴ κάμετε τὴν μετάστασίν μου ἀφορμὴν θρήνου, ἀλλὰ πλησθῆτε ἀγαλλιάσεως, διότι ἔρχεται ἡ αἰώνιος εὐφροσύνη, ὁ Κύριός μου καὶ Υἱός μου καὶ ἡ Χάρις καὶ τὸ ἔλεός του θὰ εἶναι πάντοτε μαζί σας».

Ἐκοίταξε ἔπειτα τὸν εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην καὶ τοῦ εἶπε νὰ δώση τὴν ἐσθῆτα καὶ τὸ μαφόριόν της εἰς τὶς δύο χῆρες οἱ ὁποῖες τὴν ὑπηρετοῦσαν. Ἐν συνεχείᾳ τοὺς ἐφανέρωσε τὰ μυστήρια τῆς ἐκδημίας της καὶ τῆς ἐπ’ εὐκαιρίᾳ αὐτῆς θείας ἐπισκέψεως, καθὼς καὶ τὴν σημασίαν τοῦ κάθε γεγονότος. Ἔπειτα ἐκανόνισε τὰ τῆς κηδείας καὶ τοὺς παρήγγειλε πὼς νὰ τὴν μυρώσουν καθὼς καὶ ποῦ νὰ θάψουν τὸ πανάσπιλον σῶμα της.

Μετὰ ταῦτα ἡ ἔνδοξος Θεομήτωρ ἀνεκλίθη εἰς ἕνα κράββατον, τὴν κλίνην ἐκείνην τὴν ὁποίαν καθ’ ἑκάστην νύκτα ἔλουζε μὲ τὰ δάκρυα τῶν ὀφθαλμῶν της ἀπὸ ἀγάπην πρὸς τὸν Υἱόν της Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τὴν ἐλάμπρυνε μὲ τὶς προσευχὲς καὶ τὶς δεήσεις αὐτῆς. Κατόπιν ἐζήτησε καὶ πάλιν νὰ ἀνάψουν τὶς λαμπάδες. Οἱ δὲ ἐκεῖ συγκεντρωμένοι πιστοί, αἰσθανόμενοι ὅτι ἐγγίζει ἡ ὥρα τῆς ἐκδημίας τῆς μητρὸς αὐτῶν Παναγίας Παρθένου, ἐξέσπασαν εἰς λυγμούς.

Ἔπεσαν εἰς τὸ ἔδαφος καὶ τὴν ἱκέτευαν νὰ μὴ τοὺς ἀφήση ὀρφανούς. Ἐὰν ὅμως ἦταν ἀναπόφευκτος ἡ ἀναχώρησίς της ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν, νὰ τοὺς συνοδεύη εἰς τὸ ἑξῆς μὲ τὴν Χάριν καὶ τὶς πρεσβεῖες της. Ἡ ἁγία Θεοτόκος ἤνοιξε τότε τὸ ἀμόλυντον καὶ καθαρώτατον στόμα της καὶ τοὺς εἶπε: «Ἡ εὐδοκία τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ μου ἐπ’ ἐμέ⋅ «οὗτός μου Θεὸς καὶ δοξάσω αὐτόν⋅Θεὸς τοῦ Πατρός μου καὶ ὑψώσω αὐτόν» ( Ἐξοδ. ιε΄, 2). Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου, ὁ ὁποῖος κατὰ σάρκα ἐγεννήθη ἀπὸ ἐμέ, ὅμως πατὴρ αὐτοῦ εἶναι ὁ Θεός, ὁ καὶ τῆς μητρὸς αὐτοῦ δημιουργός. Γιὰ τοῦτο ποθῶ νὰ πορευθῶ πρὸς αὐτόν, ὁ ὁποῖος χορηγεῖ εἰς πάντας τὸ εἶναι καὶ τὴν ζωήν.

Παρ’ ὅλον δὲ ποὺ θὰ ὑπάγω ἐκεῖ πλησίον του, δὲν θὰ παύσω νὰ παρακαλῶ καὶ νὰ πρεσβεύω ὑπὲρ ὑμῶν καὶ ὑπὲρ πάντων τῶν χριστιανῶν καὶ τοῦ κόσμου παντός, οὕτως ὥστε ὁ φιλάνθρωπος Κτίστης, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός του, νὰ εὐσπλαγχνίζεται ὅλους τοὺς πιστούς, νὰ τοὺς ἐνισχύη καὶ νὰ τοὺς καθοδηγῆ εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀληθινῆς ζωῆς· νὰ μεταστρέφη τοὺς ἀπίστους καὶ νὰ τοὺς συμπεριλάβη ὅλους εἰς μίαν ποίμνην ( Ἰωάν., ι΄16), καθ’ ὅτι ὡς καλὸς Ποιμὴν ἔδωσε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ὑπὲρ τῶν προβάτων του, γνωρίζει δὲ τὰ ἰδικά του καὶ ἀναγνωρίζεται ἀπὸ αὐτά».

Καὶ καθὼς ἡ ὑπερευλογημένη μήτηρ τοῦ Χριστοῦ τοιουτοτρόπως ὡμιλοῦσε καὶ συγχρόνως τοὺς εὐλογοῦσε, ἠκούσθη αἴφνης δυνατὴ βροντὴ καὶ ἐνεφανίσθη μία νεφέλη φερομένη ἀπὸ γαλήνιαν αὔρα. Ἀπὸ τὴν μεγαλειώδη αὐτὴν νεφέλην, ἤρχισαν νὰ πίπτουν εἰς τὴν γῆν ὡς σταγόνες μυριπνόου δρόσου οἱ ἅγιοι ἔνδοξοι μαθηταὶ καὶ Ἀπόστολοι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, συνερχόμενοι «ἐπὶ τὸ αὐτό» ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης εἰς τὴν αὐλὴν τῆς Παναγίας Παρθένου καὶ Θεοτόκου Μαρίας. Ἀμέσως ὁ εὐαγγελιστὴς καὶ Θεολόγος Ἰωάννης, ἀφοῦ τοὺς ὑπεδέχθη καὶ ἤρεμα τοὺς ἐχαιρέτισε, τοὺς ὡδήγησε ἐνώπιον τῆς ὑπεραγίας καὶ μακαρίας Παρθένου.

Δὲν ἦλθαν μόνον οἱ δώδεκα, ἀλλὰ καὶ ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς πολυάριθμους μαθητάς των οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπιλεγῆ καὶ ἀξιωθῆ τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς, ὅπως μᾶς τὸ δηλώνει ὁ μέγας Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης εἰς τὴν πρὸς Τιμόθεον ἐπιστολήν του.

Λέγει, δηλαδή, ὅτι αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Διονύσιος μαζὶ μὲ τὸν Τιμόθεον, τὸν Ἱερόθεον καὶ ἄλλους ὁμοψύχους των ἔφθασαν ἐκεῖ μὲ τοὺς Ἀποστόλους γιὰ τὴν ἐκδημίαν τῆς Βασιλίσσης. Εἰσῆλθαν, λοιπόν, καὶ παρέστησαν ἐνώπιόν της καὶ τὴν προσεκύνησαν μετὰ δέους καὶ ἄκρας εὐλαβείας. Ἡ δὲ μακαρία καὶ Παναγία Παρθένος τοὺς εὐλόγησε καὶ τοὺς ἀνήγγειλε τὴν ἀναχώρησίν της ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν.

Τοὺς διηγήθη ἐπίσης περὶ τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῆς κοιμήσεώς της ἐκ μέρους τοῦ ἀρχαγγέλου, καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔδειξε τὸ ἐπινίκιον σύμβολον τῆς Μεταστάσεώς της, τὸν κλάδον δηλαδὴ τοῦ φοίνικος τὸν ὁποῖον τῆς ἔδωσε ὁ ἀρχηγὸς τῶν ἀγγέλων, τοὺς ἐπαρηγόρησε καὶ πάλι τοὺς εὐλόγησε, ἐνισχύουσα καὶ στηρίζουσα αὐτοὺς εἰς τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος.

Ἀπεχαιρέτισε τὸν Πέτρον καὶ τὸν Παῦλον καθὼς καὶ ὅλους τοὺς λοιπούς, λέγοντας πρὸς αὐτούς: «Χαίρετε τέκνα, φίλοι καὶ μαθηταὶ τοῦ υἱοῦ καὶ Θεοῦ μου. Εἶσθε μακάριοι, ποὺ ἔχετε κριθῆ ἄξιοι νὰ γίνετε μαθηταὶ τοῦ εὐλογητοῦ καὶ ἐνδόξου Κυρίου καὶ Δεσπότου, ὁ ὁποῖος σᾶς ἐνεπιστεύθη τὴν διακονίαν τοιούτων μεγίστων μυστηρίων καὶ σᾶς ἐξέλεξε συμμετόχους τῶν διωγμῶν καὶ τῶν Παθῶν αὐτοῦ, γιὰ νὰ σᾶς ἀξιώση νὰ γίνετε κοινωνοὶ καὶ τῆς δόξης καὶ Βασιλείας του ὅπως σᾶς τὸ ὑπεσχέθη καὶ τὸ οἰκονόμησε ὁ ἴδιος, ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης».

Τοὺς ἐξέθεσε δὲ μίαν τοιαύτην εὐλογημένην διδασκαλίαν ἀνάλογον τοῦ ὕψους τῆς δόξης της καὶ ἀφοῦ ὥρισε τὶς τελευταῖες λεπτομέρειες σχετικῶς μὲ τὴν κηδείαν καὶ τὴν ταφήν της, ὕψωσε τὰ χέρια εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἤρχισε νὰ εὐχαριστῆ τὸν Κύριον ὡς ἑξῆς:

»Εὐλογῶ σε, τὸν Βασιλέα τοῦ παντὸς καὶ μονογενῆ Υἱὸν τοῦ ἀνάρχου Πατρός, τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, διότι εὐδόκησες, εὐαρεστῶν τὸν Πατέρα δι’ ἄφατον φιλανθρωπίαν νὰ σαρκωθῆς ἀπὸ ἐμὲ τὴν δούλην σου μὲ τὴν συνδρομὴν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

»Εὐλογῶ σε, τὸν χορηγὸν κάθε εὐλογίας καὶ φωτοπάροχον, τὸν αἴτιον παντὸς ἀγαθοῦ καὶ εἰρηνάρχην, ποὺ μᾶς ἐχάρισες τὴν ἐπίγνωσίν σου καὶ τοῦ ἀνάρχου Πατρὸς καὶ τοῦ συναϊδίου καὶ ζωοποιοῦ Πνεύματος.

»Εὐλογῶ σε, γιὰ τὸ ὅτι εὐηρεστήθης νὰ κατοικήσης εἰς τὴν κοιλίαν μου ἀνεκλαλήτως.

»Εὐλογῶ σε, διότι ἠγάπησες τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, μέχρι τοῦ σημείου νὰ ὑπομείνης πρὸς χάριν μας τὸν Σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον, καὶ μὲ τὴν Ἀνάστασίν σου νὰ ἀναστήσης τὴν φύ- σιν μας ἀπὸ τὰ ἔγκατα τοῦ Ἅδου, νὰ τὴν ἀναβιβάσης εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ νὰ τὴν δοξάσης μὲ δόξαν ἀσύλληπτον.

»Εὐλογῶ σε καὶ μεγαλύνω τοὺς λόγους σου, τοὺς ὁποίους μᾶς παρέδωσες ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ καὶ πιστεύω εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν ὅλων τῶν πρὸς ἐμὲ ἐπαγγελιῶν σου».

Ὅταν ἡ ἁγία καὶ ὑπερευλογημένη Θεοτόκος ἐτελείωσε τὸν αἶνον καὶ τὴν προσευχήν της, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, κινούμενοι ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἤρχισαν νὰ ὁμιλοῦν, νὰ ἀνυμνοῦν καὶ νὰ δοξολογοῦν, ὁ καθεὶς ἀναλόγως τῆς ἱκανότητός του καὶ τοῦ θείου φωτισμοῦ.

Ἐγκωμίασαν καὶ ἀνύμνησαν τὴν ἀπροσμέτρητον γενναιοδωρίαν τῆς θείας κυριαρχίας καὶ μὲ τὴν θαυμαστὴν θεολογίαν τους εὔφραναν τὴν καρδίαν τῆς ὑπερενδόξου Θεομήτορος, καθώς μᾶς παρέδωσε ὁ προαναφερθεὶς ἅγιος Διονύσιος εἰς τὸ κεφάλαιον ὅπου καταδεικνύει τὴν δύναμιν τῶν εὐχῶν καὶ τῆς θεολογίας ποὺ ἐξέφρασε πανευλαβῶς ὁ μακάριος Ἱερόθεος [Εἰς τὸ Περὶ θείων ὀνομάτων: «Τίς ἡ τῆς εὐχῆς δύναμις καὶ περὶ τοῦ μακαρίου Ἱεροθέου καὶ περὶ εὐλαβεί- ας καὶ συγγραφῆς θεολογικῆς», Ρ.G. 3, 681D].

Συγκεκριμένα, εἰς τὸ οἰκεῖον κεφάλαιον τοῦ λόγου του πρὸς τὸν Τιμόθεον, ἀναφέρει περὶ τῆς συναθροίσεως τῶν ἁγίων Ἀποστόλων κατὰ τὴν ἐκδημίαν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, καθὼς καὶ περὶ τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖον ὁ καθείς, ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, διετράνωσε διὰ λόγων αἰνέσεως τὴν δόξαν τῆς ἀπειροδυνάμου θείας ἐξουσίας καὶ τὴν φιλανθρωπίαν τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εὐδόκησε νὰ κατέλθη εἰς τὴν γῆν χωρὶς νὰ χωρισθῆ ἀπὸ τοὺς πατρικοὺς κόλπους καὶ νὰ σαρκωθῆ ἀπὸ τὴν πανάμωμον Παρθένον.

Ἔκλινε τοὺς οὐρανοὺς καὶ κατέβη, ἐπειδὴ ηὗρε τὴν Παναγίαν καὶ ὑπερένδοξον Μαριὰμ ὑπήκοον καὶ ὑψηλοτέραν πάσης τῆς κτίσεως· εὐδόκησε νὰ κατοικήση ἐντός της, ἐνεδύθη ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ τοιουτοτρόπως ἠλέησε καὶ ἔσωσε τὸ ἀνθρώπινον γένος μὲ τὴν μεγαλειώδη καὶ ἀνέκφραστον Οἰκονομίαν του καὶ τὸ ἐδόξασε, πλουτίζων αὐτὸ μὲ τὴν Χάριν του ἕνεκα τῆς ἀνυπερβλήτου εὐσπλαγχνίας καὶ μακροθυμίας του.

Μετὰ ταῦτα ἡ ἁγία Παρθένος τοὺς εὐλόγησε γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰν καὶ ἡ καρδία της ἐπλήσθη θείας παρηγορίας. Καὶ ἰδού, ἔλαβε χώραν ἡ μεγαλειώδης καὶ θαυμαστὴ ἄφιξις Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ καὶ Θεοῦ αὐτῆς, συνοδευομένου ἀπὸ ἀναρίθμητες στρατιὲς ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων, καθὼς καὶ ἀπὸ ἄλλα τάγματα, Σεραφίμ, Χερουβὶμ καὶ Θρόνους⋅ ὅλοι οἱ ἄγγελοι παρίσταντο ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μετὰ φόβου, καθ’ ὅσον «ὅπου βασιλέως παρουσία, καὶ ἡ τάξις παραγίγνεται».

Ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος ἐγνώριζε ὅλα αὐτὰ ἐκ τῶν προτέρων, τὰ προσδοκοῦσε μὲ ἀκράδαντον ἐλπίδα· γιὰ τοῦτο ἔλεγε: «πιστεύω ὅτι ὅλες οἱ πρὸς ἐμὲ ὑποσχέσεις σου θὰ πραγματοποιηθοῦν».

Ἀκολούθως εἶδαν καὶ οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἐμφανῶς, εἶδαν ἔκπληκτοι τὴν θεϊκήν του δόξαν, ὁ καθεὶς βέβαια ἀναλόγως τῆς δυνατότητος αὐτοῦ. Ἡ παροῦσα ἔλευσις τοῦ Κυρίου ἦταν μεγαλοπρεπεστέρα καὶ φοβερωτέρα τῆς πρώτης, καθ’ ὅτι τώρα ἐνεφανίσθη λαμπρότερος τῆς ἀστραπῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐπὶ τοῦ Θαβὼρ Μεταμορφώσεώς του, εἰς τὴν ὁποίαν δὲν ἔδειξε παρὰ τὴν φυσικήν του δόξαν, διότι μετὰ τὴν Ἀνάληψιν ὁ Χριστὸς εἶναι ἀπρόσιτος καὶ ἀόρατος.

Ἐνώπιον τοιούτου μυστηρίου «οἱ μαθηταὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα, γενόμενοι ὡσεὶ νεκροί» (Ματθ. ιε΄, 6). Τότε ὁ Κύριος τοὺς εἶπε: «Εἰρήνη ὑμῖν», ὅπως παλαιά, ὅταν «εἰσῆλθε τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων» ( Ἰωάν. κ΄, 21, 19) εἰς τὸν ἴδιον αὐτὸν οἶκον τοῦ Ἰωάννου.

Κάτι παρόμοιον συνέβη καὶ τώρα, εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς μητρὸς τοῦ Ἀναστάντος. Ὅταν οἱ Ἀπόστολοι ἤκουσαν τὴν γλυκυτάτην καὶ παμπόθητον φωνὴν αὐτοῦ, ἀνεζωογονήθησαν καὶ ἐνισχύθησαν ψυχικῶς καὶ σωματικῶς καὶ ἔμειναν νὰ θεωροῦν μὲ δέος τὸ ὑπέρλαμπρον κάλλος καὶ τὴν Θείαν αἴγλην τοῦ Προσώπου του.

Ὡς ἐκ τούτου, ἡ παναγία καὶ ἄμωμος καὶ εὐλογημένη Θεοτόκος ἐπλήσθη χαρᾶς καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῆς κατηυγάσθη μὲ θείαν φωτοφάνειαν. Ἀλλὰ καὶ ἐκείνη, βλέπουσα μετ’ εὐλάβειας καὶ φόβου τὴν δόξαν καὶ τὴν λαμπρότητα ποὺ ἀκτινοβολοῦσε ὁ υἱὸς καὶ Βασιλεύς της Ἰησοῦς Χριστός, ἐμεγάλυνε ἀκόμη περισσότερον τὴν θεότητά του καὶ προσηύχετο ὑπὲρ τῶν Ἀποστόλων καὶ πάντων τῶν παρόντων.

Τὶς ὕστατες αὐτὲς στιγμὲς ἐμεσίτευσε ὑπὲρ τῶν ἁπανταχοῦ εὑρισκομένων πιστῶν, παρεκάλεσε ὑπὲρ τοῦ κόσμου παντὸς καὶ ὑπὲρ πάσης ψυχῆς ἐπικαλουμένης τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, ἐζήτησε δὲ ὅπου μνημονεύονται τὰ δύο αὐτὰ ὀνόματα νὰ ἐκχέεται πλούσια ἡ θεία εὐλογία.

Τότε ἡ ἁγία Παρθένος Μαρία κοιτάζοντας καὶ πάλιν πρὸς τὸν Υἱόν της τὸν ἀντίκρυσε μὲ δόξαν τοιαύτην ὥστε οὐδεμία γλώσσα ἀνθρωπίνη νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὴν ἐκφράση. Καὶ εἶπεν: «Εὐλόγησόν με, Κύριε, μὲ τὴν δεξιάν σου καὶ εὐλόγησον ὅλους ὅσους σὲ δοξάζουν καὶ μνημονεύουν τὸ ὄνομά μου κάθε φορὰν ποὺ προσφέρουν εἰς σὲ τὴν προσευχὴν καὶ δέησίν των».

Ὁ Κύριος τότε ἐξέτεινε τὴν δεξιάν του, εὐλόγησε τὴν μητέρα του καὶ τῆς εἶπε: «Μακαρία σύ, ἀγαλλιάσθω ἡ καρδία σου Μαρία, εὐλογημένη ἐν γυναιξί, διότι τὸ πλήρωμα τῆς Χάριτος καὶ ὅλες οἱ δωρεὲς σοῦ ἐδόθησαν ἀπὸ τὸν Πατέρα μου τὸν οὐράνιον· καὶ κάθε ψυχὴ ἡ ὁποία θὰ ἐπικαλεῖται τὸ ὄνομά μου μετ’ εὐλαβείας δὲν θὰ παραβλεφθῆ ἀλλὰ θὰ εὕρη ἔλεος καὶ παρηγορίαν εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν καὶ εἰς τὸν μέλλοντα αἰῶνα.

Σὺ δέ, πορεύου ἐν εἰρήνῃ καὶ χαρᾷ εἰς τὰ αἰώνια σκηνώματα, εἰς τοὺς ἀπέραντους θησαυροὺς τοῦ Πατρός μου, γιὰ νὰ θεωρῆς τὴν δόξαν μου καὶ νὰ εὐφραίνεσαι μὲ τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Ἀμέσως δέ, δι’ ἐντολῆς τοῦ Κυρίου οἱ ἄγγελοι ἤρχισαν νὰ ψάλλουν ἕνα γλυκύτατον ὕμνον μὲ φωνὴν ζωηρὰν καὶ θελκτικωτάτην, ἐνῷ οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔκλιναν εὐλαβῶς τὶς κεφαλές των ἐνώπιον τῆς ἁγιοπνευματικῆς μυσταγωγίας καὶ ἀφιέρωσαν μὲ τὴν σειράν τους εἰς τὴν Παρθένον μίαν ὑμνωδίαν ἀγγελομίμητον.

Καὶ εἰς αὐτὸ τὸ κλίμα ἡ Παναγία μήτηρ τοῦ Κυρίου παρέδωσε τὴν μακαρίαν καὶ ἀμόλυντον ψυχὴν αὐτῆς εἰς τὸν Βασιλέα καὶ υἱόν της καὶ ἐκοιμήθη ὕπνον γλυκὺν καὶ ἐράσμιον. Ὅπως εἰς τὸν ἀπόρρητον τοκετόν της ἐγέννησε ἀνωδύνως τὸν Κύριον Ἰησοῦν, τοιουτοτρόπως ἔμεινε ἀνέπαφος ἀπὸ τοὺς ἐπιθανάτιους πόνους καὶ κατὰ τὴν κοίμησίν της, καθ’ ὅτι ὁ Βασιλεὺς καὶ Δημιουργὸς κάθε κτιστῆς φύσεως, αὐτὸς ὁ ἴδιος εἶναι ποὺ τότε καὶ τώρα μετέτρεψε τοὺς φυσικοὺς νόμους.

Οἱ στρατιὲς τῶν ἀγγέλων ὕψωσαν μὲ θαυμασμὸν τὰ ἀόρατα χέρια τους καθὼς διήρχετο ἡ παναγία αὐτῆς ψυχή. Ὁ οἶκος τῆς Σιών, καθὼς καὶ ὅλη ἡ περιοχή, ἐπλήσθη ἀπὸ μίαν ἄρρητον εὐωδίαν.

Ἐπάνω δὲ ἀπὸ τὸ πανάχραντον σῶμα της ἐπλανᾶτο μία φωτεινὴ ὕπαρξις ἀόρατος ἀπὸ τοὺς αἰσθητοὺς ὀφθαλμούς. Τοιουτοτρόπως ὁ Διδάσκαλος καὶ οἱ μαθηταί, τὰ οὐράνια καὶ τὰ ἐπίγεια, συνώδευσαν ἀπὸ κοινοῦ τὴν ἁγίαν Παρθένον.

Καὶ ὁ μὲν εὐλογητὸς Κύριος καὶ ἔνδοξος Δεσπότης τοῦ παντὸς εἰσήγαγε τὴν ἁγίαν ψυχὴν τῆς παναχράντου αὐτοῦ μητρὸς εἰς τοὺς οὐρανούς, οἱ δὲ μαθηταὶ ἀπέθεσαν τὸ πανάσπιλον σῶμα της εἰς τὴν γῆν, γιὰ νὰ τὸ ἀλείψουν μὲ ἀρώματα καὶ κατόπιν νὰ τὸ μεταφέρουν ὅπου θὰ ἐπιθυμοῦσε ἐκείνη· ἀπὸ ἐκεῖ ἔμελλε μετ’ ὀλίγον νὰ μεταστῆ εἰς τὸν Παράδεισον ἢ ὁπουδήποτε ἠθέλησε ὁ υἱὸς καὶ Θεός της.

https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/08/blog-post_34.html

 

Σημείωση δική μου:

Χρόνια πολλά και η Παναγία μας να μας σκεπάζει όλους! 

Ἁγία Μαρκέλλα ἡ Χιοπολίτις (22 Ἰουλίου)

 Ἁγία Μαρκέλλα ἡ Χιοπολίτις (22 Ἰουλίου)

από το περιοδικό Προς τη Νίκη- κείμενο και για παιδιά

Χαῖρε τῆς ἁγνείας τό ρόδο καί τῆς Χίου τό βλάστημα…

O Ἰούλιος στό μυροβόλο νησί τοῦ βορείου Αἰγαίου εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένος μέ τή Χιοπολίτιδα προστάτιδά του, τήν Ἁγία παρθενομάρτυρα Μαρκέλλα.

Στίς 22 Ἰουλίου κάθε χρόνο, στόν ὁμώνυμο ὅρμο, στό βορειοδυτικό τμῆμα τοῦ νησιοῦ, κοντά στή Βολισσό, χιλιάδες προσκυνητές, ὄχι μόνο ἀπ᾽ τό νησί, ἀλλά ἀπ᾽ ὅλη τήν Ἑλλάδα καί τό ἐξωτερικό, κατακλύζουν τό ναό της, χτισμένο ἀνάμεσα σέ πλατάνια, πού πανηγυρίζει.

Ἡ θαυματουργή εἰκόνα της εἶναι κατάφορτη ἀπό ἀσημένια καί χρυσά, εὐχαριστήρια ἀναθήματα πιστῶν, πού τά ἀποθέτουν στήν Ἁγία τους γιά τό θαῦμα πού τούς χάρισε!

Ἕνα ἀσημένιο καράβι κρεμασμένο ἀπό τόν πολυέλαιο τοῦ ναοῦ μαρτυρεῖ τή σωτηρία του ἀπό βέβαιο χαμό, ὅταν ὁ καραβοκύρης καί τό πλήρωμά του ἐπικαλέστηκαν τή βοήθειά της κι ἐκείνη ἔσπευσε νά τούς γλιτώσει ἀπ’ τόν κυκλώνα!

Ἐδῶ στό ἱστορικό κεφαλοχώρι τῆς Χίου, στή Βολισσό, γεννήθηκε καί μεγάλωσε ἡ  Ἁγία, ἀπό μητέρα χριστιανή, πού τήν ἔχασε σέ νεαρή ἡλικία, καί πατέρα εἰδωλολάτρη.

Γιά τό χρόνο τῆς γέννησης, τῆς ζωῆς καί τοῦ μαρτυρίου τῆς Ἁγίας ὑπάρχει ἀσάφεια. Σύμφωνα μέ τό βιογράφο της Ὅσιο Νικηφόρο τό Χίο, ἡ Ἁγία Μαρκέλλα ἔζησε καί μαρτύρησε γύρω στό 1500 μ.Χ.

Ἡ Μαρκέλλα διακρίθηκε ἀπό νωρίς γιά τήν καλοσύνη, τή σεμνότητα καί τήν εὐγένεια τῆς ψυχῆς της. Σέ ἡλικία 18 ἐτῶν βαπτίστηκε χριστιανή. Τό γεγονός δυσαρέστησε ἔντονα τόν πατέρα της, πού προσπάθησε μέ ποικίλους τρόπους νά τήν μεταπείσει, ἄλλες φορές μέ ὑποσχέσεις καί δελεαστικές προτάσεις καί ἄλλοτε μέ ἀπειλές καί φοβέρες.

Ἡ προκλητική, κάποτε, συμπεριφορά του τήν ἀνάγκασε νά ἐγκαταλείψει τό πατρικό της σπίτι. Βρῆκε καταφύγιο στό βουνό τῆς περιοχῆς καί κρύφτηκε σέ μιά πυκνή βάτο.

Μετά ὅμως ἀπό ὑπόδειξη ἑνός βοσκοῦ ὁ πατέρας της τήν ἀνακάλυψε καί, γιά νά τήν ἀναγκάσει νά βγεῖ, ἔβαλε φωτιά στή βάτο. Ἡ Ἁγία ἔτρεξε πρός τή θάλασσα, γιά νά σωθεῖ.

Στή συνέχεια τήν καταδίωξε καί μέ τό βέλος του τήν πλήγωσε. Τό αἷμα της ἔβαψε κόκκινους τούς βράχους, πού μέχρι σήμερα οἱ προσκυνητές ἀναγνωρίζουν μέ τά μάτια τῆς πίστης στό κοκκινωπό χρῶμα τους τά αἱμάτινα σημάδια τῆς Ἁγίας.

Παρόλα αὐτά δέν ἔχασε τήν ψυχική της δύναμη καί συνέχισε νά τρέχει. Οἱ σωματικές της δυνάμεις ἄρχισαν νά τήν ἐγκαταλείπουν, ὅμως ἡ βαθιά καί ἀκλόνητη πίστη της βρῆκε τή λύση.

Τίς τελευταῖες στιγμές τῆς ζωῆς της πιό γρήγορη κι ἀπ᾽ τήν καταδίωξη τοῦ πατέρα της ἀνέβηκε θερμή ἡ προσευχή της στό Χριστό ἱκετεύοντας νά σχισθεῖ ὁ βράχος πού πατοῦσε γιά νά τή σώσει.

Καί πράγματι. Ἡ γῆ ἄνοιξε καί φύλαξε τό σῶμα τῆς Ἁγίας, ἐκτός ἀπό τήν ἁγία κεφαλή της, πού τό μίσος τοῦ σκληρόκαρδου πατέρα της πρόφτασε καί ἀποκόπτοντάς την τήν ἔριξε στή θάλασσα.

Οἱ Χιῶτες, πού τιμοῦν μέ κάθε ἐπισημότητα τή Ἁγία Μαρκέλλα, κάθε χρόνο ζοῦν καί διηγοῦνται ἕνα θαῦμα:

Ὅταν γίνεται δέηση στή χάρη της τήν ἡμέρα τῆς γιορτῆς της, στό βράχο πού ἡ Ἁγία μαρτύρησε ἡ θάλασσα βράζει, χάνει τήν ἁλμυρή ἰδιότητά της καί ἀναβλύζει ἁγίασμα.

Σύμφωνα μέ τήν παράδοση, τήν ἡμέρα ἐκείνη ἡ θάλασσα στό σημεῖο ἐκεῖνο παίρνει ἕνα σκοῦρο, σχεδόν κόκκινο χρῶμα, ὅπως τό αἷμα τῆς Ἁγίας πού χύθηκε στά νερά αὐτά.

.

Ἀναρίθμητα εἶναι τά θαύματα πού μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ ἔχει ἐπιτελέσει ἡ Ἁγία Μαρκέλλα ἀπό τἠν ἐποχή τοῦ μαρτυρίου της ἕως τίς ἡμέρες μας, ἐνῶ μάρτυρες θαυμαστῶν σημείων ἔγιναν λαμπρές πνευματικές φυσιογνωμίες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Νοταρᾶς Ἐπίσκοπος Κορίνθου, ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως καί ὁ βιογράφος καί συντάκτης τῆς Ἀκολουθίας τῆς Ἁγίας, Ὅσιος Νικηφόρος ὁ Χίος.

Ἀληθινή ἡρωίδα τῆς Πίστης καί τῆς Ἐκκλησίας ἡ Ἁγία Μαρκέλλα ἡ Χιοπολίτις, κατέχει ἐξέχουσα θέση στή μεγάλη καί ἀτέλειωτη παράταξη τῶν Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Γιγάντωσε τόν ἑαυτό της μέ τήν πίστη στό Χριστό καί κατόρθωσε νά φθάσει στή θυσία χωρίς νά ὑποστείλει τή σημαία τοῦ χρέους, χωρίς νά προδώσει ἐκεῖνο στό ὁποῖο πίστευε.

Καθώς πανηγυρίζουμε τήν ἱερή Μνήμη της, παίρνουμε θάρρος ὅσοι ἐξακολουθοῦμε νά κρατᾶμε τήν πίστη καί τά ἰδανικά μας, γιά νά συνεχίσουμε τό δύσκολο δρόμο μας, μέχρι τήν τελική νίκη.

Φ.

.

ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ IOYΛΙΟΣ 2012 ΤΕΥΧΟΣ 749

αρχική εικόνα από:syndesmosklchi.blogspot.com

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας» / εδώ

εικόνες από: Πολίτης Χίου

Αγία Παρασκευή Αστακού: Θρησκεία, Θρύλοι και Παραδόσεις

 Αγία Παρασκευή Αστακού: Θρησκεία, Θρύλοι και Παραδόσεις

Αγία Παρασκευή Αστακού: Θρησκεία, Θρύλοι και Παραδόσεις

Στις 26 Ιουλίου γιορτάζει η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΣΤΑΚΟΥ στο ομώνυμο ξωκλήσι. Η βαθιά πίστη των κατοίκων του ΑΣΤΑΚΟΥ στην ΑΓΙΑ αναδεικνύεται από την μεγάλη προσέλευση στον εορτασμό αλλά και από τον παρακάτω θρύλο.

Η τρισκατάρατη και τρομερή ασθένεια η ευλογιά κάποτε θέριζε κόσμο και πλησίασε τα μέρη μας απειλητική και τρομερή καθώς ήταν.

Ολόκληρα χωριά υπέφεραν από αυτή και πολλοί άνθρωποι πέθαιναν μιας και δεν υπήρχαν γιατρικά για αυτήν την καταραμένη.

Αποφάσισε να έρθει και προς τον Αστακό για να αφήσει κι εδώ το θανατικό.

Διαπίστωσε όμως ότι ο Αστακός ήταν ζωσμένος από τρία ξωκλήσια, ένα του Αγίου Παντελεήμονα του γιατρού στα νότια, ένα του Αγίου Νικολάου του θαλασσινού στα δυτικά και άλλο ένα της Αγίας Παρασκευής στα βόρεια.

Πονηρεύτηκε η ευλογιά και συλλογίστηκε:
“Αν προσπαθήσω να μπω στον Αστακό από τη μεριά του γιατρού Αγίου Παντελεήμονα, αυτός θα με εξαφανίσει με θεραπείες και γιατρικά, αν πάλι προσπαθήσω να μπω στον Αστακό από τη μεριά του θαλασσινού Άϊ Νικόλα, αυτός θα με πνίξει στα κύματα κι έτσι αυτό που με συμφέρει είναι να μπω από τη μεριά της Αγίας Παρασκευής, είναι και γυναίκα οπότε δε φοβάμαι, το πολύ πολύ να λογαριαστούμε ως γυναίκα με γυναίκα”.

Έτσι κι έκανε. Βάδιζε τρομερή και σίγουρη προς το ξωκλήσι της Αγίας για να κάμει είσοδο στον Αστακό από κει.

Μόλις είδε την Αγία Παρασκευή με βλοσυρή ματιά να μπαίνει εμπόδιο στο δρόμο της, η ευλογιά δίχως να χάσει τη σιγουριά της, λέει στην Αγία :  

“Κάμε γυναίκα στην άκρη να περάσει η τρομερή ευλογιά και δε θα σε πειράξω”.

Με μιας όμως η Αγία Παρασκευή κάνει τα χέρια της χαροδρέπανο και της θερίζει το βλέμμα με τα μάτια της μαζί.

Η ευλογιά δίπλωσε από τον πόνο και τα ουρλιαχτά της, παραπατώντας πέφτει σε πηγάδι βαθύ κι εξαφανίστηκε από τον κόσμο τούτο.

Έτσι η τρομερή και φριχτή ευλογιά ποτέ δε πέρασε από τον Αστακό γιατί φύλαξε η Αγία Παρασκευή.

Από τότε η Αγία Παρασκευή εικονίζεται με λάφυρο το βλέμμα της καταραμένης ευλογιάς και οι πιστοί τιμούν τη χάρη της στο ξωκλήσι της στις 26 Ιουλίου κάθε χρόνο.

Τιμολέων Τσαμποδήμος

 

 https://www.astakos-news.gr/2020/07/blog-post_99.html

Το ακριβό περιδέραιο...

   

Το φοράμε όλοι. Είναι βαρύ, παλιό κι αθέατο. Έχει για στολίδια του χαρές, λύπες, φόβους, ντροπές, επιθυμίες, προσδοκίες, ματαιώσεις, γεννητούρια, γάμους και απώλειες, τα «πρέπει» και τα «μη» των γεννητόρων της γενιάς μας.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα συναντήσεις κάποιον, μη βιαστείς να τον χαρακτηρίσεις. Σκέψου για μια στιγμή το περιδέραιο που είναι κρυμμένο στο λαιμό. Το δικό του και το δικό σου.

 Νικόλας Χατζηδήμος

Σημείωση δική μου:

Και έρωτες, βεβαίως βεβαίως... 

Και πόσο θα ήθελα ένα στολίδι, από το περιδέραιο που κοσμεί το λαιμό σας, κυρία μου, να είναι ένα δικό μου κομμάτι...

..που μπορεί και να είναι δηλαδή, ανεξάρτητα από την δκή μου την επιθυμία ! 

Ι.Β.Ν. 

Όνειρο και εφιάλτης !

 Όνειρο και εφιάλτης

Του Νίκου Τσούλια

Σαν όνειρο εμφανίστηκε, σαν το όνειρο της ζωής μας, σαν η πιο όμορφη εικόνα που θα μας συνόδευε για πάντα. Αλλά το όνειρο μετασχηματιζόταν απότομα χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουμε. Ίσως γιατί κάθε όνειρο να θέλει τα ριζώματά του στην πραγματικότητα˙ αλλά όχι υπήρχαν αυτά και μάλιστα άφθονα και ισχυρά. Ίσως γιατί δεν μπορούσαμε να το διαχειριστούμε, να αντιμετωπίσουμε την πρώτη των πρώτων προκλήσεων της ζωής μας. Ίσως γιατί ήταν ένα όνειρο μοιρασμένο και ήθελε την ταυτόχρονη και ενιαία έκφρασή του…

Πώς όμως ένα όνειρο γίνεται εφιάλτης; Πώς μεταμορφώνεται το πιο όμορφο είδωλό μας σε μαύρη άβυσσο που απειλεί να καταπίνει κάθε δυνατότητα να ονειρευτούμε οτιδήποτε άλλο, να στραγγίζει κάθε ικμάδα μας και να μας ερημώνει τους τόπους του συναισθήματος; Είναι το όνειρο που γίνεται από μόνο του μαρτύριο και εφιάλτης ή είναι ο άνθρωπος που του αποδίδει την επαμφοτερίζουσα ερμηνεία του; Μήπως δεν είναι ούτε όνειρο ούτε εφιάλτης και είναι η δική μας πρόσληψη που κάθε φορά το γεύεται και το προσδιορίζει με την πιο αντιθετική μορφολογία;

Αλλά το ανεξήγητο δεν σταματάει εδώ. Όταν έχεις διαμορφώσει ένα τελικό συμπέρασμα ότι το είδωλό σου δεν ήταν πραγματικά δικό σου και διαπιστώνεις ότι και το είδωλό σου έχει δημιουργήσει το δικό μου είδωλο με τα ίδια ακριβώς υλικά και έχει και αυτό την ίδια απορία, την απορία της ζωής του, πώς να ερμηνεύσεις το κοινό δημιούργημα της απόλυτης ομορφιάς που χάνεται μέσα από τα χέρια μας; Και έρχονται ξανά και ξανά οι καιροί και μας θέτουν το ίδιο ερώτημα: Πώς κάνατε το όνειρο εφιάλτη, πώς μεταμορφώσατε την ομορφιά σε ασκήμια;

Αντί να γίνει το είδωλό μας ταξίδι της κοινής ζωής μας, γίνεται φαντασίωση και ονειροπόληση, φάντασμα και νεύρωση. Κάθε στιγμή συναντιόμαστε στο όνειρό μας και γευόμαστε ταυτόχρονα το φως και το σκοτάδι και μετά η πραγματικότητα μας δίνει όλες τις αποχρώσεις του γκρι με τις σκιές να γίνονται όλο και πιο έντονες όσο περισσότερο φωτίζουμε το είδωλό μας.

Παράλληλες οι κοίτες μας, ποτέ δεν θα συναντηθούν και εμείς συνεχίζουμε χρόνια και χρόνια τώρα να στρέφουμε το νερό των μεγάλων επιθυμιών μας στο ίδιο ποτάμι. Και έρχονται κατά καιρούς οι συναισθηματικές καταιγίδες και ανταριάζουν τα νερά μας και καταστρέφουμε τις ξένες κοίτες της αντικειμενικότητας, αλλά μετά πάλι ξαναγυρίζουμε στην πραγματικότητα και δεν ξέρουμε πόσο μας ανταριάζει και πόσο μας καταλαγιάζει το νερό που πήραμε από την άλλη κοίτη, ποτέ δεν κατανοούμε τι περίπου συμβαίνει, τι ακριβώς μας γίνεται.

Είμαστε έρμαια άγνωστων δυνάμεων ή εμείς δεν μπορέσαμε να σηκώσουμε το βάρος της απόλυτης ευτυχίας; Και αν δεν μας είχε συμβεί η αποκάλυψη της απόλυτης ομορφιάς, θα μπορούσαμε να ζούμε όπως οι άλλοι. Άμα έχεις πάει έστω και για λίγο στο παράδεισο, έξω απ’ αυτόν παραπατάς, δεν μπορείς να αναπνεύσεις, τα όνειρά σου γίνονται εφιάλτες. Δεν φταίνε τα όνειρα ούτε και εμείς. Αλλά γιατί να βασανιζόμαστε με ένα μαρτύριο που δεν το προκαλέσαμε εμείς.

Ας μη μας πήγαινε το όνειρό μας στον παράδεισο, αδύναμοι και άβουλοι είμαστε στο ξεσήκωμά του και στους στροβιλισμούς του. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι ήταν τόσο κοντά ο παράδεισος – μας ξεγέλασε και αυτή η ιστορία περί της απώλειάς του από το γένος των ανθρώπων –˙ δεν ήταν δίπλα μας, ήταν μέσα μας, η καρδιά μας τον είχε φτιάξει, χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, ένα σκίρτημα ήταν, μια έμπνευση, ένα βλέμμα της ψυχής, ένας ολόκληρος απόλυτα προσωπικός κόσμος.

Όνειρο και εφιάλτης μπορεί να είναι και η ίδια η ζωή˙ και είμαστε εμείς οι άνθρωποι που κάθε φορά τη ζυγιάζουμε προς τη μια ή την άλλη πλευρά ή και το πιο σύνηθες κάπου ανάμεσά τους. Αλλά εμείς ελπίζουμε, ότι κάτι ανατρεπτικό θα συμβεί και ο έρωτάς μας θα διώξει τη συννεφιά του εφιάλτη, ότι θα βρει την ολοκλήρωσή του έστω και αν έχουν χαθεί τόσα και τόσα επεισόδια της ζωής μας…

Αλλιώς φανταζόμαστε τις αγάπες που χάνονται˙ κάποια ορατά εμπόδια ήταν πάντα η αιτία. Άλλα μάθαμε για τους τραγικούς ήρωες που θυσιάζονταν στου έρωτα τα παιχνιδίσματα˙ γίνονταν μορφές αθανασίας και ίσως το χαμένο είδωλό τους να το γεύονταν άνθρωποι και άνθρωποι, καιροί και καιροί, και να ξαναζωντάνευε η χαμένη ομορφιά.

Μόνο που εμείς ξέρουμε το χαμένο είδωλό μας και πεθαίνουμε κάθε στιγμή, γιατί νιώθουμε ότι θα χαθεί μαζί μας… Ελπίζουμε και προσδοκούμε στις άγνωστες δυνάμεις – δικές μας ή ξένες δεν έχει πια σημασία – που ρήμαξαν το όνειρό μας… Γιατί πώς μπορεί να καταστραφεί η ομορφιά, η ομορφιά που έχει κληθεί «να σώσει τον κόσμο», η ομορφιά που είναι η ίδια η ζωή;

Pino Daeni

Essence Of Women In Paintings Of Rob Hefferan

https://anthologio.wordpress.com/2024/10/27/%cf%8c-%ce%ac-18/

ΕΡΜΟ ΚΟΥΤΣΟΥΡΟ...-Ν. ΚΑΤΗΦΟΡΗΣ

Το διήγημα που ακολουθεί είναι το δέκατο τέταρτο στη συλλογή ΝΕΟΙ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ, ΔΙΑΛΕΧΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, που εκδόθηκε από τον οίκο Μ. Σαλίβερου με πιθανή ημερομηνία έκδοσης το 1926.

---

Ο μπάρμπα Θόδωρος, ένας γέρος ως εβδομήντα χρονώ, ψηλός, κοκκαλιάρης, αλλά γερός ακόμα, κατακουρασμένος από τη δουλειά, που έκανε όλο το πρωί στον κήπο του, κατεβαίνει, όπως το συνηθούσε όλα τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια, σε μιαν απλόχωρη πλατωσιά, όπου υψώνεται ένας ψηλός πλάτανος, κοντά στη θάλασσα. Η βαθιά ισκιάδα του δέντρου και το πέλαο κρατούν πάντα κάποια δροσιά κι ο μπάρμπα Θόδωρος, σφουγγίζοντας τον ίδρωτά του, πετάει την ψάθα του, παρατάει το μπαστούνι του, ξεκρεμάει από τον ώμο το σακάκι του, το διπλώνει σαν προσκέφαλο σε μια χοντρή, ξεχωμένη ρίζα του πλατάνου, ξαπλώνεται, κλείνει τα μάτια κι αφού για λίγο πέταξαν στη φαντασία του μερικές αόριστες εικόνες, αποκοιμιέται. 

Δεν ακούγεται πνοή, δε βλογάει ανασασμός. Πάνου στο δέντρο κάποια τζιτζίκια ξεφωνίζουν, σα να μέθυσαν από τη ζέστη, σα ν’ αποκρίνονται σ’ άλλα, που στριγκλίζουν πιο πάνου. Τα βουνά υψωμένα πίσω από ένα ατμώδες σύγνεφο ψένονται, γυμνά καθώς είναι, φαίνονται σα να στενάζουν κάτου από το φόρτωμα του ήλιου, είναι σα να τους κόπηκε κάποια πλατιά πνοή. Κι έτσι ακίνητη απλώνεται η θάλασσα, που λες και κρατώντας την ανάσα της, προσέχει ολόματη ένα θέαμα φοβερό και σε μιαν έκσταση με λιπόθυμη, άτονη, ακούει το μυστικό χορό των ατμών, που πλημμυράνε τρέμοντας την ασπρογάλαζην ατμόσφαιρα. Μεσημέρι. Περνάει μια ώρα, δυο, ο μπάρμπα Θόδωρος κοιμάται ολοένα κι ο τόπος καίγεται μα να πέρα κει στο αντικρινό βουνό η θάλασσα κινείται, μαυρίζει. Μια πνοή ταράζει το πέλαο στο μάκρος του βουνού και το μαύρισμα δυναμώνει, προχωρεί στα εδώ κι ακούγεται ένας θόρυβος σαν κάπου μακριά να ξέσπασε βροχή· τα κύματα θορυβούν, χτυπιούνται· η νεκρή θάλασσα ζωντανεύει, λευκοί αφροί χύνονται άφθονα στη γαλανή επιφάνειά της, που σκάβεται ολοένα βαθύτερα. Μαΐστρος. Μια γρήγορη πνοή κινάει τα φύλλα του γέρο πλάτανου και φεύγει· μια δεύτερη έρχεται, τρίτη και το παλιό, μεγάλο δέντρο κινείται, τα φύλλα του σειούνται, τα κλαδιά του τρέμουν· από το άφωνο δέντρο φεύγει τώρα ένας αδιάκοπος στεναγμός, με μύρια αναστενάσματα· είναι η σύμφωνη παρατονία στην άρρυθμη μουσική των κυμάτων, που, χοροπηδώντας, χτυπιούνται στην ασίγαστη ακτή, και σα για να πάρουν ένα πήδημα ορθώνουν τα στήθια τους, που σπάζουν σ’ έτοιμόσβηστους αφρούς. Τα λευκά μαλλιά του γέρου αναταράζονται κι έξαφνα ένα χαμόγελο απλώνεται στο κοιμισμένο του πρόσωπο. Γύρω τριγύρω μια καινούρια ζωή σκορπίστηκε. Από τα βουνά έφυγε το ατμώδες σύγνεφο, που τα σκέπαζε, και τώρα σα να φαίνονται πιο ψηλά, πιο πλατιά, πιο μεγάλα, σα ν’ ανασαίνουν την πνοή που χάσανε, σα να γελούν στη γαλανή ατμόσφαιρα, που καθάρισε από τους ατμούς.

  Των κυμάτων ο θόρυβος και το σφύργιμα ανέμου στα κλαδιά του πλατάνου θυμίζουν καΐκι που ταξιδεύει στα πρίμα. Κι ο μπάρμπα Θεόδωρος κοιμισμένος χαμογελάει… Στ’ όνειρό του, ενός καραβιού μεγάλου τα πανιά φουσκώνουν στις πλατιές πνοές του ωκεανού, που δεν έχει τελειωμό. Κρατώντας το τιμόνι οδηγάει ολόμονος το πλοίο σε μιαν αχτή που μια φαίνεται και μια χάνεται. Είναι μεγάλος ο ωκεανός, μα και το καράβι τρεχάτο, γρήγορο, πετούμενο, θα σκίσει τις πλατιές θάλασσες και θα φέρει το μπαρμπα-Θόδωρο κοντά στο παιδί του, το Γιάννη, που ξενιτεύτηκε. Και ταξιδεύει· αλλά ο αγέρας δυναμώνει πιότερο, η θάλασσα ανοίγεται, τα κύματα σκεπάζουν το πλοίο. Ο γέρος κιντυνεύει να πνιγεί… Ξυπνάει. Κοιτάζει τριγύρω και βγάζει ένα στεναγμό. Πολλές φορές του έτυχε να κοιμάται με ζέστη βαριά και να ξυπνάει με φρέσκο μαΐστρο, που σκόρπιζε όλες τις δροσιές της θάλασσας και των βουνών. Λάβαινε πάντα ένα ευχάριστο συναίσθημα· σήμερα όμως τ’ όνειρό του του αφήνει μιαν αγωνιώδικη λύπη στην καρδιά. Κάθεται στη ρίζα, που πριν είχε το κεφάλι του και συλλογιέται…
―Δεν έφτασα, ψιθυρίζει, δε μπόρεσα να φτάσω… Ακουμπάει το κεφάλι στο χέρι, κοιτάζοντας χάμω· θέλει να βρει τι ξηγάει τ’ όνειρο και σε μια κακή σκέψη, που του ήρθε, απαντάει βιαστικά, φωναχτά:
―Όχι, όχι, το παιδάκι μου δε θα πάθει τίποτα δεν ήτανε αυτό στο καράβι· εγώ θα πεθάνω χωρίς να το δω, θα πεθάνω και δε θα τ’ απολάψω το παιδάκι μου…
  Θλιβερά σφίγγεται η ψυχή του γέρου· χώνει το πρόσωπό του στις παλάμες του κι έτσι μένει για πολύ…
  Μακρύς ήταν ο καιρός, που ο Γιάννης έλειπε στο στρατό· με μικρές διακοπές έξι χρόνια ολάκερα δόθηκε σε πολέμους κι επιστρατέψεις· κι όταν πρόπερσι απολύθηκε, είχε πια να πολεμήσει με τη φτώχια του σπιτιού του· λιγοστά τα έσοδα από τα λίγα χτήματά τους κι οι ξένες δουλειές παρακαλεστικές· και τρία θεριά, τρία χέργια, οι τρεις αδερφές του, έμεναν στο σπίτι ανύπαντρες, περιμένοντας μόνο απ’ αυτόν προστασία μια κι ο πατέρας τους ήτανε γέρος κι ο άλλος ο μεγαλύτερός τους αδερφός χάθηκε στον πόλεμο του ‘12. Δυο χρόνια, κοντά, αγωνίστηκε πάλεψε ο Γιάννης για το σπίτι του. Δούλευε πεθαίνοντας κάθε μέρα ολημερίς από τον κόπο και το βράδυ γύριζε και με το παραμικρό χτυπούσε τις αδερφές του. Τέλος μια μέρα είπε στο γέρο:
―Πατέρα, δεν κάνομε τίποτα δω πέρα. Ο τόπος δεν έχει ψωμί· φτώχεια και κακομοιριά. Θα κινήσω να πάω στην Αμερική.

  Μάταια πολέμησε αυτός να του αλλάξει τη γνώμη. Εκείνος επέμενε. Έτσι έβαλαν υποθήκη τα χτήματά τους, για να οικονομηθεί ο ναύλος, φρόντισαν για τα χαρτιά και μια Κυριακή ορίστηκε να φύγει ο Γιάννης. Η απόφαση είχε παρθεί, τα χρήματα οικονομηθεί ―πένθος στο σπίτι. Ο νέος λυπημένος γύριζε τις τελευταίες ημέρες άνεργος· ήτανε σα δειλιασμένος, φοβισμένος, ζήταε συμπάθειο από τις αδερφές του για το ξύλο που τους έδινε κι εκείνες δε σταματούσαν το δάκρυ στη σκέψη, πως φεύγει «το παιδί μας» όπως τον έλεγαν με μια χαρακτηριστική τρυφερότητα. Κι ο γέρος μ’ ένα καντάρι πίκρα στην καρδιά κοίταζε σιωπηλά το γιο του, που θα ‘φευγε, τα κορίτσια που θα ‘μεναν. Μέσα στον πόνο του κλεισμένος, συλλοϊσμένος, δεν άφηνε λέξη να του φύγει από το στόμα. Σε ποιονε να μιλήσει και ποιος να τον παρηγορήσει; Αν εζούσε η γριά του… αλλά καλύτερα που δε ζει, ευτυχισμένη, που δε ζει… Να ‘χει παιδιά και παιδιά να μην έχει; Πώς θα μπορούσε η άμοιρη να βλέπει τις άλλες τις μανάδες να ζούνε με τους γιους τους κι αυτή να μην έχει; Καλύτερα… Όμως εκείνος ήταν κακότυχος, γιατί του μελλότανε να πιει όλες τις πίκρες.
  Κι η μέρα ήρτε, μια μαύρη Κυριακή. Τα ρούχα του Γιάννη έτοιμα, τυλιγμένα σ’ έναν κόμπο σφιχτά δεμένο· κάθε αδερφή είχε βάλει και κάτι ξεχωριστό μέσα για τον αδερφό. Η μεγαλύτερη η Αννέτα, ένα κουλούρι μικρό, ζυμωμένο όπως εκείνα που φκιάχνουν για τις νυφάδες μ’ αυγά, με βούτυρο, με ζάχαρη, για να το βρει άξαφνα ο αδερφός στην ξενιτιά και να χαρεί. Η δεύτερη, η Αμαλία, έβαλε ένα μεταξωτό μαντηλάκι, που της χάρισαν κάποτε, κεντημένο μ’ ένα κόκκινο Γ. Κι η μικρότερη, η στερνή, η Χρυσαυγή, που ήταν είκοσι χρονώ, έκοψε από τα μυριστικά της κι εσκόρπισε ανάμεσα στα ρούχα του αδερφού μόσκο και μαντζουράνα και καριοφύλλι κι αρμπαρόζα, για να μοσκοβολούν στην ξενιτιά τα ρούχα του αδερφού.
  Το καΐκι, που θα τον έπαιρνε στην Πάτρα για να μπαρκαριστεί εκείθε, ήταν έτοιμο. Ο Γιάννης πήρε τον κόμπο στο χέρι.
―Έλα, μην κλαίτε, είπε στις αδερφές του, που τον τριγύριζαν κι άρχισαν να κρύβουν το πρόσωπο στα χέρια. Κι ωστόσο κι ο ίδιος δε μπορούσε να μιλήσει κι ήταν φανερό, πως ως και τα πόδια του να κουνήσει δε μπορούσε. Για να μακρύνει λίγο τη διαμονή του, χωρίς να φαίνεται δειλιασμένος, βάλτηκε να ρωτάει αν θυμήθηκαν τούτο, αν του έβαλαν εκείνο στον κόμπο. Κι εκείνες του αποκρίνονταν όλο: ναι, ναι… (όλα τα είχαν φροντίσει εκείνες…) Κι ύστερα, ξεχασμένος, πάλι ρωτούσε για τα ίδια, που ξαναρώτησε και του απαντούσαν πάλι ναι… ναι…

  Ο γέρος ακουμπισμένος σ’ ένα ερμάρι με ραγισμένη την καρδιά και κομμένα τα ύπατα, κοιτούσε, μόνο κοιτούσε και δε μιλούσε. Έγινε μια στιγμή τέλεια σιωπή. Ο Γιάννης γύρισε τριγύρω το βλέμμα και φάνηκε σα να θέλει να δώσει το χέρι, μα…. αντίς να το δώσει το έφερε στο μέτωπο.
―Κάτι άλλο ήθελα να πάρω ακόμα ψιθύρισε, μα δε θυμούμαι…
―Τι; Τι; Τι; ρώτησαν οι τρεις αδερφές.
―Κάτι, μα δε θυμούμαι… κάτι… είπ’ εκείνος πιέζοντας με το χέρι το μέτωπο. Κι άξαφνα η φωνή του κόπηκε και τα μάτια του πελάγωσαν από δάκρυα.
―Γιάννη, Γιάννη, ακούστηκε η φωνή ενός ναύτη του καϊκιού απ’ έξω. Τέλειωνε να φεύγομε…
―Τώρα, αμέσως, αποκρίθηκε κομπιασμένος.
  Και, δίνοντας ορμητικά το χέρι στις αδερφές του έσκυψε, τις εφίλησε κι έλεγε σε κάθε μια.
―Έχε γεια….
―Έχετε γεια ξαναείπε, όταν τις χαιρέτησε όλες και κάνοντας μια κίνηση με το χέρι για να σφουγγίσει τα μάτια του βγήκε στην πόρτα, όπου στο μεταξύ είχε τραβηχτεί ο πατέρας του.
―Πάμε πατέρα;
―Πάμε…
  Οι τρεις αδερφές όρμησαν στο παράθυρο, για να τόνε δούνε στο δρόμο. Ώσπου να φτάσει στο μώλο χαιρετούσε τους χωριανούς του, που συναντούσε.
―Στο καλό του λέγανε ποιος μ’ αγάπη, ποιος αδιάφορα. Μερικοί συγγενείς του και φίλοι του τόνε συνόδεψαν.
  Και σαν έφτασε κοντά στη βάρκα, που τον περίμενε ο ναύτης να περάσουν στο καΐκι, που έστεκε ανοιχτότερα, αφού χαιρέτησε όσους τον τριγύριζαν, έδωκε το χέρι στον πατέρα του. Όμως εκείνος τον ετράβηξε σιωπηλά παράμερα και άρχισε να του λέει με φωνή τρεμάμενη:
-Παιδί μου… περιττό να σ’ ορμηνέψω, άλλα σαν πατέρας που είμαι… να προσέχεις εκεί που θα πας…, να ‘σαι οικονόμος… να φυλάγεσαι από τσι παλιογύναικες…. να πολεμήσεις να ‘ρτεις ογλήγορα… γιατί εγώ γέρος άνθρωπος… πόσο λες και θα ζήσω ακόμα… κι αν μάθεις πως επέθανα να γυρίσεις αμέσως πίσω να προστατέψεις τσι αδερφάδες σου… ακούς παιδί μου; Άντε στο καλό παιδάκι μου, στη βοήθεια του Χριστού και της Παναγίας… να μας γράφεις ταχτικά…. Φιλήθηκαν· μα δεν του άφησε το χέρι· με τρόπο του έχωσε μέσα ένα εικοσιπεντάρικο.
―Άσ’ το πατέρα.
Τσώπα… πας σε ξενιτιά… θα σου χρειαστούνε… άντε πήγαινε… Στο καλό παιδάκι μου.
  Ο νέος έφυγε γρήγορα από κοντά του, χαιρέτησε βιαστικά τους συγκεντρωμένους ανθρώπους κι εμπήκε στη βάρκα. Σε λίγο πηδούσε στο καΐκι. Εκεί πάνου είχαν αρχίσει κιόλας την εργασία.
  Σήκωσαν την πρώτη άγκυρα έλυσαν τα πανιά και τώρα σήκωναν τη δεύτερη άγκυρα τη μαγγιόρα. Μετά τσιμάρισαν τη μαΐστρα πρώτα κι ύστερα το τριγκέτο. Τέλος απόλυσαν το φλόκο και το πλοίο, λευτερωμένο απ’ όλες αυτές τις μανούβρες, που έκαναν το πλήρωμα να εργάζεται με βία και δύναμη, δόθηκε στην ορμή του μαΐστρου κι αφού έκανε δυο βόλτες για να «πάρουν» τα πανιά ξανοίχτηκε στη μεγάλη θάλασσα.
  Έφευγε… Ο γέρος έστεκε και το κοίταζε κι ένιωθε ολοένα μέσα του σα να κόβονταν κάτι που του κρατούσε τη ζωή κι έξαφνα αιστάντηκε στη ψυχή του κάτι σα να σωριάζονταν πλατιά βαριά… Με θαμπωμένα τα μάτια, με τρεμάμενα βήματα κίνησε αργά για το σπίτι του. Βρήκε τα κορίτσια του κλαίνε.
―Πάει;
―Πάει…
  Κάθισε βαρύς στον καναπέ· έφερε γύρω του ένα βλέμμα κι άρχισε να λέει:
―Μην κλαίτε μωρές κι είναι κακό σημάδι μωρές. Τι κλαίτε μωρές, θα γυρίσει μωρές…
  Μα ξαφνικά ένα κλάμα του τάραξε τα στήθια και ξέσπασε με τέτοια λόγια:
―Άι στο καλό, παιδάκι μου, να πάει στο καλό το παιδάκι μου… ε σα μας στέλνει λεφτά θα ζήσουμε κι εμείς… άιντε στο καλό, παιδάκι μου… η Παναγία να το φυλάει το παιδάκι μου… Χριστέ μου, Παναγίτσα μου, φύλαε το παιδάκι μου…

  Ο αγέρας σφυρίζει πάνου από το κεφάλι του γέρου, με χίλιες φωνές περνάει μέσα από τα κλαριά του πλατάνου κι η θάλασσα, που χτυπιέται ολοένα στην αχτή και δέρνεται, θυμίζει καΐκι, που ταξιδεύει στα πρίμα. Κι ο μπάρμπα Θόδωρος λέει πως είναι μέσα και φεύγει σε τόπους αλαργινούς, μακρινούς, σε θάλασσες ξένες κι άγνωρες· μα δεν πάει στο παιδί του… Έρμη ψυχή γυρνάει στη μοναξιά του πόνου της… σα να γένηκε καράβι η ψυχή του και τον γυρνάει πού; πού; Α μαύρη ξενιτιά! Κι από τα μαύρα στήθια του γέρου μια φωνή μοιρολογήτρα υψώνεται, σκουριασμένη, παράτονη κι αφήνει τρεκλίζοντας τούτα τα λόγια:
     
  Τα έρημα τα ξένα ν’ ανάψουν να καούν
  μου πήραν το παιδάκι μου και μου το τυραννούν
     
  «Και μου το τυραννούν…» Σαν ένας μαύρος μαντύας, που ξεμένει πίσω από μια πένθιμη συνοδεία έμεινε στη ψυχή του η φράση. Τυραννισμένο παιδί!
  Δεν ήταν η πρώτη φορά που το δεχόταν η ξενιτιά. Εδώ και χρόνια όλο γυρίζει έξω· έξω μακριά από το σπίτι του πάντα μακριά… Από τόπο σε τόπο, από πόλεμο σε πόλεμο γύριζε… Μακεδονία, Ήπειρο, Θράκη, Μικρασία, παντού γύρισε το παιδάκι του…Παντού πήγε, σ’ όλο τον κόσμο βρέθηκε, και μόνο στο σπιτάκι του δεν έμεινε, και μόνο κοντά στον πατέρα του δε στάθηκε. Αυτός γέννησε παιδί κι άλλοι τ’ όριζαν κι άλλοι το διεύθυναν, άλλοι το βλέπανε… Οι πόλεμοι το τραβούσαν μακριά κι όταν γύρισε να συχάσει πια, η φτώχεια το στέλνει ακόμα πιο μακριά, πιο μακριά…

  Σειέται το παλιό, το γέρικο δέντρο πάνου από το κεφάλι του, αφήνει ένα στεναγμό αδιάκοπο με μύρια αναστενάγματα και τα κύματα παίζουν με τρελά πηδήματα στην αχτή. Έρμη ψυχή πού ταξιδεύεις; Δε στάθηκε· όχι άλλος πατέρας πιο κακότυχος από δαύτον. Το ένα του παιδί σκοτωμένο, το άλλο μακριά, μακριά… Α τι κακούργα που ‘ναι η τύχη! Δε σου παίρνει κάνε μικρά τα παιδιά, παρά σου τ’ αφήνει και μεγαλώνουν και τα πονάς και τα καμαρώνεις και λες πως είναι δικά σου και άξαφνα φσσσ χάνονται από μπροστά σου, σα δυο πουλιά σκιαγμένα κι έρμος μένεις, κούτσουρο μένεις…]

―Α, Παναγία μου, φύλαε το παιδάκι μου, φωνάζει κι αφήνει τα πατρικά γεροντικά του δάκρυα λεύτερα, να τρέχουν στ’ οργωμένο του πρόσωπο.
  Ο αγέρας σφυρίζει, σφυρίζει πιο δυνατά στο δέντρο και καλμάρει σ’ ένα μεγάλο στεναγμό με μαύρα αναστενάγματα…

 https://users.sch.gr/ipap/Ellinikos_Politismos/logotexnia/katiforis.htm
     

---

Η απόλυτη ομορφιά του γυναικείου προσώπου !

 Η απόλυτη ομορφιά του γυναικείου προσώπου

Του Νίκου Τσούλια

Αν τεθεί το ερώτημα: ποια εικόνα από όλα τα πράγματα του Κόσμου μπορεί να αξιολογηθεί ως η πρώτη των πρώτων, η απάντηση είναι εύκολη αφού το πρόσωπο της γυναίκας είναι η κορυφαία εκδήλωση της φύσης και της ζωής. Αν ζητηθεί να διερευνηθεί ποια είναι η πηγή της Ομορφιάς στο στερέωμα της ανθρώπινης ιστορίας, η απάντηση πάλι είναι εύκολη αφού το είδωλο της γυναίκας είναι η εστία της έννοιας της Καλαισθησίας και της Ωραιότητας. Αν για κάποιο λόγο έπρεπε να διασωθεί στη σύγχρονη Κιβωτό μόνο ένα «είδος» και μια «εικόνα», μόνο το γυναικείο πρόσωπο θα μπορούσε να είναι… Μπορεί άραγε κάποιος «κλείνοντας» τα μάτια του, της ψυχής και του σώματος, να φανταστεί έναν Κόσμο χωρίς το πρόσωπο της γυναίκας;

Το γεγονός και μόνο ότι η Τέχνη του ανθρώπου έχει υμνήσει όσο τίποτα άλλο το πορτρέτο της γυναίκας σαφώς και δεν είναι απόρροια μιας κάποιας ανδροκρατούμενης κοινωνίας, αλλά είναι νομοτελειακή εξέλιξη της απόλυτης Ομορφιάς του γυναικείου προσώπου. Άλλωστε αν για κάτι μπορούν να θεωρηθούν οι άντρες ως ευνοημένοι της τύχης, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχουν «απέναντί τους» τη γοητεία του γυναικείου προσώπου, ότι γεύονται τη μοναδική αυτή γοητεία, ότι απολαμβάνουν μια αισθητική που ξεχειλίζει και εμπνέει τη ζωή τους, ότι έχουν ένα διαρκές είδωλο του έρωτα και του πάθους.

 Η Τέχνη έχει το γενέθλιο τόπο της στο είδωλο της γυναικείας προσωπομορφής. Εδώ κατοικοεδρεύει η Τέχνη σ’ όλο το διάβα της ιστορίας λαών και ανθρώπων και απλώς αποικίζει και γειτονικές περιοχές από τη διαρκή ακτινοβολία της, από την ασίγαστη ορμή της. Η Ποίηση επινοήθηκε από τον άνθρωπο για να εκφράσει «αυτή» την απόλυτη και πρώτιστη ομορφιά και μετά απλώθηκε με πάθος δημιουργώντας και άλλες, πολλές εστίες ομορφιάς, τα λουλούδια, τα φυσικά τοπία, τον ανθρώπινο στοχασμό, την απεραντοσύνη του χωροχρόνου… Γι’ αυτό και όταν θαυμάζουμε αυτές τις ομορφιές, η σκέψη μας και η καρδιά μας συμπεριλαμβάνει πάντα το είδωλο ενός προσώπου γυναίκας και γευόμαστε τις άλλες ομορφιές μόνο μέσα από την ομορφιά της γυναίκας. Μπορεί κάποιος να θαυμάζει μόνος του ένα ηλιοβασίλεμα ή ένα βροχερό μελαγχολικό απογευματάκι ή έναν καλλίγραμμο ορίζοντα βουνοκορφών ή …, και να μην ονειρεύεται μια γυναίκα; Και είναι φοβερό το εξής γεγονός. Ακόμα και αν δεν έχει κατακτημένη μια «γυναίκα – έρωτα», σ’ αυτή την περίπτωση εμφανίζεται να προσλαμβάνει και να δημιουργεί την εικόνα της χωρίς να μπορεί να ερμηνεύσει το πώς γίνεται… Και ακόμα πιο πέρα, αν δεν έχει στο μυαλό του μια «γυναίκα – έρωτα», την επινοεί ασυνείδητα και γεύεται ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις και ονειροπολήσεις ως θεία δωρεά!

Αλλά το πιο σημαντικό στοιχείο στην υπόθεσή μας δεν είναι τα επιμέρους ξεχωριστά σημεία του γυναικείου προσώπου. Μπορεί τα χείλη μιας γυναίκας να κρύβουν πόθους και έρωτες, μπορεί το τριανταφυλλένιο άνοιγμά τους να υπόσχεται παραδείσους ατέλειωτους και φαντασιώσεις ταξιδεμένες, μπορεί να είναι η πηγή της μέγιστης και πρώτιστης επιθυμίας. Μπορεί το βλέμμα μιας γυναίκας να είναι «ο κόσμος όλος», να είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός της καρδιάς μας, να είναι «η ματιά» μέσα από την οποία βλέπουμε καθετί γύρω μας. Μπορεί ο λαιμός μιας γυναίκας να γίνει «έμμονη ιδέα» πόθων και πόθων, να συγκεντρώνει τις επιθυμίες των «επόμενων κινήσεών μας». Μπορεί το μέτωπο…, μπορούν τα δάκτυλά της…, μπορεί…

Όμως είναι η βαθιά ενότητα όλων αυτών που συνθέτει την απόλυτη Ομορφιά του γυναικείου προσώπου, που αναδύει την απόλυτη ομορφιά της γυναίκας – του σώματος και του πνεύματος της γυναίκας, του έρωτα που μόνο μια γυναίκα μπορεί να εμπνεύσει. Γι’ αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει «θεός του έρωτα» αλλά μόνο «θεά του έρωτα». Γι’ αυτό και καθόμαστε γοητευμένοι «με τις ώρες» απέναντι από ένα γυναικείο πορτρέτο και το παγιδεύουμε με μια θαυμαστή ευκολία στον κόσμο του συναισθήματός μας και της φαντασίωσής μας και νιώθουμε μια ψυχική ευφορία που καμιά «νύχτα του χρόνου» δεν τη σκιάζει.

Όσο υπάρχει ζωή πάνω στον όμορφο πλανήτη μας, όσο γράφεται ιστορία πάντα ένας ύμνος προς το πρόσωπο της γυναίκας θα είναι το απαύγασμα της παρουσίας μας και της αγωνίας μας και της ευτυχίας μας. Όσα και όποια μαύρα σκοτάδια μπορεί να κρύβει η σκοτεινή πλευρά της ζωής, αρκεί μόνο ένα πρόσωπο γυναίκας, ένα πρόσωπο του έρωτά σου για να φωτίζει όλο σου τον κόσμο, όλη σου την ψυχή, για να σε εμπνέει και να σε συνεπαίρνει.

 Μια εικόνα απλά και μόνο μπορεί να είναι η ζωή μας, μια εικόνα που την έχουμε μέσα στην ψυχή μας, που γεννάει τα πιο όμορφα συναισθήματά μας, που μας δωρίζει ακατάπαυστα όνειρα και πόθο, πόθο για έρωτα, πόθο για ζωή…

 https://www.fractalart.gr/i-apolyti-omorfia-tou-gynaikeiou-proswpou/

 

http://www.pinterest.com/pin/364721269793309344/

Για τη νέα Παιδεία -Κωνσταντίνος Γανωτής

 Κωνσταντίνος Γανωτής: Για τη νέα Παιδεία

Ένα καίριο και βαθυστόχαστο κείμενο από τον αείμνηστο διδάσκαλο

 

"Ακόμα δεν πήραμε είδηση ή δεν θέλομε να παραδεχτούμε ότι η πατρίδα μας είναι υπό κατοχήν αδίστακτων και καλά οργανωμένων πολιτιστικών κατακτητών."

Γιατί τόση ένταση στη διαμαρτυρία μας για τη σύγχρονη “ανθρωπιστική” παιδεία, που καλλιεργεί πλέον συστηματικά και μεθοδευμένα η πολιτική και επιστημονική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας; Τι ζητάμε από μια ηγεσία λυμεώνα του Ορθόδοξου λαού μας; Αφού το λένε καθαρά και ξάστερα οι άνθρωποι ότι διδάσκουν τους μαθητές να είναι χειραφετημένοι από ό,τι ονομάζεται πρόσδεση στο παρελθόν… Και οι διδάσκοντες να «εστιάσουν το ενδιαφέρον τού μαθητή στην ανθρώπινη διάσταση των θρησκειών». Άρα στοχεύουν σε μια νεολαία, που πιστεύει σ’ έναν Αρειανισμό όλων των θρησκειών! Συμβουλεύουν ότι δεν πρέπει «να καταφεύγομε στη θαλπωρή της Εκκλησίας για τη λύση των προβλημάτων μας, αλλά στο άτομο». Άρα δεν είναι κάποιοι ιθύνοντες που λαθεύονται, αλλά στοχεύουν εκούσια και συνειδητά στο γκρέμισμα του παραδοσιακού μας πολιτισμού.

Οι καλοπροαίρετοι ευσεβείς Χριστιανοί, που αρθρογραφούν κατά του πνεύματος της Νεοεποχίτικης Παιδείας, που ξετσίπωτα χειραγωγεί τα παιδιά μας στο μηδενισμό, φαίνεται ότι αγνοούν κάτι ακόμα χειρότερο. Το ότι πριν από τους ιθύνοντες κάνουν το ίδιο και οι γονείς των παιδιών μας. Μην υπολογίζετε αυτούς, που βαφτίζουν (ακόμα) τα παιδιά τους κι αυτούς που γεμίζουν τα πεζοδρόμια γύρω από τους ναούς στις 12 τα μεσάνυχτα του μεγάλου Σαββάτου. Μια κοινωνία με τις εκατοντάδες χιλιάδες (ναι, εκατοντάδες χιλιάδες) εκτρώσεις το χρόνο όχι μόνο δεν συντηρεί την Ορθόδοξη παράδοση, αλλά τη χρειάζεται μάλιστα τη Νεοεποχίτικη παιδεία, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια τα παιδιά της και ν’ απαντήσει στα καυτά ερωτήματά τους.

✶✶✶

Είστε σίγουροι, αδελφοί και πατέρες, ότι σ’ ένα δημοψήφισμα για τη σημερινή παιδεία θα πλειοψηφούσαν οι αρνητικές ψήφοι; Όταν εδίκαζαν οι αρχιερείς και πρεσβύτεροι τον Κύριο στα Ιεροσόλυμα, πόσοι από τους θεραπευθέντες και αναστηθέντες απ’ αυτόν, πόσοι από τους αυτόπτες των μοναδικών θαυμάτων του πήγαν να εκδηλώσουν τα ευγνώμονα αισθήματά τους προς τον γλυκύτατο ευεργέτη τους;

Κι εγώ πιστεύω ότι στο βάθος ο λαός μας κρύβει μια ορθόδοξη ψυχή. Την Ιστορία όμως δεν τη γράφει μόνο το βάθος, τη γράφει η μαρτυρία, το μαρτύριο. Αυτή τη μαρτυρία δεν τη δίνει η σημερινή οικογένεια κι έτσι τα παιδιά μας ξεκινούν προδομένα από τα σπίτια τους κάθε πρωί, για να πάνε σ’ ένα διεφθαρμένο σχολείο.

Η Χαρμολίνα στο διήγημα «Η θητεία της πενθεράς» του Παπαδιαμάντη, που ανέτρεφε τα οχτώ εγγονάκια της με πολύν κόπο ολημερίς, το βράδυ τα ξάπλωνε στα στρωματάκια τους συχνά χωρίς να τα ξεντύσει, γιατί δεν άντεχαν τα καημένα από τη νύστα, αλλά ποτέ χωρίς να τα στήσει μπροστά στο εικόνισμα (και συχνά κρατώντας τα από τις αμασχάλες για να μην σωριαστούν κάτω), για να κάνουν την προσευχή τους. Αυτά τα παιδάκια σ’ όποιο σχολείο κι αν πήγαιναν, δεν θα διαφθείρονταν.

✶✶✶

Αυτοί οι Έλληνες σήμερα, που δεν εκκλησιάζονται, κάνουν τα παιδιά τους όχι απλώς οκνηρά και αμελή στην πίστη τους, αλλά εμπαθείς αθέους σαν τους σημερινούς ιθύνοντες της παιδείας, γιατί και το κακό προοδεύει όπως και το καλό.

Αυτοί οι 97% των Ελλήνων, που δεν εκκλησιάζονται, βλέπουν τον εκτροχιασμό των παιδιών τους, τη διαφθορά τους απ’ την ίδια την παιδεία τους και απλώς λίγο ενοχλούνται για τις συνέπειες και τους κινδύνους. Κατά τ’ άλλα θεωρούν αναπόφευκτη την κατρακύλα και δεν αντιδρούν. 

Και οι δάσκαλοι, ιθύνοντες και διδάσκοντες απολογούνται: τι να σας κάνομε; Να διδάξομε στους μαθητές-παιδιά σας μια θρησκεία, που μέσα στα σπίτια τους δεν τη βλέπουν, και μια ηθική, που μέσα στα σπίτια τους την περιγελούν; Τι θα γίνομε δηλαδή εμείς; Δον Κιχώτηδες της παιδείας;

Κι απ’ αυτούς τους προβληματισμένους γονείς πολλοί προβληματίζονται για την ενοχλητική απείθεια των παιδιών τους, για την πολυδάπανη διαφθορά τους, για την κακή υπόληψη της οικογένειας, για τα τρεξίματα στα νοσοκομεία και στ’ αστυνομικά τμήματα. Πόσοι μπορούν να πουν στο παιδί τους: Παιδί μου, αγωνιώ να μη χάσεις τη βασιλεία του Θεού, φοβούμαι μήπως καταλήξεις στην κόλαση;

Αυτό το μικρό ποσοστό των πιστών έχει απομείνει στην Εκκλησία μας και στο έθνος μας. Βγείτε και μετρήστε τις σημαίες, που στολίζουν τα μπαλκόνια μας κατά τις εθνικές μας εορτές. Κι αν απαγορεύονταν και τα βαρελότα του Πάσχα, θα ήταν λιγότεροι οι πιστοί στην Ανάσταση.

✶✶✶

Ακόμα δεν πήραμε είδηση ή δεν θέλομε να παραδεχτούμε ότι η πατρίδα μας είναι υπό κατοχήν αδίστακτων και καλά οργανωμένων πολιτιστικών κατακτητών. Τι ελπίδα έχομε παρακαλώντας τους και απειλώντας να τους πτοήσομε;

Η Εκκλησία πρέπει να εξυψώσει το εκκλησιαστικό φρόνημα των πραγματικών πιστών της και να τους καταρτίσει έτσι, ώστε να δίνουν μέσα από τα σπίτια τους στα δικά τους παιδιά την αγωγή, που ζητούν από τους συνδικαλιστές δασκάλους. Η μεγάλη σημασία που δίνομε ακόμα στη σχολική παιδεία είναι δείγμα της αδιαφορίας μας για την πραγματική αγωγή των παιδιών μας.

Ο σύγχρονος πολιτισμός δημιούργησε άπειρες απολαύσεις, πιο πολλές απ’ τις ανάγκες μας· γι’ αυτό ικανοποιώντας πολλές ανύπαρκτες στην αρχή ανάγκες έκανε και τις ανύπαρκτες πραγματικές, απαραίτητες. Τώρα τα παιδιά μας συνήθισαν κι αυτά να αγαπούν και να επιδιώκουν αγαθά, που αγγίζουν το κορμάκι τους ή το πολύ πολύ και την ψυχολογία τους. Τα παραδοσιακά μας αγαθά είναι μέσα από τις αρετές η θέαση του προσώπου του Θεού, να “δούμε Θεού πρόσωπο” όπως λέμε. Κι αυτό είναι άθλημα ηρωικό και επώδυνο. Η εποχή μας όμως είναι εποχή αγωνιώδους αναζήτησης ηδονών και αποφυγής θυσιών. Αυτό είναι και το γενικό πνεύμα των σχολικών βιβλίων αλλά και η υπόθεση όλων των κοινωνικών κινητοποιήσεων.

                                                                         ✶✶✶

Οφείλει λοιπόν (έτσι πιστεύω) ο κάθε ευσεβής Χριστιανός και φιλότιμος Έλληνας να παρακολουθήσει το πνεύμα της νέας παιδείας και να καλύψει με δική του ενδοοικογενειακή πρωτοβουλία το βαθύ κενό (το βάραθρο), που αφήνει ακάλυπτο η σημερινή παιδεία. Δεν μπορούμε πια να ξεφορτωνόμαστε το βάρος της κατήχησης των παιδιών μας στα χέρια της κρατικής παιδείας. Και επειδή αυτό είναι δύσκολο για πολλούς γονείς χαμηλής μόρφωσης, το βάρος πέφτει στους ώμους της ενορίας και ακόμα ψηλότερα της Μητρόπολης. Να πάψουν πια οι ενορίες να είναι δημοτολόγια βαπτισθέντων και να γίνουν σχολεία για τα ουσιώδη μορφωτικά στοιχεία των νέων.

Οι προβληματισμένοι Ορθόδοξοι γονείς να φέρουν τα παιδάκια τους στην Εκκλησία και να γίνει ένα σοβαρό και θερμό κατηχητικό έργο. Το λέω αυτό, γιατί ως τώρα και το κατηχητικό έργο έχει σε μεγάλο βαθμό αλωθεί από έναν ιδεολογικό και ψυχολογικό χαρακτήρα, όπως γίνεται με τις ιδεολογίες των κομματικών νεολαιών.  

Έχομε έλλειμμα δηλαδή πνευματικής ωριμότητας και θεολογικής κατάρτισης.

Εκείνο που δίνει πάντα μέσα στην Ιστορία το στίγμα της ζωντανής Εκκλησίας είναι το πλήθος των μαρτύρων. Δηλαδή θα παρακαλέσουμε το Θεό να ενταθεί ο πόλεμος κατά της Εκκλησίας, μέχρι να μπούμε στο στάδιο των μαρτύρων κι έτσι ν’ αρχίσει ν’ ανεβαίνει το εκκλησιαστικό φρόνημα των πιστών! Άρα αυτές οι διαμαρτυρίες για τον κηρυγμένο πλέον πόλεμο της Νέας Εποχής κατά της Εκκλησίας θα πρέπει να σταματήσουν, και ο πόλεμος αυτός ν’ αντιμετωπιστεί με το ενθουσιαστικό και πράο πνεύμα των Χριστιανών μαρτύρων όλων των εποχών.

Πρώτο μέλημα της Εκκλησίας πρέπει να είναι η σύνταξη παρασχολικών βιβλίων και η κατάρτιση δασκάλων, που θα κερδίσουν την αγάπη και την εκτίμηση των παιδιών και την αποδοχή βέβαια και την ενθάρρυνση των γονιών. Ν’ αφήσομε λοιπόν την “ευλαβή” γκρίνια και να μπούμε στην ενθουσιαστική μαρτυρία. Ο Θεός να δώσει.

Σημείωση δική μου:

Μην αναρωτιέστε, λοιπόν, "τις πταίει" για την κατάντια 

των σχολείων μας σήμερα !

Ι.Β.Ν. 

https://perivleptosfl.blogspot.com/2025/05/blog-post_31.html

https://ethniki-paideia.blogspot.com/2025/05/blog-post.html

https://konstantinosganotis.gr/bio-menou/konstantinos-ganotis-menouarxikis

Ερωτικές επιστολές στη λογοτεχνία

 Ερωτικές επιστολές στη λογοτεχνία

Οι ερωτικές επιστολές δεν υπάρχουν πια. Τις πάτησε το τρένο της πεζότητας, τα κενότητας, της ηλεκτρονικής «επικοινωνίας», των νέων καιρών. Μαζί με τόσα άλλα, έπεσαν και τα κάστρα του ρομαντισμού και του πάθους από τις βολές του εύκολου ή και αγορασμένου σεξ, του life style, των μοντέρνων αντιλήψεων ότι τα πάντα μετριώνται με την κινητικότητα της πιστωτικής σου κάρτας. Τα πάλαι ποτέ «ραβασάκια» μουχλιάζουν τώρα στα μουσεία του έρωτος με τους ξεφλουδισμένους τοίχους, τις ξεχαρβαλωμένες στέγες και τα υγρά υπόγεια, όπου σουλατσάρουν τα τρωκτικά του συμφέροντος και του κυνισμού. Για γαλάζια ή ροζ γράμματα ούτε λόγος, τα έχουν ξεκάνει οι αναρτήσεις στα «προσωπικά» μας ιστολόγια ή κάτι ανούσια τιτιβίσματα στα twitter. […]

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι είναι μόνο λόγια τα όσα ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ έγραφε στη Μάρλεν Ντίντριχ το 1951: «Δεν μπορώ να περιγράψω πώς κάθε φορά που τυλίγω τα χέρια μου γύρω σου, νιώθω πως βρίσκομαι σπίτι». Μπορεί, αλλά δεν ήταν λόγια του αέρα, παρά λόγια της φωτιάς, αφού, καθώς τα χέρια του τυλίγονταν γύρω της, έπαιρναν φωτιά και μαζί ολόκληρο το σπίτι. […]

Τα γράμματα του συγγραφέα της «Μαντάμ Μποβαρί» Γκουστάβ Φλωμπέρ προς την ποιήτρια Louise Collet ήταν λίγο πικάντικα: «Θα σε μπουκώσω με όλες τις χαρές της σάρκας μέχρι να λιγοθυμήσεις, να πέσεις να πεθάνεις. Θέλω μαζί μου να τα χάσεις ολότελα και να ομολογήσεις κρυφά στον εαυτό σου ότι ποτέ δεν είχες τολμήσει να ονειρευτείς τέτοιο παραλήρημα…». […]

Ο καταθλιπτικός Φρανς Κάφκα έσφυζε από ευτυχία, όπως φαίνεται από τα περιβόητα «Γράμματα στη Μιλένα»: «Κι όμως θα ’ναι ψέμα να πω πως μου λείπετε, είναι η πιο τέλεια, η πιο αλγεινή μαγεία, είσαστε εδώ όσο κι εγώ, και περισσότερο. Όπου είμαι είσαστε όσο κι εγώ, και περισσότερο». Κι αλλού: «Σήμερα είδα ένα χάρτη της Βιέννης και για μια στιγμή μου φάνηκε ακατανόητο που ‘χτισαν μια τόσο μεγάλη πολιτεία, ενώ εσύ δεν χρειάζεσαι παρά μόνο ένα δωμάτιο». «Και παρ’ όλα αυτά σκέφτομαι καμιά φορά: αν μπορεί να πεθάνει κανείς από ευτυχία, αυτό πρέπει να συμβεί σε μένα. Και αν ένας άνθρωπος προορισμένος να πεθάνει, μπορεί να μείνει στη ζωή από ευτυχία, τότε θα μείνω στη ζωή». […]

Ο νομπελίστας ποιητής Πάμπλο Νερούντα, από τους πιο σημαντικούς της Λατινικής Αμερικής, πέρα από πολιτικοποιημένα ποιήματα, έγραψε και πολλά προσωπικά ερωτικά. Τα πλείστα περιλαμβάνονται στη συλλογή «Εκατό ερωτικά σονέτα» και απευθύνονται στη Ματίλντε Ουρούτια. […]

Μα κι ένας δικός μας μεγάλος ποιητής, ο Κωστής Παλαμάς, πέθαινε κυριολεκτικά ή ποιητικά για μιαν παιδούλα, μια λεπτή και καλλιεργημένη ψυχή, την εικοσάχρονη Ελένη Κορζά, μια όμορφη και μελαγχολική κοπελίτσα που έπασχε από φυματίωση και είχε μια σπάνια για την ηλικία της μόρφωση. Πάνω από εξήντα χρονών ο ποιητής, της απευθύνει πυρετικά γράμματα, προσφωνώντας την «Ραχήλ» και «αγαπημένη λάμψη»: «Επέρασα μια νύχτα, τη νύχτα της Δευτέρας προς την Τρίτη, με το λυρικό, το μεθυστικό πυρετό της ενθύμησής σου…». […]

Όμως, αποδέκτες ερωτικών επιστολών δεν είναι μόνο γυναίκες από παθιασμένους άντρες. Και διάσημες γυναίκες διαδήλωναν τον έρωτά τους προς τους συντρόφους τους. Η πρωτοπόρα φεμινίστρια και μεγάλη συγγραφέας του «δεύτερου φύλου» Σιμόν ντε Μποβουάρ γράφει στη νεότητά της προς τον φιλόσοφο του υπαρξισμού Ζαν Πολ Σαρτρ πως είναι έτοιμη και την απελευθέρωσή της να υποτάξει στον έρωτά του και υπηρέτρια να γίνει, προκειμένου να ξαπλώνει δίπλα στο ζεστό και δυνατό του σώμα. […]

Δεν ξέρω αν η Μαρία Πολυδούρη έγραψε γράμματα στον Κώστα Καρυωτάκη, τον ιδανικό αυτόχειρα ποιητή, που είτε από δειλία είτε για άλλους λόγους δεν προσχώρησε στον απελπισμένα τρυφερό έρωτά της για κείνον. Και μόνο όμως αυτό το κομμάτι του ποιήματος που του απευθύνει ισοδυναμεί με όλου του κόσμου τις ερωτικές επιστολές:

«Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα
μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,

μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα
περήφανα στολίστηκα
το υπέρτατο της ύπαρξής μου στέμμα
μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν».

Όμως ο έρωτας δεν λέγεται, δεν γράφεται, δεν υμνείται. Τον ζεις. Τον εκφράζεις παντοιοτρόπως και με τόση δύναμη και όταν δεν τον ζεις…

https://stigmalogou.blogspot.com/2016/05/blog-post_12.html