Το ξημέρωμα της 28ης Οκτωβρίου 1940 βρίσκει την Αθήνα να ξυπνά με τις σειρήνες της αντιαεροπορικής άμυνας και όλους τους Έλληνες να ζητωκραυγάζουν το ηχηρό «ΟΧΙ» του Ι. Μεταξά στη φασιστική Ιταλία.
«H Καθημερινή», 29/10/1940
Η απόφαση για την επίθεση κατά της Ελλάδας ελήφθη στις 15 Οκτωβρίου 1940 από το Ιταλικό Πολεμικό Συμβούλιο, παρουσία του Μουσολίνι και παρά τις αντιρρήσεις πολλών από τους παρισταμένους για την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπιζόταν η επιχείρηση. Ο «Ντούτσε» ήθελε μία νίκη για να μπει στο μάτι του Χίτλερ, που είχε εκφράσει τις επιφυλάξεις για μία επίθεση κατά της Ελλάδας. Πίστευε ότι η χώρα μας ήταν ο εύκολος στόχος. «Το μόνο μας εμπόδιο είναι οι λασπωμένοι δρόμοι» τον είχαν διαβεβαιώσει οι επιτελείς του. Ως ημέρα της επίθεσης ορίσθηκε η 26η Οκτωβρίου, αλλά ο Μουσολίνι τη μετέθεσε για τις 28 Οκτωβρίου, προκειμένου να συμπέσει με τη 18η επέτειο της Πορείας προς τη Ρώμη, που έφερε τους φασίστες στην εξουσία.
Στην Αθήνα έφθαναν σωρηδόν οι πληροφορίες για επικείμενη ιταλική επίθεση. Στο Υπουργικό Συμβούλιο της 25ης Οκτωβρίου ο Μεταξάς ενημέρωσε τους υπουργούς του για την κατάσταση και τους διαβεβαίωσε ότι η στρατιωτική προπαρασκευή της χώρας είχε προχωρήσει ικανοποιητικά. Η αλήθεια ήταν ότι η χώρα μας ήταν σχεδόν ανοχύρωτη προς την πλευρά της Αλβανίας και με ελλιπείς στρατιωτικές δυνάμεις, καθώς το βάρος είχε δοθεί στα σύνορα με τη Βουλγαρία.
Η ζωή, εν τω μεταξύ, στην πρωτεύουσα κυλούσε στους δικούς της ρυθμούς. Το κοσμικό και πολιτιστικό γεγονός των ημερών ήταν η πρεμιέρα της όπερας του Τζάκομο Πουτσίνι «Μαντάμ Μπατερφλάι» από τη νεοσύστατη Λυρική Σκηνή. Την παράσταση θα τιμούσε ο γιος του συνθέτη, γεγονός που είχε κινητοποιήσει την κοσμική Αθήνα. Ο πρεσβευτής της Ιταλίας Εμμανουέλε Γκράτσι είχε καλέσει τον Μεταξά σε γεύμα μετά την παράσταση. Ο δικτάτορας αρνήθηκε («είναι δυσάρεστο για τον καθένας μας να δεχθεί το φιλί του Ιούδα» σημείωνε στο ημερολόγιό του») και έδωσε την εντολή σε μόνο δύο υπουργούς να παρακολουθήσουν την παράσταση.
Αναχώρηση για το μέτωποΤο βράδυ της 27ης Οκτωβρίου ο Ιταλικό Πρακτορείο Ειδήσεων «Στέφανι» εξαπολύει επίθεση εναντίον της Ελλάδας, στην οποία απαντά το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Η ελληνική ηγεσία πιστεύει ότι η ιταλική επίθεση είναι ζήτημα ωρών. Ο αρχηγός του ΓΕΣ Αλέξανδρος Παπάγος επικοινωνεί με τα ελληνοαλβανικά σύνορα, ενώ ενημερώνεται και ο Μεταξάς.
Τα άσχημα μαντάτα δεν θα αργήσουν. Στις 3 τα ξημερώματα της Δευτέρας 28ης Οκτωβρίου, ο πρεσβευτής της Ιταλίας στην Αθήνα, Γκράτσι θα συναντηθεί τελικά με τον Μεταξά, αλλά για να του επιδώσει στο σπίτι του στην Κηφισιά τελεσίγραφο, με το οποίο ο Μουσολίνι απαιτούσε από την Ελλάδα να μην εμποδίσει το στρατό του να καταλάβει ορισμένες στρατηγικές θέσεις στη χώρα μας. Η κυβέρνηση των Αθηνών είχε διορία τρεις ώρες για να δώσει την απάντησή της. Ωστόσο, αυτή ήταν αυτονόητη για τον δικτάτορα: «Donc, Monsieur c'est la guerre» («Λοιπόν, Κύριέ μου έχουμε πόλεμο!»). Με αυτές τις φράσεις στα Γαλλικά ειπώθηκε το ΟΧΙ από τον Μεταξά, που απηχούσε τις διαθέσεις του ελληνικού λαού. Αμέσως μετά, ο Μεταξάς ενημέρωσε τον άγγλο πρέσβη Πάλερετ και ζήτησε τη βοήθεια του Ηνωμένου Βασιλείου.
Οι Ιταλοί δεν περίμεναν την εκπνοή του τελεσιγράφου. Ο αρχιστράτηγος Βισκόντι Πράσκα έδωσε την εντολή για προσβολή των ελληνικών θέσεων από τις 5 το πρωί. Την ώρα αυτή σημειώθηκε και η πρώτη ελληνική απώλεια. Ο 27χρονος πεζικάριος Βασίλειος Τσιαβαλιάρης από τα Τρίκαλα, που υπηρετούσε σε φυλάκιο της ελληνοαλβανικής μεθορίου, σκοτώθηκε από θραύσμα ιταλικού όλμου. Η ιταλική επίθεση εκδηλώθηκε με εισβολή ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων στους τομείς της Πίνδου και της Ηπείρου (από το Γράμμο μέχρι το Ιόνιο) και με τοπικές συμπλοκές στην περιοχή της ΒΔ Μακεδονίας. Ο ιταλός αρχιστράτηγος Βισκόντι Πράσκα είχε στη διάθεσή του 135.000 άνδρες και ο έλληνας ομόλογός του Αλέξανδρος Παπάγος μόλις 35.000.
Στις 9:30 το πρωί πραγματοποιούνται και οι πρώτοι αεροπορικοί βομβαρδισμοί στον Πειραιά και το Τατόι δίχως συνέπειες, ενώ στην Πάτρα θα υπάρξουν νεκροί. Βομβαρδίστηκαν, ακόμη, η Διώρυγα της Κορίνθου και η ναυτική βάση της Πρέβεζας. Το απόγευμα της 28ης Οκτωβρίου ο Μουσολίνι γεμάτος καμάρι ανακοίνωνε στο Χίτλερ, με τον οποίον συναντήθηκε στη Φλωρεντία, την επίθεση κατά της Ελλάδας.
Ελληνοαλβανικά σύνοραΤο ΟΧΙ γίνεται δεκτό με πρωτοφανή ενθουσιασμό απ' όλο τον ελληνικό λαό, που ξυπνά στις 6 το πρωί από τους συριγμούς των σειρήνων και ξεχύνεται στους δρόμους, κρατώντας τη γαλανόλευκη. Οι στρατεύσιμοι ετοιμάζονταν για το μέτωπο «με το χαμόγελο στα χείλη» και το ραδιόφωνο μετέδιδε διαρκώς το περίφημο πρώτο ανακοινωθέν του Γενικού Στρατηγείου: «Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλουν από της 5:30 πρωινής σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους».
Η απόφαση της Ελλάδας να αντισταθεί προκαλεί αυθημερόν εκδηλώσεις θαυμασμού, κυρίως στη Μεγάλη Βρετανία και τις χώρες της Κοινοπολιτείας. Σταδιακά αρχίζουν να καταφθάνουν δεκάδες μηνύματα συμπαράστασης, με πρώτο αυτό του βασιλιά της Αγγλίας Γεώργιου ΣΤ', που τονίζει: «Η υπόθεσίς σας είναι και ιδική μας υπόθεσις». Στο ίδιο μήκος κύματος και το τηλεγράφημα του Τσόρτσιλ: «Θα σας παράσχομεν όλην την δυνατήν βοήθειαν μαχόμενοι εναντίον του κοινού εχθρού και θα μοιρασθώμεν την κοινήν νίκην».
Οι ΗΠΑ, που ήταν εκτός πολέμου, εξέφρασαν απλώς τη λύπη τους δια του Προέδρου Ρούζβελτ, ενώ η Σοβιετική Ένωση παρέμεινε «άφωνη», αφού δεσμευόταν από το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότοφ. Σε αντίθεση, ο Τουρκικός Τύπος δεν φείσθηκε διθυραμβικών επαίνων για το «ΟΧΙ». Η «Ικδάμ» έγραφε στις 29 Οκτωβρίου «Ζήτω η Ελλάς! Είμαστε υπερήφανοι, που έχουμε σύμμαχο ένα τέτοιο έθνος», ενώ η «Βακίτ» ανέφερε την Ελλάδα ως «αλησμόνητο για όλο τον κόσμο παράδειγμα γενναιότητας».
Μία από τις αρχαιότερες γλώσσες στον κόσμο! Η πιο δύσκολη και πλούσια γλώσσα στον κόσμο και αναμφισβήτητα η γλώσσα που χαρίζει αφιλοκερδώς “δάνεια”! Ποια άλλη γλώσσα εξάλλου, μετράει πάνω από 3.500 χρόνια γραπτής ιστορίας, ενώ εμπεριέχει λέξεις που ουδέποτε μπορούν να αποδοθούν σε κάποια άλλη γλώσσα, όπως “το φιλότιμο”, “η άμιλλα”, “η θαλπωρή”; Η μοναδική γλώσσα παγκοσμίως, που είναι ικανή να διαχωρίσει με ακρίβεια έννοιες και συναισθήματα, όπως είναι “η αγάπη” και “ο έρωτας”, “η επιθυμία” και “η λαχτάρα”. Ο ακριβής αριθμός λέξεων της ελληνικής έχει γίνει θέμα συζήτησης και παρεξήγησης πολλάκις, όμως καθετί μοναδικό δεν μπορεί να περιοριστεί σε αριθμητικά δεδομένα.
Στόχος των σημερινών δικών μου ελληνικών λέξεων είναι να απαλλαγούμε από κάποιους καθημερινούς προβληματισμούς, που προκαλεί αναπόφευκτα η ιδιαιτερότητα της μητρικής μας γλώσσας. Όσο δύσκολη φαίνεται, άλλο τόσο μαγική είναι επί της ουσίας, οπότε ας τη χρησιμοποιούμε ορθά, για να την τιμάμε κιόλας. Η αλήθεια βέβαια είναι, πως όσα περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο λιγότερη σημασία δίνουμε στα γλωσσικά ατοπήματα των άλλων, εκτός αν αυτοί οι άλλοι παριστάνουν κάποιους που ΔΕΝ είναι! Ξεκινώντας από το στοιχειώδες, ότι όλοι είμαστε άνθρωποι κι όλοι έχουμε δυνατότητες, αλλά και ικανότητες, πάμε να διορθώσουμε λαθάκια, που είτε εκ παραδρομής, είτε εν αγνοία μας, ξεφεύγουν στην καθημερινότητά μας.
Στην κορυφή βρίσκεται μία ευχή, που άπαντες αποδίδουμε, με καλό συναίσθημα και χαρά. “Να τα εκατοστίσει ο εορτάζων” και ΟΧΙ “Να τα εκατοστήσει ο εορτάζων” τα χρόνια του! Αυτή η από καρδιάς ευχή, προέρχεται από το ρήμα “εκατοστίζω” κι όπως πολύ ορθά μάθαμε στο δημοτικό σχολείο, τα ρήματα που λήγουν σε “-ίζω”, δεν έχουν λόγο να αποδίδονται με “η”. Η σύγχυση έγκειται στη συνήθεια κι όχι στην άγνοια, πάντως σίγουρα δεν προέρχεται από το ρήμα “εκατοστώ”, για να αποδίδουμε εσφαλμένα την ευχή με “η”.
Ραντεβού “στη 13:00”, “στη 01:00”, κι ΟΧΙ “στις 13:00”, “στις 01:00”. Άλλο ένα σύνηθες λαθάκι, που εύκολα θα μας ωθούσε να την καταργήσουμε τελικά ως ώρα συνάντησης, προκειμένου να μη μας απασχολεί. Η μία και μοναδική ώρα του 24ωρου δεν έχει λόγο να συνοδεύεται από άρθρο πληθυντικού αριθμού, όπως οι υπόλοιπες. Από σήμερα λοιπόν, ας δίνουμε άφοβα ραντεβού και “στη 01:15”, αλλά και “στη 13:30”.
Επαναλαμβάνω κάτι, καθώς η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως, αλλά καλό θα ήταν να μην το “ΞΑΝΑεπαναλαμβάνω”. Το ρήμα “επαναλαμβάνω” εμπεριέχει ούτως ή άλλως από μόνο του το επίρρημα “ξανά” κι ας μη φαίνεται, ωστόσο κάθε φορά που ΞΑΝΑεπαναλαμβάνεις κάτι, ΞΑΝΑ κάνεις το ίδιο λαθάκι. Επαναλαμβάνω σκέτο… χωρίς ΞΑΝΑ.
Σας εύχομαι “ΕΠΙΤΥΧΙΑ” κι ΟΧΙ “ΚΑΛΗ επιτυχία”, καθώς η λέξη επιτυχία ερμηνεύεται ως “καλή τύχη”, ποιος ο λόγος υπερβολής λοιπόν; Αν οπωσδήποτε θέλουμε τη συνοδεία του καλού στην ευχή μας, ας την αποδώσουμε με τη μορφή της “καλής τύχης”, που είναι και ορθή. “Good Luck” εύχονται οι φίλοι μας Άγγλοι εξάλλου και ουδέποτε “Good Success”, εμείς γιατί να ευχόμαστε εσφαλμένα “ΚΑΛΗ Επιτυχία”;
“Δευτέρα κάτι έχω… την Τρίτη δεν αντέχω!”, συνηθίζουμε να λέμε όσο ζούμε, καθιστώντας τη Δευτέρα ως πρώτη ημέρα της εβδομάδας. Η αλήθεια, βέβαια, έγκειται στο γεγονός ότι η Δευτέρα μπορεί να είναι για την πλειοψηφία η πρώτη εργάσιμη ημέρα της εβδομάδας, αλλά η Κυριακή είναι η πρώτη ημερολογιακή της εβδομάδας. Οπότε, θα θυμόμαστε πάντα, ότι η καλή ή κακή εβδομάδα μας ξεκινά από την Κυριακή κι όχι από τη Δευτέρα.
“ΟΙ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ”, όσο εσφαλμένοι κι αν φαίνονται, ΔΕΝ είναι και σίγουρα ΔΕΝ αναγράφονται “ΕΠΙΚΕΦΑΛΕΙΣ’’. Μιλάμε για τον εμπρόθετο προσδιορισμό “επί + κεφαλής”, που δεν αλλάζει όσο πολυάριθμο κι αν είναι το εύρος του ουσιαστικού που ακολουθεί. Έτσι λοιπόν, άρθρο Πληθυντικού Αριθμού προηγείται των “επικεφαλής” προέδρων, χωρίς να αλλάζει ποτέ η ορθρογραφία και η μορφή σε οποιαδήποτε πτώση Ενικού και Πληθυντικού Αριθμού. Αυτοί που ηγούνται θα είναι πάντα “οι ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ”.
“Μέτρον άριστον” κι ΟΧΙ “ΠΑΝ μέτρον άριστον”, όταν θέλουμε να ενισχύσουμε τα λεγόμενά μας, με την επικράτηση της ισορροπίας, ως ιδανική στάση ζωής. Ως φράση ανήκει σε έναν από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, τον Κλεόβουλο της Λίνδου. Ωστόσο, σπάνια αποδίδεται ετυμολογικά ορθά, καθώς έχει ενσωματωθεί το “παν” στη φράση, που η παρουσία του αποδίδει τελικά διαφορετικό νόημα. Ο σοφός Κλεόβουλος είπε πως το μέτρο είναι η ιδανική στάση, η άριστη επιλογή ζωής. Το “παν μέτρον άριστον” δηλώνει πως “κάθε μέτρο είναι καλό” υποβαθμίζοντας την ένταση που ήθελε να αποδώσει ο Κλεόβουλος, καθιστώντας το μέτρο μοναδικό και εξαιρετικό μέσο για την ποιότητα της ζωής μας.
“Κατ’ αρχάς”, ας συμφωνήσουμε, ότι θα χρησιμοποιούμε το “κατ’ αρχήν” όταν θέλουμε να πούμε με διαφορετικά λόγια το “επί της ουσίας” και “σε γενικές γραμμές”. Χρονικά προσδιορίζει το “κατ’ αρχάς” κι ΟΧΙ το “κατ’ αρχήν”, οπότε το “κατ΄ αρχάς” με το “κατ’ αρχήν” ΔΕΝ είναι συνώνυμες φράσεις. Έτσι λοιπόν, προηγείται χρονικά και υποδηλώνει την αρχή όλων το “κατ’ αρχάς”, ενώ το “κατ’ αρχήν” έπεται, με άλλη ερμηνεία, πιο αόριστη. Κατ΄ αρχάς λοιπόν, θα μάθουμε να ξεχωρίζουμε τις έννοιες, ώστε τα λεγόμενά μας να αποκτούν κατ’ αρχήν τη σημασία που επιθυμούμε να αντιληφθούν οι άλλοι.
“Εν τέλει”, ας καταλήξουμε από κοινού σε δύο λέξεις κι όχι σε μία (“εντέλει”), καθώς όπως λέμε στα νέα ελληνικά με δύο λέξεις “στο τέλος”, έτσι λέμε και στα αρχαία ελληνικά “εν τέλει” (=εν + δοτική ενικού της λέξης “τέλος”). Όταν θέλουμε να υποδηλώσουμε το τέλος χρονικά χρησιμοποιούμε δύο λέξεις, που δεν είναι συνώνυμες με το τροπικό επίρρημα “εντέλει” ή “τελικά”.
Ευελπιστώ, ότι από σήμερα και στο εξής, με αυτές τις 9 μικρές και ενδεικτικές αλλαγές, θα έχουμε μεγαλύτερη δυναμική στην επικοινωνία μας, έχοντας πάντα στο μυαλό μας, ότι ΔΕΝ έχει σημασία ΤΙ λέει κάποιος, αλλά ΠΟΙΟΣ είναι αυτός ο “κάποιος” που το λέει. Ανέκαθεν τα λόγια αποκτούν την αξία αυτού που τα χρησιμοποιεί, μέχρι να αποδειχθούν ή να υλοποιηθούν εμπράκτως. Γι’ αυτό λοιπόν, ας επικοινωνούμε σε σωστά ελληνικά, με μοναδικό σκοπό να εφαρμόζουμε τη θεωρία μας… στην πράξη!
Μπορεί
να βαδίζουμε τον 21ο αιώνα ωστόσο δεν λείπουν και από τις ημέρες οι
ιστορίες και οι θρύλοι για κρυμμένους θησαυρούς ανά την Ελλάδα
προκαλώντας το ενδιαφέρον πολιτών οι οποίοι ψάχνουν σε μια προσπάθεια να
δημιουργήσουν ένα … χρυσό μέλλον.
Η χρυσοθηρία στις ημέρες μας
καλά κρατεί παρότι οι περισσότεροι που ασχολούνται μαζί της δηλώνουν πως
την ασκούν απλώς σαν χόμπι. Όπως δηλώνει στον «Νεολόγο» των Πατρών, ο
επί χρόνια χρυσοθήρας Ανδρέας, ο οποίος ζήτησε να τηρηθεί η ανωνυμία του
(σ.σ. τα στοιχεία της ταυτότητάς του είναι στη διάθεση της εφημερίδας):
«Άλλοι έχουν το κυνήγι, άλλοι το ψάρεμα ως χόμπι και άλλοι παίρνουν μια
συσκευή ραβδοσκοπίας και σαρώνουν περιοχές για να εντοπίσουν κάτι
πολύτιμο».
«Κορωνίδα» των αναζητήσεων των σύγχρονων χρυσοθήρων,
αποτελούν οι θαμμένες λίρες, τις οποίες σύμφωνα με τους θρύλους, άφησαν
φεύγοντας από τη χώρα οι Γερμανοί κατά την περίοδο της Κατοχής, οι
Άγγλοι που τις πετούσαν σε ντενεκέδες στους αντάρτες πάλι την ίδια
περίοδο, αλλά και οι Τούρκοι που έφυγαν από τη χώρα μετά την επανάσταση
του 1821.
Οι Γερμανοί, τα Καλάβρυτα και οι λίρες
Οι
ιστορίες γύρω από τους κρυμμένους θησαυρούς, είναι τουλάχιστον
συναρπαστικές και πολλές από αυτές μοιάζουν με… παραμύθι. Όπως
αποκαλύπτει στον «Νεολόγο» των Πατρών, ο Ανδρέας με τον οποίο μιλήσαμε,
η πιο δημοφιλής ιστορία συνδέεται με το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων.
Σύμφωνα με την ιστορία, οι Γερμανοί ξεκινώντας από την Χαλανδρίτσα μέχρι
τα Καλάβρυτα έκαιγαν και λεηλατούσαν τα χωριά που έβρισκαν στο διάβα
τους. Στην συνέχεια αφού αιματοκύλισαν τα Καλάβρυτα μέσω του Οδοντωτού
μετέβησαν στο Διακοπτό και από εκεί στην Ακράτα. Ο θρύλος, λοιπόν,
αναφέρει πως κατά την διαδρομή μέχρι την Ακράτα, έκρυβαν σε διάφορα
σημεία ποσότητες των λαφύρων που είχαν πάρει από τα καμμένα χωριά της Αχαΐας.
Αυτή η διαδρομή έχει προκαλέσει την περιέργεια εκατοντάδων ντόπιων και
μη πολιτών οι οποίοι εδώ και χρόνια προσπαθούν να ανακαλύψουν που είναι
κρυμμένες οι λίρες και οι υπόλοιποι θρυλούμενοι θησαυροί.
Η γοητεία της χρυσοθηρίας
Ο
Ανδρέας, ο οποίος τα τελευταία έξι χρόνια ασχολείται με την χρυσοθηρία,
αναφέρει πως, η σκέψη και μόνο, ότι θα ανακαλύψεις κάτι πολύτιμο που
ήταν κρυμμένο επί χρόνια ή θα ξαναζήσεις έστω με την φαντασία σου τα
ιστορικά γεγονότα του κάθε σημείου προκαλούν μια ασύγκριτη γοητεία που
υποκινεί τους περισσότερους να συνεχίσουν το ψάξιμο. «Μπορεί να βρεθείς
μπροστά σε ένα τόπο μάχης που έγινε κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου
Πολέμου. Ψάχνεις το έδαφος και βρίσκεις σκουριασμένους κάλυκες από τα
όπλα της εποχής, ή ξιφολόγχες ή ακόμη και κράνη. Κλείνεις τα μάτια και
πλέον ζωντανεύει στο μυαλό σου η μάχη. Η αίσθηση είναι γοητευτική. Σε
γεμίζει αδρεναλίνη και όρεξη να συνεχίσεις την έρευνα. Η μαγεία του
άγνωστου. Τι άλλο μπορεί να ανακαλύψεις.»
Πως γίνονται οι έρευνες
Σύμφωνα
με τον Πατρινό χρυσοθήρα, μόλις ακούσουν για κάποια ιστορία ή θρύλο που
μιλά για κάποιο σημαντικό γεγονός το οποίο να άφησε πίσω του κάτι
πολύτιμο ή για κρυμμένο θησαυρό τότε βγάζουν άδεια έρευνας η οποία
εκδίδεται από την εκάστοτε Περιφέρεια και στην συνέχεια μεταβαίνουν στο
σημείο για να ψάξουν με τις μηχανές ανίχνευσης μετάλλων. Αξίζει να
αναφέρουμε πως τα τελευταία χρόνια τα μηχανήματα έχουν εξελιχθεί πολύ
τεχνολογικά, αφού χρησιμοποιούν συγκεντρώσεις μετάλλων τα οποία είναι
πιο ευαίσθητα στον χρυσό γλιτώνοντας έτσι τους χρυσοθήρες από την
ανίχνευση άχρηστων προς αυτούς μετάλλων. Αν πιστέψουν ότι έχουν
ανακαλύψει κάτι που χρειάζεται σκάψιμο για να βγει στην επιφάνεια, τότε
έρχεται η ώρα της άδειας ανασκαφής την οποία εκδίδει η Αρχαιολογική
Υπηρεσία καθώς πάντα υπάρχει η πιθανότητα οι έρευνες να καταλήξουν σε
αρχαιολογικά ευρήματα.
Τότε τον λόγο παίρνουν τα σκαφτικά
μηχανήματα. Όπως μας εξηγεί ο κ. Ανδρέας ανάλογα με το τι ψάχνουν
διαφέρει και το είδος των μηχανημάτων. Συγκεκριμένα τα σεντούκια με τις
λίρες συνήθως δεν είναι θαμμένα βαθιά και έτσι απλά σκαφτικά εργαλεία
μπορούν να τις φέρουν στο φως εφόσον βέβαια ισχύει ο θρύλος. Ωστόσο, σε
περιπτώσεις όπως τους θησαυρούς που λέγεται ότι έκρυψαν Τούρκοι την
περίοδο της Τουρκοκρατίας και μετά την επανάσταση που έπρεπε να
εγκαταλείψουν την Ελλάδα, «θησαυροί» μπορεί να είναι κρυμμένοι πιο βαθιά
ή σε δύσβατα σημεία. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι χρυσοθήρες ενοικιάζουν
σκαφτικά μηχανήματα για να σκάψουν.
Κέρδη και κόστος
Μια
άλλη διάσταση της χρυσοθηρίας ωστόσο είναι το κατά πόσο συμφέρει.
Σύμφωνα με τους έμπειρους του είδους τις περισσότερες φορές, «μπαίνουν
μέσα» οικονομικά χωρίς να ανακαλύψουν κάτι που να τους ικανοποιήσει ή να
μην ανακαλύψουν απολύτως τίποτα. Η πιο απλή μεν, αλλά σύγχρονη συσκευή
ανίχνευσης μετάλλων ξεκινά από τα 150 ευρώ και φτάνει ακόμη και κάποιες
χιλιάδες ευρώ.
Σε περιπτώσεις που για την εσκαφή απαιτούνται
σκαφτικά μηχανήματα, τότε όπως είναι λογικό ανεβαίνει ακόμη περισσότερο
το κόστος της αναζήτησης. Ακόμη, αν τελικά ανακαλυφθεί κάτι που έχει
αξία όπως ένα σεντούκι με λίρες ή χρυσός τότε σύμφωνα με την νομοθεσία
το μεγαλύτερο μέρος ανήκει στο κράτος σε ένα ποσοστό που φτάνει και το
80% και οι χρυσοθήρες λαμβάνουν το υπόλοιπο. Επίσης, και η έκδοση άδειας
έχει κάποιο κόστος το οποίο εξαρτάται από το σημείο της έρευνας αλλά
και από το εμβαδόν της περιοχής. Ξεκινά από περίπου τα 100 ευρώ και
μπορεί να φτάσει και κάμποσες χιλιάδες ευρώ. Έτσι αν η έρευνα δεν φέρει
κάτι πάρα πολύ μεγάλο στο φώς, το κέρδος είναι ελάχιστο έως μηδαμινό.
Παράλληλα θα πρέπει να σημειωθεί πως σε κάποιες περιπτώσεις η έρευνα
μπορεί να γίνει επικίνδυνη ακόμη και μοιραία για την ζωή των ερευνητών.
Όπως σημειώνουν στον Νεολόγο, ερευνητές που μπαίνουν με μάσκες οξυγόνου
σε αχαρτογράφητες για αυτούς σπηλιές ή που χρησιμοποιούν ακόμη και
εκρηκτικά για να επισπεύσουν την έρευνα σε αρκετές περιπτώσεις κατέληξαν
σε τραγωδία.
Πως μπορεί κάποιος να ξεκινήσει
Σύμφωνα
με τον Ανδρέα Ν. είναι πολύ εύκολο κάποιος να ξεκινήσει την χρυσοθηρία.
Με 150 ευρώ προμηθεύεται μια μηχανή ανίχνευσης μετάλλων και έπειτα
βγάζει άδεια έρευνας σε κάποια παραλία της περιοχής. Εκεί τα ευρήματα
συνήθως αφορούν κέρματα που έπεσαν από κάποιο πολίτη ή ακόμη και μικρά
χρυσαφικά που έπεσαν από κάποιον . Οι συσκευές μπορούν να τα ανακαλύψουν
προσφέροντας στους ερευνητές ένα καλό μεροκάματο όπως σημειώνουν οι
χρυσοθήρες. Στην Πάτρα λειτουργεί πλέον και το πρώτο κατάστημα πώλησης
συσκευών ανίχνευσης χρυσού. Αποτελεί μάλιστα το μοναδικό κατάστημα στην
Πελοπόννησο και την Δυτική Ελλάδα που διαθέτει τέτοιο εξοπλισμό.
Ενδιαφέρον και από το εξωτερικό
Οι
ιστορίες που προσελκύουν τους χρυσοθήρες δεν συναρπάζουν μόνο Έλληνες
ερευνητές αλλά και ξένους καθώς δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που
έρχονται στην χώρα μας και στην Αχαΐα συγκεκριμένα από το εξωτερικό για
να σκάψουν. Ισχύει όμως σύμφωνα με τον κ. Ανδρέα και το ανάποδο, με
Έλληνες που αποφασίζουν να σκάψουν σε Βαλκανικές κυρίως χώρες όπως σε
Αλβανία, Βουλγαρία ή Βόρεια Μακεδονία και μάλιστα έχουν καταγραφεί και
σημαντικά ευρήματα.
Κρυμμένοι θησαυροί στην Ελλάδα
Κανείς
δεν γνωρίζει αν υπάρχουν, ωστόσο οι θρύλοι περί ύπαρξης κρυμμένων
θησαυρών, παρακινεί πολλούς να τους αναζητούν, κάποιες φορές, με ολέθρια
αποτελέσματα.
Ποιοι, όμως, είναι όλοι αυτοί οι θησαυροί που θρυλείται ότι υπάρχουν στην Ελλάδα;
Ο θησαυρός του Αλή Πασά…
Λόγω
των σεντουκιών με τις λίρες, τους πολύτιμους λίθους και τα άλλα
βυζαντινά κειμήλια απ’ τις επιδρομές του που θρυλείται ότι
περιλαμβάνονται στο θησαυρό του Αλή Πασά, φαίνεται ότι η ιστορία αυτή
συγκινεί ακόμη.
Κάποιοι τον αναζητούν στην Καρδίτσα, άλλοι πάλι
λένε πως βρίσκεται κάπου στην Λευκάδα, ενώ μερικοί υποστηρίζουν πως τον
θησαυρό τον πήρε ο γιος του όταν πήγε στην Κιουτάχεια.
Η γουρούνα με τα εφτά χρυσά γουρουνάκια
Αυτόν
τον θησαυρό τον έχουν αναζητήσει παντού. Ο θρύλος μιλά για ένα γλυπτό
σε σχήμα γουρούνας, κατά άλλους μαζί με γουρουνάκια, από μασίφ χρυσό.
Η
ιστορία πρωτοακούστηκε στην Ιεράπετρα, όταν Γάλλοι αρχαιολόγοι
ισχυρίστηκαν πως είχαν βρει μία χρυσή γουρούνα με τα χρυσά γουρούνια
της.
Η άλλη ιστορία έχει κέντρο την Δεκέλεια Αττικής όπου εκεί
λέγεται πως βρέθηκε ένα κασόνι με μία χρυσή γουρούνα, τμήμα της συλλογής
των πρώην βασιλιάδων. Στην Έδεσσα την ψάχνουν ακόμη.
Από την άλλη
οι Λαμιώτες ξέρουν άλλη εκδοχή. Πιστεύουν πως το χρυσό αντικείμενο
βρίσκεται κάτω από την πλατεία Λαού και εκεί μάλιστα υπάρχουν πολλά
χρυσά γουρούνια.
Ο θησαυρός του πλουσιότερου Τούρκου του Μοριά
Ο
λόγος για τον Κιαμίλ-μπέη, ο οποίος ήταν ο πασάς της Κορίνθου και ο
πλουσιότερος Τούρκος του Μοριά. Πολλοί πιστεύουν πως ο θησαυρός του
έμεινε στα αζήτητα, όταν κατά την επανάσταση συνελήφθη και φυλακίστηκε.
Η
αξίας της περιουσίας του σύμφωνα με οθωμανικά έγγραφα από το 1800
υπολογίζεται στα 500 εκατομμύρια, ενώ κάτοικοι του Κιάτου θεωρούν πως η
περιοχή τους είναι και η επικρατέστερη για την εύρεση αυτού του
θησαυρού. Φυσικά και δεν έχουν βρει απολύτως τίποτα.
Τα κλοπιμαία του λήσταρχου Παπακυριτσόπουλου
Στην
Φθιώτιδα έχουν την δική τους ιστορία για έναν λήσταρχο, ο οποίος όχι
μόνο κατάφερε και έκλεψε πολλά πανάκριβα λάφυρα, αλλά μάλιστα τα έθαψε
κάπου στο βουνό Οίτη.
Ο θρύλος λέει ότι ο λήσταρχος δεν είχε
προλάβει να ξεθάψει το θησαυρό πριν πεθάνει από τα πυρά των αστυνομικών
αρχών. Και κάπως έτσι, οι σημερινοί ψάχνουν και ψάχνουν και
ξαναψάχνουν….
Οι τρεις κρυμμένοι θησαυροί
Οι
κάτοικοι στην Ροδόπη, οι οποίοι γνωρίζουν όχι μία, αλλά τρεις ιστορίες
για κρυμμένους θησαυρούς. Οι θησαυροί σχετίζονται με τον Καρά Αλή, τον
Πέτκόφ και τον Βαλσάμ Βοεβόδα.
Ο θησαυρός του Πύρρου στην Ήπειρο
Στα
βουνά της Πρέβεζας εδώ και χρόνια κάτοικοι αναζητούν τον θησαυρό του
Πύρρου (ο οποίος έζησε στο 300 πΧ) και ήταν βασιλιάς των Μολοσσών.
Λέγεται
πως μετά τους πολέμους του βασιλιά στην Ιταλία, ο Πύρρος κατάλαβε πως η
ώρα που θα χάσει την ζωή του σε κάποια μάχη δεν αργεί και έτσι διέταξε
να θαφτούν όλα του τα πλούτη σε κάποιο βουνό κοντά στην Πρέβεζα.
Αν και ψάχνουν και ξαναψάχνουν τίποτα απολύτως δεν έχει βρεθεί μέχρι στιγμής.
Ο θησαυρός του Λύκου στην Πελοπόννησο
Στην Πελοπόννησο ο πιο φημισμένος θησαυρός σχετίζεται με τον λήσταρχο Λύκου ή Λύγγου, από την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Το
καλοκαίρι του 2000, δύο Ελληνοαμερικανοί επιχειρηματίες με καταγωγή από
Αρκαδία και Λακωνία αντίστοιχα είχαν φέρει ένα ειδικό και πανάκριβο
ηλεκτρομαγνητικό μηχάνημα από τις ΗΠΑ με υπερσύγχρονο Scanner. Εψαξαν
στο Μαίναλο, αλλά δεν βρήκαν απολύτως τίποτα.
Οι λίρες των Βρετανών
Στην
Ήπειρο ψάχνουν θησαυρό με λίρες και συγκεκριμένα αυτές που πιθανώς
έχουν κρύψει οι αντάρτες. Υποτίθεται ότι τις λίρες τις πετούσαν οι
Αγγλοι με στόχο να ενισχύσουν την ελληνική αντίσταση -συγκεκριμένα τις
δυνάμεις του Ζέρβα- οι οποίες δεν έφτασαν όλες στον στόχο τους. Πρέπει
βέβαια να επισημανθεί ότι οι λίρες δεν ήταν της βασίλισσας της Αγγλίας,
αλλά ο ελληνικός χρυσός που είχε φυγαδευτεί στην Αίγυπτο και κατέληξε
στο Λονδίνο.
Marcel Proust: «Η αληθινή πατρίδα του ανθρώπου είναι η παιδική του ηλικία»
«Ο εαυτός μας είναι ένα ποτάμι από μνήμες, και το νόημα είναι η όχθη του.» – Paul Ricoeur
Η
νοσταλγία λειτουργεί σαν ένας εσωτερικός μηχανισμός σταθερότητας. Σε
στιγμές όπου η πραγματικότητα απαιτεί συνεχή προσαρμογή και απόφαση, η
μνήμη προσφέρει μια αίσθηση συνέχειας. Το παρελθόν αποκτά σταθερότητα
γιατί έχει ήδη κατακτηθεί, δεν αλλάζει, και διατίθεται προς ερμηνεία,
χωρίς απειλές. Αυτό εξηγεί γιατί πολλές αναμνήσεις αναδύονται σε
περιόδους αβεβαιότητας – όταν κάποιος αλλάζει δουλειά, χωρίζει, χάνει ή
μεταναστεύει.
Η μνήμη δεν ενεργοποιείται μόνο από νοσταλγία, αλλά
και από ανάγκη προσανατολισμού. Καθώς είναι δημιουργική κι όχι στατική,
κατά τη διάρκεια της ανάκλησης, ο εγκέφαλος επαναδομεί τα γεγονότα. Οι
λεπτομέρειες, οι συναισθηματικές αποχρώσεις και τα συμφραζόμενα
διαμορφώνονται εκ νέου κάθε φορά. Αυτή η διαδικασία είναι απολύτως
φυσιολογική και εξυπηρετεί την ταυτότητά μας. Η ωραιοποίηση βοηθά στο να
εδραιώνουμε μια θετική αίσθηση εαυτού, ενισχύει την αυτοεκτίμηση και
δημιουργεί ψυχολογική συνοχή. Αν βλέπουμε το παρελθόν μας ως γεμάτο
νόημα, τότε είμαστε πιο ανθεκτικοί στο παρόν.
Το παρελθόν ως βάση δύναμης
Οι
προσωπικές μας ιστορίες δεν καταγράφονται σαν ημερολόγια γεμάτα με
ημερομηνίες και ακριβή γεγονότα. Κατασκευάζονται σαν αφήγηση – σαν
μυθιστόρημα που γράφεται ξανά και ξανά, κάθε φορά που το διηγούμαστε ή
το σκεφτόμαστε. Ο νους μας θυμάται τα γεγονότα όπως χρειάζεται να τα θυμηθεί για να αντέξει, να συνεχίσει, να δώσει νόημα.
Η
ωραιοποίηση λοιπόν είναι ψυχική άμυνα. Μια επιλογή μνήμης που προσφέρει
ζεστασιά εκεί που η πραγματικότητα είναι ψυχρή. Είναι ο τρόπος με τον
οποίο το παρελθόν δεν γίνεται βάρος, αλλά ένα ασφαλές σημείο επιστροφής
όταν το παρόν είναι ρευστό.
Ένας πρώην μαθητής θυμάται το σχολείο
με τρυφερότητα, όχι απαραίτητα επειδή ήταν όλα ρόδινα, αλλά γιατί εκεί
γεννήθηκαν τα πρώτα του όνειρα. Μια ηλικιωμένη θυμάται τον πρώτο της
έρωτα όχι με ακρίβεια, αλλά με συγκίνηση, γιατί εκείνη η ανάμνηση την
κρατά συνδεδεμένη με τη νιότη της.
Η μνήμη ωραιοποιεί για να διατηρήσει την ελπίδα, όχι για να σβήσει την αλήθεια.
Είναι μια πράξη συναισθηματικής επιβίωσης, που αντλεί από το παρελθόν
ό,τι χρειάζεται η ψυχή για να σταθεί πιο δυνατή στο παρόν.
Το ίδιο
παρατηρούμε και στις κοινωνίες. Τα συλλογικά αφηγήματα —για την
πατρίδα, τις παραδόσεις, τις ηθικές αξίες— διαμορφώνονται με βάση την
ανάγκη ταυτότητας και συνέχειας. Η εξιδανίκευση του παρελθόντος εμπνέει
υπερηφάνεια, αίσθηση σκοπού και ενδυναμώνει την κοινότητα. Οι ιστορικές
στιγμές γίνονται σημεία αναφοράς όχι μόνο για όσα συνέβησαν, αλλά και
για το ποιοι μπορούμε να είμαστε.
Η αποδοχή του χρόνου και η συμφιλίωση με τη μνήμη
Η
αποδοχή του χρόνου αποτελεί έκφραση εσωτερικής ωριμότητας και βαθιάς
συμφιλίωσης με την ανθρώπινη εμπειρία. Όσα ζήσαμε, ακόμη κι αν φέρουν
ένταση ή τραυματισμό, μπορούν να μετατραπούν σε εσωτερικό υλικό
κατανόησης και προσωπικής εξέλιξης. Η μνήμη, αναπτύσσεται δυναμικά,
επανασυνθέτοντας τα βιώματα με βάση τις αξίες και τις ανάγκες του
παρόντος.
Καθώς ο χρόνος προχωρά, αναδύεται η ικανότητα να δίνουμε
στα παλιά γεγονότα νέα σημασία, εντάσσοντάς τα αρμονικά στην προσωπική
μας αφήγηση. Έτσι, κάθε εμπειρία, ανεξαρτήτως της αρχικής της φόρτισης,
συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας πιο συνειδητής εκδοχής
του εαυτού.
Ο χρόνος προσφέρει το προνόμιο της απόστασης, η οποία
φωτίζει τις σκιές με κατανόηση και αποδίδει στους ανθρώπους και τις
στιγμές τη θέση που αξίζουν στο εσωτερικό μας τοπίο. Η συμφιλίωση με τη
μνήμη ενισχύει την παρουσία, προσφέροντας γείωση, νοηματοδότηση και μια
βαθύτερη σύνδεση με τη ροή της ζωής. Όσα φέρουμε μέσα μας αποτελούν
πολύτιμο χάρτη: μας επιτρέπουν να προχωρούμε με επίγνωση και εμπιστοσύνη
στο παρόν που χτίζουμε.
Ό,τι θυμόμαστε, μας διαμορφώνει
Οι
αναμνήσεις είναι ενεργά στοιχεία διαμόρφωσης της προσωπικής μας
ταυτότητας. Ακόμα και όταν ωραιοποιούνται, δεν λειτουργούν ως
παραμορφωτικοί καθρέφτες, αλλά ως ερμηνευτικά εργαλεία – σαν τρόποι με
τους οποίους ο νους μας αναδιοργανώνει το παρελθόν για να εξυπηρετήσει
την ψυχική μας συνοχή και την αίσθηση συνέχειας του εαυτού. Η τάση να
φωτίζουμε ορισμένες στιγμές, να αναδεικνύουμε πρόσωπα, να γλυκαίνουμε
ό,τι κάποτε πονούσε, εκφράζει βαθύτερα την ανάγκη μας να δώσουμε νόημα
στην πορεία που διανύσαμε.
Η ωραιοποίηση, σε αυτό το πλαίσιο, δεν
αναιρεί την αλήθεια – την επεξεργάζεται. Αναγνωρίζει τι είχε αξία για
εμάς, τι άφησε αποτύπωμα, τι συνδέθηκε με την επιθυμία, την ομορφιά ή
την απώλεια. Λειτουργεί ως δείκτης εσωτερικής αξίας, γιατί επιλέγουμε να
θυμόμαστε ό,τι αγγίζει την πιο ανθρώπινη πλευρά μας. Και ως πράξη
ψυχικής ενσωμάτωσης, επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχουμε τυχαία – υπάρχουμε
μέσα από τα νοήματα που δώσαμε στις εμπειρίες μας.
Ο Marcel Proust έγραψε: «Η αληθινή πατρίδα του ανθρώπου είναι η παιδική του ηλικία.»
Και μέσα σ’ αυτή τη φράση συνοψίζεται μια μεγάλη αλήθεια. Δεν
επιστρέφουμε στα παιδικά μας χρόνια για να βρούμε πληροφορίες, αλλά για
να νιώσουμε οικειότητα. Δεν ανατρέχουμε στο παρελθόν για να το
επαληθεύσουμε, αλλά για να το νιώσουμε ξανά μέσα από τη σοφία του σήμερα.
Ίσως
τελικά, η ανάγκη να ωραιοποιούμε το παρελθόν να μην προέρχεται από
αδυναμία, αλλά από βαθιά συναισθηματική επιθυμία για επιβεβαίωση, ότι
αυτό που ήμασταν, αυτό που ζήσαμε, αυτό που αγαπήσαμε, άξιζε.
«Ο εαυτός μας είναι ένα ποτάμι από μνήμες, και το νόημα είναι η όχθη του» – Paul Ricoeur
Βιβλιογραφικές Πηγές
Wildschut, T., Sedikides, C., Arndt, J., & Routledge, C. (2006). Nostalgia: Content, triggers, functions. Journal of Personality and Social Psychology, 91(5), 975–993.
Conway, M. A., & Pleydell-Pearce, C. W. (2000). The construction of autobiographical memories in the self-memory system. Psychological Review, 107(2), 261–288.
McAdams, D. P. (2001). The psychology of life stories. Review of General Psychology, 5(2), 100–122.
Halbwachs, M. (1992). On Collective Memory. University of Chicago Press.
Sedikides, C., Wildschut, T., Routledge, C., Arndt, J., & Zhou, X. (2009). Buffering Acculturative Stress and Facilitating Cultural Adaptation: Nostalgia as a Psychological Resource. Journal of Personality and Social Psychology, 97(5), 866–882
Η φωτογραφία είναι του Κωνσταντίνου Κορωνιού, και αυτό που φαίνεται στο βάθος κάτω δεξιά σα θάλασσα, είναι το πανέμορφο δάσος της Φολόης ή Κάπελης !
...Έεελα τώραα ! ! !...
«Η τεράστια πολυπλοκότητα των εμβίων όντων και της ιδίας της ζωής δεν μπορεί να ερμηνευθεί με μηχανιστικό τρόπο, ούτε και έχει εντοπιστεί κάποιος φυσικός μηχανισμός αυτο–οργάνωσης της ύλης πού μπορεί να οδηγήσει σε βιολογικές δομές τέτοιας πολυπλοκότητας, έστω και μέσω εξελικτικών διαδικασιών και σε χρονικές κλίμακες πολλών εκατομμυρίων ετών».
Βασίλειος Τ. Γιούλτσης - Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ
« Ο Θεολογικός λόγος και ο Λόγος των Φυσικών Επιστημών» (2012)
Αρχαίος Αθηναίος (περίπου δεύτερο ήμισυ 5ου π.Χ αιώνα)- γιος του Τεισαμενού- θεωρείται ο αναμορφωτής και μεταρρυθμιστής της Αθηναϊκής νομολογίας.
Άρχοντες, όλων των μεγεθών...δεν πιστεύω να το...ξεχνάτε ; !
Τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι.
Πρώτον ότι ανθρώπων άρχει...
Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει...
Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει...!
Αγάθων 450-400 π.Χ. Αρχαίος τραγικός
Επίκτητος: -Εσύ απλά καλείσαι να παίξεις καλά το ρόλο που σου ανατέθηκε !
Πατήστε πάνω στην εικόνα
...Όσο για την επιλογή του ρόλου σου είναι ... Αλλουνού δουλειά !
Μέμνησο, ότι υποκριτής εί δράματος, οίου αν θέλη ο διδάσκαλoς. Αν βραχύ, βραχέος. Αν μακρόν, μακρού. Αν πτωχόν υποκρίνασθαι σε θέλη, ίνα και τούτον ευφυώς υποκρίνη, αν χωλόν, αν άρχοντα, αν ιδιώτην. Σον γαρ τουτ' έστι το δοθέν, υποκρίνασθαι πρόσωπον καλώς. Εκλέξασθαι δ' αυτό άλλου.
(Επίκτητος, Εγχειρίδιο, κεφ. 17)
[ Να θυμάσαι ότι είσαι ηθοποιός θεατρικού έργου, τη φύση του οποίου θέλησε ο Διδάσκαλος. Αν το θέλησε σύντομο, θα είναι σύντομο. Αν μακρύ, θα είναι μακρύ. Αν σε θέλει να υποδύεσαι τον φτωχό, να τον υποδυθείς με επιδεξιότητα, όπως και τον χωλό, τον άρχοντα, τον απλό πολίτη. Γιατί αυτό είναι το καθήκον σου, να υποδύεσαι καλά το πρόσωπο που σου έχει ανατεθεί. Η επιλογή, όμως, αυτού είναι άλλου δουλειά. ]
"Tο δικαίωμά σας να ομιλείτε δεν περιλαμβάνει και υποχρέωσή μας να σας παίρνουμε στα σοβαρά"
Hubert H. Humphrey
Αναγνώστες μου...που με τιμούν με την παρουσία τους !
Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω ! !
Ευχαριστώ πολύ όσους με διαβάζουν και με στηρίζουν, γνωστούς και αγνώστους στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό !
Ευχαριστώ πολύ ! !
Ευχαριστώ πολύ τον κ. Χρήστο Γιαννόπουλο, πολιτικό μηχανικό του Δήμου Λασιώνος Ηλείας, για το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που ευγενώς μου παραχώρησε από το προσωπικό του αρχείο, με την αδειά του να το δημοσιεύσω σε μια κοινή προσπάθεια να προβάλλουμε τον τόπο μας.
(Ισοκράτης 436-338 π.Χ.) "Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία"
Ισοκράτης ! Να πως ακριβώς τα είπε !
(VII 20). Οι γάρ κατ' εκείνον τον χρόνον την πόλιν διοικούντες κατεστήσαντο πολιτείαν ουκ ονόματι μεν τω κοινοτάτω και πραοτάτω προσαγορευομένην, επι δε των πράξεων ου τοιαύτην τοις εντυγχάνουσι φαινομένην, ουδ' η τούτον τον τρόπον επαίδευσε τους πολίτας ωσθ' ηγείσθαι την μεν ακολασίαν δημοκρατίαν, την δε παρανομίαν ελευθερίαν, την δε παρρησίαν ισονομίαν, την δ' εξουσίαν του ταύτα ποιείν ευδαιμονίαν, αλλά μισούσα και κολάζουσα τους τοιούτους βελτίους και σωφρονεστέρους απαντας τους πολίτας εποίησεν...
(Ευχαριστώ πολύ τις φιλολόγους, κόρη μου Μαρία και φίλη μας Κατερίνα, για το αρχαίο κείμενο που μου στείλανε, πρός αποφυγήν παρεξηγήσεων...)
Τώρα ; Τι έχεις να πείς παλληκάρι μου ; ! ! !
Μηδένα προ του τέλους μακάριζε.....
Παιδεία: Η κολώνια που κρατάει για πάντα !
Πατήστε πάνω στην εικόνα
Αθάνατη παιδεία ! Πλούταρχος ο Χαιρωνεύς !
"Ευγένεια καλό μεν, αλλά προγόνων αγαθόν.Πλούτος δε τίμιον μεν, τύχης κτήμα. Δόξα δε σεμνόν μεν, αλλ' αβέβαιον.Κάλλος δε περιμάχητον μεν, αλλ' ολιγοχρώνιον.Υγεία δε τίμιον μεν, αλλ' ευμετάστατον.Ισχύς δε ζηλωτό μεν, αλλά νόσω ευάλωτον και γήρα.Παιδεία δε μόνον των εν ημίν εστίν αθάνατον και θείον "(Πλούταρχος ο Χαιρωνεύς, 46-125 μ.Χ.)
Και...περί γυναικών ! ! !
...η αντίληψη περί της ευπρεπούς γυναίκας ήταν αυτή που καταγράφει ο Πλούταρχος: «υποτάττουσαι μεν γαρ εαυτάς τοις ανδράσιν επαινούνται, κρατείν δε βουλόμεναι μάλλον των κρατουμένων ασχημονούσι»
(Πλουτάρχου, Γαμικά παραγγέλματα, 33 (142e)
Δηλαδή «Αν υποτάσσονται στους άντρες, επαινούνται, αν θέλουν να έχουν την εξουσία, είναι πιο αξιολύπητες απ' αυτούς που εξουσιάζουν»...
Μάρκος ο Ασκητής-Marcus Eremita- "Ρίζα όλων των κακών ονομάστηκε η φιλαργυρία (Α΄ Τιμ. 6, 10)"
Τα 200 κεφάλαια περί του πνευματικού νόμου. Κάντε κλίκ πάνω στην εικόνα !
Θα μνημονεύσω σύντομα, το ονομα, την πατρίδα και απο ενα γνωμικό των Επτά Σοφών: Ο μέν Κλεόβουλος ο Ρόδιοςειπεν οτι κάθε τι που γίνεται με μέτρο ειναι το καλύτερο .(Μέτρον άριστον) ΟΧείλων δε εις την κοίλην Λακεδαίμονα, το Γνώθι σαυτόν.(Γνώθι σεαυτόν) Ο Περίανδρος που εδόξασε την Κόρινθο, οτι πρέπει να συγκρατείς το θυμό σου.(Χόλου κρατέειν) Ο Πιτακός που καταγόταν απο τη Μυτιλήνη, να μην είσαι σε τίποτα υπερβολικός.(Ουδέν άγαν) Ο Σόλων από την ιερή Αθήνα, ότι πρέπει πάντοτε να βλέπεις που θα είναι το τέλος της ζωής σου.(Τέρμα δ' οράν βιότοιο) Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι κακοί, είπε ο Βίας ο Πριηνεύς.(Τους πλέονας κακίους) και Να αποφεύφεις την εγγύηση, ο Θαλής ο Μιλήσιος.(Εγγύην φεύγειν
Κατά τον Πύρρωνα τον Ηλείο, τίποτε δεν μπορεί να είναι καθαυτό (από μόνο του) ηθικά καλό ή κακό, ωραίο ή αισχρό, δίκαιο ή άδικο (καθώς η ανθρώπινη συμπεριφορά ρυθμίζεται από τη συμβατικότητα, «νόμω και έθει», δηλαδή από την καθιερωμένη συνήθεια και το έθιμο).
Βασικό αξίωμα των Σκεπτικών είναι η λεγόμενη «Αρρεψία» (αμφιβολία), ενώ ως το μόνο πραγματικό αγαθόν αναγνωρίζεται η Αρετή.
Δεν μπορούμε να διακρίνουμε, μετρήσουμε και κρίνουμε τα πράγματα, που χαρακτηρίζονται «αδιάφορα, αστάθμητα και ανεπίκριτα». Ούτε τα δεδομένα των αισθήσεων, ούτε οι κρίσεις μας μπορεί να είναι αληθείς ή ψευδείς.
Ηλεία-Ηλείοι-Αρχαία Ολυμπία-Ολυμπιακοί Αγώνες..
Η πρώτη γραπτή χρονική αναφορά για την πραγματοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων στη Ολυμπία με την ευθύνη του Κράτους της Ίλιδος. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες που ετελούντο στην Ολυμπία πρός τιμήν του Διός, πατέρα των Θεών άρχισαν-σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία- πολύ πρίν απο τον 8ο αιώνα π.Χ. και ιδρυτής τους στη Μυθολογία αναφέρεται ο Ηρακλής. Αλλά η πρώτη γραπτή καταχώριση Ολυμπιακών Αγώνων έγινε για τους Αγώνες του έτους 776 π.Χ. Η καταγραφή έγινε από τον Σοφιστή Ιππία τον Ηλείο, ο οποίος πρώτος συνέταξε κατάλογο των νικητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εκεί καταγράφεται ως πρώτος Ολυμπιονίκης ο Ηλείος δρομέας Κόροιβος
Οπόταν έκοβ' ο Θεός με τ' Αγιο Του το χέρι απ' του παπού μας την πλευρά, για να του δώσει ταίρι, ως φαίνετ' απ' τη δεξιά θα έκοψε πλευρά του...γι αυτό δεν έδωσε καρδιά εις την συντρόφισσά του....
Προϊόντα...κλοπής..
"Αγχίνοες λόγοι εις το στόμα ενός μωρού ως και χρυσά νομίσματα εις τας χείρας του πτωχού, αείποτε γεννώσιν υποψίαν ότι προέρχονται εκ κλοπής..."
Πιστέψτε με...(δεν)...σας ορκίζομαι !
Όρκος είναι:
"Επίσημος ενίσχυσις δηλώσεως τινός, δι΄επικλήσεως του Θείου ως μάρτυρος της αληθείας.."(Και έχει δύο μέρη: Το βεβαιωτικό και το υποσχετικό) Γαρδίκας.
Δηλαδή όποιος δεν ορκίζεται, στα δικαστήρια π.χ. δεν λέει κάτι επίσημο, άρα μειώνει τον "χώρο", δεν λέει κάτι ισχυρό που μπορεί να κρίνει την έκβαση της δίκης, αφού δεν επικαλείται το Θείο για αυτά που λέει και άρα η όποια δήλωση-μαρτυρία του δεν έχει σχέση με την απόδοση δικαίου που θεωρείται Θεϊκό στοιχείο...
Να τον πιστέψουμε ; Τί λέτε;
(Ι.Β.Ν.)
Ο Ορκος (Ελαιογραφία Τσόκος)
Ορκίζομαι...
Ηρωας του ΄21, όχι μόνον ορκίζεται, γονατίζει κιόλας...η στιγμή είναι άκρως ιερή (Σήμερα...τα έχουμε ξεπαράσει αυτά...καλέ που βρισκόμαστε !)
Ο ποιητής και η Μούσα του !
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ :
Προς τι καλόν, τι όφελος ηθέλησεν η τύχη, κ' εν τη αδυναμία μου επλάσθην ποιητής; Μάταιοι είν' οι λόγοι μου• της λύρας μου οι ήχοι αυτοί οι μουσικότεροι δεν είναι αληθείς. Εάν θελήσω ευγενές αίσθημα να υμνήσω, όνειρα είν', αισθάνομαι, η δόξα κ' η αρετή. Παντού απογοήτευσιν ευρίσκ' όπου ατενίσω, κ' επί ακάνθων πανταχού ο πούς μου ολισθεί. Η γη 'ναι σφαίρα σκοτεινή, ψυχρά τε και δολία. Τα άσματά μου πλανερά του κόσμου είν' εικών. Έρωτα ψάλλω και χαράν. Αθλία παρωδία, αθλία λύρα, έρμαιον παντοίων απατών!
Η ΜΟΥΣΑ:
Δεν είσαι ψεύτης, ποιητά. Ο κόσμος τον οποίον οράς εστίν ο αληθής. Της λύρας αι χορδαί μόναι γνωρίζουν τ' αληθές, και εις αυτόν τον βίον οι ασφαλείς μας οδηγοί μόναι εισίν αυταί. Του θείου είσαι λειτουργός. Σοι έδωκε τον κλήρον του κάλλους και του έαρος. Μελίρρυτος αυδή ρέει από τα χείλη σου, και θησαυρείον μύρων είσαι - χρυσή υπόσχεσις και άνωθεν φωνή. Εάν η γη καλύπτεται με σκότος, μη φοβείσαι. Μη ό,τι είναι έρεβος νόμιζε διαρκές. Φίλε, πλησίον ηδονών, ανθών, κοιλάδων είσαι• θάρρει, και βάδισον εμπρός. Ιδού το λυκαυγές! Ομίχλη μόνον ελαφρά το βλέμμα σου τρομάζει. Υπό τον πέπλον ευμενής η φύσις διά σε ρόδων, και ίων, κ' ευγενών ναρκίσσων ετοιμάζει στεφάνους, των ασμάτων σου ευώδεις αμοιβαί.
Έρως ανίκατε μάχαν, Έρως, ός έν κτήμασι πίπτεις, ός εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννυχεύεις, φοιτάς δ' υπερπόντιος έν τ' αγρονόμοις αυλαίς, και σ' ούτ' αθανάτων φύξιμος ουδείς ούθ' αμερίων σε γ' ανθρώπων. Ο δ' έχων μέμηνεν.....
Προσοχή ! Επείγον ! Αναζητείται έρκος...
" Ζώον πολιτικόν" κατ' έκφρασιν Αριστοτελικήν, ("διότι δε πολιτικόν ο άνθρωπος ζώον..."Πολιτικά Α 1253α,8) .
...Ο άριστος κατά την ενότητα πνεύμα-μορφή υπήρξε ο φυσικός φύλαξ των "πολιτικών ανθρώπων" και ο φραγμός (έρκος) εναντίον εκείνων που στρέφονται κατά των θεσμών και της τάξεως, εναντίον εκείνων που άνευ αιδούς κλονίζουν το μέτρο και την εξ αυτού απορρέουσα αρμονία...
Φώς!...Περισσότερο φώς...
Δυναμώστέ το λίγο...
Και εννοώ το εσωτερικό φώς...γιατί αυτή η λάμπα στάθηκε αρκετή να φωτίσει γενιές, να εξασφαλίσει γνώσεις, αξίες, καταρτίσεις και δεξιότητες τόσες,..που ούτε με προβολείς δεν εξασφαλίζονται σήμερα, γιατί λείπει κάτι ....."χαμήλωσαν τα φώτα της ψυχής" ( Ι.Β.Ν )
Προσέξτε...ποιόν χαιρετάτε...
Πατήστε πάνω στην εικόνα
Τραβήξτε το χέρι σας και απομακρυνθείτε γρήγορα !
Γνωρίζουμε σήμερα ότι κάθε είδος σωματιδίου έχει ένα αντισωματίδιο. Όταν το σωματίδιο και το αντισωματίδιό του συναντούνται, εξαϋλώνονται. Μπορεί να υπάρχουν ολόκληροι αντικόσμοι και αντιάνθρωποι που αποτελούνται από αντισωματίδια. Αν, όμως, δείτε μπροστά σας τον αντιεαυτό σας, μην τον χαιρετήσετε με χειραψία ! Θα εξαφανιστείτε και οι δυό μέσα σε μιά μεγάλη λάμψη φωτός. Stephen Hawking στο Χρονικό του Χρόνου
Τι ειναι αυτό πάλι ; Αρνητική μάζα; ( Συναρπαστικό ! )
Πατήστε πάνω στην εικόνα
Σωκράτης ! Το μόνο που ξέρω...
Εν οίδα ότι ουδέν οίδα ! (Πρός όλους εμάς που τα ξέρουμε ολα !)
Ο Δισκοβόλος του Μύρωνος
Πατήστε πάνω στην εικόνα
Προσέξτέ το παρακαλώ !
Προσέξτε το καλά ! Κινητοποιείται το ακίνητο...και ακινητοποιείται η κίνησή του ! Το απόλυτο, δηλαδή, μεταίχμιο....μεταξύ της μιάς και της άλλης κατάστασης....
(I.B.N.)
"Κόσμος"...
"Ο κόσμος είναι ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο του οποίου η βαθειά λογική και η ομορφιά εκδηλώνεται στη δική μας λογική σε απλοϊκές μορφές. Αυτή δε η γνώση και το βίωμα συνιστούν αληθινή θρησκευτικότητα." Οι απόψεις αυτές περί του κόσμου ως "το ανεξιχνίαστο μυστήριο" και περί της "υπερόχου Λογικής του Σύμπαντος", προ της οποίας η ανθρώπινη Λογική είναι ένα εντελώς μηδαμινό αποσκίασμα, έχουν ιδιαίτερη σημασία, διότι δεν εκφέρονται από έναν θεολόγο, αλλά από τον A.Einstein, τον κορυφαίο Φυσικό όλων των εποχών...
Αλλο έδρα...άλλο αιτία...
...Ο εγκέφαλος είναι χωρικώς οργανωμένος, ένα κομμάτι της ύλης δηλαδή που υπόκειται σε χωρο-χρονικούς περιορισμούς.Το πνεύμα είναι "αχώρητο'', χωρίς περιορισμούς...
Πως μπορεί, λοιπόν, να παράγει ο εγκέφαλος κάτι που τόσο ριζικώς διαφέρει απ' αυτόν; Με ένα λόγο: Πως μπορεί να παράγεται το μη υποκείμενο σε χώρο εκ του υποκειμένου σε χώρο; Άρα ο εγκέφαλος μπορεί να θεωρηθεί ως η έδρα του πνεύματος, αλλά σε καμμιά περίπτωση ως η ...αιτία του...
Colin McGinn Βρετανός φιλόσοφος απο το εργο του "Philosophy of mind".
Και εσύ δίκιο εχεις...
Πρωταγόρας ο Αβδηρίτης 480-411 π.Χ.
Η αλήθεια δεν είναι καθολική αλλά προσωπική. Υπάρχουν τόσες αλήθειες όσοι είναι και οι άνθρωποι που τις πιστεύουν. Οι αισθητικές εμπειρίες και οι πεποιθήσεις είναι αληθινές εφόσον ο άνθρωπος νομίζει η πιστεύει ότι είναι αληθινές. Κάθε άνθρωπος είναι από μόνος του κριτήριο της αλήθειας. "Ο άνθρωπος είναι το μέτρο για όλα τα πράγματα, για όσα είναι για το πως είναι, και για όσα δεν είναι, για το πως δεν είναι". Δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια εξίσου έγκυρη για όλους. Κριτήριο "αληθείας" είναι η υποκειμενική αντίληψη και εμπειρία. Η γνώμη κανενός ανθρώπου δεν είναι περισσότερο έγκυρη από τη γνώμη κάποιου άλλου...
Νίκος Καζαντζάκης
Πατήστε πάνω στην εικόνα
Υποκειμενικές...σφραγίδες..!
α/ Ο νους του ανθρώπου φαινόμενα μονάχα μπορεί να συλλάβει, ποτέ την ουσία β/ κι όχι όλα τα φαινόμενα, παρά μονάχα τα φαινόμενα της ύλης γ/κι ακόμα στενότερα: όχι κάν τα φαινόμενα τούτα της ύλης, παρά μονάχα τους μεταξύ τους συνειρμούς δ/ κι οι συνειρμοί τούτοι δεν είναι πραγματικοί, ανεξάρτητοι από τον άνθρωπο, είναι κι αυτοί γεννήματα του ανθρώπου. ε/ και δεν είναι οι μόνοι δυνατοί ανθρώπινοι, παρά μονάχα οι πιό βολικοί για τις πραχτικές και νοητικές του ανάγκες.
Ν.Καζαντζάκης Ασκητική
Πολύβιος Δημητρακόπουλος
Πατήστε πάνω στην εικόνα
Συγκριτικά...στοιχεία ! Διάγομεν εποχήν...
"Διάγομεν εποχήν καθ' ήν οι έρωτες και οι πόλεμοι διεξάγονται εντιμώτερον και ιπποτικώτερον παρά τοις πετεινοίς ή παρά τοις ανθρώποις..."
Πολ. Δημητρακόπουλος- Χρυσή Διαθήκη
Φυλαχθείτε...
"...Φοβού...τα τελειότερα των θηρίων και τους ατελεστέρους των ανθρώπων. Τα μέν πρώτα καθιστά επικίνδυνα η τελειότης των, τους δε δευτέρους η ατέλειά των..."
Πολ. Δημητρακόπουλος
Είστε Ελληνες; Ν' ακούσω τη φωνή σας !..
Ο εγκαταλελειμμένος ήρωας Φιλoκτήτης στη νήσο Λήμνο, όταν μετά 10 χρόνια βλέπει να πλησιάζει καράβι, ρωτάει : -Ξένοι από πού είστε; μοιάζετε με Έλληνες... "σχήμα Ελλάδος στολής υπάρχει, φωνής δ' ακούσαι βούλομαι". Και όταν του απήντησαν ότι είμαστε Έλληνες, δεν χαίρεται για τη σωτηρία του, αλλά γιατί μετά από τόσα χρόνια ακούει πάλι Ελληνικά, αναφωνώντας το περίφημο: "Ω φίλτατον φώνημα"
Όταν η Φυσική και η Μεταφυσική...αλληλοδιεμβολίζο-νται !
- Ας πάρουμε δύο φωτόνια τα οποία στο παρελθόν είχαν επιδράσει στενά μεταξύ τους. Ας θεωρήσουμε ότι μετά από την επίδραση αυτή απομακρύνθηκαν τόσο πολύ ώστε να βρίσκονται στα δύο άκρα του σύμπαντος. Αυτό που γνωρίζουμε σήμερα είναι ότι αφού κάποτε είχαν επιδράσει μεταξύ τους δεν είναι δύο ανεξάρτητα φωτόνια, θεωρούνται σαν ένα. Για το λόγο αυτό ονομάζω πολλές φορές χαριτολογώντας τα φωτόνια αυτά «ερωτευμένα φωτόνια.» Τι σημαίνει όμως αυτό; Ότι παρότι βρίσκονται στα δύο άκρα του σύμπαντος, αν γεμίσω με κάποιες πληροφορίες το ένα αυτομάτως οι πληροφορίες θα βρεθούν και στο άλλο. Αυτό δεν είναι μεταφυσική, είναι φυσική και μάλιστα αποδεδειγμένη πειραματικά. Και καταλαβαίνει κανείς τις θεολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις που μπορεί να δοθούν σ’ αυτό το φαινόμενο . Αυτό σημαίνει ότι εάν το ένα φωτόνιο βρίσκεται στη Γη και το άλλο στο α΄ του Κενταύρου, τότε αν στο α΄ του Κενταύρου συμβεί κάτι, την ίδια στιγμή η πληροφορία αυτή έχει μεταφερθεί στο φωτόνιο που βρίσκεται στη Γη. Το φωτόνιο αυτό βέβαια μπορεί να βρίσκεται στον εγκέφαλό μας. Το αν θα πάρουμε αυτή την πληροφορία είναι πρόβλημα δικό μας και των αισθήσεών μας. Η πληροφορία υπάρχει εδώ. Ας αναπτύξουμε, λοιπόν, αυτό που λέγεται άνθρωπος, αυτό που λέγεται νους, αισθήσεις, για να μπορέσουμε να καταλαβαίνουμε τις πληροφορίες από το α΄ του Κενταύρου την ίδια στιγμή που γεννιόνται εκεί.
ΜΑΝΟΣ ΔΑΝΕΖΗΣ-Αστροφυσικός (Απο το βιβλίο του "Ακούγοντας τη φωνή του Σύμπαντος")
Ετσι...για την...Ιστορία !
Πατήστε πάνω στην εικόνα
Ο Θούριος του Ρήγα !
ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ : Ο Θούριος !
Ως πότε παλικάρια να ζούμεν στα στενά, μονάχοι σαν λιοντάρια, σταις ράχες στα βουνά; Σπηλιές να κατοικούμεν, να βλέπωμεν κλαδιά, Να φευγωμ' απ' τον Κόσμον, για την πικρή σκλαβιά, να χάνωμεν αδέλφια, Πατρίδα και γονείς, τους φίλους, τα παιδιά μας κι όλους τους συγγενείς; Καλλιό 'ναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά και φυλακή!... "Ω Βασιλεύ του Κόσμου, ορκίζομαι σε Σέ, στην γνώμην των Τυράννων να μην έλθω ποτέ! Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ εις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ. Εν όσω ζω στον κόσμον, ο μόνος μου σκοπός, για να τους αφανίσω, θε να 'ναι σταθερός. Πιστός εις την Πατρίδα, συντρίβω τον ζυγόν, αχώριστος για να 'μαι υπό τον στρατηγόν. Κι αν παραβώ τον όρκον, ν' αστράψ' ο Ουρανός και να με κατακάψη, να γένω σαν καπνός!''
Οι 4 κανόνες της Λογικής !
Πρώτος κανών: Είναι ο νόμος της ταυτότητος. Κάθε έννοια ταυτίζεται με τον εαυτό της και με το σύνολο των γνωρισμάτων της και με τίποτε άλλο.
Δεύτερος κανών: Είναι η αρχή ελλείψεως αντιφάσεως. Δηλαδή δεν μπορεί κάποιος να είναι ταυτοχρόνως και κοντός και ψηλός.
Τρίτος κανών : Είναι η αρχή του αποχρώντος λόγου, δηλαδή της επαρκούς αιτιολογήσεως των εννοιών που χρησιμοποιούμε στην απόδειξή μας.
Τέταρτος κανών: Η αρχή της του τρίτου αποκλίσεως, του αποκλεισμού πάσης ενδιάμεσης εννοίας μεταξύ μιάς και της αντιφατικής της. Δηλαδή μεταξύ του όντος και του μη όντος δεν υπάρχει ενδιάμεση ουσία.
Αριστοτέλης
Που ειν' οι φίλοι οι καλοί..
Γιώργος Βελησσάρης -Τσίπιανα Ηλείας. Να ζήση το Γερακάρι !
Γιάννης Κατσίγιαννης ! Τα μαύρα μάτια το πρωί ! Ακούει η Πάτρα;
Ψηλά βουνά κι απάτητα !
Βουνά ορθόστητα ανεβαίνουν προς τον ουρανό, κι ας μάχονται νέφια βαριά να τα 'μποδίσουν. Βράχοι θεόρατοι, άγρυπνοι φρουροί της ερημιάς, πυργώνονται ως τ' αστέρια, βιγλάτορες ακοίμητοι κόσμου τιτανικού...
Κάμποι και σύνδεντρες πλαγιές και ρεματιές και χέρσα γούπατα κι απαγγερά λακώματα σκύβουνε γύρω ταπεινοί προσκυνητές. Νερά κυλούν -και τραγουδούν τραγούδι αιώνιο-από τα σπλάχνα τους. Πουλιά μυριάδες άφταστο σκοπό ταιριάζουν και συμφωνία θεϊκή αρμονίζουν μ' αγγέλων στόματα. Άσπιλα πέπλα διάφανα τα αιθέρια σκεπάζουν μια θεσπέσια πλάση...
Μ' απ' όλα πιότερο, ω αδερφοί εσείς βράχοι ακατάλυτοι, ατράνταχτα τοιχόβουνα, αθανασίας σύμβολα, θριαμβικά ως περνάτε οράματα, ναός για μένα αιώνιος είσαστε, θεμελειωμένος στην ασύγκριτη μεγαλοσύνη. Με δέος σας ατενίζει η σκέψη μου. Γι' αυτό προσκυνητής σας γονατίζω. Ευλαβικά και ταπεινά τα στήθη σας φιλώ. "Δόξα στην άφθαρτη ψυχή σας" κράζω. "Ωσανά" !....
Απο το έργο του Λυκειάρχη Παν.Παναγούλια από τη Βλαχοκερασιά Αρκαδίας
Ψηλά βουνά κι απάτητα-Στάθης Κάββουρας
Μια μαντζουράνα σήμερα !
Σχετικά με τα Δημοτικά μας τραγούδια !
Τα Δημοτικά μας τραγούδια είναι ένα μέρος του πολιτισμικού και φυλετικού μας υποβάθρου! Ειναι ένα στοιχείο της Εθνικής μας ταυτότητος. Είναι ένα κοινό Ελληνικό γνώρισμα. Η ανάγκη να ακούγονται από κάποιους δεν είναι προσωπικό δεδομένο, ώστε να αποκρύβεται... και κυρίως δεν αποτελεί μομφή η ψόγο το ακουσμά τους.... ...Βρέθηκα σ' ενα ΤΑΧΙ στην Κηφισίας, όταν σ' ενα φανάρι σταμάτησε δίπλα μας μια πολυτελής mercendes. Ο οδηγός του ΤΑΧΙ άκουγε- και μαζί του και εγώ- Φιλιώ Πυργάκη. Τότε ο οδηγός της Mercendes άνοιξε περισσότερο το παράθυρό του και μας είπε: "Δυναμώστε το λίγο ρέ παιδιά σας παρακαλώ....." Προσωπικά, λοιπόν, εγώ προτιμώ mercedes και κλίτσα παρά mercedes και... περιφερόμενη ελαφρότητα ! ! !... (I.Β.N.)