Η ψηλή απο την Αμαλιάδα ! Απο τον Ντινόπουλο Ιωάννη

Γράφει ο Ιωάννης Ντινόπουλος

Κάθε μετακίνηση με μέσο μαζικής μεταφοράς ενέχει και κάποιο κίνδυνο. Έτσι θεωρώ άδικο να χειροκροτείται μόνον ο πιλότος του αεροσκάφους στην προσγείωση και να μην λέμε ούτε ενα ευχαριστώ στον οδηγό του υπεραστικού λεωφορείου μόλις φτάσουμε στον προορισμό μας !
Γιατί η ασφαλής άφιξη στον προορισμό μας δεν είναι ποτέ απολύτως δεδομένη !

Εγώ πάντως και ευχαριστώ λέω και κάποια πράγματα προσέχω όταν μετακινούμαι με υπεραστικά λεωφορεία .

Το πρώτο που προσέχω  είναι το λεωφορείο και αν αυτό ειναι καινούργιο, το ταξείδι θα είναι και άνετο και ασφαλές. 
Το δεύτερο είναι ο οδηγός, που σημαίνει ότι αν είναι νέος θα έχει ταχύτερα αντανακλαστικά και λιγότερη αλαζονεία, αυτή του "βετεράνου" που είναι και η αιτία για τα περισσότερα ατυχήματα. Θέλω όμως να επισημάνω ότι και οι στόλοι των ΚΤΕΛ των νομών που χρησιμοποιώ είναι καινούργιοι και οι οδηγοί τους πεπειραμένοι και ευγενείς.
Το τρίτο που με ενδιαφέρει είναι η θέση και ζητάω  πάντα μιά από τις πρώτες. 
Και τελευταία- που όμως δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό- είναι το ποιός θα είναι ο συνταξειδιώτης μου ! Ποιός δηλαδή θα καθήσει δίπλα μου ! Θα μου πείτε τι σημασία έχει αυτό; Ταξιδέψτε εσείς από την Αμαλιάδα ως την Αθήνα με μια συμπαθή τσιγγάνα 140 κιλών και με μόνιμη αποχή απο το νερό   ή με ένα δίμετρο μοντέλο που κάθισε δίπλα μου την τελευταία φορά και βρείτε μόνοι σας τη διαφορά ! 

Είχα τη θέση 1, ακριβώς πίσω από τον οδηγό και κάθισα σ΄αυτήν λίγα λεπτά πρίν ξεκινήσει το λεωφορείο για Αθήνα. Έδεσα και τη ζώνη ασφαλείας, αφού μου παρέχεται ως υπηρεσία και περιμέναμε τον οδηγό, ο οποίος απ΄ ό,τι είδα ήταν ένας νέος γύρω στα 30. Το λεωφορείο είχε σχεδόν γεμίσει, αλλά η θέση δίπλα μου ήταν ακόμη κενή !

Ξαφνικά μπαίνει μέσα από τη μπροστινή πόρτα μια νεαρά γύρω στο ένα και εννενήντα.. Είχε κυματιστά μαλλιά, κοντή φούστα, μακριά πόδια, ψηλά τακούνια και...(μήν περιμένετε άλλες περιγραφές) απευθυνόμενη σε μένα με νάζι- σίγουρη για την υπεροχή της -...

....-Καλέ αυτή είναι η θέση δύο;

Δεν απήντησα, απλά κούνησα καταφατικά το κεφάλι και στριμώχτηκα προς τον τοίχο (το παράθυρο εννοώ) και για να της δώσω όσο πιό πολύ χώρο να βολέψει αυτά τα μακριά πόδια και να μην ακουμπήσω καθόλου πάνω της. Σε αυτές τις γυναίκες δεν μιλάς, δεν κοιτάς, δεν ακουμπάς. Σε κάθε περίπτωση θα αποβεί σε βάρος σου και θα τους ανεβάσεις και τις μετοχές, καθιστώντας τες ακόμη πιό επικίνδυνες....

 Τόσο μακριά πόδια, όμως,  δεν βολεύονται εύκολα... Ευτυχώς που το προστατευτικό πίσω απο τον οδηγό έφτανε ως τη μέση της δικής της θέσης και θα δείτε τι εννοώ. Ξεκίνησε, λοιπόν, το λεωφορείο, το οποίο αν και υπερσύγχρονο και με οθόνη τεσσάρων παραθύρων δίπλα στο τιμόνι, που ο οδηγός εβλεπε όλους τους επιβάτες, είχε και κάποια από εκείνα τα "πονηρά" καθρεφτάκια αριστερά και δεξιά για ειδικές...αποστολές !

Η κυρία άνοιξε ένα βιβλίο και προσπάθησε να βολευτεί. Γύρισε πλάτη σε μένα και έβαλε το αριστερό πόδι πάνω στο άλλο και γέμισε ο διάδρομος με το  πόδι της. Όταν γύρισε πρός το μέρος μου και έβαλε το δεξί πόδι πάνω στο αριστερό, το πόδι της βγήκε υποχρεωτικά εξω απο το προστατευτικό που σας έλεγα και το τακούνι της γόβας της κυρίας έφτασε στο ριζαύτι του οδηγού. (Το κάθισμα του οδηγού είναι σε πολύ πιό χαμηλό επίπεδο απ΄αυτό των επιβατών )

 Αυτές οι εναλλαγές της θέσης της στο κάθισμα και των ποδιών της, του ενός πάνω στο άλλο, γίνονταν συνεχώς, αλλά ο οδηγός δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ όταν το τακούνι της "έπαιζε" μεταξύ του αυτιού και ματιού του !

Δεν φαντάζομαι βέβαια να έκανε το ίδιο, ο οδηγός εννοώ, εαν επρόκειτο για αθλητικό παπούτσι μαθητού ή για άρβυλο φαντάρου !

Θυμήθηκα -και χαμογέλασα- την ιστορία που μου ΄λεγε ένας φίλος, του οποίου η πολυκατοικία στην οποία έμενε είχε κοινό ακάλυπτο με αλλες τρείς πολυκατοικίες και σε κάποια απ΄αυτές έμενε ένας περίεργος μεσήλικας, ο οποίος έκανε συνεχώς παρατηρήσεις ή έφερνε "το εκατό" εάν κάποιος παραβίαζε το ωράριο κοινής ησυχίας έστω και για λίγο. Αυτός όμως, ο ίδιος, δεν διαματρυρήθηκε ποτέ για κάποια κυρία που "έσκουζε" ώρα του μεσανύχτου, λές και τη σφάζανε στό γόνατο ή όταν "έδινε οδηγίες" στο  συνοδό της... πως να την φτάσει στον έβδομο ουρανό σε άπταιστα "γαλλικά"...

 Και μετά μου μιλάς για ισότητα, μου έλεγε... !

Τέλος πάντων, η κυρία άλλαζε θέση σώματος και ποδιού και έκλεινε ή άνοιγε το βιβλίο και εγώ παρακολουθούσα τη διαδρομή και τη βροχή που μαστίγωνε το παράθυρό μου και το παρμπρίζ του λεωφορείου ακριβώς μπροστά μου, βυθισμένος στις σκέψεις μου.

Θα κοντεύαμε στην Κόρινθο όταν είδα μπροστά μας σταματημένα αυτοκίνητα και διαπίστωσα ότι ο οδηγός μας δεν είχε κόψει ταχύτητα. Τώρα, θες η βροχή; θές οι λάμπες των στόπ του αυτοκινήτου μπροστά  μας να ήταν καμμένες; θές ο νεαρός οδηγός να "έπεσε" πάνω στην αλλαγή των ποδιών της κυρίας και να προσπαθούσε να διακρίνει χρώμα "εν τω βάθει;"  Θού, Κύριε, φυλακήν τω στοματί μου...

...Ήμουν σίγουρος ότι θα τα πάρουμε, κατά το κοινώς λεγόμενον, παραμάζωμα και με τη σιγουριά της ζώνης ασφαλείας που είχα φορέσει, έβαλα το αριστερό μου χέρι κόντρα στην κόγχη του παραθύρου και με το δεξί μου χέρι, που πέρασε κάτω από το  στήθος της κυρίας, έπιασα αστραπιαία το μπράτσο του καθίσματός της, τη στιγμή ακριβώς που άρχισαν τα δυνατά φρεναρίσματα και οι επιγονατήσεις του βαρέως οχήματος...

Με το πρώτο φρενάρισμα ακούστηκαν φωνές γυναικών και θόρυβος αντικειμένων που πέφτανε από το χώρο των μικροαποσκευών πάνω απο τα καθίσματα. Ακολούθησαν κι άλλα φρεναρίσματα και άλλες  φωνές γυναικών και αλλες συνεχόμενες επιγονατήσεις...
 Το σώμα της νεαρής γυναίκας, με την κινητική ταχύτητα που είχε,-δε θυμάμαι και ποιό πόδι είχε πάνω σε ποιό- έπεσε με μεγάλη δύναμη πάνω στο χέρι μου και φοβήθηκα ότι θα μου το σπάσει. Τη συγκράτησα όμως, γιατί θα έβγαινε από το παρμπρίζ αφήνοντας πάνω στο ταμπλώ καμμιά γόβα για διακοσμητικό. Πήρα το χέρι μου τότε μόνον, όταν βεβαιώθηκα ότι είχαμε σταματήσει τελείως, λίγα μόλις εκατοστά από το σταματημένο μπροστά μας αυτοκίνητο.

Ο οδηγός σηκώθηκε, ρώτησε αν χτύπησε κανείς και απολογήθηκε, λέγοντας ότι δεν τα έκανε αυτός τα απότομα φρεναρίσματα αλλά ο αυτόματος πιλότος. Λειτούργησαν, μας είπε, οι εξωτερικοί αισθητήρες στη θέα σταθερού αντικειμένου στην πορεία μας και άρχισε αυτόματα να φρενάρει. Πάντως, είπε, αν το αυτοκίνητο δεν ήταν υπερσύγχρονο, ως καινούργιο, δεν γνωρίζω ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα. Και πάλι συγγνώμη, είπε !
Τότε ζήτησα και εγώ συγγνώμη από την κυρία που- ερήμην της - λειτούργησα προστατευτικά γι αυτήν, ακουμπώντας την !

-Μα τί λέτε; μου είπε ! Αν δε βάζατε το χέρι σας, αν δεν με πιάνατε, θα με ψάχνατε τώρα στις σκεπές των αυτοκινήτων μπροστά μας ! 

Σε κάποια  κυρία που είχε χτυπήσει στη μύτη παρεσχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες από τη γιατρό που καθόταν στη θέση 4 και πολλοί μαζί βοηθήσανε στο να μαζευτούν τα προσωπικά μικροαντικείμενα μιας άλλης κυρίας, της οποίας είχε αδειάσει η τσάντα πέφτοντας από το χώρο των μικροαποσκευών . Το τι είχε μέσα στην τσάντα της αυτή η χριστιανή... μόνον γυναίκες μπορούν να το φανταστούν...

 ........................................... 

Κάπου εκεί στο "Παλατάκι" στο  Αιγάλεω  η κυρία ζήτησε να κατέβει. 

Κατέβηκε, λοιπόν, παίρνοντας μαζί της τα κυματιστά της μαλλιά, την κοντή της φούστα, τα μακριά της πόδια και τα ψηλά της τακούνια !

Και άφησε πίσω της μιάν απογοήτευση για την έλλειψη στοιχειώδους ευγενείας. Δεν είπε ευχαριστώ, όχι σε μένα, αλλά ούτε στον οδηγό, δεν είπε γειά σας, δεν χαμογέλασε, δεν επιβεβαίωσε την υπεροχή της, μείωσε το δίμετρο-με τα τακούνια- ανάστημά της....κρίμα !

Έκανα ένα πικρόχολο σχόλιο που το προσυπογράψανε όλοι, εκεί γύρω στα μπροστινά καθίσματα που είχαν παρακολουθήσει τη σκηνή.

Εμάς τους Ελληνες, είπα, μας ενώνουν πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων ο κίνδυνος και ο "φραμπαλάς" !

Και πρίν από λίγο είχαμε και από τα δυό ...

Άρα αυτή η κοπέλα δεν είναι Ελληνίδα ή δεν είναι Αμαλιαδαία, γιατί οι πατριώτισσές μου είναι και όμορφες αλλά και ευγενείς. 

Ναί ! και ευγενείς ...και είναι αυτό που πολλαπλασιάζει και την ομορφιά και την θηλυκότητα όλων των γυναικών, όλων ! ! !

 

Ιωάννης Ντινόπουλος

Η σπάλα και... ο Ασημάκης από τον κάμπο ! Ντινόπουλος Ιωάννης

Γράφει ο Ιωάννης Ντινόπουλος

Τον Ασημάκη τον γνώρισα πρίν από πολλά χρόνια. Ήμουν νεαρός, μαθητής στο Γυμνάσιο της Αμαλιάδος τότε και ο Ασημάκης θα είχε περάσει τα 70. Παρ' όλα τα βάσανα και τα χρόνια που βάραιναν την πλάτη του διατηρούσε και το παράστημά του και το χιούμορ του και κυρίως για μένα- που είχα ακούσει τόσα πολλά γι αυτόν - διατηρούσε και ένα "άρωμα" από τους παππούδες μου, που δεν είχα γνωρίσει..

Είχε φιλία με τους παππούδες μου που εχρονολογείτο από τη δεκατία του ΄40, τότε που ο τόπος μας εζησε έναν πόλεμο, μιά κατοχή και έναν εμφύλιο σπαραγμό ! Σε εκείνη τη δύσκολη δεκαετία ο Ασημάκης βάφτισε και κάποιο μέλος της  οικογένειας και έτσι η φιλία των ανδρών ενισχύθηκε και με τη συγγένεια της κουμπαριάς. Ο Ασημάκης επισκεπτόταν τακτικά το  συνοικισμό των Ντιναίων και έβλεπε  τους φίλους και κουμπάρους του !

Θα ήταν Ιούνιος-δεν ξέρω ποιάς χρονολογίας ακριβώς - όταν ο Ασημάκης βρέθηκε και πάλι κοντά στους παππούδες μου (τον παππού μου και τον αδερφό του)
Εκείνη την ημέρα, που συνέβη και το περιστατικό που σας διηγούμαι, θα έτρωγε στο δικό μας το σπίτι. Η γιαγιά μου είχε μαγειρέψει αρνί κοκκινιστό κατσαρόλας (μάλλον τέντζερη και όχι κατσαρόλας) με χυλοπίτες, τσιγαρισμένο με φρέσκο βούτυρο. Στο τραπέζι υπήρχε τυρί, αυτό που λένε σήμερα φέτα, πεντανόστιμο ψωμί, αυτό που λένε οι πρωτευουσιάνοι ζυμωτό, και κρασί από το βαγένι, από το αμπέλι του παππού μου  στην Μπουκούτα. Δηλαδή ένα τραπέζι πλούσιο ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Και όλα δικής τους παραγωγής. Τα μόνα αγορασμένα σε εκείνο το τραπέζι ήταν  το αλάτι και το πιπέρι !

Στόν Ασημάκη είχαν βάλει δυό μεζέδες κρέας και χυλοπίτες που ξεχείλιζαν από το πιάτο. Υπήρχε μια αντίληψη, που ισχύει ακόμη και σήμερα στον τόπο μου την ορεινή Ηλεία, ότι όσο πιο πολύ φάει ο φιλοξενούμενος τόσο πιο πολύ αποδέχεται τη φιλοξενία και άρα τόσο πιό πολύ ανεβάζει τις "μετοχές" του φιλοξενούντος,  για αυτό και πιέζουν τον φιλοξενούμενο να φάει περισσότερο !

Μου θυμίζει ένα "κομμάτι" από τον Επιτάφιο του Περικλέους..."κτώμεθα γαρ τους φίλους ουκ ευ πάσχοντες αλλά δρώντες. Ασφαλέστερος γαρ ο δράσας την χάριν, ώστε οφειλουμένην δι ευνοίας ω δέδωκε σώζειν, κλπ..."

Ό ένας από τους δυό μεζέδες στο πιάτο του Ασημάκη ήταν η σπάλα, γιατί εθεωρείτο καλός μεζές αφ' ενός και γιατί ο Ασημάκης εθεωρείτο άριστος οιωνοσκόπος  αφ' ετέρου, γνώριζε δηλαδή να "διαβάζει" τη σπάλα !

Αφού κάμανε  το Σταυρό τους  μαζί με τις  συνηθισμένες ευχές, "καλώς όρισες  κουμπάρε", "καλώς σας βρήκα, ο Θεός το καλό " κλπ, αρχίσανε να τρώνε, εκτός από τον Ασημάκη...που είχε πιάσει τη σπάλα με το αριστερό του χέρι απο "την ωμογλήνη που συντάσσεται με την κεφαλή του βραχιόνιου οστού"  και με το πιρούνι που κρατούσε στο δεξί  προσπαθούσε να καθαρίσει από πάνω της το κρέας...

-Τι τα τηράς τα κόκκαλα Ασημάκη μου, φάει, θα κρυώσει το φαϊ, του είπε ο παππούς μου..

Ο Ασημάκης δε μίλησε καθόλου, αφού καθάρισε καλά τη σπάλα, τη γύρισε  ανάποδα και την έφερε από την πλευρά της ανοιχτής πόρτας, κοιτάζοντάς την στο φώς σαν σύγχρονος ακτινοδιαγνώστης...

-Θα φάω, κουμπάρε, απάντησε στον παππού μου, αλλά θα μου πείς πρώτα ποιός είναι ο καλύτερός σου φίλος !

-Χμ, έκαμε ο παππούς μου ! Όταν ήμουν νεώτερος, Ασημάκη μου, και πιό δυνατός είχα αρκετούς φίλους, τώρα όμως που αρχίζω να γερνάω δεν μου απόμεινε άλλος εκτός απο σένα !

Πάτ, πετάχτηκε σαν ελατήριο από την καρέκλα του ο Ασημάκης και όπως ήτανε και ψηλός,  παρα-λίγο να βαρέσει το κεφάλι του στο πατερό* !

-Το λές αλήθεια κουμπάρε; τον ξαναρώτησε...

-Στο Σταυρό που κάμαμε, απάντησε ο παππούς μου...

-Φεύγωω...είπε ο Ασημάκης, το σπίτι  μου καταστράφηκε !!!! και βγήκε γρήγορα από την ανοιχτή πόρτα...

Μείνανε όλοι άφωνοι, βγήκανε έξω, αλλά ο Ασημάκης είχε καβαλήσει το μαύρο αλογό του με την δερμάτινη σέλα και την όμορφη πλουμιστή χανάκα* και έτρεχε προς τον κάμπο...

Ξαναμπήκανε μέσα στενoχωρημένοι, όταν τον είδανε να σκαπετάει* καλπάζοντας στου Αρνιακού* ...
                                                  ......................................

Εκείνη την ημέρα, λίγο πρίν φέξει, μπήκαν οι Άλλοι στο χωριό του Ασημάκη. Είχαν "στριμωχθεί" πολύ και ήσαν αποφασισμένοι για όλα...Έπρεπε να κάνουν επίδειξη ισχύος...

Αυτοί, από δώ, πιαστήκανε στον ύπνο...

                                                  .......................................

Ήταν ακόμα μέρα όταν ο Ασημάκης έφτασε στο χωριό του, κάπου τριάντα πέντε χιλιόμετρα μακρυά απο τα Ντιναίικα...

Παντού μύριζε καμμένο...

Σε  κάνα-δυό σπίτια του χωριού είχε καταρρεύσει η σκεπή από τη φωτιά και σε κάποια άλλα έβγαινε καπνός από τα μουτζουρωμένα παραθύρια που χάσκανε ορθάνοιχτα...

Όσοι είχανε γλυτώσει από τη θηριωδία της ιδεολογίας των Άλλων και είχαν ξεπεράσει το πρώτο σόκ, προσπαθούσαν να βγάλουν από τη γράνα* τους σκοτωμένους συγγενείς και συγχωριανούς τους...

Κάποιες γυναίκες με ξέπλεκα μαλλιά και με το τσεμπέρι* τυλιγμένο στο λαιμό χτυπούσανε το στήθος τους και κυττάγανε τον ουρανό...

Σκηνές αλλοφροσύνης...

...σαν σε Αρχαία τραγωδία...

Ένα από τα καμμένα σπίτια ήτανε και του Ασημάκη και ανάμεσα σ΄αυτούς, που βγάλανε από τη γράνα με τα βάτα,  ήτανε η γυναίκα του Ασημάκη και ο αδερφός του ! Μόνο που η γυναίκα του δεν είχε "φάει" τη χαριστική βολή, εκεί στην άκρη του όχτου* που τους είχανε μαζέψει και τους πυροβολήσανε και έτσι "ανέζησε " με πολύ κόπο και στάθηκε στα πόδια της μετά από πολύ καιρό..

                                              .....................................

Δε ρώτησα ποτέ αν ο Ασημάκης ανήκε ιδεολογικά σε Αυτούς ή τους Άλλους και δεν θα καταθέσω τη γνώμη μου για το ποιός έφταιγε. Δεν είναι αυτό το ζητούμενό μου και δεν είμαι ούτε ιστορικός, ούτε δικαστής...

Εκείνο που ξέρω μετά βεβαιότητος είναι ότι, την ώρα που οι Άλλοι πυροβολούσανε Αυτούς, ενα μπουλούκι πουλιά φτερακίξανε* τρομαγμένα, όπως ακριβώς και στο  "ποτάμι" του Σαμαράκη !

Το ίδιο τρομαγμένη φτεράκιξε και η καρδιά του Ασημάκη όταν "διάβασε" με τόσες λεπτομέρειες τη σπάλα στο πιάτο του, από το αρνί του παππού μου, για την τραγωδία που συντελέστηκε στο χωριό του και στο σπίτι του ...

 

Ιωάννης Ντινόπουλος

Πηγή μου: Από τις διηγήσεις του πατέρα μου που, νεαρός τότε, ήταν μπροστά στο "διάβασμα" της σπάλας από τον Ασημάκη.

*πατερό=ένα από τα μεγάλα δοκάρια που πατούσανε δεξιά αριστερά στον τοίχο και πάνω τους στηριζότανε η αρματωσιά της  σκεπής. Γνωστό και από την έκφραση "κολοκύθια στό πάτερο"

*χανάκα=δερμάτινο περιλαίμιο που από μέσα είχε βελούδο κόκκινο ή μπλέ και ήταν στολισμένο με χάντρες. Κοσμούσε το λαιμό στα νέα και όμορφα αλογα, ειδικά όταν "φορούσαν" εφίππιον (σέλλα )
*Σκαπετάω=χάνομαι στο βάθος του δρόμου ή του ορίζοντα, εξαφανίζομαι...

*Αρνιακού=Τοποθεσία μετά τα Ντιναίικα στο δρόμο για το Πανόπουλο, ίσως από το όνομα παλιού ιδιοκτήτη της περιοχής

*γράνα= χαντάκι δίπλα στο το δρόμο, ή στην άκρη στο χωράφι

*τσεμπέρι=μαντήλι, συνήθως καφέ, που το φορούσανε οι γυναίκες στο κεφάλι και το δένανε κάτω απο το λαιμό.

*όχτος=αντίστοιχο της όχθης, το μεταίχμιο του ισιώματος και του κεκλιμένου του εδάδους, συνήθως κοντά σε ρεμματιά

*φτεράκιξε=φτερούγισε ξαφνιαμένο, τρομαγμένο

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΗΛΕΙΑΚΟΥ ΠΗΝΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ "ΑΚΡΩΡΕΙΑ"

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΗΛΕΙΑΚΟΥ ΠΗΝΕΙΟΥ

ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ "ΑΚΡΩΡΕΙΑ"

«Πετρωτό», «Ζωοδότη», Κάστρο «Οχιάς ή Ωρηάς», «Βυνίκο»…
 

Απο το γιατρό  Σωτηρόπουλο Σωτήριο
 

Ήταν στο πρόγραμμά μου και διακαής η επιθυμία μου να επαναλάβω μετά 34 ολόκληρα χρόνια, μια καταπληκτική εξόρμηση «εξερεύνησης» που είχα κάνει το έτος 1978 στα άνω αναφερόμενα μέρη, δίπλα στα πεντακάθαρα ορμητικά νερά του ποταμού Πηνειού που πηγάζει από το όρος Ερύμανθος-Ολωνός (περιοχές Δερβινής, Τσιπιάνων, Κερτίζας, Κακοταρίου), αποτελεί στη συνέχεια το όριο Ηλείας-Αχαΐας διασχίζει την Πηνεία, σταματάει προσωρινά στην ομώνυμη τεχνητή Λίμνη, διαρρέει τον Κάμπο και χύνεται στο Ιόνιο πέλαγος κοντά στη Γαστούνη.

Όλη αυτή η περιοχή που βρεθήκαμε ήταν κατά τους αρχαιολόγους η λεγόμενη «Ακρώρεια», η ορεινή Ήλις ούτως ειπείν. Βεβαίως απροσδιόριστο ιστορικά είναι, για το ποια από τις τέσσερις πόλεις της Ακρώρειας ήταν κτισμένη στο λόφο του Κάστρο της Οχιάς (σ.σ. εδώ πρέπει να τονιστεί ότι υπήρξε μέγιστη ανοησία η πρόταση –ευτυχώς προσωρινή- να ονομαστεί ο πρώην Δήμος με το όνομα «Λασιώνος» που δεν έχει καμιά γεωγραφική σχέση με την Αρχαία Λασιώνα, αντί του σωστού «Ακρωρείας». Αλλά αυτό ανήκει στο παρελθόν).

Τότε το 1978, ξεκίνησα από τα Τσίπιανα (το χωριό της μάνας μου) με την επίμονη προτροπή και την παρέα του αείμνηστου αυτοδίδακτου Ιστοριοδίφη της περιοχής, αξέχαστου Νίκου Παπανικολάου («Ακρώρειου») με συνοδό τον σπουδαίο «αυτοσχέδιο καλαμπουριτζή» Νίκο Δούλο, επιλεγόμενο «Τσάλλα» με τα μουλάρια του. Εκείνη η διαδρομή Βελλησαρέϊκα σπίτια, Κερέσοβα, Διπόταμο, Ζωοδότη. Εκείνη η ξενάγηση στο Κάστρο, το γεφύρι Πετρωτού, εκείνη η φιλοξενία στο σπίτι του κουμπάρου μου μακαρίτη Βασιλόπουλου (αξέχαστο το κατσικάκι με χλωρή ρίγανη, φρέσκο βούτυρο της κάδης και το ευωδιαστό τυράκι) και της ανεψιάς μας Καλομοίρας (το γένος Μπαλιάκου) ήταν μια εμπειρία, μια ανεπανάληπτη στιγμή της ζωής μου βαθιά χαραγμένη στη μνήμη.

 

Η περιοχή της αρχαίας "Ακρώρειας" με δεσπόζον στη μέση το Κάστρο
της "Οχιάς" ή "Ωρηάς". Στο βάθος ο Ωλονός, δεξιά ο Αστράς και αριστερά
το Σκιαδοβούνι (που ανήκουν στο Λάμπειον όρος) και στη μέση η χαράδρα
του διαρρέοντος Πηνειού ποταμού

Έτσι φέτος, στο «φόρτε» της Άνοιξης ξεκίνησα με εκλεκτή παρέα και λάτρεις της ποταμοπορείας, από την «ανάποδη» μεριά και με το αυτοκίνητο ακολουθώντας την διαδρομή Πανόπουλο-Κακοτάρι-Ζωοδότη-Βυνίκο-Τσίπιανα-Δερβινή. Οι συμπολίτες μου ορεινοί των πιο πάνω χωριών, χρόνια τώρα μένουν με το όνειρο να γίνει …«η λεωφόρος ανάπτυξης και προόδου» των χωριών τους η διαδρομή αυτή και έδιδαν «γην και ύδωρ» στους πολιτικάντηδες (κυρίως ενός κόμματος με 80-90% των ψήφων τους!) προκειμένου να γίνει διάνοιξη και ασφαλτόστρωση της λεωφόρου. Πλην το όνειρο έμεινε κάπου στο «Βυνίκο» με την ασφαλτόστρωση 5-6 χιλιομέτρων και το υπόλοιπο έμεινε ένας δρόμος της συμφοράς και σκληρός τιμωρός οχημάτων και εποχουμένων… Ας είναι.

Εμείς όμως απτόητοι και αποφασισμένοι, ξεκινήσαμε μια λαμπρή ανοιξιάτικη μέρα. Πρώτη μας στάση στο Κακοτάρι που μας επεφύλασσε μια έκπληξη. Το παλιό ξερό, πανάσχημο χωριό του πρώην ιστορικού Δήμου Λαμπείας (1833-1912), τουλάχιστον στο κέντρο του έχει μεταμορφωθεί τελευταία σε μια αισθητική-περιβαλλοντική μικρή όαση.

Η ωραία πλατεία του Κακοταρίου με την κεντρική Εκκλησία του

Πιστεύω ότι κατάφεραν οι Κακοταραίοι να έχουν την ωραιότερη πλατεία από όλα τα άλλα χωριά της ορεινής Ηλείας, με την ανακαινισμένη-αναπαλαιομένη Εκκλησία τους και τα γύρωθεν περιποιημένα σπίτια τους.

Το "με πονηρίαν" ...υπεξαιρεθέν από το Δήμο Λαμπείας αυτοκίνητο
της "Βοήθειας στο Σπίτι"

Μάλιστα είδαμε εκεί αραγμένο σε υπηρεσία και το αυτοκινητάκι της «Βοήθειας στο Σπίτι» (ξέρετε αυτό που ανήκε στη Λαμπεία και …υπέκλεψε με πονηρία πρώην Δήμαρχος Λασιώνος από τον «κοιμώμενο» συνάδελφό του της Λαμπείας. Όχι δηλαδή για να μη λένε οι φίλοι συντοπίτες μας ότι η Δίβρη εκμεταλλεύεται τα γύρω χωριά… Εμ!, τώρα παρα-πονήρεψαν και βγάζουν τα απωθημένα τους, –τέλος ο αστεϊσμός…)

Συνεχίσαμε τον κακοτράχαλο δρόμο προς «Ζωοδότη». Αγκομαχώντας, και περνώντας από προχειροφραγμένες ή καλές μονάδες αγελαδοτροφίας και χοιροτροφίας, αντικρίσαμε με θαυμασμό τον μοναδικής ομορφιάς λόφο όπου τα αρχαία ερείπια του Κάστρου της Οχιάς (η της Ωρηάς=Ωραίας) και φτάσαμε στα λίγα σπίτια στη θέση «Ζωοδότη» κάτωθεν του Κάστρου.

Η κορυφή του λόφου του Κάστρου της "Οχιάς" και γύρωθεν τα πολλαπλά
χαλάσματα που σιγά-σιγά χάνονται.

Τα ελάχιστα Τσιπιαναίϊκα σπίτια (τώρα εξοχικά, γιατί οι σημερινοί νοικοκύρηδες Βασιλόπουλοι και Μιχαλόπουλοι έχουν μόνιμες κατοικίες στο Κακοτάρι και Πανόπουλο) είναι ανοιχτά. Μας υποδέχτηκε η ανεψιά μου Καλομοίρα (κόρη της Βιτώριας από το Μπαλιακαίϊκο σόι) του Νικολάκη Μιχαλόπουλου, χαρούμενη και φιλόξενη.

Ο υπογραφόμενος με την αγαπημένη μου ανεψιά Καλομοίρα, μπροστά στον
καταπληκτικό "γιούκο" της με τα κεντημένα υφαντά στο αργαλειό

Όπως ακριβώς και πριν 34 χρόνια, μόνο που τώρα έχει ηλεκτρικό ρεύμα και τρεχούμενο νερό στο όμορφο σπιτάκι της. Όμως, η Καλομοίρα με το ίδιο φιλόξενο χαμόγελο, με τον ίδιο πελώριο «γιούκο» των υφαντών στη θέση του, με ίδιο το πεντακάθαρο και περιποιημένο σπιτάκι εκεί στην ερημιά, κρατάει γερά και την νοικοκυροσύνη και την αρχοντιά. Ο καφές και το δροσερό νερό, η καλή κουβέντα και το περίσσευμα καρδιάς μας έδωσε δύναμη να συνεχίσουμε την αποστολή μας.

Πήραμε με τα πόδια το δρόμο προς το γεφύρι του «Πετρωτού» στον ποταμό Πηνειό και την ομώνυμη βρύση στις όχθες του. Μετά λίγα λεπτά πεζοπορίας φτάσαμε εκεί σε ένα θεσπέσιο τόπο που αξίζει να τον επισκεφτεί κάποιος.

Το γεφύρι "Πετρωτο" από την κάτω μεριά

Μια ακόμη αναμνηστική φωτογραφία με φόντο την καμάρα του γεφυριού

Ένα πανέμορφο γεφύρι τοξωτό (μόνο οι παρατιθέμενες φωτογραφίες μπορούν να περιγράψουν την ομορφιά του…), προφανώς κατασκευασμένο πριν πολλούς αιώνες, γιατί εκεί περνούσε βασική αρχαία και σημαντική οδός. Σήμερα στέκει ακόμη περήφανο και περνούν κάτω από την καμάρα του τα ορμητικά, πεντακάθαρα γάργαρα νερά του Πηνειού. 

Από τη βάση του γεφυριού (πρώτο πλάνο) στο βάθος στεφανωμένο το Κάστρο της "Οχιάς"

Δίπλα ακριβώς η ομώνυμη βρύση του «Πετρωτού», έρημη με τα βρύα στον κάνταλό της περιμένει τους ξωμάχους περαστικούς να τους δροσίσει, Αλλά εις μάτην…

Η ομώνυμη βρύση του "Πετρωτού", βρήκε επί τέλους μια φυσιολάτρισσα,
τη Μαρία που θέλει να δροσιστεί και να ξεδιψάσει..

Όμως, για όποιον θέλει περισσότερα γιαυτήν την βρύση, ας ανατρέξει στην καλή ιστοσελίδα του συντοπίτη κ. Γιάννη Ντινόπουλου (βλ. , http://ligakaikala.blogspot.gr/2012/05/blog-post_10.html) που κατάγεται από τον άνωθεν της βρύσης μικρό συνοικισμό «Ντιναίϊκα» σε μια συγκινητική και εκ βάθους καρδίας αφήγηση που εντυπωσιάζει. Αφού για αρκετή ώρα χορτάσαμε το πανέμορφο τοπίο, αναχωρήσαμε με την υπόσχεση (αντάμα με την Μαρία βεβαίως και όποιον άλλο φυσιολάτρη) να κάνουμε στο μέλλον μια υπέροχη ποταμοπορεία από το «Πετρωτό» μέχρι «Διπόταμο». Άμποτε…, και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Φτάσαμε και πάλι στο μικρό «αρχοντικό» της Καλομοίρας και του Νικολάκη, όπου μας περίμενε ένα απίθανης γαστριμαργικής ποιότητας κολατσιό, με μοσχαράκι της περιοχής της στιγμής «τσιγαρισμένο» πεντανόστιμο να μοσκοβολάει, ευωδιαστό τυράκι (μοναδικό για την γεύση του, λόγω μυρωδικών χορταρικών της ντόπιας βοσκής), ψωμί σταρένιο του φούρνου και καλό κρασάκι, συνευωχήθημεν αρκούντως… Ο ευχάριστος κάματος της μικρής πεζοπορίας αλλά και της «ραστώνης» του πλούσιου κολατσιού, αναβάλλαμε για άλλη φορά την άνοδο στην κορφή του λόφου, όπου υπάρχουν τα πολλά χαλάσματα του περίφημου Κάστρου της Οχιάς.

Συνεχίσαμε τον δύσκολο δρόμο μας προς τα Τσίπιανα. Πριν όμως είδαμε δυο ωραία και λίαν παράδοξα που συναντήσαμε και φωτογραφήσαμε. 

Ιδού! και η κομματική σημαία στο πουθενά της ερημιάς του Ζωοδότη....

Το πρώτο στην απέραντη ερημιά του «Ζωοδότη» παρατηρήσαμε πάνω σε ένα ιστό μια σημαία (!) με το «ήλιο του ΠΑΣΟΚ» και σκεφτήκαμε ότι εκεί δεν έχει φτάσει ακόμη ο απόηχος ότι αλλού στη χώρα έχει γίνει προ πολλού η χαλαρή …υποστολή της σημαίας αυτής. 

Αλλά και η ..."κοσμοπολίτισσα Γουρούνα" σε μια ρεματιά του Ζωοδότη,
που μόλις την ξεπέζεψε η γυναίκα αμαζόνα της περιοχής...

Το δεύτερο παράδοξο που είδαμε, ήταν μια «αμαζόνα» γυναίκα, ντόπια της περιοχής, να οδηγεί ένα πολύ σύγχρονο όχημα, με το κακόηχο όνομα «γουρούνα» (!) που συνήθως συναντάμε σε πολύ τουριστικές περιοχές π.χ. Σαντορίνη, Μάλια Κρήτης κλπ. Νέοι καιροί, νέα ήθη...

Η διαδρομή μέχρι να συναντήσουμε την άσφαλτο στο «Βυνίκο» ήταν λίαν επίπονη και βασανιστική. Πλην αποζημιωθήκαμε στο μέγιστο βαθμό, καθόσον η φύση οργίαζε στο ζωντανό κίτρινο χρώμα της ασφάκας και του σπάρτου πάνω σε ολόκληρες πλαγιές και παράλληλα να ακούμε το ευχάριστο βουητό των νερών του κάτωθεν ρέοντος ποταμού Πηνειού και να βλέπουμε την μεγαλοπρέπεια του άνωθεν επιβλέποντος Κάστρου, του οποίου η εξερεύνηση ήταν η μεγάλη παρακαταθήκη που άφησε ο «Ακρώρειος» Νίκος Παπανικολάου.

Μιά αποψη των ανοιξιάτικων Τσιπιάνων με δεσπόζουσα την Εκκλησία του

Τέλος περάσαμε από τα τα Τσίπιανα. Επιστρέφοντας στη βάση μας (Δίβρη), μείναμε με έντονες εντυπώσεις αυτής της σύντομης περιήγησης.

Και μια ...αποχαιρετηστήρια πινελιά από το πανέμορφο "γαϊδουράγκαθο"

Ο γράφων και υπογράφων πέραν των περιγραφών αλλά και των παρακλήσεων για επισκέψεις στα μέρη αυτά όχι μόνο των συμπολιτών αλλά και φίλων τους, θέλω να κάνω και μια σοβαρή έκκληση. Να μπουν δυνατά στο αγώνα οι ενδιαφερόμενοι ορεινοί Ηλείοι για να διασωθεί ό,τι έχει απομείνει στη περιοχή αυτή στο σύνολό της, από τους κερδοσκόπους και τους ολετήρες της φύσης και του πολιτισμού. Αναφέρομαι στην επιχειρούμενη κατασκευή στον Πηνειό ποταμό πλησίον του Κακοταρίου ΜΥΕ (Μικρού Υδροηλεκτρικού Εργοστασίου) που θα καταστρέψει το περιβάλλον και την όμορφη φύση, όπως έγινε και στη Δίβρη. Αναφέρομαι και στο δεύτερο, την επιχειρούμενη τοποθέτηση τερατωδών Ανεμογεννητριών τόσο στο «Σκιαδοβούνι», όσο και στο Λάμπειον Όρος (Αστρά), επίσης με απρόβλεπτες συνέπειες στο περιβάλλον και τη φύση των μυθικών βουνών μας. Δυστυχώς τόσο οι απελθόντες ανεκδιήγητοι αλήστου μνήμης δημοτικοί άρχοντες Λασιώνος τε και Λαμπείας, όσο και κάποιοι που επαίρονται και κορδακίζονται ως «ιστορικολογούντες» ή «περιβαλλολογούντες» (αλλά και συκοφαντούντες διαρρήδην ανεξόδως) και στα δύο αυτά σημαντικά θέματα «ποιούν την νήσσαν», δεν ενδιαφέρονται για να μη πούμε το χειρότερο ότι συναινούν κιόλας!... Μπορεί μερικοί και με το αζημίωτο. Θού κύριε, φυλακήν τω στόματί μου!...

Συμπολίτες μου ορεινοί Ηλείοι, αυτό το ωραίο οδοιπορικό τελείωσε. Προς το παρόν θαυμάστε το φωτογραφικό υλικό και με την πρώτη ευκαιρία επισκεφτείτε την περιοχή (προσοχή, με ανάλογο όχημα). Κυρίως όμως συσπειρωθείτε για να διασωθεί η περιοχή και γίνετε συνειδητοί ενεργοί πολίτες, αντάξια τέκνα πανάξιων προγόνων.

Σωτήρης Σωτηρόπουλος

 Σημείωση δική μου: Με την άδεια του γιατρού κυρίου Σωτηρόπουλου Σωτήρη αναδημοσιεύω και αυτήν του την ανάρτηση. Είναι το οδοιπορικό του στο "Πετρωτό, Ζωοδότη, κάστρο της Οχιάς και Βυνίκο" όπου εγωιστικά αποκαλώ δικούς μου τόπους, γιατί είναι γεμάτοι και με τη δική μου παιδική και νεανική παρουσία, όπως και εγώ είμαι γεμάτος από τη ομορφιά που εισέπραξα πατώντας τα όμορφα και ιερά τους εδάφη.

Κύριε Σωτηρόπουλε σας ευχαριστώ πολύ...με συγκινήσατε !

Ι.Β.Ν.

Ανοιχτή επιστολή -καταπέλτης κατά της "κυρίας" Λαγκάρντ απο το γιατρό Σωτηρόπουλο Σωτήριο !

Γράφει ο γιατρός κ. Σωτηρόπουλος Σωτήριος

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΘΡΑΣΥΤΑΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΣΚΟΛ…

Κυρία Λαγκάρντ, τώρα θυμηθήκατε το πάμπτωχο χωριό του Νίγηρα που επιθυμείτε έτσι και χειρότερα να γίνει το χωριό της Ελλάδας;

«ύβρις τε βιη τε σιδήρεων ουρανόν ίκει»

ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ 329

«αυθάδης βία πηγάζουσα εξ υπερβολικής δυνάμεως

ή εκ πάθους αναίδεια, αλαζονεία, προπέτεια» (βλ. λεξικό Liddel Scott).

ΜΙΚΡΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ της κ. Λακάρντ στο  GUARDIAN

«…..Εξαιρετικά αυστηρή απέναντι στους Έλληνες εμφανίζεται η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Γκάρντιαν.

Σε ερώτηση εάν κάθε φορά που κοιτάζει τα ελληνικά δημοσιονομικά στοιχεία και απαιτεί μέτρα επιλέγει να αγνοήσει το γεγονός ότι κάποιες γυναίκες δε θα έχουν πρόσβαση σε μαία για να γεννήσουν, ασθενείς δεν έχουν φάρμακα που είναι απαραίτητα για να ζήσουν και ηλικιωμένοι πεθαίνουν μόνοι χωρίς φροντίδα, απαντά ότι σκέφτεται περισσότερο τα παιδιά σε κάποιο χωριό του Νίγηρα που πηγαίνουν σχολείο μόνο δύο ώρες την ημέρα, μοιράζονται μία καρέκλα ανά τρία, την ώρα που θέλουν πολύ να μορφωθούν. «Πιστεύω ότι αυτά τα παιδιά χρειάζονται ακόμα περισσότερη βοήθεια από τους ανθρώπους στην Αθήνα», λέει η κα. Λαγκάρντ.

Συμφωνεί με την παρατήρηση της δημοσιογράφου ότι ακούγεται σαν να λέει στους Έλληνες και σε άλλους Ευρωπαίους ότι πέρασαν καλά αλλά τώρα είναι η ώρα να πληρώσουν. «Σωστά, ναι», απαντά η κα. Λαγκάρντ..»

(Συνέντευξη στην αγγλική εφημ.ΓΚΑΡΝΤΙΑΝ)

            Αξιότιμη «Κυρία» Λαγκάρντ

            Είμαι ένας Έλληνας πολίτης (υποθέτω ότι η παιδεία σας, σας επιτρέπει να γνωρίζετε την βαθύτερη έννοια και σημειολογία των δυο αυτών λέξεων), ελεύθερος άνθρωπος και ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν στα ιδεώδη της Κοινωνικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς και των Οικολογικών και Ειρηνιστικών Κινημάτων (ελπίζω κατανοείτε) και προτιμώ να είμαι εκτός των στενών κομματικών τειχών της χώρας μου, πλην ασκώ το αναφαίρετο δικαίωμά μου να ψηφίζω στις εθνικές εκλογές. Όπως καθιέρωσαν από αρχαιοτάτων χρόνων οι δικοί μου πρόγονοι που δίδαξαν την δημοκρατική ψήφο στους δικούς σας προγόνους (και στις 17 Ιουνίου θα ξαναψηφίσω, αν το επιτρέψετε εσείς βέβαια).

 Μάλιστα τολμώ να σας πω, ότι ανήκω σε εκείνους τους πολλούς Έλληνες γονείς (με 4 παιδιά) που σπούδασα 22 ολόκληρα χρόνια, εργάστηκα σκληρά επί 36 συναπτά έτη, πληρώνω και με το παραπάνω τους φόρους μου και εφαρμόζω το Σύνταγμα της χώρας μου.  Κατάγομαι από ένα χωριό της ορεινής Ηλείας (παρόμοιο σε ιστορία και ομορφιά, σαν αυτό του Νίγηρα της Αφρικής που επικαλείσθε), παιδιόθεν αγωνίζομαι – όπως και πολλοί συνέλληνες- για την δημοκρατία, την ειρήνη και την επικράτηση των παναθρώπινων αξιών που θέσπισαν  και πάλι οι δικοί μου πρόγονοι και τίμησαν, εμπέδωσαν και διέδωσαν στην οικουμένη οι δικοί σας πρόγονοι το σωτήριον και φωτεινόν έτος 1879 (σας το υπενθυμίζω, μήπως και το έχετε ξεχάσει, εκεί στους δαιδάλους του αδηφάγου Μινωϊκού Ανακτόρου του ΔΝΤ, όπου τελευταίως βασιλεύετε «ελέω Θεού» της Αγοράς, και καλείτε το δικό σας σύγχρονο  Μινώταυρο, να καταβροχθίσει τα θαλερά και άλκιμα νιάτα των Αθηναίων)…

            Μακρηγόρησα για την ταπεινότητά μου (μπροστά στο άπειρο μέγεθος της υμετέρας Μεγαλειότητος), όμως θέλω να προσθέσω ακόμη ότι από δεκαετίας και πλέον από τον γλίσχρο μισθό μου (1300 Ευρώ μηνιαίως, έναντι των αντίστοιχων 4000 Ευρώ που ελάμβανε ο συνάδελφός μου και συμπατριώτης σας Γάλλος) ως ιατρού  του Ελληνικού Δημοσίου, υιοθέτησα μέσω της  Αction Aids ένα παιδάκι σε χωριό της Νότιας Ινδίας (κάτι ανάλογο με αυτό του Νίγηρα που μνημονεύετε) στέλνοντας τώρα και 10 χρόνια αδιαλείπτως (και σήμερα ακόμη) 264 Ευρώ το χρόνο, για να μαθαίνει γράμματα ο υιοθετημένος «γιος» μου SUNIL MAN IHG …

            Α!, ξέχασα κάτι τελευταίο. Ανήκω συνειδητά, στο καταραμένο (καθ΄ υμάς) αντιμνημονιακό μέτωπο της πατρίδας μου.

Και τώρα έρχομαι στην ουσία της Επιστολής μου.

Αξιότιμη, θρασύτατη, αναιδέστατη και προκλητική «Κυρία» Λαγκάρντ

Μας έγινες πολύ γνωστή τα τελευταία δύο χρόνια. Πριν ακόμη εγκατασταθείτε στο αδηφάγο Μινωϊκό Ανάκτορο του ΔΝΤ, σας παρακολουθούσαμε με τα προσεγμένα συνολάκια σας υψηλής ραπτικής, κυρίως όμως με εκείνα τα πάσης φύσεως κασκόλ όπου κυριαρχούσε το κόκκινο χρώμα, ως άλλος «πιονέρος» της πάλαι ποτέ Σοβιετίας ή ένας από τους μαχητές «βενσερέμος» της Λατινικής Αμερικής… Σήμα κατατεθέν πλέον της εν γένει συμπεριφοράς σας στο προσφιλές σπόρ που επιδεξίως επιδίδεσθε, αυτού δηλ. «του μαστιγίου και του καρώτου»… Δεν σας κρύβω ότι οι συμπατριώτες μου, γνήσιοι απόγονοι του Αριστοφάνη, σας έχουν προσάψει και το προσωνύμιον: «νερόκοτα» (λεξ.= υδρόβιον πουλί, αρχ. Ράλλος η φίλυδρος)…

Αυτά, μέχρι που δώσατε την ανωτέρω συνέντευξη στον ΓΚΑΡΝΤΙΑΝ, και θίξατε «Κυρία» μου τις πλέον ευαίσθητες χορδές του μέσου Έλληνα πολίτη (σας βεβαιώ ότι εδονήθησαν όχι μόνον οι χορδές όλων των Αντιμνημονιακών συμπατριωτών μου που αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας, αλλά και ολίγων φίλων σας Μνημονιακών, θυμάτων της «μαύρης» προπαγάνδας. Έμειναν μόνο θαυμαστές σας  οι ελάχιστοι «λαδιάρηδες» της μίζας και της αρπαχτής (έτσι τους λέμε εμείς).

Και επειδή όλοι οι Έλληνες διάβασαν όλη τη συνέντευξή σας, μένουν ενεοί και πλήρεις ανάμικτων συναισθημάτων οργής, αγανάκτησης, θλίψης, οδύνης, οίκτου και άλλων τινών που εσείς αδυνατείτε να κατανοήσετε, σας λέμε εν τάχει και επιγραμματικά:

·         Προς τι τα κροκοδείλια δάκρυα για τα φτωχά παιδάκια του Νίγηρα που εσείς και οι όμοιοί σας τα ρίξατε στον Καιάδα της φτώχειας και της εγκατάλειψης;

·         Τώρα ψυχοπονέσατε τα παιδάκια του Νίγηρα και όλων των καταφρονεμένων όπου γης, τα οποία όσα γλίτωσαν από τα σκλαβοπάζαρα και γκέτο της Δύσης τα αφήσατε εσείς και οι όμοιοί σας, να μένουν εκεί καταδικασμένα στην πείνα, τη ανέχεια και τον αργό θάνατο;

·         Τώρα θυμηθήκατε τα παιδάκια του Νίγηρα (και του κάθε Νίγηρα) και όχι τότε που εξοπλίζατε τους γονείς τους (με το αζημίωτο, διαγουμίζοντας τους  παραγωγικούς πόρους της χώρας τους) με τα φονικά όπλα εναντίον των αδελφών τους; Τότε που τα ταΐζατε με μολυσμένο βιομηχανικό σκονόγαλα, τότε που δήθεν τα εμβολιάζατε με αλλοιωμένα και επικίνδυνα εμβόλια δίνοντας τη χαριστική βολή στη μίζερη ζωή τους; Τότε, τότε, τότε….

·         Δεν αντιλαμβάνεσθε ότι πέρασε η εποχή της μεθοδευμένης προπαγάνδας της «ευλογίας» του ΔΝΤ, σήμερα που γίνεται γνωστή η απέραντη δυστυχία των λαών όπου πέρασε το άθλιο αυτό οικονομικό εγκληματικό μόρφωμα και άφησε αποκαΐδια στις χώρες, κλαυθμούς και οδυρμούς στους λαούς τους;

·         Δεν αντιλαμβάνεσθε ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε «σκληρό καρύδι»; Και δεν ανεχόμαστε την προκλητική «ύβριν» με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου της Ομηρικής αυτής ρήσης (όπως ερμηνεύεται στη προμετωπίδα) που εκτοξεύσατε εναντίον μας με περισσή οίηση;

·         Δεν αντιλαμβάνεσθε ότι υποδεικνύοντας στους περήφανους Έλληνες τι να ψηφίσουν στις επικείμενες εθνικές εκλογές της 17ης Ιουνίου, θα σας επιστρέψουν την «ύβρη» με την αδρή καθημερινή νεοελληνική έννοια του όρου; Και τότε το κόκκινο κασκόλ σας, ίσως θα σας χρειαστεί  για να ξεπλύνετε την ντροπή και την ανομία σας.

Με εννοήσατε; Αν όχι, οψόμεθα…

Ένας απλός Έλληνας πολίτης

Σωτήρης Σωτηρόπουλος

(ιατρός, εκδότης του Ιστορικού-Λαογραφικού περιοδικού «ΔΙΒΡΗ» και πρόεδρος της Κίνησης Πολιτών «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ» - Τηλ 6972295293, e-mail: sotxsot@gmail.com)

Σημείωση δική μου: Ευχαριστώ το γιατρό κύριο Σωτήρη Σωτηρόπουλο για την επιστολή που μου εστειλε -κατά της "κυρίας" Λαγκάρντ -και για την αδειά του να την δημοσιεύσω, με την βεβαιότητά μου οτι δεν θα υπάρξει ούτε ενας Ελληνας- πολίτης που δεν θα συμφωνήσει μαζί του !

Ι.Β.Ν.

Αγιος Ιωάννης ο Ρώσσος !

Αγιος Ιωάννης ο Ρώσσος

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΒΕΡΝΕΖΟΥ

Πατρίδα του η Ν. ΡΩΣΣΙΑ (Ουκρανία)
Σαν πιθανότερη χρονολογία της γέννησής του είναι το έτος 1690. Και τούτο γιατί στους πολέμους που άρχισαν το 1711 και τελείωσαν το 1718 είναι στρατιώτης του Τσαρικού Στρατού του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσσίας. Τα Τουρκικά στρα­τεύματα ήσαν ακατάβλητα, βάδιζαν από νίκη σε νίκη, είχαν σπείρει τον τρόμο σ' όλα τα έθνη. Στρατιώτης ο Όσιος Ιωάννης μάχεται για να υπερασπισθεί την πατρίδα του, τη Ρωσσία. Γαλου­χημένος με τα νάματα της Ορθοδοξίας από τους Χριστιανούς γονείς του, τον συγκλονίζει η φρίκη του πολέμου, τα χιλιάδες παλληκάρια, γυναικόπαιδα, γέροι που κείτονται νεκροί στο πέρασμα της λαίλαπας, της πολεμικής μανίας των εχθρών.

Στις μάχες για την ανακατάληψη του Αζώφ με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες του, αιχμαλωτίζε­ται και οδηγείται στην Κωνσταντινούπολη. Απ' εκεί στο Προκόπιο, κοντά στην Καισάρεια της Καππαδοκίας της Μ. Ασίας, στην κατοχή ενός Αγά που διατηρούσε στρατόπεδο των Γενιτσάρων.

Βασανίζεται να αρνηθεί το Χριστό

Καταδικασμένος ψυχολογικά στην περιφρόνη­ση και το μίσος των Τούρκων, είναι ο «κιαφίρ», ο «άπιστος» που του αξίζουν σκληρά βασανιστήρια. Και τον χτυπούν με χοντρά ξύλα ραβδιά, τον κλω­τσούν, τον φτύνουν, του καίνε τα μαλλιά και το δέρμα της κεφαλής του με πύρινο τάσι. Τον πετούν στις κοπριές του σταύλου και τον υποχρεώνουν να ζει με τα ζώα.

Απαντά στα βασανιστήρια

Υπομένει όλα τα βασανιστήρια με καρτερία και αξιοθαύμαστη γενναιότητα. Λάμπει ο αδαμάντινος χριστιανικός του χαρακτήρας. Σαν τον ήλιο λάμπει ο υπέροχος εσωτερικός του κόσμος που ολόκληρος από τα παιδικά του χρόνια είναι δοσμένος στο Χριστό. Στους ξυλοδαρμούς, στις βρισιές και στις κλωτσιές των Τούρκων, απαντά με τα λόγια του Παύλου: «ποιος μπορεί να με χωρίσει από την αγάπη του Χριστού μου; Θλίψις ή στενο­χώρια ή διωγμός ή γυμνότης ή αιχμαλωσία;». Έχω πεποίθηση, πίστη και αγάπη στον Κύριό μου Ιησού Χριστό τον Μονογενή Υιό του Θεού μου και τίποτε απ' όλα τα δεινά, δεν θα με χωρίσει από την αγάπη Του.

Σαν αιχμάλωτος υπακούω στις προσταγές σου, στις δουλικές εργασίες. Σαν Το Χριστό δεν σε έχω αφέντη, «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή άνθρώποις». Ενθυμούμαι το αγκάθινο στεφάνι, τους εμπτυσμούς, τους κολαφισμούς, τα ραπίσματα και αυτόν τον σταυρικό θάνατο και είμαι πρόθυμος να υποστώ και εγώ τα μεγαλύτερα και δεινότερα βάσανα και αυτόν τον θάνατον, τον Ιησού μου όμως δεν τον αρνούμαι.

Δέχεται ο Όσιος Ιωάννης τους σκληρούς όρους της μαρτυρικής ζωής, τα βασανιστήρια, τη διαμο­νή με τα ζώα στο σταύλο που του θύμιζε, όπως έλεγε, το σταύλο της Βηθλεέμ· τις ασκήσεις, νηστείες, αγρυπνίες, προσευχές σε τέτοιο βαθμό, που δαμάσθηκε η θηριωδία των Τούρκων και έκπληκτοι τον ονομάζουν «βελή», άγιο.

Σε συνεστίαση Τούρκων αξιωματούχων θαυμα­τουργικά έστειλε με Άγγελο Κυρίου φαγητό σε χάλκινο πιάτο από το Προκόπιο της Μ. Ασίας στην Μέκκα της Αραβίας και ο Τούρκος Αγάς το έφαγε εκεί ζεστό. επιστρέφοντας έδειξε το πιάτο με το οικόσημο στους αξιωματούχους τρεις μήνες μετά. Το θαύμα αυτό που έγινε από τον Όσιο κατά παραχώρηση του Κυρίου, σταμάτησε το μίσος και την αδιάλλακτη μανία των βασανιστών του. Η πνευματική και ηθική ακτινοβολία του εδάμασε την θηριωδία των Τούρκων.

Το τέλος

1730 Μαΐου 27. Ένα στήριγμα είχε σε όλους τους αγώνες του και μία παρηγοριά στην τραχειά ζωή των βασανιστηρίων. Κατέφευγε σε προσευχές, γονυκλισίες, αγρυπνίες και κοινωνούσε κρυφά από τους Τούρκους, τα Άχραντα Μυστήρια. Η Θεία Κοινωνία κάθε Σάββατο ήταν η μεγάλη του ξεκού­ραση και ανάπαυση. Τελευταία ημέρα, 27 Μαΐου του 1730, ειδοποίησε τον ιερέα και εκείνος του πήγε τη Θεία Κοινωνία μέσα σε ένα μήλο που το είχε κουφώσει. Κοινώνησε εκεί στο σταύλο για τελευταία φορά. Η πρόσκαιρη αιχμαλωσία του, η δεινή κακοπάθεια πήραν τέλος· ο θαυμαστός Όσιος Ιωάννης πέρασε στην αιώνια αγαλλίαση και μακαριότητα, μόλις πήρε τα Άχραντα Μυστήρια.

Ο ενταφιασμός

Οι ιερείς και πρόκριτοι Χριστιανοί του Προκο­πίου, με άδεια του Τούρκου πήραν το σώμα. Με συγκίνηση και δάκρυα μέσα σε βαθειά κατάνυξη και ευλάβεια- ο μέχρι χθες δούλος -αντιμετωπίζεται από Χριστιανούς - Τούρκους - Αρμενίους σαν αφέντης και δεσπότης. Σήκωσαν στον ώμο τους το πολύαθλο εκείνο σώμα, με θυμιατά και λαμπάδες, με ευλάβεια και προσοχή, το οδηγούν σε έναν τάφο στο Χριστιανικό κοιμητήριο, το ενα­ποθέτουν στη μάνα γη.

Θείο όραμα

Ο γέροντας ιερέας που κάθε Σάββατο άκουγε τον πόνο και τα βασανιστήριά του και του έδινε, τον κοινωνούσε τα Άχραντα Μυστήρια, είδε στον ύπνο του τον Όσιο Ιωάννη τον Νοέμβριο του 1733. Του είπε ο Όσιος πως το σώμα του έχει μεί­νει με τη χάρη του Θεού μέσα στον τάφο ακέραιο, ολόκληρο, αδιάφθορο, όπως το έβαλαν στον τάφο πριν 3 1/2 χρόνια. Να το βγάλουν και θα είναι μαζί τους ως ευλογία Θεού στους αιώνες. Μετά τους δισταγμούς του ιερέα, κατά θεία παραχώρηση, ένα ουράνιο φως φωτίζει τον τάφο του Οσίου σαν πύρινος στύλος. Οι Χριστιανοί άνοιξαν τον τάφο και ω του θαύματος! Το σώμα του Οσίου βρέ­θηκε ακέραιο, αδιάφθορο και μυρωμένο με αυτή τη θεία ευωδία που συνεχίζει να έχει μέχρι σήμερα. Με πνευματική ευφροσύνη και ευλάβεια σήκωσαν, πήραν στην αγκαλιά τους αυτό το θείο δώρο, το ιερό λείψανο και το μετέφεραν στο Ναό που αγρυπνούσε ο Όσιος! Από την ημέρα εκείνη, 273 τώρα χρόνια, μπήκε το ιερό σώμα στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας του Χριστού.

Ο Οσμάν Πασάς καίει το Ιερό Λείψανο

Σε μία εσωτερική διαμάχη και σύρραξη μεταξύ Σουλτάνου και Ιμπραήμ της Αιγύπτου ο απεσταλμένος Πασάς του Σουλτάνου, Οσμάν, καίει το Ιερό Λείψανο για να εκδικηθεί τους Χριστιανούς. Το ιερό σώμα οι Τούρκοι το είδαν να παίρνει κίνηση στη φωτιά. Έντρομοι εγκαταλείπουν το ανίε­ρο έργο τους και φεύγουν. Την άλλη ήμερα μετά την αποχώρηση των Τούρκων οι Χριστιανοί ανασηκώ­νουν τις στάχτες και τα κάρβουνα και βρήκαν σκε­πασμένο ολόκληρο το ιερό σώμα. Δεν είχε πάθει τίποτε, ευλύγιστο και μυρωμένο, του έμεινε μόνο το μαύρισμα από τους καπνούς και το πύρωμα.

Τον τιμά όλη η Κεντρική Μ. Ασία (Καππαδοκία)

Όπως είδαμε ο Όσιος έζησε με εγκράτεια, αγνότητα, νηστείες, προσευχές, αρετές ξεχασμέ­νες για μας, δόξασε τον Θεό ανάμεσα σε αλλοδόξους και αλλοπίστους και ο Θεός του απάντησε δοξάζοντάς τον στον Ουρανό και στη γη. Μπρο­στά στην Λάρνακα που είναι το Άγιό του σώμα, παράλυτοι περπατούν, τυφλοί βλέπουν, δαιμόνια φεύγουν, άλλες ανίατες αρρώστιες θεραπεύονται.

Όχι μόνο Ορθόδοξοι, αλλά και Αρμένιοι, Δια­μαρτυρόμενοι και Τούρκοι αιχμαλωτίζονται από τα θαύματά του. Στην από­γνωση και τη δυστυχία τους, καταφεύγουν στον Όσιο. Η γλώσσα του Οσίου σιωπά αλλά δια­λαλούν τα θαύματά του. Κοιμάται το Ιερό Λείψανο, αλλά κηρύττουν την παρουσία του τα θαυμα­στά γεγονότα. Γίνεται εκεί μεγάλο προσκύνημα που δεσπόζει στην κεντρική Καππαδοκία.

1922 Καταστροφή της Μ. Ασίας

Η συμπαιγνία των Μεγάλων δυνάμεων, τα τρο­μερά λάθη των Ελλήνων όπλισαν τους Σελτζούκους Τούρκους του Κεμάλ Ατατούρκ και ξεκληρίσθηκε ο Ελληνισμός της Μ. Ασίας. Παθιασμένοι οι Έλληνες σε Βασιλικούς και αντιβασιλικούς - Βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς καίνε ο ένας το σπίτι του άλλου. Το Μέτωπο καταρρέει. Οι πολιτι­κοί της Αθήνας βγάζουν λόγους στα μπαλκόνια αντιμαχόμενοι για το ποιος είναι άξιος να κυβερ­νήσει! Ο Κεμάλ σφάζει σαν τα αρνιά τα παλληκάρια μας που τα έχει εγκλωβίσει στον Σαγγάριο ποταμό! Ένα εκατομμύριο πεντακόσιες χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι από τη συμφορά....

Μεταφορά του Ιερού Λειψάνου

Μέσα στη λαίλαπα της καταστροφής οι πρό­σφυγες που έχασαν τα πάντα, δύο χρόνια μετά την καταστροφή στην επίσημη ανταλλαγή των πληθυ­σμών Ελλάδος-Τουρκίας, πήραν το Ιερό Λείψανο, άλλα κειμήλια της Εκκλησίας και λιγοστά προ­σωπικά τους είδη και ξεκίνησαν για το δρόμο της ξενιτειάς. Από την Καισάρεια στη Μερσίνα. Από το λιμάνι της Μερσίνας με το πλοίο «Βασίλειος Δεστούνης» που ναυλώθηκε με έξοδα της οικοιας Παπαδοπούλου, απόγονοι του οποίου μένουν στην Ελευσίνα, μεταφέρεται στην Χαλκίδα. Παραμένει εκεί ένα χρόνο και το 1925 έφθασε στο σημερινό Νέο Προκόπιο.

Δημιουργία νέου Προσκυνήματος

Το 1930 θεμελιώθηκε ο Ναός που φιλοξενεί σήμερα το Ιερό Λείψανο. Στεγάσθηκε το 1951. Το 1962 από απλός προσκυνηματικός Ναός που ήταν, με σύμφωνη γνώμη της Εκκλησίας και της Πολι­τείας, υπογράφηκε νόμος βάσει του οποίου λει­τουργεί σαν «Ευαγές Ίδρυμα», με σκοπούς που καθορίζονται στη διάταξη λειτουργίας και διαχεί­ρισης αυτού. Ιδρύθηκαν δύο μεγάλοι ξενώνες. Ο ένας για δωρεάν φιλοξενία και ο άλλος με αντίτι­μο μικρό υπέρ των σκοπών του Ιδρύματος. Άρχισε η συντήρηση και λειτουργία 5 μεγάλων Ιδρυμάτων. Δύο Ορφανοτροφείων, ενός στη Χαλκίδα και ενός στη Νέα Αρτάκη, ενός Γηροκομείου στη Χαλ­κίδα, Οικοτροφείου σπουδαστών, παιδικών κατασκηνώσεων για 1.000 περίπου παιδιά κάθε θερινή περίοδο κ.ά. Το πενταμελές Διοικητικό Συμβούλιο, τα Συμβούλια όλων των Ιδρυμάτων με την προε­δρία σήμερα και την ευθύνη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων κ. Χρυσοστόμου και με την συνδρομή όλων των πιστών φέρουν εις πέρας το μεγάλο αυτό πνευματικό και φιλανθρωπικό έργο.

Νέα πνευματική κολυμβήθρα

Ο Όσιος Ιωάννης είναι υπέροχο παράδειγμα για την «εν Θεώ» ζωή των ανθρώπων γιατί αποκαλύπτει με τα θαύματά του τη θεία δύναμη και μας καθοδηγεί να γνωρίσουμε ψυχικώς μια όντως άγια ζωή, ευεργετική για τον άνθρωπο. Δεν είμαστε μόνο γι' αυτή τη ζωή, αλλά ανήκουμε μάλλον στην μέλλουσα, την αιώνια, την ουράνια. Η ψυχή μας είναι αθάνατη, αιώνια.

Ο Όσιος Ιωάννης μεταλαμπαδεύει με τα θαύ­ματά του, στις ψυχές των πιστών, Ουράνιο φως, θεία δύναμη σε ζήλο και ενθουσιασμό, θεία δύνα­μη σε αυταπάρνηση και αυτοθυσία, δύναμη της ατομικής και κοινωνικής ηθικότητας και αυτοελέγ­χου, δύναμη η οποία υπερνικά τα δεσμά της ύλης και μεταθέτει τα βουνά των εμποδίων και δημιουρ­γεί τις μεγάλες νίκες στη ζωή, στους χαρακτήρες των ανθρώπων μεταλλαγές και αναγεννήσεις. Με τα θαύματά του ο Όσιος, με την νυχτοήμερη προ­σπάθειά του όπως αποκαλύπτει, ζει και κινείται και βοηθάει τον άνθρωπο να αποκτήσει την εσω­τερική ελευθερία, την ψυχική, που με την ακτινο­βολία της ζωογονεί άτομα και λαούς. Εκατοντά­δες χιλιάδες άνθρωποι κάθε χρόνο με δέος, με κατάνυξη, σιωπηλοί, περνούν μπροστά από το Ιερό του Λείψανο, το μέγα αυτό κειμήλιο της Ορθοδοξίας. Σε όλους δίνει την ζωογόνο αύρα της χάρης που έλαβε από τον δωρεοδότη Παντοδύνα­μο Θεό.

«Η Θεία Λάρναξ των Λειψάνων σου, Ιωάννη πάτερ Όσιε, Ιάματα πηγάζει τοις πιστοίς...»

Απολυτίκιον Οσίου Ιωάννου

Εκ γης ο καλέσας σε, προς ουρανίους Μονάς, τηρεί και μετά θάνατον αδιαλώβητον, το σκήνος σου Όσιε. Συ γαρ εν τη Ασία, ως αιχμάλωτος ήχθης, ένθα και ωκειώθης, τω Χριστώ, Ιωάννη. Αυτόν ουν ικέτευε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ήχος δ', προς το «Τη Θεοτόκω εκτενώς».

Τω Ιωάννη οι πιστοί νυν προσδράμωμεν, οι εν δεινοίς και συμφοραίς, και προσπέσωμεν, εν ευσέβεια κράζοντες, εκ βάθους ψυχής· Όσιε, βοήθησον, εφ' ημίν σοις ικέταις, πρόφθασον και λύτρωσαι της παρούσης ανάγκης· μη παραβλέψης δέησιν οικτράν των προσφευ­γόντων τη σκέπη σου, Άγιε.

Μεγαλυνάρια Οσίου Ιωάννου

Τους συναθροισθέντας τω σω ναώ, αοράτων πάντας, ορατών τε επιβουλής, ημάς τυραννούντων. δεόμεθα ρυσθήναι, υπό την σην αιγίδα θερμώς προσ­φεύγοντας.

Τα πεπυρωμένα βέλη εχθρού, βροτοκτόνου, πάτερ, απομάκρυνον αφ' ημών, ταις προς την Τριάδα, θερμαίς σου ικεσίαις, όπως ρυσθέντες, τούτων, σε μεγαλύνωμεν.

Τον αστέρα πάντες τον φαεινόν, τον εκ Προκοπίου, απαστράψαντα νοητώς, οσίων το κλέος, και Καππαδόκων δόξαν, τον θείον Ιωάννην ύμνοις τιμήσωμεν.

Αίτησαι ειρήνην παρά Θεού, πνευμάτων γαλήνην, μέχρι τέλους υπομονήν. ψυχών σωτηρίαν, ημίν τοις σοις ικέταις, τοις ευφημούσι πόθω τα σα θαυμάσια.

Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς.

Ήχος β'. 'Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν.

Δεύτε προσκυνήσωμεν, πιστοί, και μετ' ευλαβείας και πόθου κατασπαζόμενοι, λείψανον περίσεπτον και πανυπέρτιμον, Ιωάννου θεόφρονος, αγνίσωμεν χείλη, όμματα και μέτωπα, και ικετεύσωμεν, όπως και ημάς αξιώση, τέλους σωτηρίου και θείου, ταις αυτού προς Κύριον δεήσεσιν.

ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΣΣΟΥ

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΒΕΡΝΕΖΟΥ

Ευλαβική προσφορά των εκδόσεων «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

http://www.impantokratoros.gr/A61DB4E4.el.aspx