Εθνική Παιδεία και Μετανάστες !

Εθνική Παιδεία και Μετανάστες.

 

Πολύ ορθώς η κριτική του Προέδρου της Ν.Δ. κ. Αντώνη Σαμαρά για το μεταναστευτικό νομοσχέδιο περιλαμβάνει σαφείς αναφορές στην Παιδεία και στην εθνική ταυτότητα. Οι διαστάσεις του μεταναστευτικού προβλήματος είναι κυρίως δύο: Η ποσοτική, δηλ. πόσους μπορεί να αντέξει και να θρέψει η κοινωνία μας, και η ποιοτική, δηλαδή ποιοί από αυτούς μπορούν να ενταχθούν ομαλά και με ποιο τρόπο.

Η ενσωμάτωση γίνεται μέσω της Παιδείας, η οποία πρέπει να έχει σαφή εθνικά χαρακτηριστικά ώστε να εντάσσεται ο μετανάστης στον πολιτισμό της χώρας που τον φιλοξενεί και να μην περιθωριοποιείται. Αντίθετη προς τη λογική της ενσωμάτωσης είναι η πολυπολιτισμικότητα, η οποία υπερτονίζει τη διαφορετικότητα εις βάρος της εθνικής ταυτότητας και τελικά γκετοποιεί τους μετανάστες.

Στην Ευρώπη το πολυπολιτισμικό πρότυπο δέχεται αυστηρή κριτική, ενώ προωθείται ο εθνικός χαρακτήρας της Παιδείας. Στη Γερμανία ο μετανάστης που θέλει να πάρει υπηκοότητα οφείλει να εξεταστεί αν γνωρίζει καλά τη γλώσσα και την ιστορία της χώρας. Στην Ιταλία ο ηγέτης της Δημοκρατικής Αριστεράς Μάσσιμο Νταλέμα έχει παραδεχθεί δημοσίως ότι οι συντηρητικοί είχαν δίκιο όταν επέκριναν την πολυπολιτισμικότητα και ότι δεν μπορούν όλοι οι μετανάστες να ενταχθούν στις ευρωπαϊκές αξίες.

Η δε Συνθήκη της Λισσαβώνας ορίζει ότι η Παιδεία και το περιεχόμενό της θα ρυθμίζεται από την εθνική νομοθεσία κάθε χώρας ως φορέας εθνικής ταυτότητας και όχι από την Ευρ. Ένωση.


Το Ελληνικό Σύνταγμα είναι σαφές. Στο άρθρο 16, παρ. 2 ορίζει ως σκοπό της Παιδείας την ανάπτυξη εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης. 


 Αλλά και στο άρθρο 1, παρ. 3 γράφει ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και υπάρχουν, δηλαδή ασκούνται, υπέρ του λαού και του Έθνους.

Όσοι διανοούμενοι διάκεινται αρνητικά προς την έννοια του Έθνους και της ελληνικότητας έχουν το δημοκρατικό δικαίωμα εκφράσεως, δεν δικαιούνται όμως να παραβιάζουν το Σύνταγμα και να προωθούν τις απόψεις τους στα βιβλία και στα προγράμματα της δημόσιας Παιδείας.

Ο αφελληνισμός της παιδείας δεν θα βοηθήσει τους μετανάστες να ενσωματωθούν ομαλά και θα αποκόψει τους γηγενείς Έλληνες από τις ρίζες μας.


  Κωνσταντίνος Χολέβας - Πολιτικός Επιστήμων

Πηγή: diktyo21

Δ. Τσάτσος: Αντισυνταγματικό το νομοσχέδιο για τους μετανάστες

 Δ. Τσάτσος: Αντισυνταγματικό

 το νομοσχέδιο για τους μετανάστες.

 

Δημοσιεύθηκε από olympiada  Ιανουαρίου 28, 2010

Τον Καθηγητή Δ. Τσάτσο τον γνωρίζουμε όλοι. 

Έγκριτος συνταγματολόγος και, προσφάτως, σύμβουλος του κ. Ραγκούση στα κρίσιμα θέματα του Υπουργείου του. Ο Δ. Τσάτσος ασχολήθηκε και με το ζήτημα της ψήφου των μεταναστών στις δημοτικές εκλογές σε ανύποπτο χρόνο. Έτσι, στο Συνταγματικό του Δίκαιο (τόμος Γ΄, Θεμελιώδη Δικαιώματα, 1988, σελ. 164 -165) παίρνει σαφώς θέση υπέρ της αντισυνταγματικότητας του δικαιώματος ψήφου των μεταναστών, λέγοντας χαρακτηριστικά «Αντίθετα, εμείς πιστεύουμε πως το Σύνταγμα και αυτό το δικαίωμα το επεφύλαξε μόνο στους έλληνες πολίτες… 

Η αναγνώριση τέτοιων δικαιωμάτων στους αλλοδαπούς προϋποθέτει συνταγματική μεταβολή. Τελικά η συνταγματική μεταβολή που θα ήταν αναγκαία για την αναγνώριση ενός τέτοιου δικαιώματος για τους αλλοδαπούς δεν συντελέσθηκε».

Αν η Κυβέρνηση εμμείνει στην κατάθεση του νομοσχεδίου για την ψήφο των μεταναστών, στην κατάθεση δηλαδή μιας αντισυνταγματικής ρύθμισης, τα πράγματα γίνονται ακόμη σοβαρότερα. Δεν θα φθάναμε ως εδώ όμως, κύριε Ραγκούση – να έχετε απέναντί σας σχεδόν όλη την κοινωνία – αν είχατε συμβουλευθεί και ακούσει τους συμβούλους σας …


http://olympia.gr/

Τι θα συνέβαινε αν....

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ 

ΤΟ "ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ" ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

   

Ο Αίσωπος διηγήθηκε κάποτε τον εξής μύθο: Μια φορά ένας λύκος είδε μερικούς βοσκούς σε μία σκηνή να γευματίζουν, τρώγοντας ένα πρόβατο. Τότε πλησίασε και τους είπε: Τρομάζω μόνο με την ιδέα του τι θα πάθαινα από εσάς, αν είχα φάει εγώ το πρόβατο. 

(Ο Αίσωπος λόγον ειπε τοιούτον· λύκος ιδών ποιμένας εσθίοντας εν σκηνή πρόβατον εγγύς προσελθών, "ηλίκος αν ην," εφη, "θόρυβος υμίν, ει εγώ τούτ' εποίουν.") . 

Ο μύθος αυτός έχει απόλυτη εφαρμογή στο "διάγγελμα" του πρωθυπουργού. Ο κ. Παπανδρέου υποσχέθηκε, τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές, να εφαρμόσει πιστά αυτά που υποσχέθηκε προεκλογικά ο κ. Καραμανλής. Τρομάζω λοιπόν στην ιδέα του τι θα συνέβαινε στον τόπο μας, από τους "βοσκούς" (εργατοπατέρες, δημοσιογράφους, αντιπολίτευση κλπ), αν είχε κερδίσει τις εκλογές ο κ. Καραμανλής και εφάρμοζε τις προεκλογικές υποσχέσεις του. 

Με κυριεύει παράλληλα και πανικός, αν αρχηγός της αντιπολίτευσης ήταν ο κ. Παπανδρέου και επέμενε να εφαρμόσει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το δικό του προεκλογικό πρόγραμμα. ( Λεφτά υπάρχουν, όχι στους φόρους, ναι στις αυξήσεις μισθών, όχι στην αύξηση ορίων συνταξιοδότησης και άλλα τέτοια όμορφα.)

Ευτυχώς ο Θεός είναι μεγάλος και μας βοήθησε με τη νίκη του Πα.Σο.Κ. 

Τώρα όμως πρέπει να βάλει το χέρι του να βοηθήσει την κατάσταση.

Αίσωπος
Απο το ιστολόγιο

http://filotimia.blogspot.com/2010/02/blog-post_02.html

 Σημείωση δική μου: Ρητορικό το ερώτημα, δεν περιμένω απάντηση...
 Ι.Β.Ν.

.

Mε Παρθενώνα αλλά χωρίς γλωσσική συνέχεια...

Τι πολυτιμότερο: 

  Παρθενώνας ή Ελληνική Γλώσσα;

  Mε Παρθενώνα αλλά χωρίς γλωσσική συνέχεια...

Tου Xρήστου Γιανναρά   9 Απριλίου 2006

H εκδημία του Γεωργίου Pάλλη, πριν από μερικές εβδομάδες, έγινε αφορμή να αποτίσει τιμή ο κόσμος της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, σχεδόν ομόφωνα, στην υποδειγματική ευπρέπεια του ευγενικού αυτού άνδρα. Φόρο τιμής τού οφείλουμε και οι θεράποντες της παιδείας, τουλάχιστον για την επέκταση της υποχρεωτικής φοίτησης των Eλληνοπαίδων και στο γυμνάσιο. 

Oι δάσκαλοι οφείλουμε να αποδίδουμε τιμή πάντοτε «μετά κρίσεως του τε κυρίου και τα’ ληθούς». O άκριτος έπαινος είναι συνήθως συμβατικός, αναξιόπιστος. Στην περίπτωση λοιπόν των εκπαιδευτικών πρωτοβουλιών του Γεωργίου Pάλλη, αναγνωρίζοντας ειλικρινά τις αγαθές του προθέσεις, την τόλμη και τον μόχθο του, δικαιούται ο δάσκαλος να διατηρεί κριτικές επιφυλάξεις τουλάχιστον για ένα από τα μεταρρυθμιστικά του ενεργήματα: αυτό που αφορά την επιβολή της δημοτικής ως επίσημης γλώσσας του κράτους.

Προσωπική κρίση εκφράζω, πιθανόν εσφαλμένη: είναι παράλογο (ή και κωμικό) να υπάρχει «επίσημη» γλώσσα του κράτους καθορισμένη με νόμο. Tον παραλογισμό εγκαινίασε ο φανατισμός της ιδεολογικοποιημένης «καθαρεύουσας», οι άνθρωποι που ταύτισαν το γλωσσικό κατασκεύασμα του Kοραή με την «εθνικοφροσύνη», τη «γνήσια» ελληνικότητα. O Pάλλης υπέκυψε (μάλλον ανεπίγνωστα) στον πειρασμό της μίμησης των καθαρευουσιάνων. Δεν υποψιάστηκε ότι η «ομιλούμενη» γλώσσα, το ζωντανό δυναμικό ιδίωμα της λαϊκής έκφρασης, ακυρώνεται στην αυθεντική του γνησιότητα από τη στιγμή που θα επιβληθεί με νόμο.

Δεν έσβησαν οι μνήμες ούτε απαλείφθηκαν τα ίχνη από τις τερατωδίες που γέννησε το συγκεκριμένο νομοθέτημα του Pάλλη. Πλημμύρισε ο δημόσιος βίος γλωσσικά εξαμβλώματα, μνημεία ευτραπελίας, αλλά και ντροπής – από τα στερεότυπα για συμπλήρωση έντυπα σε ταχυδρομεία, τελωνεία ή όποιες άλλες δημόσιες υπηρεσίες, ώς την ανέτοιμη να εκφραστεί στο δημώδες ιδίωμα γλώσσα δικαστών, δικηγόρων, δασκάλων, δημοσιογράφων, πολιτικών. Παντού κυριάρχησε η σύνταξη και η εκφραστική της καθαρεύουσας τεχνητά υποταγμένη σε προκρούστειους κανόνες, όπως της αλλαγής των τριτόκλιτων ονομάτων σε πρωτόκλιτα. («Tάχθηκε κατά της αίτησης ανάκλησης της απόφασης» – «απόκλεισε το δικαίωμα λήψης άδειας οδήγησης»…) Aν «καθαρεύουσα» είναι η πεποιημένη (τεχνητή) γλώσσα που ουδέποτε τη μίλησε ο λαός, τότε ο νόμος του Pάλλη κατάργησε μια καθαρεύουσα για να επιβάλει αυταρχικά μιαν άλλη, εκτρωματική, βαρβαρική.

Aυτό που χρειαζόταν ο τόπος, αν κρίνω σωστά, ήταν να καταργηθεί με νόμο η παρέμβαση του κράτους στη γλώσσα: ο καθορισμός «επίσημης» γλώσσας του κράτους είναι η συνακόλουθη στανική επιβολή της. Nα αφεθεί ελεύθερη η χρήση της ελληνικής στον δημόσιο βίο – με την αυτονόητη απαίτηση (που δεν χρειάζεται να γίνει νόμος) η επιλογή ιδιώματος λόγιου ή δημώδους, αρχαΐζουσας ή απλοελληνικής ή μεικτής (καβαφικής) γλώσσας να πειθαρχεί στους ανάλογους γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες.

Tην τραγική γλωσσική σχιζοφρένεια, που ταλαιπώρησε τους Eλληνες για περισσότερα από εκατό χρόνια, η πρωτοβουλία Pάλλη την αντιμετώπισε με τους ιδεολογικούς όρους που δημιούργησαν αυτήν τη σχιζοφρένεια. H καθαρεύουσα δεν καταδικάστηκε επειδή ήταν τεχνητή γλώσσα, φτιαγμένη για να εξυπηρετήσει εξωγλωσσικές σκοπιμότητες. Kαταδικάστηκε σαν λόγια, αρχαΐζουσα γλώσσα. Δεν απορρίφθηκε μια γλωσσική ψευτιά, δηλαδή κάθε είδος «καθαρεύουσας» (είτε του Kοραή είτε του Ψυχάρη ή του Zαχαριάδη, ή του Kαζαντζάκη ή του Aνδρέα Παπανδρέου). Eξοβελίστηκε ένας ιδεολογικός αντίπαλος των «προοδευτικών δυνάμεων» – ο Γεώργιος Pάλλης έδωσε την εντύπωση ότι ήταν θύμα και αυτός της συνθλιπτικής μειονεξίας που ταλαιπωρεί το κόμμα του, το ανίκανο να αντιτάξει δική του αντίληψη προόδου διαφορετική από αυτήν του διεθνιστικού μηδενισμού αλλά και άσχετη με την «εθνικοφροσύνη».

H ιδεολογική (και όχι γλωσσική – πραγματιστική) απόρριψη της καθαρεύουσας παρέσυρε στην ανυποληψία και στον αποσκορακισμό ολόκληρη τη λόγια γλωσσική παράδοση του Nέου Eλληνισμού. Hταν ένα εγκληματικά επιπόλαιο (κατά την κρίση μου πάντοτε) λάθος με δυο καίριες συνέπειες: Yπονόμευσε στις συνειδήσεις την αξία (γονιμότητα) της διαχρονικής ενότητας της ελληνικής γλώσσας – η εξελικτική διαχρονική ενοείδεια της γλώσσας θεωρήθηκε ανυπόληπτο επιχείρημα των «καθαρευουσιάνων», δηλαδή της συντήρησης, δηλαδή του σκοταδισμού. Eτσι προετοιμάστηκε και προβλήθηκε σαν μέγα «προοδευτικό» επίτευγμα το ανόμημα να καταργηθεί η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα ελληνικά σχολεία.

H δεύτερη συνέπεια ήταν: οι Eλληνες οι κάτω των τριάντα ετών σήμερα να μην καταλαβαίνουν τον Παπαδιαμάντη ή τον Pοΐδη, να ακούν το Eυαγγέλιο ή τους Xαιρετισμούς σαν να πρόκειται για ξένη γλώσσα (κάτι που δεν είχε συμβεί ούτε στα τετρακόσια χρόνια οθωμανικού ζυγού). Για πρώτη φορά έσπασε η ζωντανή γλωσσική συνέχεια του Eλληνισμού και αυτή η ρήξη ολοκληρώθηκε με το πασοκικό ανοσιούργημα (υπουργός Eλευθ. Bερυβάκης) επιβολής του μονοτονικού. O,τι δεν κατόρθωσαν αιώνες Pωμαιοκρατίας, Φραγκοκρατίας, Tουρκοκρατίας το πέτυχαν δύο σύγχρονοί μας Nεοέλληνες υπουργοί.

Aγνόησε ο Γεώργιος Pάλλης (και κυρίως οι συμπλεγματικοί σύμβουλοί του) το προφανές και πασίδηλο: πως δεν υπάρχει ζωντανή γλώσσα με μακρά ιστορική διάρκεια που να μην έχει δημιουργήσει μια λόγια και μια δημώδη παράδοση. Oτι είναι αδύνατη η ζωντανή επιβίωση και συνέχεια μιας ιστορικής γλώσσας, αν τα μεταγενέστερα ιδιώματα δεν αντλούν συνεχώς από τα προγενέστερα. O αείμνηστος μπροστάρης του Δημοτικισμού Eυάγγελος Παπανούτσος επέμενε ότι αποκλείεται να κυριαρχήσεις τη δημοτική γλώσσα, αν δεν πατάς σε στέρεα γνώση της αρχαίας ελληνικής. Kαι μην ξεχνάμε ότι στο ψευδωνύμως λεγόμενο «Bυζάντιο», χίλια χρόνια, τα παιδιά πρωτοσυλλάβιζαν ανάγνωση και γραφή στους στίχους του Oμήρου.

Oχι σαν ρητορικό σχήμα, αλλά μόνο ως μέτρο ρεαλιστικής εκτίμησης (προσωπικής και πιθανόν λαθεμένης) θα έλεγα: Προτιμότερο, από λάθος (ασφαλώς ανεπίγνωστο) του Pάλλη ή του Bερυβάκη, να είχε γκρεμιστεί ο Παρθενώνας, παρά να έχει σπάσει πια η ζωντανή συνέχεια της ελληνικής γλώσσας. Kαι οι δύο αυτοί υπουργοί άφησαν στίγμα ευπρέπειας και ευαισθησίας πατριωτικής. Διερωτώμαι, αν σε τέτοιες ευγενικές περιπτώσεις ευαισθησίας και πατριωτισμού (στους αντίποδες της αριστερόσχημης παχυδερμίας και του συναφούς αμοραλισμού) ο ανθρώπινος ψυχισμός μπορεί να αντέξει τη συνειδητοποίηση τόσο πελώριων ιστορικών εγκλημάτων.

Eύχομαι ειλικρινά οι εκτιμήσεις και κρίσεις μου να είναι λαθεμένες. Tις καταθέτω μόνο σαν πρόκληση προβληματισμού.


 Πηγή: Καθημερινή, 9/4/2006


http://istologio.org/?p=34

Οι συνέπειες από την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος...

"Οι συνέπειες από την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος"

  Του Στάντη Αποστολίδη

Όταν ψηφιζόταν σε μεταμεσονύκτια συνεδρίαση της Βουλής η τροπολογία Βερυβάκη για το μονοτονικό, η τότε κυβέρνηση, θωπεύοντας τον αριστερίστικο λαϊκισμό, ξεπούλαγε κάτι που ούτως ή άλλως δεν γνώριζε και δεν την ενδιέφερε! Ένα κομμάτι της Παιδείας συνυφασμένο, όχι μόνο με την αρχαιοελληνική παράδοση, αλλά και με την πνευματική παρακαταθήκη του νέου Ελληνισμού από το 18ο ήδη αιώνα! Ολ' οι θαυμαστοί 300, μαζί, συμπεριφέρθηκαν σαν αγράμματη γριούλα που βρίσκοντας στο σεντούκι της παλιά μπαρουτοκαπνισμένα κουμπούρια, τα...δίνει στο γύφτο για ν' αδειάσει τον τόπο από τη «σαβούρα». Δεν ρωτάει κανέναν, και δεν θα μάθει ποτέ τι έχασε...

Κι ας φώναζε ο Ελύτης: «Είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονοτονικού και υπέρ της διδασκαλίας των Αρχαίων. Είναι η βάση για να ξέρεις την ετυμολογία των λέξεων». (Και πώς θα καταλάβεις άραγε Ελύτη χωρίς αυτή την έρμη την ετυμολογία;) Κι αλλού ξανά, γραφικότερα: «...κάθε ύψιλον, κάθε οξεία, κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών...». Δεν ήξερε αυτός, ήταν ποιητής! Κι ας επέμενε ο Καστοριάδης: «Ν' αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε ήξεραν τι κάνανε. Η κατάργησή τους είναι κατάργηση της ορθογραφίας, που αποτελεί καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των Αρχαίων Ελληνικών. Δηλαδή, πάμε να καταστρέψουμε ό,τι χτίσαμε!» Ήταν οπισθοδρομικός αυτός, παρωχημένος!

Κι ας ανέλυε ο Ρένος Αποστολίδης, φιλολογικότατα: «Η ορθογραφία δεν μπορεί παρά να είναι ιστορική, αφού η ορθή γραφή κάθε λέξης ακριβώς [...] εκκαλεί όλο το παρελθόν εμπειρίας, που αιώνες ποικιλοχρησίας συσσώρευσαν μέσα της, δυναμικοποιεί δηλαδή το θησαυρό της σε νόημα και ποιότητες ανεκτίμητες και βοηθεί άρα στο να ξελαμπικάρεται η λέξη διαρκώς, ν' αναπαρθενεύεται, να γίνεται η σημασία της πολυδύναμη...!»

Πλανιόντουσαν όλοι, κι εμείς, πραγματιστές, προσγειωμένοι, πρακτικοί, βρήκαμε τη λύση! Κι όχι πως ήταν τάχα θέμα ΠΑΣΟΚ. Η δεξιά αντιπολίτευση λούφαζε με μόνη αντιγνωμία τού -κατά φαντασίαν «συγγραφέα» κιόλας!- Αβέρωφ, που ψέλλισε πως: «χρειάζεται μια ειδική μελέτη», παραδεχόμενος όμως πάντως πως «είναι μία απλούστευση, η οποία θα είναι χρήσιμη για την... απλούστευση (sic) των νέων γενεών». Πολύ σωστά: «Για την απλούστευση των νέων γενεών»! Για να τους απλουστεύουμε, να τους διευκολύνουμε, να τους αλαφρύνουμε από το περιττό βάρος της γνώσης, της προσπάθειας, του όλου παραδεδομένου γλωσσικού πλούτου, αφήνοντας αδειανό τον εγκέφαλο για να τον γεμίσουν άμεσα με «πόκεμον» και joystick, με Excel και Word αργότερα. Έτσι, μας ενοχλούσε, λέει, το ιστορικό σύστημα τονισμού, παραήταν σύνθετο, «κούραζε αναίτια τα παιδιά», και το πετάξαμε στα σκουπίδια, χωρίς κανείς να σκεφτεί πως το απλούστερο που υιοθετήθηκε είν' εξ ορισμού κι ατελέστερο, κι άρα γι' αδαείς της γλώσσας μόνον, και για τις καθημερινές μας κουβέντες, ούτε για Επιστήμη ούτε για Λογοτεχνία στα σοβαρά ούτε για λόγο «ανεβασμένο» γενικώς, παρά για ομιλούντες μπαμπουίνους...

Μα ήταν πάντα η μεγάλη μάζα των αγραμμάτων, των τεμπέληδων μαθητών και των πεισματωμένων γονιών από τα δικά τους παθήματα από κακούς κι ανέμπνοους δασκάλους, που ποτέ δεν τους είχαν εξηγήσει τι εσήμαινε κάθε σύμβολο, παρά ήξεραν μοναχά να κόβουν βαθμούς με χαιρεκακία για κάθε δασεία που 'βρισκαν να σου 'χει ξεφύγει σαν τους τροχαίους της επαρχίας με τα ραντάρ. Κι ήταν και τα συμφέροντα των εκδοτών και των συγκροτημάτων Τύπου που έριχναν τόσο το κόστος της στοιχειοθεσίας και, και, και... Για όλους βολικό!

Και βρισκόμαστε νά 'χουν περάσει 20 χρόνια αποξένωσης από την ιστορική μορφή των λέξεων χωρίς μια επιστημονική μελέτη για το τι σήμαινε γνωστικά αυτή η απώλεια! Και τώρα η απάντηση δεν μας έρχεται από δασκάλους, με τη συγκομισμένη πείρα της καθημερινής διδακτικής (αλλά και πόσο σπαταλημένη όμως στους λαβύρινθους της περιπτωσιολογίας!), μήτ' από γλωσσολόγους, μήτ' από παιδαγωγούς, παρά από τους γιατρούς! Ναι, από ψυχιάτρους και στατιστικολόγους, που μιλάνε με την αδυσώπητη γλώσσα των αριθμών για την «εκδίκηση των τόνων»!

Το βιβλίο των Τσέγκου-Παπαδάκη-Βεκιάρη δεν είναι παρά μια γλαφυρή δημοσίευση (κι απολύτως βατή στον μη εξοικειωμένο αναγνώστη) των αποτελεσμάτων μιας ψυχιατρικής έρευνας πάνω σε 50 παιδιά πρώτης έως τρίτης Δημοτικού, προσεκτικά επιλεγμένα, ώστε ν' αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα πληθυσμού, δίχως καμμία ιδιαιτερότητα, που αφού μετρήθηκαν αναλυτικά μ' έγκυρες δοκιμασίες (tests) οι ψυχικές τους δεξιότητες, τα μισά απ' αυτά διδάχτηκαν εθελοντικά Αρχαία και πολυτονικό παράλληλα προς τ' άλλα τους μαθήματα. Και με το τέλος της χρονιάς ξανάγινε η ίδια αντικειμενική αξιολόγηση των ικανοτήτων τους. Τ' αποτελέσματα παρουσιάζονται με απόλυτη σαφήνεια σε μόλις δύο σελίδες:

Οι «πολυτονικοί» εμφανίζουν στατιστικώς σημαντική ανοδική διαφορά στη «συναρμολόγηση αντικειμένων», στη «διάκριση γραφημάτων», στη «μνήμη σχημάτων»! Αντιθέτως, οι «μονοτονικοί» παρουσίασαν διαφορά μονάχα στη «μνήμη εικόνων» αλλά... προς τα κάτω! Συμπερασματικά, διαπιστώθηκε ότι η διδασκαλία της ιστορικής ορθογραφίας επιδρά θετικά στις οπτικοαντιληπτικές ικανότητες και λειτουργίες των παιδιών, και μάλιστα στην κρίσιμη ηλικία των 6-9 ετών, όπως αυτές κατεξοχήν αναπτύσσονται. Και γιατί; Η επίδραση αυτή ανάγεται άμεσα στο είδος του ερεθίσματος: όσο πλουσιότερο σε οπτικά σημεία (τόνους και πνεύματα) το γνωστικό αντικείμενο τόσο περισσότερο εξαναγκάζεται σε εστίαση της προσοχής του ο δέκτης κι εξασκείται στην αναγνώρισή τους, αποκτώντας επιπλέον ικανότητα ταχύτερης οφθαλμικής κίνησης και ισχυρότερης συγκέντρωσης. Τα πολλά λόγια βλάπτουν, οι τόνοι όμως ωφελούν!

Όσοι θα ήθελαν να ερευνήσουν ακριβέστερα το πώς και τι, μπορούν να μελετήσουν τις 50 σελίδες με τους διαφωτιστικότατους πίνακες και τα συγκριτικά διαγράμματα ή να ελέγξουν τη μεθοδολογία της έρευνας. Οι δύο σελίδες ωστόσο των πορισμάτων θα 'πρεπε να τυπωθούν σε είκοσι ή τριάντα χιλιάδες αντίτυπα και να μοιραστούν σ' όλους τους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν Ελληνικά στα σχολεία, για να ξέρουν πόσο στραβώνει τα παιδιά και η δικιά τους άγνοια πλέον, και να 'ναι συνυπεύθυνοι με την αβελτηρία τους εφεξής να υψώνουν τη φωνή τους και για θέματα παιδείας καθαρά, κι όχι μόνο για τους μισθούς τους έξω από τα υπουργεία, με τις ντουντούκες!

Θυμάστε που, χρόνια πίσω, κάτι δάσκαλοι του «πρακτικού» ισχυρίζονταν πως ήταν ανώτερο από το «κλασικό» διότι «τα μαθηματικά οξύνουν τον νουν». Κι εμείς κοροϊδεύαμε βέβαια, μα έλα που βρέθηκε επιστημονικά μετρημένο, με τα μαθηματικά τους κιόλας, πως τ' Αρχαία και η ορθογραφία εντέλει όξυναν περισσότερο τον νουν! Αυτή κι αν είν' εκδίκηση των τόνων!..

Πέρα όμως από αστεία κι αντεκδικήσεις, χρόνια τώρα ακούγονται τα φληναφήματα διαφόρων πως τάχα «τίποτε δεν χάσαμε με το μονοτονικό» κι «άχρηστες όλες εκείνες οι κουτσουλιές πάνω απ' τις λέξεις» και «οι αρχαίοι δεν τα 'χαν, οι Αλεξανδρινοί τα πρόσθεσαν» και «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω» κι άλλα τέτοια επιπόλαια κι αντιεπιστημονικά. Οι αποδείξεις για το τι χάσαμε βρίσκονται μπρος στα μάτια μας. Μήπως ξαναδιαβάζουν κάποιοι στον τοίχο, γραμμένο από αόρατο χέρι, εκείνο «Μανή, θεκέλ, φάρες» που είδε ο τελευταίος Βαβυλώνιος βασιλιάς, σαν έμπαινε κιόλας στις πύλες της πρωτεύουσας του ο Πέρσης που θα τον αφάνιζε κι αυτόν και το θρόνο του;.. «Μετρημένα, ζυγισμένα, διαιρεμένα» -δηλαδή: «τέλειωσες!» τον προειδοποιούσε τότε ο προφήτης.

Μήπως δεν χρειαζόμαστε προφήτες πια, παρά μάς αρκούν οι φωνές όσων ήξεραν ακόμα να χρησιμοποιούν αυτά τα «σημαδάκια» που μονοκοντυλιά κατάργησαν ανεγκέφαλοι κυβερνώντες, κι αν δεν μπορούν να σκεπάσουν τα μουγκανητά των «αρμοδίων» των υπουργείων όποιας Παιδείας εδώ και μίαν εικοσαετία, είναι πάντως σοβαρότατες και τώρα πια κι επιστημονικά επιβεβαιωμένες, ώστε να υποψιάζουν για το τι επίκειται;

Ασφαλώς το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω! Μόνο, συμφορά μας! Θα τρέχουμε για καθαρό νερό από τα νάματά του, αύριο με τον κουβά, μεθαύριο με το κουταλάκι!*"

Το είδαμε στο Τροκτικό

Διά Χειρός MagisterP

http://teachers-limnou.blogspot.com/


Σημείωση δική μου : Πικρά αριστουργηματικό !

(Αφιερωμένο στις φίλες μου Μελίτη και Αρμενάκι)

Οἱ τόνοι· ἡ τέχνη, ἡ λογοτεχνία, ἡ προσευχή !

Οἱ τόνοι· ἡ τέχνη, ἡ λογοτεχνία, ἡ προσευχή

  (Διαβάζεται μόνο με πολυτονικό !)

Τὴν σημασία τῶν τόνων θὰ τὴν νοιώσης ὅταν μετὰ ἀπὸ χρόνια μονοτονικῶν ἀναγνωσμάτων ξάφνου ἕνα κείμενο σοὺ πέσει στὰ χέρια μὲ τὶς λέξεις του ὁλόκληρες - μὲ τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα.

Πῶς ἀποκτήσανε οἱ λέξεις τόση δύναμη ; ! αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο ποὺ θὰ πῆς. Καὶ πρῶτα οἱ μονοσύλλαβες ποὺ στὸ μονοτονικὸ μένουνε ἄτονες – σημάδια παρὰ λέξεις. Ὅταν ξάφνου δεῖς τὰ ἄρθρα τονισμένα, τὸ μάτι καὶ ὁ νοῦς στέκονται – ἡ μονοσύλλαβη λέξι ἔχει μὲ τὸν τόνο της βάρος – γίνεται λέξι ξανὰ.

Εἶμαι – δυστυχῶς – φανατικὸς ἀναγνώστης – βιβλιοπόντικας. Σᾶς βεβαιῶ – ἡ ἑλληνικὴ τῶν τόνων καὶ τῶν πνευμάτων διαβάζεται διαφορετικὰ ἀπὸ τὴν μονοτονικὴ ἀδελφή της. Εἶναι πιὸ ἀργὴ, παρατακτικότερη, παράγει διαφορετικοὺς ρυθμοὺς καὶ καλεῖ ἄλλες εἰκόνες.

Ὅταν διαβάζουμε ἕνα κείμενο, ἡ σύνταξη τῆς γλώσσας, τὸ ὕφος τῆς γραφῆς - καλοῦνε μέσα μας ἕνα ἄλλο συντακτικὸ, ἐντελῶς προσωπικὸ καὶ ταυτοχρόνως δημόσιο καὶ κοινὸ.

Ἡ ἀλλοίωσι τῆς μορφῆς - τὸ κουτσούρεμά της γλώσσας - ἄφησε μέσα μας μία ἀναπηρία. Ἡ ἑλληνικὴ χωρὶς τοὺς τόνους της δὲν εἶναι πιὰ ἡ μητρική μας γλώσσα, ἡ γλώσσα τῆς σκέψης μας – εἶναι μιὰ γλώσσα ξένη.

Καὶ κάτι ἀκόμα. Ἐκεῖ ποὺ τὰ ἐπιχειρήματα τελειώνουν, ἐκεῖ ποὺ ἡ γλώσσα μένει μόνο σὰν ἕνα ἀποτύπωμα πάνω στὴν ἀνθρώπινη συνείδησι, ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ τέχνη, ἡ λογοτεχνία, ἡ προσευχὴ - ἐκεῖ συναντώμεθα καλύτερα καὶ βαθύτερα – πιὸ ἀληθινὰ ἂπ᾿ ὅ,τι στὴν καθημερινὴ χειρονομία τῆς ἐπικοινωνίας καὶ τῆς ἀνταλλαγῆς πληροφοριῶν. Ἂν πίστευα στὸν Γιοὺγκ θὰ ἔλεγα πὼς ἡ γλώσσα - ἡ μορφή της – ἐπικοινωνεῖ ἀπευθείας μὲ τὸ συλλογικό μας ἀσυνείδητο καὶ τὸ διαμορφώνει.

http://helleniclanguage.googlepages.com/

Αρθρο του Ανδρέα Φαρμάκη 17 Οκτ. 2006

---

Η παραποίηση της Ελληνικής γλώσσας !

  Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Οι 10 πιο ενοχλητικές χρήσεις τής γλώσσας μας.

Του Γ. Μπαμπινιώτη

Από την εκπομπή «Τη γλώσσα μού έδωσαν Ελληνική» που επιμελούμαι στη ΝΕΤ και που αφορά κυρίως σε ζητήματα χρήσεως τής γλώσσας μας, διεξήγαγα μιαν απλή αλλά χρήσιμη, νομίζω, έρευνα. 

Την ιδέα μού έδωσε ανάλογη έρευνα τού BBC για την Αγγλική («The Top Twenty Complaints») αλλά, ακόμη περισσότερο, το πλήθος των (συμβατικών και ηλεκτρονικών) επιστολών τηλεθεατών, οι οποίοι «παραπονούνται» για διάφορες χρήσεις τής Ελληνικής, τις οποίες θεωρούν από αδόκιμες ώς λανθασμένες, ζητώντας μου να τις σχολιάσω και να συμβάλω στο να αποφεύγονται. 

Ζητήθηκε, λοιπόν, από τους τηλεθεατές να επισημάνουν τις δέκα πιο ενοχλητικές γι' αυτούς χρήσεις τής Ελληνικής που μιλάμε και γράφουμε. Τι τους ενοχλεί περισσότερο. Τι νομίζουν ότι δεν έχει καλώς. Τι θεωρούν ότι πρέπει να αλλάξει ή να αποφεύγεται. Υπήρξε πληθώρα απαντήσεων. Ταξινομήθηκαν οι απαντήσεις, ιεραρχήθηκαν σύμφωνα με τη συχνότητά τους και έδωσαν τα εξής αποτελέσματα: 

1. Χρήση ξένων λέξεων.
Οι περισσότεροι συνέκλιναν στην επισήμανση ότι πρέπει να περιορισθεί η μεγάλης εκτάσεως χρήση ξένων λέξεων, τού τύπου budget, team, panel, talk-show, gallop, e-mail, follow-up κ.τ.ό. 

2. Προστακτική αορίστου με αύξηση.
Να μη χρησιμοποιούνται τύποι όπως υπέγραψέ μου εδώ, απήντησέ μου γρήγορα κ.λπ. αντί υπόγραψε, απάντησε. 

3. Χρήση επιρρημάτων.
Ζητούν να μη λέμε τύπους όπως προηγούμενα, ενδεχόμενα, πιθανά κ.τ.ό. αντί των προηγουμένως, ενδεχομένως, πιθανώς. Επίσης ζητούν να τηρούμε στην ομιλία μας τη διαφορά ανάμεσα σε λεξιλογικά ζεύγη, όπως απλά - απλώς, άμεσα - αμέσως, έκτακτα - εκτάκτως κ.τ.ό. που διαφέρουν στη σημασία τους. 

4. Θηλυκά επιθέτων σε -ης.
Τους ενοχλεί να ακούν ή να διαβάζουν χρήσεις όπως τής διεθνής συνθήκης, η συνεπή υπόσχεση, η διαφανές μπλούζα κ.τ.ό. αντί τής διεθνούς, η συνεπής, η διαφανής κ.λπ. Συναφώς επισημαίνουν τη λανθασμένη χρήση τού επιρρήματος επί κεφαλής (ή επικεφαλής) ως επιθέτου, που μάλιστα κλίνεται: συνάντησαν τον επικεφαλή τής αντιπροσωπίας!

5. Σύγχυση αορίστου και ενεστώτα των συνθέτων σε -άγω και -βάλλω.
Να προσέχουμε, γράφουν, να μη συγχέουμε χρήσεις όπως «πήγε στο Παρίσι να διεξαγάγει συνομιλίες» (μια φορά) με το «να διεξάγει» (πάντοτε/συχνά). Οπως και το «πρέπει να υποβάλεις αίτηση» (μια φορά) με το «να υποβάλλεις» (κάθε μήνα).

6. Το διαρρέω (πληροφορίες, ειδήσεις κ.λπ.).
Αγανακτούν με τη χρήση τού διαρρέω με συμπλήρωμα (αντικείμενο): «Ο υπάλληλος διέρρευσε τις πληροφορίες» (αντί «διοχέτευσε» ή «άφησε να διαρρεύσουν»). 

7. Το -ν των άρθρων.
Επισημαίνουν τη χρήση τού άρθρου με -ν σε χρήσεις που δεν χρειάζεται (την χώρα, τον δάσκαλο) και, κυρίως, την παράλειψή του εκεί που χρειάζεται (τη πίστη, το πατέρα). 

8. Χρήση αποθετικών (σε -μαι) ρημάτων ως παθητικών. Παραπονούνται ευλόγως ότι φράσεις όπως «οι μετοχές διαπραγματεύονται στο Χρηματιστήριο από τους επενδυτές» ή «το δέρμα επεξεργάζεται σε ειδικά εργοστάσια» δεν έχουν καλώς (θα πρέπει να λεχθεί: «είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης» ή «οι επενδυτές διαπραγματεύονται...» και «το δέρμα υφίσταται επεξεργασία» ή «το επεξεργάζονται»).

9. Χρήση αρσενικού τύπου μετοχής/επιθέτου αντί θηλυκών. Θεωρούν απαράδεκτες χρήσεις όπως: οι ισχύοντες διατάξεις ή επειγόντων περιπτώσεων (αντί ισχύουσες, επειγουσών). 

10. Την αντικατάσταση τού ως από το σαν σε όλες τις χρήσεις: Μιλάει σαν ειδικός - Μιλάει ως ειδικός. Οι χρήσεις αυτές διαφέρουν σημασιολογικά. Το «μιλάει ως ειδικός» σημαίνει ότι είναι πράγματι ειδικός, ενώ το «μιλάει σαν ειδικός» σημαίνει ότι μιλάει σαν να ήταν ειδικός, που δεν είναι. 

 

* Συμπεράσματα

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι εξακολουθεί, ευτυχώς, να υπάρχει μεγάλη ευαισθησία στον Ελληνα ως προς τη χρήση τής γλώσσας, είτε γιατί έχουμε κάποιες τραυματικές εμπειρίες από το γλωσσικό, είτε κυρίως γιατί το θέμα τής γλώσσας το θεωρούμε δικό μας θέμα· θεωρούμε ότι μάς αφορά όλους.

Και έτσι είναι. Αυτό φαίνεται όχι μόνο από τη συμμετοχή στην έρευνα, αλλά και από τον τρόπο που εκφράζονται οι συμμετέχοντες. Χρησιμοποιούν συχνά απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για όσους «παραβιάζουν» αυτήν ή εκείνη τη χρήση τής γλώσσας, που θεωρούν ως σωστή. Επίσης, χωρίς να είναι ειδικοί στη γλώσσα, θίγουν περιπτώσεις από όλα τα επίπεδα τής γλώσσας: τη γραμματική, τη σύνταξη, το λεξιλόγιο (θέματα φωνητικής - η προφορά των b, d, g σε λέξεις όπως έμπορος, έντιμος, άγκυρα, όπου κατά τους κανόνες θα έπρεπε να προφέρονται έρρινα: έmbορος, έndιμος, άngυρα - δεν βρίσκονται στην πρώτη «ενοχλητική» δεκάδα). 

Είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στη χρήση ξένων λέξεων που ζητούν να τις αποφεύγουμε.
 Από τις απαντήσεις είναι φανερό ότι δεν υποστηρίζουν έναν «γλωσσικό ρατσισμό» ή κάποιο κήρυγμα «γλωσσικής κάθαρσης», αλλά επιμένουν στην περιορισμένη και λελογισμένη χρήση των λέξεων.

Να μη λέμε budget αντί για «προϋπολογισμός», team αντί «ομάδα», follow-up αντί «συνέχεια» κ.ο.κ. Οταν σχεδόν όλοι συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι αυτό τους ενοχλεί και ότι αποτελεί πρόβλημα για τη χρήση τής γλώσσας, είμαστε υποχρεωμένοι να το λάβουμε υπ' όψιν, όχι φυσικά θέτοντας υπό διωγμόν κάθε ξένη λέξη (βρίθει από αυτές η γλώσσα μας), αλλά αναπτύσσοντας μεγαλύτερη ευαισθησία στις λεξιλογικές επιλογές μας με μια παράλληλη προσπάθεια των ειδικών να δηλωθούν συστηματικά οι νέοι όροι που εισέρχονται από τον χώρο τής τεχνολογίας. 

Εκπληξη απετέλεσε πόσο πολύ ενοχλεί ο αυξημένος τύπος προστακτικής. Πόσο ενοχλούν χρήσεις, όπως παρήγγειλε (αντί παράγγειλε), υπέγραψε (αντί υπόγραψε), κατέθεσε (αντί κατάθεσε), υπέβαλε (αντί υπόβαλε) κ.τ.ό. Μολονότι θα περίμενε κανείς ότι πρόκειται για ένα θέμα που απασχολεί ανθρώπους με λογιότερα ενδιαφέροντα, φάνηκε ότι προκαλεί το γλωσσικό αίσθημα ευρύτερα.

Γραμματικές ευαισθησίες έχουν οι Ελληνες ομιλητές και σε άλλες χρήσεις που δείχνουν ότι τους ενοχλούν: α) τα επιρρήματα τού τύπου προηγούμενα (αντί προηγουμένως), ενδεχόμενα, πιθανά κ.λπ. (καταλαμβάνουν την τρίτη θέση των πρώτων δέκα)· β) η κλίση των θηλυκών επιθέτων σε -ης (τής διεθνής!, η συνεπή! κ.τ.ό.), που πράγματι γεννούν δυσκολία σε αρκετούς ομιλητές, καταλαμβάνει την τέταρτη θέση· γ) η σύγχυση στα ρήματα να/θα (διεξ)αγάγω - (διεξ)άγω τους ενοχλεί (πέμπτη στη σειρά), όπως ίσως δεν θα περίμενε κανείς, δοθέντος ότι συνιστούν κλειστή κατηγορία (είναι μόνο τα σύνθετα σε -άγω και -βάλλω)· δ) γραμματική και η (ένατη στις δέκα) επισήμανση τής χρήσης αρσενικού αντί θηλυκού σε μετοχές κυρίως αλλά και (μετοχικά) επίθετα: ισχύοντες διατάξεις! δευτερευόντων προτάσεων!

Κυριαρχία, λοιπόν, τής γραμματικής, ενώ πολύ λιγότερο ενοχλεί η σύνταξη: δεν ανέχονται - καταλαμβάνει την 8η θέση - το (χρηματιστηριακό) «οι μετοχές διαπραγματεύονται στις 600 δραχμές» (ρήμα δηλ. που έχει μόνο τύπο σε -μαι, ρήμα αποθετικό, όταν λέγεται σε παθητική χρήση: αντί «οι μετοχές γίνονται αντικείμενο διαπραγμάτευσης...» ή «τις μετοχές διαπραγματεύονται οι επενδυτές...»). 

Επίσης θεωρούν τερατώδη τη χρήση τού διαρρέω (ως μεταβατικού ρήματος με αντικείμενο): «αυτός είναι που διαρρέει τις πληροφορίες». Το τοποθετούν στην 6η θέση. Τους απασχολούν, τέλος, και λεξιλογικά θέματα, όπως η διαφορά των επιρρημάτων που έχουν δύο τύπους, σε -α και σε -ως: έκτακτα - εκτάκτως, αδιάκριτα - αδιακρίτως, άμεσα - αμέσως κ.τ.ό. (τρίτη θέση) και η σημασιολογική διαφοροποίηση των ως και σαν (δέκατη θέση). Φωνητικές χρήσεις τού τύπου: τη πίστη, το πατέρα, τη τόλμη, το τόμο κ.λπ. ενοχλούν επίσης στον προφορικό ιδίως λόγο (έβδομη θέση).

Οι παρατηρήσεις των συμπολιτών μας (από όλη την Ελλάδα, από όλες τις ηλικίες και από διαφορετικό μορφωτικό επίπεδο) πρέπει να μάς ευαισθητοποιήσουν και να μάς προβληματίσουν όλους: Εκπαίδευση, ΜΜΕ, φορείς, άτομα. Οι άδολες αυτές γλωσσικές ευαισθησίες τού κόσμου που βγήκαν από την έρευνα μπορούν γλωσσολογικά να αναλυθούν, να αιτιολογηθούν και να αξιολογηθούν. 

Δεν σημαίνει ότι οι κύριες αδυναμίες στη χρήση τής γλώσσας μας είναι μόνον οι δέκα αυτές. Οι ειδικοί εύκολα μπορούν να επισημάνουν πολλές άλλες πλευρές και παραμέτρους, ακόμη και να δεχθούν και να δικαιολογήσουν κάποιες από αυτές. Ωστόσο, δεν πρέπει να υποτιμάμε τη γνώμη και την ευαισθησία των απλών χρηστών τής γλώσσας μας.

Και κάτι πολύ σημαντικό: Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε είναι παρήγορο να διαπιστώνεις μια τόσο πηγαία και πολύτιμη έγνοια για τη γλώσσα μας.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" 12-5-2002 

http://greeksurnames.blogspot.com/2009/12/blog-post_31.html

Δείξε μου την παιδεία σου.....

 

ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ...

Βλέπεις την επιχειρηματολογία του «Πατάξω σε, αφανίσω σε» στις συζητήσεις μας, ακούς το « Για να σου πω ρε κάτι που δεν ξέρεις για τον (την) τάδε επώνυμο (-η) που μου είπε ένας κολλητός μου...», παρατηρείς τον τρόπο με τον οποίο η εξουσία σπέρνει φήμες για πολιτικές που σκέφτεται να υλοποιήσει και ψυχομετρά τις αντιδράσεις μας και εκεί φαίνεται το ανάγλυφο της Ελληνικής Παιδείας, το γνωστό «Άρτσι, μπούρτσι και λουλάς».

Το κακό πάει καμιά τριανταριά χρόνια πίσω. Ξεκινά με την εγκληματικά μελετημένη κατάργηση των Αρχαίων Ελληνικών. Αν δείτε γύρω στον κόσμο όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα διδάσκουν την αρχαιοελληνική γραμματεία εκτός από τον τόπο στον οποίο γεννήθηκε και αναπτύχθηκε.

Συνεχίζεται με την βαθμιαία πολιτική του κόβω κείμενα και αντί να μιλώ για το νόημα τους τα παπαγαλίζω με τη μετάφραση τους γιατί έτσι είναι πιο εύκολο να μπω στο πανεπιστήμιο που έχει ως αποτέλεσμα να στραγγαλιστεί η όποια κριτική σκέψη αποπνέεται από το παλιότερο σύστημα.

Στην πορεία θα δούμε πολλούς παπαγάλους, που πάρα πολλοί από αυτούς θα διδάξουν τις επόμενες γενιές συνΕλλήνων την παπαγαλία – πνευματική αδράνεια που οδηγεί στη νοοτροπία του «Ωχ αδερφέ δεν θέλω να σκέφτομαι εγώ για μένα κάντο εσύ αντί για μένα και βλέπουμε» ως την ύψιστη ακαδημαϊκή τέχνη που σε οδηγεί στα ........
καλύτερα μεταπτυχιακά και ντοκτορά. Προσλαμβάνεις και μια εταιρεία που σου γράφει όλες τις εργασίες σου από βασική πτυχιακή μέχρι και διδακτορική διατριβή, και για πότε γίνεσαι πανεπιστημιακός και βολεμένος ούτε που το παίρνεις είδηση, φτάνει να είσαι διαθέσιμος και πρόθυμος για πολλά.

Για να είμαστε όμως δίκαιοι, από όλο αυτό το νοσηρό πλέγμα, εξαιρούνται οι των Θετικών Επιστημών. Οι επιστήμες αυτές δεν παίζουν με το μυαλό του σπουδαστή τους. Δεν το αδρανοποιούν και αποχαυνώνουν. Εκεί δεν μπορείς να είσαι παπαγάλος. Ή θα λύσεις μια αλγεβρική εξίσωση ή δεν θα τη λύσεις. Δεν μπορείς να την μάθεις απέξω. Πρέπει να στροφάρεις στο αντικείμενο. Να έχεις σκέψη. Να λύνεις προβλήματα. Στο σχέδιο ή ξέρεις να το κάνεις σχέδιο ή δεν ξέρεις. Δεν παπαγαλίζεται. Και στη Φυσική μπορεί να μάθεις τη θεωρία απέξω, αλλά όταν σου ζητηθεί να λύσεις τις ασκήσεις της θα πρέπει να το κάνεις, διαφορετικά ατύχησες.

Τελευταία αλλά όχι έσχατη έρχεται η Έκθεση, γλώσσα το λένε τώρα. Δε χρειάζεται να σας πούμε για τη σφαγή που γίνεται στις Πανελλήνιες. Τί φταίει;. Ειδικά στην τελευταία πενταετία τα φιλολογικά μαθήματα αύξησαν τις ώρες τους. Αλλά γενικώς τα φιλολογικά μαθήματα όσο πιο πολύ αυξάνουν τις ώρες τους, τόσο χειρότερα πάνε σε επιδόσεις οι μαθητές. Τί στο καλό γίνεται έχει μελετηθεί από τους επιστήμονες του χώρου;. Πώς το εξηγούν το φαινόμενο;. Τί μας λέει η ΠΕΦ (Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων) και τί κάνει;. Γιατί ποτέ δεν γίνεται κάτι για να πάει καλύτερα ο κλάδος τους προς όφελος των μαθητών και της Ελληνικής κοινωνίας;.
Αυτός που δεν έχει γλώσσα, δεν έχει σκέψη. Δεν έχεις φρόνημα και ελευθερία. Και όταν υποδουλώνεσαι ακόμα και πανεπιστημιακός να είσαι θα είσαι δούλος-πανεπιστημιακός των άλλων και όχι αφέντης του εαυτού σου. Είναι θέμα χρόνου να σε ξεράσει το σύστημα των αφεντικών σου για τον επόμενο πρόθυμο δούλο.

Από το Καφενείο

Ομιλείτε Eλληνικά;

Της Ελενας Ακρίτα

Αυτήν την ξένη γλώσσα που ακούω κάθε φορά που πατάω το κουμπάκι της τηλεόρασης, μπορεί να μου την μεταφράσει κάποιος καλός άνθρωπος; Μπορεί κάποιος να μου αποκρυπτογραφήσει αυτόν τον μυστηριώδη κώδικα Ντα Βίντσι, μπας και συνεννοηθούμε στοιχειωδώς;

Δεν ζητάω διερμηνέα από Αγγλικά σε Ελληνικά. Από Γαλλικά, Ιταλικά, Γερμανικά σε Ελληνικά. Ζητάω διερμηνέα από Ελληνικά σε Ελληνικά. Να καταλάβω πέντε βασικά πραγματάκια. Να μην τρώω τις ελληνικούρες σαν χαστούκια απανωτά. Να μη μου περνάει απ΄ το μυαλό ότι μιλάνε απταίστως τη σανσκριτική διάλεκτο.

Σταχυολογώ μερικά μαργαριτάρια που δίνουν και παίρνουν όταν οι παρουσιαστές, συντονιστές, πανελίστες, συνάδελφοι δημοσιογράφοι και λοιποί συμπαθείς κλάδοι βρίσκονται στο τσακίρ κέφι:

1. Για τα επίθετα που τελειώνουν σε «ης ης-ες» τους επιφυλάσσω μια τεράστια έκπληξη: ΚΛΙΝΟΝΤΑΙ!!! Λέμε «ο διεθνής Τύπος, η διεθνής κατακραυγή, το διεθνές αντίκτυπο». Δεν λέμε «αυτό είναι πολύ ευγενής παιδί», «τα άτομα αυτά είναι πολύ προσηνής». Ή μάλλον, όταν το λέμε, ετοιμαζόμαστε μετά να θρηνήσουμε θύματα.

2. Επίσης κλίνονται τα «ων-ουσα-ον». «Με τον υπάρχων νόμο»;

Ναι, το άκουσα κι αυτό. «Τρία άτομα ήταν απών». Ναι, το άκουσα και είμαι ακόμα ζωντανή.

3. Αντιθέτως ΔΕΝ κλίνονται τα επώνυμα. Η Γεννηματά της Γεννηματάς, η Καρέζη της Καρέζης; Όταν ακούω- κατά κόρον- εκείνο το «της Ακρίτας», μια σκοτοδίνη μου ΄ρχεται, χάνω τον κόσμο! Αφήστε τα ήσυχα, ρε παιδιά! Τα καημένα τα επώνυμα δεν ενοχλούν κανέναν. Όπως τα ακουμπάς στη γωνίτσα τους στην ονομαστική, έτσι μένουν και στη γενική. Δεν κόβουν βόλτες πέρα δώθε!

 4. Κάποιος είναι ανώτερος από τον άλλον.

Ποτέ, μα ποτέ- σε ό,τι θέλετε να σας ορκιστώ- δεν είναι ΠΙΟ ανώτερος από τον άλλον. Η σύγκριση εμπεριέχεται ήδη στη λέξη, δεν χρειάζεται το φρικαλέο κερασάκι στην τούρτα. Πιο ανώτερος, πιο κατώτερος, πιο χειρότερος, πιο καλύτερος; Αμολάμε τις λέξεις όπου και όπως γουστάρουμε; Αυτός ο πλεονασμός του «πιο» παραπέμπει στην παροιμία «τώρα που βρήκαμε πιπέρι, βάλε και στα λάχανα»!

5. Όταν δίνουν σε κάποιον να υπογράψει ένα χαρτί, του λέμε «υπόγραψε εδώ». Όχι «υπέγραψε εδώ». «Ανέφερέ μου ακριβώς τι άκουσες», «μετέφερέ του τους χαιρετισμούς μου»! Να θυμηθούμε λίγο τα ελληνικούλια που μαθαίναμε- μαζί με την κρεμάλα που παίζαμε- τις ατελείωτες ώρες στο σχολείο;

Να θυμηθούμε λίγο τη διατήρηση εσωτερικής αύξησης στον τύπο της προστακτικής;

6. Ο Οκτώβριος δεν έχει «μι», που να χτυπιέσαι κάτω. Δεν είναι ΟκτώΜβριος- κι ας επιμένουν οι πολιτικοί μας σε προεκλογικές περιόδους. Ο Οκτώβριος δεν είναι Οκτώμβριος και δεν προτίθεται να γίνει στο άμεσο μέλλον.

7. «Να αναπαράγω» ή «να αναπαραγάγω»; Εδώ «σου βάζω δύσκολα μα σκέψου πόσα πέρασα, σου βάζω δύσκολα κι ας παίζω με τα νεύρα σου». Αυτό όντως είναι ζόρικο. Το κόλπο, απλό: Λέμε «να αναπαράγω» για κάτι που σκοπεύουμε να κάνουμε πολλές φορές. «Να αναπαραγάγω» για κάτι που σκοπεύουμε να κάνουμε άπαξ. Αν το θυμόμαστε αυτό, μπορεί να το σκαπουλάρουμε το λαθάκι!

8. Είναι προ Χριστού αλλά δεν είναι μετά Χριστού: μετά Χριστόν. Μετά ΤΟΝ Χριστόν- πόσο πιο λιανά να στο κάνω, χαρά μου;

9. Δεν είναι πεdε, είναι πέντε: πεν-τε!!!

10. Ο τύπος είναι αθυρόστομος, δεν είναι ανθηρόστομος. Δεν μιλάει δηλαδή και βγαίνουν γλαδιόλες απ΄ το στόμα του. Η δικτατορία δεν είναι δικταΚτορία! Δεν αποθανατίζω: απαθανατίζω! Δεν κάνω σφιγγομέτρηση. Κάνω σφυγμομέτρηση.

Και πάει λέγοντας... Το εν δέκατον έγραψα απ΄ όσα είχα στο μυαλό μου. Εύχομαι εγκαρδίως, σε κάθε ευγενής αναγνώστη, να περάσει όμορφα στον υπάρχοντα Σαββατοκύριακο! Χαίρεσθε!

ΥΓ: Καλή σου ώρα Μποστ, τα είπες όλα!!! «Η ρομβία αφιχθέντος και σταθέντος στη γωνιά, μελωδίαι ήτο φέρων ευφρανθείς η γειτονιά»!

Απο το φιλικό ιστολόγιο:

http://nostou-algos.pblogs.gr/2010/01/omileite-ellhnika.html

Σημείωση δική μου: Και εγώ, κυρία Ακρίτα μου, ζήτησα πληροροφορίες για τον ασθενή μου και ο γιατρός μου απήντησε,"μόνον απο τον θεράπων ιατρό !" Μήπως γνωρίζετε που μπορώ να βρώ αυτόν  τον "θεράπων ";.....

Ι.Β.Ν.

Ο βιασμός της Ελληνικής γλώσσας !

Ο βιασμός της Ελληνικής γλώσσας

  

Ανώτερο στάδιο αποδόμησης της ταυτότητας του λαού μας και της συνοχής του έθνους.
  Μας έχουν κατακλύσει οι διάφοροι θολοκουλτουριάρηδες και οι συνοδοιπόροι τους, με ένα καταιγισμό νέων όρων, όπως «ανοικτή κοινωνία», «κοινωνία των πολιτών», «νέος πατριωτισμός», «πολυπολιτισμικότητα», «ανεκτικότητα» με κερασάκι της τούρτας τις «ΜΚΟ» και την «ηλεκτρονική διακυβέρνηση».
Τους όρους αυτούς μάλιστα χρησιμοποιούν κατά κόρον, θεσμικοί παράγοντες (Υπουργοί και Πρωθυπουργός, αρχηγοί κομμάτων κ.λ.π.), εκπαιδευτικοί συμπεριλαμβανομένων πανεπιστημιακών δασκάλων, αλλά και επιστήμονες από διάφορα πεδία (κοινωνιολόγοι, νομικοί και συνταγματολόγοι κ.λ.π.), προς ακουστική τέρψη προφανώς, αλλά και με συγκεκριμένης στόχευσης παιδαγωγική του λωβοτομημένου ακροατηρίου τους.
Εγγύτερη δε προσέγγιση και προσπάθεια κατανόησης των όρων αυτών αποκαλύπτει ότι οι εμπνευστές και οι εισαγωγείς τους στην τρέχουσα διαλεκτική αν δεν πάσχουν αγραμματοσύνης και αν δεν ρέπουν προς την ευήθεια, διακρίνονται για την ικανότητά τους να συγκαλύπτουν πίσω από αθώες τάχα, αλλά επικοινωνιακώς αποτελεσματικές λέξεις, τα πραγματικά τους σχέδια.
Τούτο διότι, είναι τέτοια η ένταση του καταιγισμού που υφιστάμεθα με τους νέους, πλην κενούς αληθινού νοήματος, αυτούς όρους, ώστε εύλογα κάθε μέσης εμπειρίας και αντίληψης γνώστης της Ελληνικής δικαιούται να υποψιαστεί πως η χρήση των νεολογισμών αυτών, μόνο τυχαία δεν είναι.
Φερ’ειπείν η προσθήκη στον τίτλο του Υπουργείου Εσωτερικών και Αποκέντρωσης του όρου « …και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης», έχει τόση αξία όση θα είχε αν πριν 100 χρόνια επρότεινε κάποιος το ίδιο Υπουργείο να τιτλοφορείται «Υπουργείο Εσωτερικών και Γραφομηχανών»).
Ο στόχος όμως είναι τόσο προφανής όσο και η ευτέλεια του τεχνάσματος.
Ούτε η λογική ενδιαφέρει, ούτε η ύπαρξη ουσιαστικού περιεχομένου στο σημαινόμενο. Εκείνο που επιχειρείται είναι ν’ αξιοποιηθεί στο έπακρο το σημείο, δια της εκμεταλλεύσεως της ημιμάθειάς του το χάσκον ανόητο ακροατήριο.
Εκείνο που όμως προκαλεί θλίψη είναι η προσπάθεια να διαστρεβλωθεί το νόημα και η ουσία της γλώσσας όταν σημαίνει ο,τιδήποτε σχετίζεται με την ουσία της. Ουσία δε της γλώσσας μας, είναι η μοναδική ικανότητά της να νοηματοδοτεί τα όντα και τις ιδέες με τέτοιο απαράμιλλο τρόπο ώστε να σημειώσει ο Οδυσσέας Ελύτης:
"Τη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική.
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου..
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου"
Μια τέτοια αισχρή απόπειρα συντελείται με τον λυσσώδη αγώνα ορισμένων να μας επιβάλλουν τον όρο «νέος πατριωτισμός». Θα πρέπει κανείς να εξαντλήσει κάθε περιθώριο ευγένειας, ευπρέπειας και ανοχής, απέναντι στην απόπειρα αυτή και στους δράστες της, αληθινούς λαθρέμπορους της ψυχής του έθνους, που μοναδικό αντίστοιχό της έχει τις μεθόδους των πεμπτο-φαλαγγιτών για να περιοριστεί στην διατύπωση των εξής ερωτημάτων.:
Βρέ καλόπαιδα τι σημαίνει στα αλήθεια «νέος πατριωτισμός»;
Υπέρ ποιάς πατρίδας θα εκδηλωθεί; Με ποιά μέσα; Με ποιες αρχές και ποιους στόχους;
Εάν η Πατρίδα είναι η ίδια σε τι διαφέρει από τον μέχρι σήμερα (τον παλιό δήθεν) πατριωτισμό; Πότε, πως και από ποιους άλλαξε η Πατρίδα;
Η συνταγματική επιταγή ότι η τήρηση του Θεμελιώδους Νόμου του Ελληνικού κράτους επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων έπαψε να έχει το περιεχόμενο που είχε;
Εν τέλει και απλώς λακωνικά, βρε καλόπαιδα, πως θα υπερασπίσετε από εδώ και πέρα την Πατρίδα, μήπως με ζαρτιέρες; Ή μήπως με μπούργκες;

 

https://ellinikiafipnisis.blogspot.com/2010/01/blog-post_06.html

 
http://elladacom.blogspot.com/2010/01/blog-post_8371.html

http://ellinikiafipnisis.blogspot.com/2010/01/blog-post_06.html

Εθνική Αφύπνηση ! Επιτακτική ανάγκη !....

Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ είναι παλιομοδίτικο σύνθημα - είναι σύγχρονο αίτημα αυτοσυντήρησης του Ελληνισμού. Είναι ανάγκη συλλογικής ταυτότητας ενός λαού που ζεί δύσκολες στιγμές και περιμένει ακόμα δυσκολότερες...

Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ είναι πολιτικό αίτημα - είναι ανάγκη επιβίωσης, όταν γύρω από την Ελλάδα αποθρασύνονται παλαιοί αντίπαλοι και αναδεικνύονται νέες απειλές, όταν στον διεθνή περίγυρο της χώρας ξεσπάνε επιθετικοί εθνικισμοί και ξέφρενοι αλυτρωτισμοί.

Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ δημιουργεί φανατισμό - παράγει αυτογνωσία.
Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ δημιουργεί μισαλλοδοξία - αντίθετα παραμερίζει τις διαχωριστικές γραμμές και γαλβανίζει αισθήματα σύμπνοιας.
ΔΕΝ προέρχεται από πλέγματα ανασφάλειας - αντίθετα δημιουργεί δημόσιο αίσθημα αυτοπεποίθησης. Μόνο όσοι νιώθουν δυνατοί μπορούν να ζήσουν ειρηνικά με τους γείτονες τους. Γι` αυτό και η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ υποκρύπτει επιθετικότητα είναι προϋπόθεση Ειρήνης. ΔΕΝ δημιούργει μίσος για τον "άλλο", αλλά αυτοσεβασμό στους ίδιους τους Έλληνες. Μόνο όποιος σέβεται τον εαυτό του μπορεί να σεβαστεί και τον δίπλα του.

Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ απειλεί τα δίκαια των γειτόνων μας - περιφρουρεί τα Ελληνικά δίκαια, που απειλούνται από κάθε κατεύθυνση.

Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ είναι άρνηση της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης - Είναι προϋπόθεση της ισότιμης συμμετοχής μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αλλωστε, η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν και παραμένει ένωση εθνικών κρατών, με τις παραδόσεις, τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους - όχι υποκατάσταση των εθνικών κρατών από κάποιο "υπερεθνικό" κράτος, χωρίς ταυτότητα.
Το αίτημα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης αφορά στην σύγκλιση των Εθνικών συμφερόντων, όχι στην καταργησή τους.

Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ είναι υποκατάστατο μιας σύγχρονης αναπτυξιακής ιδεολογίας - είναι προϋπόθεση Ανάπτυξης.
Όλα τα σύγχρονα κράτη που έχουν να επιδείξουν αναπτυξιακά επιτεύχματα - από τις Η.Π.Α. ως τη Γερμανία, από την Ιαπωνία ως το Ισδραήλ, και από τη Γαλλία ως την Κίνα - όλα τους, ανεξαρτήτως καθεστώτος, έχουν πολύ υψηλό αίσθημα Εθνικής υπερηφάνιας.

Η Εθνική Αφύπνιση υποκινείται από τα ίδια ανακλαστικά του Έθνους. Και καταπολεμάται από δυνάμεις που θέλουν τη χώρα ελεγχόμενη και κηδεμονευομένη, καλλιεργώντας "εξαρτημένα ανακλαστικά" ενδοτισμού.

Η Εθνική Αφύπνιση πρέπει να οργανώσει τις δικές της δυνάμεις μακριά από κομματικά "καπελώματα" και "διαπλεκόμενα συμφέροντα" του "αθηναϊκού" κατεστημένου: Ένα δίκτυο πολιτών σε όλη τη χώρα, με σεβασμό στο δημοκρατικό πλαίσιο, και με στόχο να επηρεάσει τις εξελίξεις μέσα στα πλαίσια του δημοκρατικού παιχνιδιού.
Το κενό υπάρχει - δεν μένει παρά να το "πληρώσουμε".

www.diktyo21.gr/item.asp?ReportID=3

Σημείωση δική μου:

Το αρθρο αυτό δημοσιεύτηκε το Μάρτιο του 2003 απο το Δίκτυο 21. Αν τότε η Εθνική αφύπνηση ηταν ανάγκη, σήμερα αυτή η ανάγκη εγινε επιτακτική ! ! !  Ισως , κατά τη γνώμη ειδικών, η Ελλάδα να διέρχεται την κρισιμότερη καμπή της Ιστορίας της !

 Ι.Β.Ν.

Με τα μάτια ενός Αγγλου που ζεί μόνιμα στη Χώρα μας !

Τι είδε ο Εγγλέζος...διαβάστε πως βλέπει ένας Άγγλος που μένει μόνιμα στην χώρα μας,την υπάρχουσα κατάσταση..

Γεια  σας.

Είμαι Άγγλος υπήκοος. Διαμένω στην Αθήνα όπου είμαι παντρεμένος με Ελληνίδα. ΄Εχω δύο γιους  στην εφηβεία που πηγαίνουν Γυμνάσιο και Λύκειο αντίστοιχα. Ήθελα κάπου να γράψω τη γνώμη μου για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα σήμερα και σας παρακαλώ να φιλοξενήσετε αυτή την επιστολή.

Σπούδασα στην Αγγλία και ήρθα για μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελλάδα όπου γνώρισα τη γυναίκα μου, παντρεύτηκα και έμεινα. Θα μπορούσα να βρίσκομαι στην Αγγλία, όπου θα είχα σταδιοδρομήσει στον τομέα των σπουδών μου αλλά προτίμησα την Ελλάδα για να μεγαλώσουν τα παιδιά μου σε πιο φυσικό περιβάλλον και επειδή κυριολεκτικά ερωτεύτηκα αυτή τη χώρα την οποία είχα γνωρίσει ήδη από τον πατέρα μου, ο οποίος βρέθηκε εδώ πολύ νέος στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής κάνοντας αντίσταση μαζί με άλλους συμπατριώτες μας. Τα ελληνικά τα μιλάω και τα γράφω από μικρός.

Η κατάσταση  που επικρατεί εδώ με τους λαθρομετανάστες, δεν περιγράφεται με λόγια. Ένα απέραντο χάος. Πηγαίνω με  την οικογένειά μου κάθε χρόνο στην Αγγλία και βλέπω την τεράστια διαφορά που υπάρχει. Εκεί η παραμονή των αλλοδαπών που προέρχονται από χώρες που δεν είναι μέλη της Ε.Ε., είναι πολύ περιορισμένη. Κανείς δεν μπαίνει στην Αγγλία χωρίς άδεια παραμονής κι αυτοί που λαμβάνουν τέτοια άδεια έχουν εξασφαλίσει εργασία από πριν, έχουν πιστοποιητικό καλής υγείας και χαρτί από την αστυνομία της χώρας τους που αναφέρει ότι δεν είναι εγκληματίες. Δηλώνουν τα στοιχεία τους, τη διεύθυνσή τους κι αν χρειαστεί να αλλάξουν σπίτι, πρέπει να το δηλώσουν στην αστυνομία αλλιώς κινδυνεύουν να απελαθούν. Επίσης, εκεί η αστυνομία μπορεί να συλλαμβάνει, να ανακρίνει και γενικά να δουλεύει χωρίς να διαμαρτύρεται κανείς.

Εδώ στην Ελλάδα είναι  γεμάτος ο κόσμος από λαθρομετανάστες που δεν  ξέρει κανένας από πού έρχονται, ποιοι είναι, που μένουν, αν έχουν μεταδοτικές αρρώστειες.  Είναι χωρίς δουλειά και κάνουν εγκληματικές πράξεις συνέχεια. Όλη η Αθήνα είναι γεμάτη Αφρικανούς που πουλάνε διάφορα πράγματα και μόλις δουν αστυνομικό, τυλίγουν τα σεντόνια κι εξαφανίζονται. Όλα αυτά τα εμπορεύματα έχουν τιμολόγιο; Νομίζω όχι. Η ελεγκτική μηχανή του κράτους πρέπει να μπει σε λειτουργία. Να βρουν τους χονδρεμπόρους που δίνουν πράγματα χωρίς τιμολόγια και να τους πάνε στα δικαστήρια. Αν γίνει αυτό, θα λιγοστέψουν οι μαύροι λαθρέμποροι, ίσως φύγουν εντελώς από τη χώρα και τα Ελληνικά μαγαζιά θα ανακουφιστούνε. Διαφορετικά θα κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Έχω φίλους Έλληνες που είναι σε απελπισία με την οικονομική κρίση που έχει δημιουργηθεί τεχνητά. Πρέπει να μην ψωνίζει κανείς από αυτούς. Είναι ένας τρόπος αντίστασης. Το κυριότερο πρέπει να απελαθούν άμεσα. Όσο μένουν το πρόβλημα θα μεγαλώνει. Στην Αγγλία είναι αυτονόητο όταν συλληφθεί λαθρομετανάστης διώχνεται αμέσως. Όσο και να τους συμπονούμε πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν γίνεται να καταστραφεί η Ελλάδα εξ αιτίας τους. Καλύτερα  να φύγουν και να δημιουργηθεί μία οργάνωση όπου θα τους βοηθάει στη χώρα τους.

Ο πατέρας  μου είναι πολύ ηλικιωμένος πια. Πέρυσι ήρθε στην Ελλάδα, πήγαμε σε διάφορα  μέρη και απογοητεύτηκε. Έκλαψε για  την κατάντια αυτής της χώρας  που αγάπησε σαν δεύτερη πατρίδα του και πολέμησε για την ελευθερία της. Μου είπε ότι αν ήξερε ότι η Ελλάδα θα γέμιζε από Αλβανούς, μαύρους, κίτρινους, αν ήξερε τα σημερινά χάλια, δεν θα πολεμούσε εδώ στο διάστημα 1941 - 1945. Πιστεύει ότι η θυσία του πήγε χαμένη και το τραύμα στο δεξιό μηρό  που το σημάδι του φαίνεται ακόμα, πήγε άδικα. Παρηγοριά του έχει τις αναμνήσεις του, το τιμητικό δίπλωμα με το χρυσό σταυρό, που του απένειμε η Ελληνική πολιτεία για τους αγώνες που έδωσε για την ελευθερία της. Μου σύστησε να φύγουμε από την Ελλάδα να πάμε στην Αγγλία για μόνιμη εγκατάσταση, γιατί πιστεύει ότι κάποια στιγμή θα κινδυνεύσει η ζωή μας και η ζωή των εγγονιών του από τους «εισβολείς» όπως  χαρακτήρισε τους λαθρομετανάστες.

Με τιμή

Andrew P.

http://eglimatikotita.blogspot.com/2010/01/blog-post_5338.html

Σημείωση δική μου: Εχει κανας νοήμονας και μη εξαρτημένος διαφορετική άποψη; Δεν είναι παράλογο να κόπτονται για τα δικαιώματα των ξένων και παρανόμων και όχι για τα δικαιώματα των ντόπιων και νομίμων; Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει και ερώτηση στον αξιότιμο Υπουργό προστασίας του πολίτη, απο εναν αξιότιμο Πολίτη προστασίας της νοημοσύνης του Υπουργού του !

Ι.Β.Ν.

Ετσι μπράβο ! Γιατί το θέμα δεν ειναι κομματικό ! Ειναι Εθνικό !

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ: ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ

Έκρηξη και εντός του ΠΑΣΟΚ για το λαθρο-νομοσχέδιο.

Ο τ. αντιπροέδρος της Βουλής και ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ κ. Παναγιώτης Κρητικός, καλεί την κυβέρνηση να αναστείλει την κατάθεση του λαθρο-νομοσχεδίου στη Βουλή....

...και χαρακτηρίζει, «Πρόχειρη, βιαστική, αμελέτητη και πολιτικά ανεπεξέργαστη τη νομοθετική πρωτοβουλία Saragusi με επιπτώσεις σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο και μακροπρόθεσμα σε εθνικό επίπεδο», τη «Νομοθετική πρωτοβουλία», της κυβέρνησης για μαζικές ελληνοποιήσεις των παρανόμων οικονομικών μεταναστών

Αναλυτικά η δήλωση του κ. Κρητικού:

«Ο Πολιτικός και Κοινωνικός Σύνδεσμος « Ο Νικόλαος Ζορμπάς» σε σχέση με τη διαδικασία αθρόας νομιμοποίησης (παραχώρηση ιθαγένειας και πολιτικών δικαιωμάτων) δεκάδων χιλιάδων παρανόμων οικονομικών μεταναστών ποικίλης προέλευσης, εκφράζει τον έντονο προβληματισμό του διότι:

I. Θεωρεί τη νομιμοποίηση αυτή πρόχειρη, βιαστική, αμελέτητη και πολιτικά ανεπεξέργαστη σε σχέση με τις επιπτώσεις που θα έχει μεσοπρόθεσμα σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο και μακροπρόθεσμα σε εθνικό επίπεδο.

II. Η λύση του μεταναστευτικού προβλήματος αντιμετωπίζεται προληπτικά, με μέτρα αποκλεισμού της λαθρομετανάστευσης και δευτερευόντως με νομιμοποίησή τους.

Ο «Σύνδεσμος» καλεί την κυβέρνηση να αναστείλει την κατάθεση του νομοσχεδίου στη Βουλή και να προσανατολιστεί στη σκέψη διεξαγωγής δημοψηφίσματος, αποκρούοντας εισηγήσεις ειδημόνων, δηλαδή « φωτισμένων ηγεσιών» περί δήθεν αναρμοδιότητας του λαού για ζητήματα που αφορούν σε ατομικά δικαιώματα.

Στη Δημοκρατία μια είναι η φωτισμένη ηγεσία: Ο ΛΑΟΣ

Όταν μάλιστα υπάρχουν ζητήματα μείζονος Εθνικής σημασίας, όπως το εν λόγω, προέχει η ανάγκη ενεργοποίησης του άρθρου 44 παρ.2 του Συντάγματος, ώστε να αποφανθεί ο Λαός με Δημοψήφισμα».

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
« Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΖΟΡΜΠΑΣ»

Ο Πρόεδρος

Παναγιώτης Κρητικός

ΔΕΛΤΙΟ11 &

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ 

Μίκης Θεοδωράκης ! "-Ξυπνείστε...κινδυνεύουμε !......"

Το Μανιφέστο του Μίκη για την υπεράσπιση της εθνικής μας συνείδησης...Αφυπνισθείτε Έλληνες! 

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

Του Μίκη Θεοδωράκη

Σʼ αυτή την ιστορική καμπή που βρισκόμαστε, τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία οφείλουμε να πάρουμε σαφή στάση:
Το πρώτο αφορά την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν. Το δεύτερο αφορά τα Σκόπια και το όνομα «Μακεδονία». Και το τρίτο την υπεράσπιση της Ελληνικότητας μπροστά στην επίθεση που δέχεται από Ελληνικές και διεθνείς οργανωμένες δυνάμεις.

1) Κύπρος: 

Παρά το ότι ο Ελληνοκυπριακός λαός απέρριψε το Σχέδιο Ανάν με μεγάλη πλειροψηφία (70%), εν τούτοις τόσο μέσα στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα υπάρχουν πρόσωπα και δυνάμεις που συνωμοτούν, ώστε με την δημιουργία καταλλήλων συνθηκών να το επιβάλουν τελικά, μιας και η επικράτησή του εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στόχο της πολιτικής των ΗΠΑ, που θέλουν μʼ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν ένα σημαντικό στρατηγικό έρεισμα για τα άμεσα και μακροπρόθεσμα σχέδιά τους στην Μέση Ανατολή.

Είναι ανάγκη λοιπόν να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε να ακουστεί η φωνή της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού που δεν συμφωνεί στην εφαρμογή αυτού του Σχεδίου, το οποίο είναι αντίθετο με τα συμφέροντα της Κύπρου και ειδικότερα των Ελληνοκυπρίων, που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού Έθνους.

2) Σκόπια: 

Δεν θα πρέπει να έχει για μας καμμιά απολύτως σημασία το γεγονός ότι τα έχουν ήδη αναγνωρίσει με το όνομά τους πολλά κράτη δια διάφορους εμφανείς λόγους. Στην πραγματικότητα όσοι το κάνουν, αγνοούν ή και περιφρονούν την ιστορική αλήθεια. Άγνοια ασυγχώρητη, που οδηγεί στην ουσιαστική γελοιοποίησή τους. Το γεγονός και μόνο ότι έτσι θα νομίζουν ότι με την επιλογή τους αυτή θα συνυπάρχουν με τα τρισέγγονα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα αποτελεί γιʼ αυτούς αιτία χλευασμού και υποτίμησης της σοβαρότητάς τους. Και υποθέτουμε ότι είναι περιττό να επαναλάβουμε εδώ τα λόγια του ίδιου του πρώην Προέδρου των Σκοπίων κ. Γκλιγκόρωφ, ότι δηλαδή οι Σκοπιανοί είναι Σλαύοι , η εθνικότητά τους Σλαυική και η γλώσσα τους ένα μείγμα Σλαυικής και Βουλγαρικής διαλέκτου.
Εκείνο όμως που θα πρέπει να μας αφορά ως Έλληνες, είναι το γεγονός ότι ορισμένοι ηγέτες των Σκοπιανών αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το όνομα «Μακεδονία», ανακηρύσσοντας τους εαυτούς τους ως μοναδικούς απογόνους-κληρονόμους της Αρχαίας Μακεδονίας του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου και με το εύρημα της «Μακεδονίας του Αιγαίου» να διεκδικούν χωρίς ντροπή τα εδάφη της σημερινής Ελληνικής Μακεδονίας από Δύση σε Ανατολή χαράζοντας σαν σύνορα στον νότο τις παρυφές του Ολύμπου! Φτάνουν στο σημείο μάλιστα να διατείνονται ότι η Θεσσαλονίκη, που την προορίζουν ως πρωτεύουσά τους, βρίσκεται σήμερα υπό Ελληνική κατοχή!
Πρόκειται για ένα βλακώδες, αισχρό και προσβλητικό παραλήρημα, απέναντι στο οποίο το μόνο που ταιριάζει σʼ έναν υπεύθυνο λαό και ένα υπεύθυνο κράτος είναι η απόλυτη περιφρόνησή. Που σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε καμμιά σχέση και ακόμα πιο πολύ καμμιά συζήτηση μαζί τους. Είτε μόνοι μας είτε με τη μεσολάβηση του ΟΗΕ όπως γίνεται σήμερα. Και το μόνο που οφείλουμε να πράξουμε είναι να δηλώσουμε καθαρά ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να τους χαρίσουμε το όνομα «Μακεδονία» και ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμμιά σχέση οικονομική και διπλωματική μαζί τους.
Κλείνουμε τα σύνορα. Και δεν καταδεχόμαστε ούτε να τους εμποδίσουμε να μπουν στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης, που τόσο πολύ επιθυμεί την παρουσία ανάμεσά τους των γνήσιων απογόνων του … Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ας τους χαίρονται λοιπόν, μιας και στην πραγματικότητα απολαμβάνουν την πλήρη εύνοια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που έχουν ήδη μεταβάλει μαζί με το Κόσοβο και τα μισά Σκόπια σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές τους βάσεις στον κόσμο. Με άλλα λόγια αποτελούν ήδη ένα στρατηγικής σημασίας προτεκτοράτο των ΗΠΑ και για τον λόγο αυτόν οι απειλές τους με στόχο τα εδάφη μας θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπʼ όψιν.
Μετά από όλα αυτά η συμμετοχή μας στις διαδικασίες που μας επιβάλλονται άνωθεν για δήθεν σύνθετες ονομασίες για όλες τις χρήσεις και πράσινα άλογα -γιατί αυτό που θα γίνει τελικά είναι να παραμείνει το όνομα «Μακεδονία»- αποτελεί απαράδεκτη υποχώρηση, που θίγει την σοβαρότητα και την αξιοπρέπειά μας. Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά ότι η στάση αυτή δεν ταιριάζει σε λαούς όπως ο δικός μας, που είχε το θάρρος να αντιταχθεί στους ισχυρούς σε δύσκολες και κρίσιμες περιόδους προστατεύοντας την ιστορία του, την τιμή και την υπερηφάνεια του.

3) Το τρίτο και σημαντικότερο εθνικό πρόβλημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει, είναι η αποκάλυψη και καταγγελία στον Ελληνικό λαό των κύκλων, ομάδων και οργανώσεων που σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς επιδιώκουν την κατεδάφιση της Ελληνικότητας.
Μεταξύ των διεθνών οργανώσεων πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε το «Ίδρυμα Σόρος», που συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων των δυνάμεων που αποφάσισαν την διάλυση της Γιουγκοσλαυίας, τον πόλεμο στην Γεωργία και την αποσύνθεσή της, την υποταγή στη Δύση της Ουκρανίας και που σήμερα αναμοχλεύουν τους εθνικισμούς στην Αλβανία προετοιμάζοντας το όραμα για την Μεγάλη Αλβανία με τη δημιουργία του Κοσόβου και με στόχο την Ήπειρο (Τσαμουριά) αλλά και στα Σκόπια με την ενίσχυση της προβολής της «Μακεδονίας του Αιγαίου».
Όσον αφορά τη χώρα μας, με στόχο το χτύπημα της Ελληνικότητας αποβλέπουν στην αποδιοργάνωση της συνοχής του Ελληνικού Εθνους ξεκινώντας από την παραμόρφωση ιδιαίτερα της σύγχρονης ιστορίας μας -πριν, κατά και μετά την επανάσταση του 1821- και την εξάλειψη του Ελληνικού πολιτισμού, παραδοσιακού και σύγχρονου.

Ορισμένοι Έλληνες, ουσιαστικοί πράκτορες αυτών των ύποπτων διεθνών οργανώσεων εργάζονται εδώ και πολύ καιρό συστηματικά. Έχουν διεισδύσει μέσα στους πλέον σημαντικούς και ευπαθείς τομείς της κοινωνικής μας ζωής, όπως η Παιδεία, η εξωτερική πολιτική, τα ΜΜΕ, καθώς και στους κομματικούς χώρους έχοντας ήδη κατορθώσει να σταθεροποιήσουν ένα σημαντικό προγεφύρωμα με την οικονομική ενίσχυση των ξένων και στηριζόμενοι στην άγνοια των πολλών και στην αποσιώπηση εκ μέρους των οπορτουνιστών έχουν ήδη προξενήσει μεγάλες βλάβες στην παραδοσιακή συνοχή του λαού μας τουλάχιστον ως προς τις παραδοσιακές του αξίες, που τον έκαναν να είναι αυτός που είναι. Σε πείσμα όλων των δεινών που κατά καιρούς δοκιμάζουν την αντοχή του.
Επομένως η καλλιέργεια του πατριωτισμού αποτελεί σήμερα την μοναδική απάντηση, ώστε ο λαός μας να μπορέσει να αποκρούσει ενημερωμένος, ενωμένος και άγρυπνος αυτό το σατανικό σχέδιο ξεσκεπάζοντας και απομονώνοντας τους εχθρούς του, όποιοι και αν είναι και όπου κι αν βρίσκονται.
Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε, όπως αρμόζει, τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας.

Αθήνα, 21.12.2009
Από http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=22683#22683