Ο σακάτης ( Ο Νικόλας ο κουτσός ) - 1972

	Στίχοι: Μαρία Αλιφεροπούλου Μουσική: Κώστας Χατζής Όλοι γελούσαν στο χωριό με το Νικόλα τον κουτσό Φαινόταν τόσο κωμικό το βάδισμά του, το πηδηχτό.. Στα πανηγύρια από μακριά τα γλέντια στέκει και κοιτά κι αν έρθει κάποτε σιμά, τον κοροϊδεύουν τα παιδιά: "Είσαι όλο σκέρτσο Νικολή, πως περπατάς σαν το πουλί Για χόρεψέ μας κουτσουλή, και να γελάσουμε πολύ" Κι όλοι γελούσαν στο χωριό με τον σακάτη, τον κουτσό Φαινόταν τόσο κωμικό το βάδισμά του το πηδηχτό.. Ήταν πανήγυρις θαρρώ τότε που σ’ όλο το χωριό σκόρπιζε κέφι και χαρά, πριν έρθει εκείνη η συμφορά Πιάνει τρικούβερη φωτιά το σπίτι του άρχοντα Κανά "Βοήθεια!" η γυναίκα του ζητά, "είναι στο σπίτι τα παιδιά!" Κοιτάζοντ’ όλοι στο χωριό, μα κάνουν όμως τον κοριό Πετιέται ξάφνου μια σκιά και χάνεται μες στη φωτιά Σε δευτερόλεπτα ξανά γυρίζει με τα δυο παιδιά Στην αγκαλιά του τα κρατά και περπατά μ’ ένα ρυθμό είναι το βήμα το γνωστό, πάντα το ίδιο πηδηχτό Τώρα κανείς απ’ το χωριό δεν κοροϊδεύει τον κουτσό γιατί τα πόδια του αυτά, κρατούν λεβέντικη καρδιά.... Σημείωση δική μου: Γι αυτό σας λέω: Μην "πιάνεστε" απο την "ορθοπεδική αστάθεια" αλλά απο την "ορθολογική βαρύτητα" και "ορθοψυχικη πληρότητα..."
	Ι.Β.Ν. http://www.youtube.com/watch?v=yQOeen7hiPs

Η διαμαρτυρία της παθολόγου Ελένης Γεωργιάδου από τη Σκύρο...

  Διαβάστε τη διαμαρτυρία της παθολόγου Ελένης Γεωργιάδου από τη Σκύρο για το νέο σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης και βγάλτε τα συμπεράσματά σας...

Ελένη Γεωργιάδου
Σκύρος 22/1/13 Ειδικός Παθολόγος
Πρός :
κ. Υπουργό Υγείας, κ. Πρόεδρο ΕΟΠΥΥ, κ. Πρόεδρο ΗΔΙΚΑ
Κοιν: Βουλευτές Ν.Εύβοιας, Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο, Ιατρικό Σύλλογο Εύβοιας, Λοιπούς Ιατρικούς Συλλόγους, Μ.Μ.Ε.
Θέμα: Φωνή απόγνωσης για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση από το φουρτουνιασμένο Αιγαίο.
Κύριε Υπουργέ Υγείας, κύριοι Πρόεδροι, κύριοι υπεύθυνοι για την νομοθεσία στο χώρο της υγείας, σας συγχαίρω για τη μεγάλη σας ανακάλυψη και καινοτομία: ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΗΣΗ.
Ονομάζομαι Ελένη Γεωργιάδου, είμαι ειδικός παθολόγος στη νήσο Σκύρο.
Πρόκειται για νησί 4000 κατοίκων που το καλοκαίρι υποδέχεται πάνω από 30.000. Υπάρχει ένα Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο (όχι Κέντρο Υγείας). Το κλιμάκιο ιατρών της Πολεμικής Αεροπορίας από το 251 ΓΝΑ που ερχόταν για μια εβδομάδα το χρόνο στο νησί, σταμάτησε προ 2ετίας την πολύτιμη προσφορά του (πιθανώς λόγω οικονομικών περικοπών).
Το σύστημα που όπως έλεγε ο κος Λοβέρδος θα βάλει τάξη στην υπερσυνταγογράφηση και στη σπατάλη του ΕΟΠΥΥ και θα βοηθήσει ασφαλισμένους, ιατρούς, φαρμακοποιούς, ήταν η μεγαλύτερη ΑΠΑΤΗ που έγινε ποτέ στο χώρο της υγείας και ο υπέρτατος εξευτελισμός τόσο των ασθενών, όσο και του ιατρικού κλάδου. Βάλατε μία από τις μεγαλύτερες επιστήμες, την Ιατρική, σ'ένα απύθμενο καζάνι γραφειοκρατίας και αποσυντονίσατε τον εγκέφαλό μας από τον αληθινό σκοπό του: τη σωτηρία του ανθρώπινου σώματος, την εμψύχωση και την συμπαράσταση στον ψυχικό πόνο του συνανθρώπου μας. Μετατρέψατε μία 5λεπτη απασχόληση (ιατρού - ασθενούς) σε πολύωρη, πολυήμερη ταλαιπωρία, πολλές φορές άκαρπη. Από τα ξημερώματα μαζεύεται ο κόσμος έξω από τα ιατρεία για να πάρει σειρά για τα φάρμακά του (ιδίως μετά τις λήξεις των επαναλαμβανόμενων απεργιών των φαρμακοποιών). Δυστυχώς όμως δεν μπορούμε να τους εξυπηρετήσουμε, διότι μόλις το σύστημα ανοίγει, πέφτει από υπερφόρτιση. Οι ασθενείς γίνονται έξαλλοι, οι γιατροί χάνουν την υπομονή τους και μέχρι το μεσημέρι εγκαθιστούμε ξανά και ξανά κωδικούς και μπες-βγες σε μια ταλαιπωρία ανείπωτη πέρα από κάθε όριο και τρόπο περιγραφής.
Πώς να εξετάσουμε τον ασθενή και να είμαστε ευγενείς, υπομονετικοί, θεραπευτές και συμπαραστάτες, όταν η συνταγογράφηση έχει μετατραπεί σε επείγον και οι ασθενείς μας χτυπούν τις πόρτες και μας απειλούν με απίστευτες λεκτικές εκφράσεις, νομίζοντας ότι εμείς δεν θέλουμε να τους εξυπηρετήσουμε. Οι ίδιοι ασθενείς επί 3-4 ημέρες επανέρχονται με ΤΑΧΙ, καρότσες αγροτικών, λεωφορεία και συνοδεία μπαστουνιών και να τους εξηγείς ότι: Λυπάμαι! Δεν δουλεύει πάλι το σύστημα, ή κάτσε μέχρι τις 6 το απόγευμα (διότι ίσως το μεσημέρι αποφορτιστεί). Σας υπενθυμίζω ότι στο νησί υπάρχουν δύο υπολογιστές, ο δικός μου και ένας του περιφερειακού ιατρείου. Κι αν τύχει και δουλέψει αυτή η απάτη, χρειάζεται 30 - 40 λεπτά, σε περίπτωση 2 ή 3 συνταγών, με συνοδά παραπεμπτικά εργαστηριακών εξετάσεων, μετά την αναγραφή τους, όπως παλιά, και στο βιβλιάριο, την καταχώρηση στο βιβλίο εισερχομένων και χειρόγραφη απόδειξη για εισόδημα από 5 έως 10 ευρώ. Διότι εμείς οι μη συμβεβλημένοι αλλά πιστοποιημένοι ιατροί στο e-syntgografisi απλήρωτοι από το 2010, από το αναξιόπιστο κράτος παίρνουμε από 5 έως 10 ευρώ για συνταγές - παραπεμπτικά. Αλλά ακόμα και αυτά τα λίγα χρήματα δεν μας αφήνετε να τα εισπράξουμε εφόσον διώχνουμε τον κόσμο, ο οποίος έρχεται τις περισσότερες φορές για συνταγογράφηση και όχι για εξέταση. Είναι εξαθλιωμένος και φτωχός.
Και ρωτάει:
- Γιατρέ θα μου πάρεις την πίεση;
- Ευχαρίστως.
- Θα μου πάρεις και ένα σάκχαρο;
- Ευχαρίστως.
- Να κάνω και μια ερώτηση;
- Ευχαρίστως
- Τι είναι ο πόνος που νιώθω στο στήθος και με χτυπάει στην πλάτη;
Ο γιατρός χλωμιάζει. Κάνει πλήρη εξέταση με καρδιογράφημα και διαπιστώνει οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου και πασχίζει για την διακομιδή του με 10 μποφόρ στο Αιγαίο. Και φυσικά δεν θα ζητήσουμε το αρχικό 5ευρω σε τέτοιες επείγουσες καταστάσεις. Και ο κόσμος το αναγνωρίζει και επανέρχεται με 5 αυγά, λίγο λάδι ή λίγα χόρτα που μάζεψε ο εμφραγματίας για να ευχαριστήσει τον γιατρό του, ή κάποιος άλλος για να εξεταστεί άνευ χρημάτων. Εσείς όμως ζητάτε λεπτομερή καταγραφή εισοδημάτων. Άρα εμείς πρέπει να καταγράφουμε στις αποδείξεις 5 αυγά, λίγα χόρτα ή 1 κιλό ντομάτες;
Πολλοί συνάδελφοι δεν έχουνε καλή σχέση με τους υπολογιστές και την τεχνολογία. Την Ιατρική τη διδαχτήκαμε στα Πανεπιστήμια, στα επείγοντα των νοσοκομείων, στις εντατικές, στα αμφιθέατρα και στα ανατομεία. Το βάρος έκαστου βιβλίου ισοδυναμεί με το βάρος ενός τούβλου και συρρικνώνεται στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας, όχι σε κάποιου υπολογιστή. Πολλοί από εμάς προσλάβαμε άτομα για γραμματειακή υποστήριξη, ώστε να ασχοληθούμε με τον ίδιο τον ασθενή και όχι με την γραφειοκρατία. Δυστυχώς όμως βρέθηκαν άνευ αντικειμένου αφού είναι αδύνατο να γνωρίζουν δραστικές ουσίες για να μπορούν να βοηθήσουν στη διαδικασία της συνταγογράφησης κι έτσι σύντομα θα απολυθούν.
Πριν το εφαρμόσετε...
1. Μήπως σκεφτήκατε να μας εκπαιδεύσετε; Αλλά εσείς ξέρατε τι κάνατε.
Διότι κάθε εβδομάδα ή μήνα θα αλλάζατε πάλι τις οδηγίες, την επιφάνεια εργασίας, τα ποσοστά συμμετοχής των φαρμάκων και θα αναιρούσατε τις προηγούμενες αποφάσεις και η εκπαίδευση θα πήγαινε χαμένη.
2. Πριν επιβληθεί, γιατί δεν το δοκιμάσατε για 10.000.000 ανθρώπους και αφού λειτουργήσει και πάρετε τις τελικές σας αποφάσεις να το εφαρμόσετε τελειοποιημένο, άνευ προβλημάτων;
3. Μήπως σκεφτήκατε ποτέ όλους εμάς, τις φωνές του Αιγαίου, του Ιονίου, των ακριτικών και ορεινών περιοχών, τη δυσχέρεια μετάβασης των ασθενών μας στα κοντινότερα νοσοκομεία; Σας ενημερώνω λοιπόν ότι λόγω της πρόσφατης κακοκαιρίας, άλλοι μείναμε χωρίς ρεύμα, χωρίς θέρμανση, άλλοι χωρίς νερό, άλλοι χωρίς τηλέφωνο και εσείς καμαρώνετε για το επίτευγμά σας. Την ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Οι γιατροί της ακριτικής Ελλάδας δεν μπορούμε να έχουμε εύκολες προσβάσεις στο internet ακόμη κι αν το σύστημα δούλευε. Δεν κουβαλιέται υπολογιστής-εκτυπωτής στον ορεινό βοσκότοπο της Νότιας Σκύρου, στους υπερήλικες κατάκοιτους ανθρώπους αυτού του ιερού βράχου, στα στενά ανηφορικά σοκάκια ενός μέτρου φάρδους ή στις πλαγιές του Πηλίου, του
Μετσόβου, του Έβρου κλπ. Γιατί εσείς ζητάτε φυσική παρουσία του ασφαλισμένου κατά τη διάρκεια της συνταγογράφησης γεγονός που όπως αντιλαμβάνεται ο κοινός νους είναι πολλές φορές αδύνατο.
4. Σκεφτήκατε ότι ζητάτε γνωμάτευση από ιατρούς άλλης ειδικότητας για να τους συνταγογραφήσουμε τα φάρμακα οι παθολόγοι, οι γενικοί ιατροί κλπ, ότι στα νοσοκομεία οι ιατροί κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να σώσουν το επόμενο νούμερο αναμονής; Ποια γνωμάτευση να του ζητηθεί στις 5 τα ξημερώματα; (Έξω από την πόρτα γίνεται «πόλεμος»). Κι αν ο ασθενής χρειαστεί φάρμακα, αρχίζει ο Γολγοθάς του.
5.Προ τριμήνου χρειάστηκε να συνταγογραφήσω σε τέκνο, (έμμεσο ασφαλισμένο σε κυρία 39 ετών). Το ΑΜΚΑ του παιδιού δεν ήταν σωστό απ ' ότι διαπίστωσα. Ήταν το ΑΜΚΑ του 40χρονου πατέρα που είχε αυτοκτονήσει και στο παιδί είχε περαστεί κατά λάθος το ΑΜΚΑ του συγχωρεμένου. Γιατί στο e-syntagografisi υπάρχουν αναρτημένοι οι πεθαμένοι άνθρωποι από 7ετίας;
Γιατί δεν ενημερώθηκαν από τα ιατρικά πιστοποιητικά των Ληξιαρχίων ότι ο ασθενής απεβίωσε; Εμείς πώς να το γνωρίζουμε; Στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση δεν έχει φωτογραφίες. Ποιων τα λάθη πληρώνουμε οι γιατροί;
6. Μας υποχρεώσατε (μέσω ΦΕΚ) να ελέγχουμε τις ασφάλειες των ασθενών για να συνταγογραφήσουμε ή να εξετάσουμε. Που ζείτε; Τουλάχιστον το 30% των ασθενών μας είναι με ληγμένες ημερομηνίες - απλήρωτες ασφάλειες ΟΑΕΕ, ΙΚΑ, ΟΓΑ. Δεν δικαιούνται ούτε εμβόλια για τα παιδιά τους. Κι αν είσαι για νοσηλεία τότε στην διακομιδή σου τραγούδα: «Αν ήμουν πλούσιος». Διότι εξερχόμενος από τη νοσηλεία για χολοκυστεκτομή ο μόλις απολυμένος υπάλληλος ή κατεστραμμένος ελευθεροεπαγγελματίας θα πληρώσει τιμολόγιο στο γραφείο κίνησης και πιθανώς θα χρειαστεί έρανο για να πάρει εξιτήριο. Τόσα χρόνια πλήρωνε κανονικά τις εισφορές του. Τώρα που περνάει δύσκολες ώρες δεν του δώσατε ούτε καν περίοδο χάριτος ώστε να μπορεί να δικαιούται έστω για ένα εύλογο διάστημα τα φάρμακά του. Εμείς οι ιατροί υποκύψαμε και γίναμε ελεγκτές του κράτους. ΚΑΚΩΣ. Είμαστε υπεύθυνοι για την υγεία και τη ζωή του.
Εσείς είστε όμως υπεύθυνοι του θανάτου του (αν συμβεί) διότι βάση νόμου δεν επιτρέπεται να συνταγογραφήσουμε στο βιβλιάριο τα φάρμακα που χρειάζεται.
7. Δημιουργήσατε τον ΕΟΠΥΥ, διαχωρίσατε φάρμακα υψηλού κόστους με απαραίτητη την μετάβαση μηνιαίως των ασθενών στην Αθήνα, στα κεντρικά του ΕΟΠΥΥ. Ποιας κατηγορίας ασθενών; Των ογκολογικών περιστατικών με οστικές μεταστάσεις, των νεφροπαθών, των αναπήρων από ρευματικά νοσήματα; Και σας περιφρόνησαν! Μην φοβάστε! Αποφάσισαν να πεθάνουν στη γη που γεννήθηκαν. Δεν μπορούν να πηγαινοέρχονται ανήμποροι σωματικά και ψυχικά στα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ στην Αθήνα κι έτσι μπορείτε να περηφανεύεστε για την μείωση του φαρμακευτικού κόστους. «Φεύγουν» καρκινοπαθείς στα χέρια μας ο ένας μετά τον άλλο αλλά τουλάχιστον περήφανοι διδάσκοντάς μας μαθήματα ζωής και αξιοπρέπειας.
8. Προ μηνών αναρτήσατε στον ΕΟΠΥΥ ότι οι μη συμβεβλημένοι ιατροί δεν μπορούν να γράφουν πάνω από δύο συνταγές τον μήνα ανά ασθενή. Συνοδεύεται μάλιστα και από ποινικές ρήτρες. Δηλαδή αν παίρνει 7 φάρμακα ή 8 θα γυρίζει την Αθήνα ή τα νησιά να βρεί τις αντίστοιχες ειδικότητες για συνταγογράφηση.
Είναι ντροπή κύριοι, διότι ο οποιοσδήποτε καταλαβαίνει ότι μας τιμωρείτε επειδή δεν δεχτήκαμε να συμβληθούμε με το υπέροχο δημιούργημά σας, τον ΕΟΠΥΥ. Γιατί οι συμβεβλημένοι μπορούν να γράφουν 10 συνταγές; Η ιατρική μας δεοντολογία δεν το επιτρέπει αυτό το βασανιστήριο στο συνάνθρωπό μας.
9. Και τέλος. Σταματήστε την ιστορία με τα γενόσημα που μπερδέψατε τα εγκεφαλικά μας κύτταρα, τόσο των γιατρών αλλά κυρίως των ηλικιωμένων ασθενών μας. Έως τώρα γνώριζαν ότι το χάπι τους ήταν το κίτρινο χαπάκι με το ροζ κουτάκι κι εδώ και λίγο καιρό ένα μήνα είναι μπλε, τον άλλο κόκκινο και τον άλλο μαύρο. Διότι δεν λάβατε υπόψη σας ότι το 20% περίπου των ελλήνων είναι αναλφάβητοι. Κι αν τόσο πολύ σας ένοιαζε το φθηνότερο και καλύτερο φάρμακο ας επιβάλατε νόμο ώστε να έχουμε μόνο ελληνικά γενόσημα ώστε να αναπτυχθεί τουλάχιστον η ελληνική φαρμακοβιομηχανία και όχι το φθηνότερο πακιστανικό, μπαγκλαντέζικο, ινδικό που δεν γνωρίζουμε εάν υπάρχει εκεί αντίστοιχος ΕΟΦ και πως λειτουργεί. Διότι αν υπήρχε δεν θα βρισκόταν θραύσματα γυαλιού στα φάρμακα αυτών των χωρών όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα από τα ΜΜΕ.
10.Αποφασίσατε να κάνετε την Ελλάδα ένα μεγάλο αυτοματοποιημένο Memorial. Συγνώμη κύριοι! Μιλάμε για την ίδια χώρα; Την Ελλάδα; Και κάτω από την επήρεια ποιου παράγοντα αποφασίσατε; Πανικού, πίεσης ή ουσιών; Αν έγινε από άγνοια ή αμέλεια σας κατανοούμε και σας συγχωρούμε. Διότι ανθρώπινος νους δεν χωράει αυτό που ζούμε εξαιτίας σας.
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΣΑΣ!!!
Οι Έλληνες ιατροί θα σας είμαστε ευγνώμονες για την ευθανασία αυτής της επιστήμης και της εξαγωγής στο εξωτερικό ενός τόσο μορφωμένου εμπορεύματος. Ευχαριστούμε τους εκάστοτε Υπουργούς Υγείας και τους νομοθέτες. Όταν όμως αρρωστήσει κάποιος (που δεν το εύχομαι) θα πρέπει να κλείσουν ραντεβού στον ΕΟΠΥΥ, να εξεταστούν την ημερομηνία που θα βρεθεί το κενό, να περιμένουν υπομονετικά στα επείγοντα δημοσίου νοσοκομείου και όχι στα μεγάλα ιδιωτικά κέντρα ξενοδοχειακής υποδομής. Ίσως το ράντζο ενός διαδρόμου, η αναμονή για χειρουργικό κρεβάτι, η έλλειψη φαρμάκων και υλικών, η λήψη αμφίβολης  ποιότητας γενοσήμων τους βοηθήσει να βρουν τη σωστή λύση για το εθνικό μας σύστημα Υγείας και τη βελτίωση του.
Ζήστε λοιπόν μαζί μας κι ανάμεσά μας να μοιραστείτε λίγο τον κόσμο μας, διότι εμείς δεν φτάνουμε τον δικό σας.

Ευχαριστώ θερμά για την υπομονή σας.
Ελένη Γεωργιάδου

Σημείωση δική μου:
..Χωρίς σχόλια , γιατί αν κάνω, το ιστολόγιό μου θα χαρακτηριστεί ως ασεμνο και ακατάλληλο...
Απλά ενα μεγάλο μπράβο στη γιατρό και σε κάθε γιατρό που μπορεί και λειτουργεί-ακόμη- οπως ακριβώς ορκίστηκε.." ..Επ΄ωφελείη των καμνόντων..." Και ενα μπράβο σε αυτούς τους ανθρώπους της υπαίθρου και της αγροτιάς που αντέχουν- ακόμη- και εκφράζουν την ευγνωμοσύνη και την αγάπη τους στο γιατρό τους ...με μια σακούλα λάχανα που μαζέψανε απο το βουνό...και με λίγα αυγά...ετσι απλά και ανθρώπινα...
Φαίνεται πως τα "περήφανα γηρατειά", (που δικαιούνται καλύτερης αντιμετώπισης) και η ραχοκοκκαλιά της Ελληνικής κοινωνίας (οι Ελληνες αγρότες)  ησαν λόγια του ...αέρα, του Αντρέα ηθελα να πώ...

Ι.Β.Ν.

Σε χτυπάνε επειδή κρατάς... τη σημαία της Χώρας σου!

Ζούμε στην χώρα, στο κέντρο της πρωτεύουσας της οποίας, σε χτυπάνε επειδή έχεις... την σημαία της ! 
 
(20/02/2013)
 



Ένας άνδρας ηλικίας 40-45 ετών έπεσε θύμα επίθεσης από αναρχικούς γιατί έκανε το λάθος να κρατά μια Ελληνική σημαία. Αναρχικοί που τον είδαν στην πορεία στο κέντρο της Αθήνας έβγαλαν το συμπέρασμα πως πρόκειται για "φασίστα" και αποφάσισαν να τον... ξυλοφορτώσουν, τραυματίζοντάς τον.
Έχουμε το θλιβερό "προνόμιο" να ζούμε- ίσως- στην μοναδική χώρα του κόσμου, που χτυπιέται κάποιος στο κέντρο της πρωτεύουσάς της, επειδή κρατά την σημαία της.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα του μηδενισμού που επικρατεί εδώ και αρκετά χρόνια στην Ελληνική κοινωνία, αλλά και της αριστερίστικης δικτατορίας που κάποιοι επέβαλλαν εδώ και σαράντα χρόνια επί των θεσμών. 

http://www.elkosmos.gr/epikairotita/h-/egklhmatikothta/12372-2013-02-20-14-02-15.html

  http://filosofia-erevna.blogspot.gr/2013/02/blog-post_1547.html

Σημείωση δική μου:
..Χωρίς σχόλια..

Όλος ο κόσμος πρέπει να μάθει Ελληνικά ... Ζακλίν ντε Ρομιγύ

Ζακλίν ντε Ρομιγύ

«Όλος ο κόσμος πρέπει να μάθει Ελληνικά, γιατί ή 'Ελληνική γλώσσα μας βοηθάει πρώτα απ' όλα να καταλάβουμε τη δική μας γλώσσα». - J.d.R.

«Το να µάθεις να σκέφτεσαι, να κρίνεις, να είσαι ακριβολόγος και να ζυγίζεις τις λέξεις σου, να ανταλλάσσεις ιδέες, να ακούς τον άλλον, σηµαίνει ότι είσαι ικανός να κάνεις διάλογο. Είναι ο µόνος τρόπος για να µετριάσεις τη βία που ορθώνεται γύρω µας».
«Οι λέξεις είναι το φρούριο που προφυλάσσει από την κτηνωδία. Όταν δεν γνωρίζουµε, όταν δεν µπορούµε να εκφραστούµε, όταν χειριζόµαστε τα πράγµατα κατά προσέγγιση, όπως κάνουν πολλοί νέοι σήµερα, όταν τα λόγια δεν είναι αρκετά για να ακουστούν, όταν ο λόγος δεν είναι επεξεργασµένος επειδή η σκέψη είναι ασαφής, τότε δεν µένει παρά η γροθιά, το ξύλο, η τυφλή βία. Κι αυτή απειλεί να στραγγαλίσει τον δυτικό, ανθρωπιστικό ιδανικό µας κόσµο».
 
Πηγές:
Ζακλίν ντε Ρομιγύ: "Στις θάλασσες που ταξίδεψε ο Οδυσσέας"

 http://omilias.blogspot.gr/2011/04/blog-post.html

Η φωτογραφία που κάνει το γύρο του κόσμου !

Χωρίς λόγια !

Σημείωση δική μου: 

Έχουμε όμως Ευρώ, "Δημοκρατία" και Ελευθερία του Λόγου !
...και φυσικά ποιός ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα όταν έχουμε τόσο... καλές ετικέτες ; !
Φαίνεται πως για εμάς τους ...πολιτισμένους νεοέλληνες το οδυνηρό αποτέλεσμα  μοιάζει με παρωνυχίδες...
Οι ταμπέλες μετράνε...

Μίλησε κανείς;...

Ι.Β.Ν.

Η Γυνή ! ...και τα συστατικά της....

Η Γυνή !

Την ώρα που 'πεν  ο Θεός την Εύα για να πλάση

έλαβε χώμα από την γήν, νερό θαλασσινό

κι΄ινα στεγνώση γρήγορα, μη πάη και του χαλάση

φωτιά επήρε κι έρριξε από τον ουρανό.

Και πρίν να δώση την ζωήν και εις αυτήν ακόμα

ερράντισε την γλώσσαν της με δρακοντιάς χυμό.

Επήρε παλαιό κρασί της έρριψε στο στόμα

και με νερό την έλουσε ευθύς απ΄το Χελμό.

Εκύτταξ΄έπειτα εκεί πλησίον μια κυψέλη,

που είχαν κάμει μέλισσαι από καιρό πολύ,

επήρε και την άλειψε την Εύα όλη με μέλι

και ούτω μέλι έγινεν αμέσως η χολή.

Τέλος της έδωκεν ζωήν, την σήκωσεν κι εστάθη

κι όταν την είδε ο Αδάμ, που ξύπνησε, γυμνή,

μη ξέρων τ΄ήτο, έτρεμεν ο μαύρος κι εβωβάθη

αλλ΄ο Θεός του φώναξε πως λέγεται γυνή !

Πως είναι πλάσμα του κι αυτή, με πειό πολλά πλασμένη

και πως τη δίδει σύντροφο σ΄αυτόν και βοηθό.

Εκείνος την εγνώρισε ως αν αγαπημένη

κι εκείνη τον αγκάλιασε σφικτά ως αδερφό.

Κατόπιν τώρα τι έγινε !...καθένας το γνωρίζει,

αλλ΄η γυνή και σήμερον είν΄ίδια και "σωστή"

γι΄αυτό μια ώρα μας μεθά, μιά μέλι μας ποτίζει,

Αχ, μιά μας καίει την καρδιά, και μιά πάμε σκαστοί ! ! !

1910 Ν. Σκανδάμης  (Απο την Αμαλιάδα)

Απο τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Πατρών

Η βαριά σακούλα... με τις πατάτες !

...Ένας δάσκαλος μια μέρα έφερε στην τάξη μερικές άδειες πλαστικές σακούλες και ένα σάκο γεμάτο με πατάτες.

Μας είπε ότι για κάθε πρόσωπο που δεν θέλουμε να συγχωρήσουμε στη ζωή μας, θα παίρνουμε μια πατάτα απο το σάκο, θα γράφουμε επάνω το όνομά του και την ημερομηνία που μας στενοχώρησε ή πρόσβαλε τον εγωισμό μας και θα τη βάζουμε στην πλαστική  μας σακούλα. Όπως καταλαβαίνετε, μερικές από τις σακούλες μας γεμίσανε και βάρυναν αρκετά...

Μετά μας είπε να παίρνουμε μαζί μας, ο καθένας τη σακούλα του αυτή, παντού για ενα μήνα, τη νύχτα να τη βάζουμε δίπλα στο κρεβάτι μας και όταν εργαζόμαστε δίπλα στο γραφείο μας. Ακόμη και στις γιορτές των  φίλων μας και στις κοινωνικές μας εμφανίσεις θα κουβαλάμε τη σακούλα μας...

Το να σέρνουμε παντού μαζί μας αυτή τη σακούλα μάς έκανε να αντιληφθούμε καθαρά τι βάρος πνευματικό κουβαλούσαμε συνεχώς ως τώρα... Να μην ξεχνάμε τη σακούλα και να τη βάζουμε σε μέρη που μας έφερνε αμηχανία… Και οι πατάτες κατάντησαν με τον καιρό μιά γλοιώδης λάσπη…γεμάτη δυσοσμία !

Αυτό μεταφορικά μας έδειχνε το τίμημα της στάσεως μας, που μας έκανε να επιμένουμε να μεταφέρουμε πόνο και βαριά αρνητική διάθεση.

Γιατί πολύ συχνά θεωρούμε τη συγγνώμη ως δώρο προς τον άλλον, αλλά είναι εξ ίσου καλό -ισως πολύ πιό καλό-δώρο και για μας τους ιδιους !

Λοιπόν την άλλη φορά που θα αποφασίσεις ότι δεν μπορείς να συγχωρήσεις κάποιον, ρώτα τον εαυτό σου:

Σ' αρέσει, παιδάκι μου, να κουβαλάς σακούλα με πατάτες που θα  σαπίσουν και  θα βρωμάνε;

http://proskynitis.blogspot.gr/2012/01/blog-post_11.html

Σημείωση δική μου: Πετάξτε την..ευλογημένη τη σακούλα με τις... πατάτες πρίν ακόμα βρωμίσει...
Ι.Β.Ν.

Μπράβο τσουπάρα μου ! ! !

Ενας πενηντάρης μουσουλμάνος φτάνει στο αεροπορικό του κάθισμα σε μία κατάμεστη πτήση.
Αμέσως άρχισε να διαμαρτύρεται ότι δεν ήθελε το κάθισμα.
Το κάθισμα του ήταν δίπλα σε μιά ηλικιωμένη λευκή γυναίκα που διάβαζε τη Βίβλο. Αηδιασμένος ο μουσουλμάνος κάλεσε αμέσως την αεροσυνοδό και απαίτησε μια νέα θέση.
Ο μουσουλμάνος της είπε:
-Δεν μπορώ να κάθομαι εδώ δίπλα σε αυτή την άπιστη.
Η αεροσυνοδός του απήντησε:
-Επιτρέψτε μου να δω αν μπορώ να βρω ένα άλλο κάθισμα.
Μετά τον έλεγχο, η αεροσυνοδός επέστρεψε και δήλωσε:
-Δεν υπάρχουν άλλα καθίσματα, κύριε, στην οικονομική θέση, αλλά θα ελέγξω με τον κυβερνήτη για να δούμε αν υπάρχει κάτι στην πρώτη θέση.
Περίπου 10 λεπτά πέρασαν και η αεροσυνοδός επέστρεψε και δήλωσε:
-Ο κυβερνήτης επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχουν άλλα καθίσματα στην οικονομική θέση, αλλά υπάρχει ένα κάθισμα στην πρώτη θέση.
Είναι πολιτική της εταιρείας μας να μην μετακινούμε ένα άτομο από την οικονομική θέση στην πρώτη θέση, αλλά επειδή πρόκειται για...κάποιο είδος "σκανδαλώδους καταστάσεως" να αναγκάζεται ένα άτομο να καθίσει δίπλα σε ένα δυσάρεστο πρόσωπο, ο κυβερνήτης συμφώνησε να γίνει μία μετάβαση στην πρώτη θέση.
Και...πριν ο οργισμένος μουσουλμάνος προλάβει να πει κάτι, η αεροσυνοδός έκανε νόημα στην ηλικιωμένη γυναίκα και της είπε:
-Γι αυτό, κυρία μου, αν έχετε την ευγενή καλοσύνη, να πάρετε τα προσωπικά σας αντικείμενα και να μετακινηθείτε στην άνεση της πρώτης θέσης, διότι ο κυβερνήτης μας δεν θέλει να κάθεστε δίπλα σε ένα δυσάρεστο πρόσωπο .
Οι επιβάτες στα γύρω καθίσματα άρχισαν να χειροκροτούν, ενώ κάποιοι επευφημούσαν.

Υ.Γ. Η ιστορία είναι αληθινή και έγινε στην Αμερική.
Σχόλιο: Επιτέλους κάποια θετικά, έστω και αμυδρά, σημάδια ανάκαμψης Χριστιανικού φρονήματος του Δυτικού κόσμου.

 

 http://national-pride.org/2013/01/19

Σημείωση δική μου: Μπράβο τσουπάρα μου ! ! !
Ι.Β.Ν.

Η χρονιά της μπομπότας...

Ένας Νεωκόρος απο την Πάτρα «εξομολογείται…»…
Φέτος, λέει, είναι η χρονιά της μπομπότας...

Καί μακάρι να είχαμε μιά τέτοια μπομπότα...

Λοιπόν, η γρουσουζιά φάνηκε από την Πρωτοχρονιά.

Στο Ναό αντί για βασιλόπιτα έπεσε η σκέψη από τον επίτροπο να κόψουμε μπομπότα !....
«Για να μπούμε στο πνεύμα του 2013, να συνηθίζουμε…» είπε.
Αντί για φλουρί, πρότεινε ακόμη να βάλουμε μέσα ένα εικοσάδραχμο. Από αυτά τα παλιά με τον Περικλή στην «κορόνα»...

Ο προϊστάμενος είπε πως θα κατηγορηθούμε ότι στηρίζουμε το λόμπυ της δραχμής κι έτσι όλοι σαστισμένοι, υπό το φόβο της σύλληψής μας για «Εθνική προδοσία», κάναμε πίσω…

Το φλουρί ήταν ένα 2ευρω τυλιγμένο στο αλουμινόχαρτο.

«Και τι κερδίζουμε αν μας πέσει το φλουρί; » ρώτησα ο αφελής.

«Ένα 2ευρω κερδίζουμε! Σου πέφτει λίγο Νεωκόρε; » με αποστόμωσαν όλοι.

Έψαχνα να βρω ένα ευχάριστο νέο για την αυγή της νέας χρονιάς για να λευκάνω
 λίγο το μαύρο μας το ριζικό. Για να σας γλυκάνω λίγο από τις πίκρες του 2012.

Φευ, όμως, μαθαίνω πως και στον οικονομικό τομέα τα έσοδα θα είναι κάτι παραπάνω από στάσιμα.

Θα πετρώσουν τόσο πολύ τα ταμεία, όπως το κερί που κολλάει στην άμμο στο μανουάλι και κάνω αμάν για να το βγάλω κάθε φορά ( ως Νεωκόρος πού είμαι )
Λοιπόν, για να μην πλατιάζω, αν και το συνηθίζω, εξηγούμαι:
Όλοι οι ιερείς θα υποστούν και νέες μειώσεις στους μισθούς.

Όχι όπως οι γιατροί του ΕΣΥ, οι δικαστικοί και οι υπόλοιποι των ΔΕΚΟ που θα δουν τους μισθούς τους κουτσουρεμένους με την κατάργηση των ειδικών μισθολογίων

 .

Γιατί οι κληρικοί αυτές τις μειώσεις τις πλήρωσαν, αδρά, από το πρώτο κιόλας μνημόνιο. Θα έχουν όμως και νέες μειώσεις από την αύξηση της παρακράτησης του φόρου.

Στο ίδιο καζάνι και οι Αρχιερείς...

Εφεξής, το «ταβάνι» για τον μισθό του Μητροπολίτη θα είναι τα 1.200 ευρώ και του Αρχιεπισκόπου τα 1.400.

Στο εκκαθαριστικό τους, τους μήνες που έρχονται, οι Αρχιερείς δεν θα δουν περισσότερα από 800 έως 1.000 ευρώ. Για να καλύψουν τις αναδρομικές εισφορές.
Δύσκολα τα πράγματα για όλους.

Να πω ότι σκέπτομαι τους Μητροπολίτες ; δεν θα το πω.

Χωρίς οικογένεια και υποχρεώσεις είναι στον κόσμο, και ο μισθός τους φτάνει και περισσεύει ( αν και πολλοί απ΄ αυτούς, δέν το κρύβω, μοιράζουν τους μισθούς τους σε φτωχές οικογένειες. Σιωπηλά και αθόρυβα…)

Συλλογίζομαι όμως τον παπά τον απλό, που έχει οικογένεια, παιδιά, και υποχρεώσεις όπως όλοι εμείς οί υπόλοιποι…

Για τους Νεωκόρους δεν τολμώ να σκεφτώ καν.

Και φουντώνω όταν ακούω ότι «εκεί στην Εκκλησία» δεν πληρώνουν «όπως κι οι υπόλοιποι», ( ενώ πληρώνουν και παραπληρώνουν )

Για τους Κινέζους λένε ότι το 2013 θα είναι η «χρονιά του φιδιού».

Το μαύρο φίδι που μας έφαγε , θα ξεμυτίσει στην Ελλάδα φέτος. Μόλις ξεκίνησε ήδη η χρονιά της μπομπότας…

Ο Νεωκόρος

http://patrablog.blogspot.gr/2013/01/blog-post_16.html

Χριστούγεννα !

Μέλαινα σινδών απλούται εις το πρόσωπον της σφαίρας,

κρότος είς, φωνή καμμία δεν κραδαίνει τους αέρας,

δεν ταράττεται σκιά.

Και το σύμπαν σιωπαίνει, ως προσμένον ίνα μάθη

τί μυστήριον τελείται εις τα σκότη , εις τα βάθη

και προσμένον δειλιά !

Κι η ψυχή του κόσμου πάσα παρεδόθη εις τον Μορφέα

ον κατάδουλος κηρύττει της εσπέρας βασιλέα,

έγκλειστος εν τη ειρκτή.

Μόνον δε χορός ποιμένων τρισευθύμως αγραυλούντων

άγρυπνος φυλάττει ποίμνας των προβάτων των υπνούντων

εν τη αχανεί νυκτί.

Πλήν το νέον τούτο άστρον πως εφάνη; που δ΄υπάγει;

τίνα δε ζητούσιν ούτοι οι αστεροσκόποι μάγοι,

η Περσίδος στρατιά;

Του Ηρώδου δε τί τάχα να σημαίνη η μανία;

Και διατί να σφάζει τόσα, ως νιφάδ΄αγνά παιδιά;

Διατί φρενιτιά;

Ω μυστήριον αιώνων !!! Ω απόκρυφον σπουδαίον

και αγγέλοις και ανθρώποις, προαιώνιον και νέον,

τώρα σε κατανοώ !!!

Αγγελος διότι τώρα Γαβριήλ ο κορυφαίος

τα γενέθλια κηρύττει Τού των πάντων Βασιλέως,

και εκ χαράς ενθουσιώ !

Μάγοι και ποιμένες , λέγει, μη θαμβείσθ΄,ενθουσιάτε

Ο Χριστός διότι βρέφος εν τη Βηθλεέμ γεννάται

Ο του κόσμου λυτρωτής.

"Αγετε, διότι τίκτει τον Χριστόν, εκεί παρθένος

Οστις τόκος των συνήθων κ΄επιγείων τόκων ξένος,

ειναι θείας γεννετής !"

Συνάμα δ΄εξαίφνης δόξα περιέστραψεν μεγάλη

και αγγέλων επεφάνη ουρανόθεν στρατι΄αλλη

εν λευκή περιβολή.

Μέλπουσα ευθέως πάσα γλυκυφθόγγων αρμονία

"Δόξα εν υψίστοις δόξα, κ΄εν ανθρώποις ευδοκία

και αγάπησις πολλή "

Και οι μάγοι πορευθέντες εύρον εσπαργανωμένον

βρέφος κείμενον εν φάτνη, μήπω γεγαλακτισμένον

άμοιρον δε στολισμών.

Και εκ ψυχής ενθουσιώντες τω προσφέρωσιν τα δώρα,

Λίβανον, χρυσόν και σμύρνα, δείγματα σεβασμοφόρα

και λατρείας τον δασμόν.

 

Χαίρετε, λοιπόν, αθρώοι, ω λαοί της υφηλίου

Χαίρετε, Χριστός γεννάται ένδον σταύλου τρισαθλίου

ενδον φάτνης πενιχράς.

Χαίρετε, κ΄εις τον Σωτήρα φέρετ΄αλλο νέον δώρον

ολοκλήρου της αγάπης και υποταγής τον φόρον

εκ καρδίας καθαράς.

Εν Πειραιεί τη 25/12/1890
Μαρία Κεντούρη

Απο την "εφημερίδα των παίδων " του 1890
και τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Πατρών

Ι.B.N.

 

Το γράμμα "Ν" και η κατάργησή του !...

Γράφει ο Σπύρος Μάρκου, Διευθυντής 3ου Δημ. Σχολείου Λαρίσης

Ν=Νους-Νόμος
Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.
Κάθε λέξη τέθηκε από τους "Ονοματοθέτες", νομοθέτες θα τους λέγαμε σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.
Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και άκρως διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.
Το "Ν" συντονίζει τον εγκέφαλο.

Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
"Η εκφορά του γράμματος "Ν" μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του "Ν" στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου - στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα ". (Εκτός αυτού στο Χάρβαρτ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση...).

Και δικαιούμαι να ερωτήσω: Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του "Ν";
Γιατί θέλομε να φτωχύνομε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην χώρα μας;
Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού συγγράμματος (ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος:
Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες.
Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα "Ν" στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το "εμβαδό " (!), αντί το εμβαδόν !!
(Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε " το εμβαδόΝ ", δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!
Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα: Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ. κλπ...).
Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας....

Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι "η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα"!
Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη τότε : "ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ" όπου καταλήγει : "Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του' λειπε η οπτική του ήχου..."
Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης: "Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει...".
Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (Σ).
Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας: "η μέθοδο", η "οδό", "η πλήρη! ένταξη (!) κ.τ.ο.

Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την δική μου "Θεωρία" για το εν λόγω ζήτημα: Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.
Το γράμμα "N" διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.
Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.

Οι Αρχαίοι Έλληνες τα εγνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνον εμείς οι Έλληνες λέμε "Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα" και δεν λέμε με άλλα γράμματα, (παρ΄όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.

Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη ουσιώνεται σε Γλώσσα. Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του.
Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη.
Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα.
Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα "καταγραφών" στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού.
Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.

Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά :
Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.

Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρη οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.



Πηγή: http://synodoiporia.blogspot.gr/2012/12/blog-post_6766.html

http://ethniki-paideia.blogspot.gr/2012/12/blog-post_6.html

Αγιε του Θεού Ανδρέα !

Άγιε του Θεού Ανδρέα, της Πάτρας το καύχημα, βάλε το χέρι σου γιατί χανόμαστε…

 Αυτές τις δραματικές αλλά και πονηρές μέρες πού σαν πολίτες αυτής της χώρας σήμερα ζούμε, και πού δεν ξέρουμε αυριο το τι νεώτερο θα μας ξημερώσει, καλό είναι πλέον των άλλων, νά έχουμε το μυαλό μας πρώτα λίγο-πολύ και στον Θεό, αλλά και στους Αγίους της Εκκλησίας μας, και δεν θα χάσουμε !

Ο λόγος ενός μεγάλου κοσμικού και όχι βαθειά θρησκευόμενου επιστήμονα, ότι «ποτέ δεν γνώρισα στην ζωή μου άνθρωπο πού να ζημιώθηκε και να έχασε επειδή ακολούθησε συνειδητά τον δρόμο του Θεού και της Θρησκείας…» ίσως σήμερα στην εποχή μας να κουδουνίζει κάπως χλευαστικά και παράταιρα στ΄ αυτιά μας, αλλά πού όμως δεν παύει, γι΄ αυτούς πού ξέρουν σε βάθος τα πράγματα, να εμπεριέχει καί μία μεγάλη αλήθεια…

Εμείς εδώ οι Πατρινοί, έχουμε το επιπλέον και ξεχωριστό προνόμιο να έχει θανατωθεί στην Πόλη μας ένας από τους 12 μαθητές του Θεανθρώπου Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού και Σωτήρος του Κόσμου, πράγμα πού σε καμμία άλλη πόλη της Ελλάδας δεν συμβαίνει !

Αλλά δυστυχώς όμως και παρ΄ όλα αυτά, παρ΄ όλη την υπάρχουσα εξωτερική ευσέβειά μας στο πρόσωπο του Αγίου Ανδρέα, παρ΄όλη την τιμητική προσκύνησή του, τις λαμπρές γιορτές, τις ευσεβείς γενικευμένες παραινέσεις του Μητροπολίτου μας « Αγαπητοί ευσεβέστατοι και Φιλόθεοι ( ; ) Πατρινοί », παρ΄όλες τις λιτανείες συνοδεία πολλών λαμπροφορεμένων Δεσποτάδων και τά φωταγωγημένα εορταστικά πανηγύρια μας, αρκετές φορές συλλαμβανόμαστε ένοχοι, παράταιροι, και προδότες θα λέγαμε αυτής της μεγάλης τιμής προς έναν μάρτυρα Απόστολο της πάλαι ποτέ ευγενούς Πολιτείας μας…

Μόνο τα επερχόμενα σε λίγο Καρναβάλια να αναφέρουμε, την «άκρα του τάφου» Εκκλησιαστική αντίδραση ( πού ισοδυναμεί με αποδοχή του κακού ( ; ) να δούμε ), και τα όσα «μέσω τούτων, και διά τούτων…» οικτρά επακόλουθα συμβαίνουν,αρκούν για να τινάξουν στον αέρα την « Πατρινή πνευματικότητα, την ευσέβεια και την φιλοθεϊα μας…» και άς μη γελιόμαστε τώρα δά, παίρνοντας κατά γράμμα κάποιες διαπιστώσεις παλαιών πνευματικών ανθρώπων, αλλά και Μητροπολιτικών παραινέσεων ότι «η Πάτρα είναι μία πολύ πνευματική πολιτεια».

«Κούνια πού μας κούναγε…» και ωραία θα ήταν «να είμαστε» όπως λένε, αλλά δυστυχώς άν καί φαινόμαστε, στην πράξη « δεν είμαστε » !

Πηγή: Patrablog.blogspot.com

Ευχαριστώ τους διαχειριστές του φιλικού μεγάλου Πατρινού ιστοτόπου Patrablog για τα e-mail που μου στέλνουν.

Ι.Β.Ν.

Το παιδί που γεννήθηκε στον ίσκιο του πουρναριού !

Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό του 1797, εκεί κάτω στο Λιδωρίκι, που μια φτωχή γυναικούλα υπόφερε στη σκιά ενός πουρναριού. Η γυναίκα αυτή-Βασιλική τη λέγανε-είχε ξεκινήσει απο πολύ πρωί απο το καλυβοχώρι της, το Αβορίτι, για να μαζέψει ξύλα και να τα φέρη στο φτωχικό της, για μαγείρεμα και για την αλισίβα της. Μα καθώς ήταν ετοιμόγεννη, την έζωσαν ξάφνου μέσα στο δάσος οι πόνοι και στη ρίζα ενός ψηλού δένδρου, με τη βοήθεια μόνο της φύσης, εφερε στον κόσμο ένα παιδί !

Ένα σερνικό παιδί, μια μπουκιά άνθρωπο, που δεν είχε τη δύναμι ούτε να κλάψη...Η φτωχή γυναίκα συγύρισε το παιδί της, το τύλιξε μέσα στο φουστάνι της και με το παιδί στην αγκαλιά και τα ξύλα στην πλάτη (ζαλωμένη..) ξεκίνησε για το σπίτι της. Δεν ένοιωθε η καϋμένη η μάνα την ευχαρίστησι της γεννήσεως ενός παιδιού...Μπορεί να ήταν σταλμένο από το Θεό, μα τί τα θέλεις...Ένα παιδί περισσότερο στην καλύβα ενός πολυφαμελίτη δεν είναι κάτι που γίνεται ευπρόσδεκτο με ανοιχτή καρδιά...Μα τι να γίνη; ...Ένα παιδί που έρχεται στον κόσμο δεν το πετάνε στους λύκους...

Έφτασε με τις σκέψεις αυτές στο σπίτι της. Ο άντρας της, ο Δημήτρης Τριαντάφυλλος, δέχτηκε και "το δώρο αυτό του Θεού" με την ψυχρότητα του πεινασμένου που του προσφέρουν ψωμί μουχλιασμένο. Μα δεν είπε τίποτε. Κούνησε μόνο το κεφάλι του και κύτταξε προς τον ουρανό και ξαναχαμήλωσε το βλέμμα του σε ύφος ανθρώπου που υποκύπτει μοιρολατρικά στης Μοίρας τα αλύπητα χτυπήματα. Μα το παιδί-ούτε φυσικά κανείς το περίμενε-δεν έφερε γούρι στο σπίτι. Αντίθετα οι κακομοιριές απανωτιαστά συσσωρεύτηκαν στη φαμίλια του φτωχού Αβοριτιανού. Δεν είχαν περάσει τρείς μήνες και οι άνθρωποι του Αλή-πασά σκότωσαν τρείς, μαζί με τον πατέρα του παιδιού που γεννήθηκε μέσα στο δάσος... Ετσι η δυστυχία μεγάλωσε και περισσότερο, αφού μάλιστα οι Αρβανίτες πολεμισταί απειλούσαν όλη τη φαμίλια με θάνατο ή σκλαβειά!

Έτσι μια καλοκαιρινή νύχτα αποφασίσανε να πάρουν μαζί τους ό,τι μπορούσαν και να φύγουν για τη Λειβαδιά. Θα παρατούσαν το σπίτι τους, θα απαρνιώνταν το χωριό τους και θα ζητούσαν καλύτερη τύχη στη Λειβαδιά...Ποιός ξέρει ; Η γκίνια θα τους άφινε ίσως μόνους στο μεγάλο και επικίνδυνο ταξείδι τους. Πάντως, εκεί, κοντά με τους Τούρκους, δεν εκινδύνευαν από τις ορδές των επιδρομών του Αλή...Μα η οδοιπορία τους ανάμεσα στα βουνά δεν ήταν και πράγμα εύκολο. Κινδύνευαν να φαγωθούν από τους λύκους ή να πιαστούν από τους στρατιώτες που φύλαγαν καραούλι στα διάφορα περάσματα. 

Μα έτσι ή αλλοιώς ήσαν χαμένοι !  Η τύχη βοηθάει πάντα τους τολμηρούς. Τόλμησαν.

Περπάτησαν όλη τη νύχτα και είχε ξημερώσει όταν έφτασαν κοντά στο Στενό, μια γέφυρα του Λιδωρικιού. Μα δεν ήταν εύκολο το πέρασμά του. Το γιοφύρι το φύλαγαν. Θα τους έπιαναν...Έπρεπε να περάσουν τη νύχτα και κρύφτηκαν κάπου εκεί μέσα στο δάσος, στον Κόκκινο ! Το βράδυ επεχείρησαν να ξαναπεράσουν. Μα πού; Το φεγγάρι μεσουρανούσε και δεν ήταν εύκολο ! Φώτιζε τη γέφυρα και θα τους έβλεπαν. Ξαναγύρισαν έτσι στο δάσος. Μα δεν έφυγαν από εκεί ούτε την άλλη ούτε την άλλη μέρα. Έμειναν κάμποσες μέρες ! Στο μεταξύ τα τρόφιμά τους είχαν σωθεί και τρώγανε βελανίδια...Το παιδί πεινούσε, γιατί η μάνα του, με τα λίγα βελανίδια που ετρωγε, δεν κατέβαζε γάλα!... Επρεπε, λοιπόν, όπως-όπως να ξεφύγουν. Έτσι, ένα σκοτεινό βράδυ αποφάσισαν να επιχειρίσουν το πέρασμα του Στενού. Μα ο μικρός-το παιδί του δάσους-που πεινούσε, έβαλε, επάνω στην ώρα, τα κλάματα. Δεν μπορούσαν να το παρηγορήσουν και έτσι ξαναγύρισαν πίσω στο δάσος.

-Να το αφήσουμε, είπε τότε κάποιος, στο δάσος...Έτσι και έτσι θα πεθάνη..Η στοργή, όμως, της δύστυχης μάνας εξανέστη...

-Να αφήσω το παιδί μου; Όχι, δε γίνεται..Ας πεθάνω κι εγώ μαζί του. Πηγαίνετε εσείς, εγω θα καθίσω.

Ένας πιό λογικός βρήκε τη λύσι: Όχι, δεν θα μείνετε. Θα περάσουμε εμείς απο το Στενό !..Θα προχωρήσουμε και θα φτάσουμε μισή ώρα παρακάτω. Όταν θα περάσουμε εμείς, έρχεσαι και εσύ με το παιδί !...Αν γλυτώσετε και εσείς , θα μας βρήτε...Αλλοιώς, ο Θεός ας αναπαύση τη ψυχή σας !...

 -Ο Θεός ας μας σχωρέσει, είπε η μάνα και αποχαιρέτησε τους συγγενείς της....Διαβήτε εσείς και αν έχω τύχη και δεν κλάψη, διαβαίνουμε κι εμείς !

Μα ο Θεός βοήθησε αυτή τη φορά. Πέρασαν όλοι και μαζί, έπειτα από κούρασι εβδομάδος, έφτασαν στη Λειβαδιά...Η τύχη του παιδιού βοηθούσε. Το πεπρωμένο κανόνιζε τα βήματά τους, αποκοίμιζε τους φρουρούς και έφραζε το στόμα του παιδιού...Η τύχη είχε αλλάξει φύλλο !

Στη Λειβαδιά η οικογένεια των Τριανταφυλλαίων απόχτησε σπίτια, υποστατικά...

Και ο μικρός που ωνομάστηκε Γιάννης, άρχισε τη δουλειά, τη σκληρή δουλειά του ανθρώπου που βάλθηκε να δημιουργήση. Δεν τον έμαθαν γράμματα, μα έμαθε λίγα μόνος του.

Μα τι σημασία έχουν αυτά; Ένα είναι η αλήθεια...

Το παιδί αυτό που γεννήθηκε στο δάσος, που παρ΄ολίγο να το πετάξουν φαγητό για τους λύκους, ήταν ο μετέπειτα ένδοξος στρατηγός Μακρυγιάννης ! Που έπαιξε σπουδαιότατο ρόλο κατά τον Αγώνα του 1821-κυρίως εις την Αττική, και που το όνομά του φέρει μια ολόκληρη συνοικία των Αθηνών, πρός τιμήν του !

Του Αγγέλου Μεταξά

Δακτυλογραφήθηκε απο μένα. 

Απο το προσωπικό μου αρχείο !
Προσπάθησα να διατηρήσω την ορθογραφία του κειμένου
Ι.Β.Ν.

Εδώ Ιερά Πόλις Μεσολογγίου ! ! !

Το Μεσολόγγι δεν είναι μόνο σύμβολο, είναι η ιστορία μας

Γράφει ο  Ν. Λυγερός

Όταν ο ίδιος σου ο εθνικός ύμνος πηγάζει από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους, το Μεσολόγγι δεν είναι μόνο σύμβολο, είναι η ιστορία μας. Και η επέτειός του δεν είναι μια απλή γιορτή ή ένα γλέντι, είναι η έκφραση της παράδοσης που θυμάται τα γεγονότα που στιγμάτισαν την έννοια της ελληνικής ελευθερίας. Αυτήν τη ματωμένη ιστορία δεν ... μπορούμε να την ξεχάσουμε επειδή δεν είναι του γούστου της μεταμοντέρνας προσέγγισης που δεν έχει να δώσει τίποτα στον Ελληνισμό.

 Αγαπάμε το Μεσολόγγι, διότι είναι μια από τις ρίζες μας, όχι επειδή μας το είπαν να το αγαπήσουμε εξ ανάγκης. Χρωστάμε την ελευθερία μας σε αυτόν τον ηρωισμό. Είμαστε ελεύθεροι και Χριστιανοί επειδή θυσιάστηκαν για μας, για το μέλλον της πατρίδας, για να ζήσουμε ως άνθρωποι και όχι ως σκλάβοι της Τουρκοκρατίας. Αυτήν την περίοδο που εμφανίζεται ύπουλα το φάσμα του οθωμανισμού μέσω των μηδενικών τριβών και του συνωστισμού, πρέπει να είμαστε όχι μόνο προσεκτικοί και επιφυλακτικοί αλλά και αντιστασιακοί, αν θέλουμε να κρατήσουμε τα δικαιώματά μας.

  Δεν μπορεί να μας επηρεάζει κάθε εθνομηδενιστής, επειδή δεν έχει τίποτα να προσφέρει. Πάντα είχαμε ραγιάδες στην πατρίδα μας και αυτό δεν άλλαξε τίποτα διότι δεν ήταν αυτοί που έγραφαν την ιστορία μας. Και τώρα πάλι, κι αν προσπαθούν να αναμειχθούν στο ιστορικό πλαίσιο, στην καλύτερη περίπτωση θα μας αφήσουν μια κακή ανάμνηση και τίποτα άλλο.

 Σημασία έχει λοιπόν να συνεχίσουμε το έργο μας και να εκφράζεται μέσω της παράδοσής μας και της θρησκείας μας, διότι το οφείλουμε και στους προγόνους μας και στους απογόνους μας. Είμαστε ένας κρίκος της αλυσίδας που μας δένει με την ελευθερία μας εδώ και αιώνες. Αν δεν στηρίξουμε τους ανθρώπους μας από το Μεσολόγγι, τότε η Ελλάδα θα είναι χαμένη, γιατί θα έχει χάσει μία από τις αξίες της.

 Στην πραγματικότητα αυτές οι επιθέσεις κατά της ιστορίας μας πρέπει να μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός ότι η ιστορία μας είναι ζωντανή και κατά συνέπεια μπορεί να πεθάνει, αν δεν την προστατεύσουμε με την παράδοσή μας και με το έργο μας ως μνήμη μέλλοντος. Επιπλέον, πρέπει να αντιμετωπίζουμε ακόμα πιο σοβαρά το θέμα της επετείου, διότι είναι το μόνο στήριγμα για τους νέους που δεν έχουν διαβάσει ακόμα την ιστορία μας και τις πηγές της εποχής. Κάθε μας κίνηση πρέπει να έχει το πρέπον νόημα και να μην χανόμαστε σε ανούσιες λεπτομέρειες.

  Για μας το Μεσολόγγι είναι στο σταυροδρόμι του γαλάζιου και δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι όλα τέλειωσαν εδώ για να αρχίσουν εδώ με μεγαλύτερη ένταση για να ζήσει η ιστορία που παραλίγο να πεθάνει λόγω της βαρβαρότητας. Εδώ λοιπόν, όπου ο δρόμος της Τουρλίδας χωρίζει το γαλάζιο της Λιμνοθάλασσας, έχουν ριζώσει μνήμες που κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας τις αμφισβητεί. Κι η Παναγιά η Φοινικιώτισσα είναι ένα σύμβολο για μας λόγω της ιστορίας μας, διότι ζήσαμε εκεί και την ιστορία του Ελληνισμού.

  Μετά τη σιωπή της αντίστασης και του σταυρού, ακούσαμε την πρώτη λέξη και αυτήν ήταν η ελευθερία μας, το δώρο των ανθρώπων που θυσιάστηκαν για μας και που δείχνουν στους πιο νέους ότι ο δρόμος δεν σταματά τον ορίζοντα του παρόντος, διότι υπάρχει και το μέλλον της ιστορίας που δεν ξεχνά ακόμα κι όταν παλεύει με τους ανεμόμυλους.

 

http://www.lygeros.org/articles.php?n=10533&l=gr

Μια συγκλονιστική ιστορία !... "Της τα έδωσα της Πατρίδος και τα δύο."

Γράφει ο Δημήτρης Ντούλιας*. 

Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν οπόταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε.

Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού. Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα... πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες, απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.

Το άγημα αποδόσεως τιμών στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. Όλοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, όπως και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής.

Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανόλευκη σημαία. Εκείνη τη στιγμή, που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, για αυτό που θα σας πώ παρακάτω.

Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρόμο τους, ενώ εγώ παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα. Τότε βλέπω τον νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος πρός ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές  (λούστροι)  και καστανάδες που μας λείπουν τώρα.

Και του είπε : "γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας. Δεν έχεις φιλότιμο κλπ ".

Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Μετά βλέπω τον καστανά ότι έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει.
Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω με έκπληξη ότι συγκρατείται, και σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει με λυγμούς.

Όμως συνέρχεται γρήγορα σκουπίζει τα δάκρυά του και με πολλή δύναμη των χεριών του (αυτά ήσαν γερά) στυλώνει το σώμα του δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με όλη τη ψυχή του, στο νεαρό αξιωματικό δυνατά "πώς να σηκωθώ κύριε; Της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δύο" και σηκώνει τα μπατζάκια του παντελονιού όπου φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω απο τα γόνατα. Και ξαναρχίζει να κλαίει. Ο κόσμος, όπως και εγώ, γύρω του κλαίει και χειροκροτεί, όμως περισσότερο από όλους κλαίει τώρα ο νεαρός αξιωματικός.

Έχουν περάσει περίπου 60 χρόνια... Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι το αλησμόνητο, φοβερή σκηνή για Όσκαρ. Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα και φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του γείσου του πηλικίου του και τον χαιρετά στρατιωτικά.

Του απονέμει "τας κεκανονισμένας τιμάς" που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας, γιατί της χάρισε και τα δύο του πόδια στα βορειοηπειρώτικα βουνά μας για να μπορεί να κυματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία σε λεύτερη πατρίδα.

Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στις ειρηνικές απασχολήσεις τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά απο έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να χει.
Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρωνεύονται.

Γι αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν από την οικογένεια και το Σχολείο για το Επος του 1940.
Για το καλό της Πατρίδας μας.


*ΔΗΜΗΤΡHΣ ΝΤΟΥΛΙΑΣ
ΠΛΩΤΑΡΧΗΣ Π.Ν. ε.α.
Σαν ελάχιστη προσφορά στη μνήμη των αγωνιστών του 1940, σας αποστέλλω αυτή την ιστορία που δημοσιεύεται στο τεύχος του Οκτωβρίου της Ναυτικής Ελλάδος.

http://www.epirus-ellas.gr/2011/10/blog-post_9040.html

Τότε που ο κόσμος ηταν αλλοιώς ! Ντινόπουλος Ιωάννης

Γράφει ο Ιωάννης Ντινόπουλος

...Ετσι πιωμένος που ήτανε, παιδεύτηκε πολύ ν΄ανοίξει την πόρτα..

Προσπάθησε πρώτα με το δεξί, μετά με το αριστερό, μετά κόλλησε το χέρι του κάθετα πάνω στην πόρτα, χτυπώντας την ελαφρά με τη γροθιά του και πάνω στο  χέρι του ακούμπησε τώρα το ιδρωμένο του μέτωπο.

Είπε δυό- τρείς φορές "ωχ μανούλα μου"  και άλλες πολλές "αχ ρε Σταυρούλα !"

Γνωστά και τα δυό επιφωνήματα που εκφράζουν "σωματικόν τε και ψυχικόν άλγος", όπως θά έλεγε και ο Γαρδίκας.

Το πρώτο συνοδεύεται από το "μάνα μου " ή "μανούλα μου", "μετ΄επικλήσεως βοηθείας" από την πανταχού παρούσα μάνα, ακόμη και στις ερωτικές δυσκολίες των παιδιών της...

Πόσες φορές δεν ακούστηκε από το στόμα της μάνας το:

"Σώπα παιδάκι μου, μην κάνεις έτσι, που θα μου πάθεις τίποτα  για μια γυναίκα, λες και χαθήκανε οι γυναίκες !..Θα δείς που θα βρεθεί άλλη καλλίτερη !.. "

Το δεύτερο, το αχ, εκτός από πόνο, εμπεριέχει και παράπονο και απορία και δυσφορία. Βγήκε από τα χείλη όλων των ανδρών, όλες τις εποχές  και συνοδεύτηκε από το όνομα όλων των γυναικών, χιλιάδες φορές !...

Ξαναπροσπάθησε και τούτη τη φορά στάθηκε τυχερός. Άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα με τόση χαρά, λές και κατήγαγε νίκη περιφανή !

Έσπρωξε την πόρτα με το τακούνι του, αλλά δεν υπολόγισε σωστά τη δύναμή του και η πόρτα έκλεισε πίσω του με πάταγο.  Ο Τάσος σήκωσε τους ώμους και έσκυψε το κεφάλι δαγκώνοντας ταυτόχρονα τα χείλη του...Ήτανε μια μορφή απολογίας, ήτανε μια συγγνώμη για τους γειτόνους που αναστάτωσε...στη μία τη νύχτα..

Ψαχούλεψε στον τοίχο, βρήκε τους δυό διακόπτες και τσάκ το μικρό διαμέρισμα γέμισε  φώς !!

Εκεί στο μικρό το χώλ υπήρχε ένας διθέσιος καναπές με ξύλινα μπράτσα και μπροστά του ένα τραπεζάκι σαλονιού που πάνω του ήτανε μια πλαστική γλάστρα με γύψο για να στηρίζει τα ψεύτικα  λουλούδια που είχε μέσα... 

Σαν τα λόγια της Σταυρούλας, σκέφτηκε...ψεύτικα !..

Στον τοίχο μια μικρή βιβλιοθήκη με καμιά τριανταριά βιβλία, άλλα όρθια και άλλα ξαπλωτά, γεμάτα σκόνη..Με τις σκοτούρες που το δέρνανε είχε πολύ καιρό να τ΄ανοίξει..

Προχώρησε στο κυρίως δωμάτιο, που ήτανε και κρεβατοκάμαρα και σαλόνι και τραπεζαρία..

Είχε ένα καλό μονό κρεβάτι με κομοδίνο, μια ντουλάπα πλαστική που τη στήριζε μεταλικός σκελετός και άνοιγε με φερμουάρ, ένα τραπέζι από φορμάϊκα με κάτι γαλάζια κεντίδια και μεταλικά πόδια χιαστί και δυό καρέκλες καφενείου, ψάθινες. Σε μια γωνιά ένα έπιπλο με τρία-τέσσερα κομμάτια στερεοφωνικού συγκροτήματος και δίπλα δυό μεγάλα καφέ ηχεία..

Τώρα τελευταία, το βάζει συνέχεια και ακούει Μαίρη Λίντα..

"που θα πας και θέλεις να μ΄αφήσεις..."

 Στόν τοίχο το πορτραίτο μιας όμορφης νέας γυναίκας με μαύρα μακριά μαλλιά, μεγάλα μάτια και μεγάλα στήθια...

Μόνο η καρδιά της  ήτανε μικρή...

Ο Τάσος την κύτταξε για λίγο και ξαναείπε: Αχ ρε Σταυρούλα ! !

Έβγαλε τα παπούτσια με δυσκολία και στην προσπάθειά του να βγάλει το παντελόνι κόντεψε να πέσει και άρχισε τα "γαλλικά", Σορβόννης παρακαλώ, διανθισμένα με σεξουαλικές προστακτικές...

Έβγαλε τελικά το παντελόνι και το κρέμασε πάνω στην πλάτη της καρέκλας. Από πάνω από το πανελόνι "φόρεσε" το πουκάμισο και έπεσε λιώμα στο κρεβάτι, που γύριζε γύρω-γύρω, μαζί με το ταβάνι !

Άπλωσε το χέρι του και έκλεισε και τους δυό διακόπτες επιστροφής που ήσαντε δίπλα στο κομοδίνο του.

Η γκαρσονιέρα, όμως, ήτανε ισόγεια υπερυψωμένη και από τις γρίλιες της μπαλκονόπορτας έμπαινε φως κάθε φορά που έστριβε αυτοκίνητο στη γωνία.

Το φως έγλυφε τους τοίχους και ξανάβγαινε, μέχρι να στρίψει το επόμενο...

Και κάθε φορά που έμπαινε φως πέρναγε πάνω από το κάδρο και χάϊδευε το πρόσωπο της Σταυρούλας, που τον έκανε να κρατάει τα μάτια ανοιχτά μέχρι να στρίψει το επόμενο αυτοκίνητο...και κάθε φορά της μιλούσε..και της σιγοτραγουδούσε και της παραπονιότανε...

Και ξαφνικά την έχασε, κάποιο εμπόδιο μπήκε μπροστά της...

...όχι-όχι δεν έφταιγε το μεθύσι του, κάποιος του σκίαζε τη Σταυρούλα του...

Ήτανε ένας ψηλός άντρας με μούσι και μακρυά μαλλιά. Τον είδε καθαρά με τα φώτα του αυτοκινήτου που έστριψε τώρα. Φορούσε τζίν παντελόνι και πουκάμισο με μεγάλους γιακκάδες...

-Ποιός είσαι συ ρε φίλε και πως μπήκες μέσα; τον ρώτησε ο Τάσος, χωρίς να φοβηθεί και χωρίς να πάρει απάντηση !

Μεθυσμένος, άφραγκος, ερωτευμένος και προδομένος, τι να φοβηθεί...

-Φίλε, αν μπήκες για λεφτά, μπήκες σε λάθος σπίτι...ξαναείπε ο Τάσος. Δεν υπάρχει μία...

Ο ψηλός άναψε ένα φακό που κρατούσε στο χέρι του και κατευθύνθηκε προς τα ρούχα του Τάσου στην καρέκλα..

-Σου είπα, φίλε, ότι δεν υπάρχει μία και αν ψάχνεις για το κατοστάρικο που είχα χθές, το ήπια κρασί για κείνη, στο λόγο μου στο λέω...

..και είναι αυτή που "κρέμεται" στον τοίχο, και είναι το μόνο που αξίζει εδώ μέσα...αλλά πάρτην σε παρακαλώ γιατί τη βλέπω και πονάω, μ΄ακούς φίλε;

Ο ψηλός του έριξε το φακό στα μάτια και μετά τον έστριψε κατά το κάδρο...ενώ ο Τάσος συνέχιζε το παραλήρημά του...

Πάντως, αν τη δείς πουθενά φίλε, πες της ότι την αγαπάω ακόμα κι ας με έχει πονέσει τόσο...

Αλήθεια, φίλε, σε έχει πονέσει εσένα γυναίκα; σε έχει ξεφτυλίσει και εσύ να συνεχίζεις να την αγαπάς;

Έχεις αδειάσει ποτέ, φίλε,  την ψυχή σου στα πόδια μιας γυναίκας, όπως αδειάζει το φορτηγό την άμμο με ανατροπή-καλά το είπα, με ανατροπή φίλε-μπροστά σε νεοαναγειρόμενη οικοδομή; Και αντί αυτή να ψάξει για τους κόκκους χρυσού που έχει η άμμος, η ψυχή μας ήθελα να πω φίλε και η δική μου και η δική σου, ναι και η δική σου, η κυρία να κλωτσά την άμμο προς τα σιφώνια του δρόμου; ! Τι την κλωτσάς κυρία μου την άμμο; τι την κλωτσάς την ψυχή; !

Γι αυτό σου λέω φίλε, δεν παλεύονται οι γυναίκες ...και αν έχεις τσιγάρα, άσε μου κανα δυό, σε παρακαλώ, γιατί ούτε τσιγάρο δεν έχω, τ΄ακούς φίλε; ούτε τσιγάρο! Η φωνή του Τάσου άρχισε να τρέμει από συγκίνηση γιατί εκείνη τη στιγμή του ΄ρθανε τα πικρά της λόγια στο νου και του τρουπήσανε το μελίγγι ...του΄ρθε και εκείνο το κρασί με το μπαγιάτικο μεζέ στο στόμα και έφυγε τρεκλίζοντας για την τουαλέτα...

Εκεί έβγαλε τ΄αντερά του, είπε πάλι ωχ μανούλα μου...

Ναί, και αχ ρε Σταυρούλα είπε, έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του, πήρε την πετσέτα στα χέρια του και γύρισε πάλι τρεκλίζοντας στο κρεβάτι του, όπου και σωριάστηκε, ανίκανος πλέον ούτε να σκεφτεί....

                                           *******************************

Θα είχε ανέβει ο ήλιος τρείς οργιές τ΄αψήλου, πού 'λεγε η γιαγιά μου, όταν ξύπνησε ο Τάσος την άλλη μέρα...Στη αρχή ένοιωθε σα χειρουργημένος στο χώρο ανάνηψης...μέχρι να λειτουργήσει η ακετυλοχολίνη και να εξασφαλίσει συνειδητότητα...

Ανακάθησε στο κρεβάτι, ακούμπησε τους αγκώνες του στα γόνατά του και με τις παλάμες του έπιασε το κεφάλι του που πήγαινε είκοσι οκάδες...

Θυμήθηκε ότι χθές τα ήπιε πάλι για κείνη, και ότι γύρισε μεθυσμένος και άφραγκος στο σπίτι...και σήμερα Κυριακή, σκέφτεται πούθε θα ΄σάξει, που λένε στο χωριό μου...δηλαδή ποιά κατεύθυνση θα ακολουθήσει. Σε ποιό φίλο ή συγγενή θα πάει να φάει, ή να πιεί έναν καφέ ή να δανειστεί κανά δυό κατοστάρικα μέχρι το τέλος του μήνα που θα πληρωθεί. Η θα πάει στου κυρ -Κώστα, εκεί στην οδό Ολυμπίας, να φάει βερεσέ, ήτανε γνωστός και η φασολάδα έκανε δώδεκα δραχμές..αλλά για τσιγάρα;

Για τσιγάρα; για κάτσε ! κάτι θυμήθηκε  από την απροσδόκητη νυχτερινή επίσκεψη και γύρισε να δεί αν υπάρχουν τα ρούχα του εκεί στην καρέκλα...

Ναί, εκεί ήσαντε, και αυτό που ασπρίζει πάνω στο τραπεζάκι τι είναι;

Σηκώθηκε και πλησίασε το τραπεζάκι από φορμάϊκα με τα μεταλικά χιαστί πόδια...

Πάνω του, δίπλα στα κεντίδια τα γαλάζια, ένα πακέτο καρέλια κασετίνα...

Ο Τάσος το πήρε στα χέρια του, ήτανε σχεδόν γεμάτο, δυό-τρία τσιγάρα λείπανε από μέσα...

..και από κάτω από το πακέτο ήτανε ένα χιλιάρικο διπλωμένο στα δύο...

 Ο Τάσος κρατούσε για αρκετά λεπτά με το ένα χέρι το πακέτο και με το αλλο το χιλιάρικο...

...και εκεί βουρκωμένος-κυττάζοντας τη Σταυρούλα- ψιθύρισε: 

Σ΄ευχαριστώ ρε φίλε ! Σε ευχαριστώ !...

Ήσαντε τα "δώρα του νυχτερινού του επισκέπτη", που μπήκε στο σπίτι του να τον κλέψει...και τον βρήκε σε κακά χάλια...

...εκεί, στα μέσα της δεκαετίας του΄70...

...τότε που οι άνθρωποι ήσαντ' αλλοιώς...

Ντινόπουλος Ιωάννης

(Δικαιώματα κατοχυρωμένα)