Πραγματικός εκπαιδευτικός !

Ένας νεαρός κύριος συναντά έναν ηλικιωμένο.

-Με θυμάστε;
-Όχι.
-Υπήρξα μαθητής σας.
-Τι κάνεις; Με τι ασχολείσαι;
-Έγινα κι εγώ καθηγητής.
-Κρίνεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου;
-Η αλήθεια είναι πως ναι. Εσείς με εμπνεύσατε και ήθελα να σας μοιάσω.
Περίεργος ο ηλικιωμένος κύριος, ρωτά να μάθει τι του έμεινε στο μυαλό και τον ενέπνευσε σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει να γίνει κι ο ίδιος καθηγητής. Και ο νεαρός του διηγείται την ακόλουθη ιστορία.
-Κάποια μέρα ένας συμμαθητής μου – που ήταν και φίλος μου – ήλθε στην τάξη και μου έδειξε ένα πανέμορφο καινούργιο ρολόι που είχε στην τσέπη του. Δεν άντεξα στον πειρασμό και κάποια στιγμή του το έκλεψα. Σε λίγο, αντιλήφθηκε ότι το ρολόι έλειπε από την τσέπη του και αμέσως ενημέρωσε τον καθηγητή που μας δίδασκε εκείνη την στιγμή στην τάξη, που ήσασταν εσείς. Εσείς, λοιπόν, απευθυνθήκατε στην τάξη και είπατε:
- Το ρολόι κάποιου συμμαθητή σας εκλάπη κατά την διάρκεια του τρέχοντος μαθήματος. Όποιος το έκλεψε, παρακαλώ να το επιστρέψει αμέσως.
-Ντράπηκα τόσο πολύ την ταπείνωση μπροστά στους συμμαθητές μου, που δεν τόλμησα να αποκαλυφθώ. Έπειτα εσείς κλείσατε την πόρτα, μας είπατε όλοι να σταθούμε όρθιοι και ότι θα ψάχνατε τις τσέπες όλων μας μέχρι να το βρείτε. Αλλά θέσατε και μια προϋπόθεση. Ότι έπρεπε να έχουμε όλοι μας τα μάτια μας κλειστά για να μην δούμε τον ένοχο. Έτσι και συνέβη. Όταν φτάσατε σε μένα, το βρήκατε στην τσέπη μου και το πήρατε. Όμως συνεχίσατε το ψάξιμο στις τσέπες όλων και όταν τελειώσατε, μας είπατε «Και τώρα, μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας όλοι. Το ρολόι βρέθηκε!» Δεν αναφέρατε ποτέ το όνομά μου στην τάξη και ούτε μου σχολιάσατε ποτέ το περιστατικό σε προσωπικό επίπεδο. Περίμενα να με επιπλήξετε και να μου κάνετε κατήχηση, αλλά τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Εκείνη την ημέρα σώσατε την αξιοπρέπειά μου για πάντα. Εκείνη ήταν η πιο ντροπιαστική μέρα της ζωής μου όλης και μου δώσατε με τον τρόπο σας ένα ηχηρό μάθημα. Θυμηθήκατε τώρα το περιστατικό κ. Καθηγητά;
-Ναι, ακούγοντάς σε, τα θυμήθηκα όλα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θυμάμαι και αυτό είσαι εσύ, γιατί κι εγώ είχα τα μάτια μου κλειστά όταν σας έψαχνα  όλους!!!

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: Αν πρέπει να ταπεινώσεις κάποιον μπροστά στα μάτια όλων των συμμαθητών του για να τον συνετίσεις, τότε όχι μόνον δεν λέγεσαι εκπαιδευτικός, απλά, δεν είσαι. Τέτοιοι καθηγητές χαράζουν ψυχές και μένουν ανεξίτηλα χαραγμένοι στη μνήμη των μαθητών.

http://boraeinai.blogspot.com/2019/11/blog-post_12.html
Facebook/ Kostas Termentzoglou

«Διασκεδάζουμε όλοι στην κηδεία», Χρήστος Γιανναράς

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ 

Ανερμήνευτη, σωστό αίνιγμα, η παθητικότητά μας των σημερινών Ελληνώνυμων για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, στο (ακόμα ή περίπου) κοινό μας σπίτι. Θυμίζω:

Επίσημη «Ανεξάρτητη Αρχή» ανακοινώνει ότι «μεγάλη μερίδα» παιδιών (δεν λέει αριθμό ούτε ποσοστό) τελειώνουν το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο (εννέα χρόνια υποχρεωτικής εκπαίδευσης) χωρίς να έχουν μάθει ανάγνωση και γραφή – είναι παιδιά «λειτουργικώς αναλφάβητα». Εχουν προαχθεί από τάξη σε τάξη και από τη «στοιχειώδη» στη «μέση εκπαίδευση» χωρίς να μπορούν, τα δύστυχα, ούτε να διαβάζουν, ούτε να γράφουν. Η είδηση δημοσιεύεται πρωτοσέλιδη («Κ» 13.9.2019), αλλά αντίδραση καμιά – «δεν κουνιέται φύλλο». Κανένας σχολιασμός από τους πολιτικά υπεύθυνους για την εκπαίδευση, απόλυτη σιγή και αδιαφορία από τα πανεπιστήμια, άφωνοι οι λαλίστατοι συνδικαλιστές. Θέμα ζωής ή θανάτου για την ελληνική κοινωνία, και τα αντανακλαστικά μας νεκρωμένα. 

Δεύτερο σύμπτωμα παθητικότητας που βεβαιώνει ανενεργά τα αισθητήρια, νεκρωμένο το ένστικτο αυτοσυντήρησης: η αγλωσσία, ο πρωτογονισμός της εκφραστικής. Στα δυσαρίθμητα τηλεοπτικά κανάλια και ραδιόφωνα η ελληνική γλώσσα κατακρεουργείται ατιμωτικά, βιάζεται, εξαθλιώνεται, και κανένας ποτέ δεν επεμβαίνει. Δεν υπάρχει έλεγχος, ούτε καν δειγματοληπτικός για εκφοβισμό – η γλώσσα υποβαθμίζεται αδιάντροπα από πρωθυπουργούς και κορυφαίους των θεσμών, ο πρωτογονισμός διαχέεται σαν αυτονόητος ως την έσχατη πτυχή του δημόσιου βίου. Η αγραμματοσύνη περιθωριοποιεί τη διαχρονική γλωσσική περιουσία αιώνων, εκχυδαΐζει τον δημόσιο βίο. 

Τρίτο, παμμέγιστο σκάνδαλο συλλογικής παθητικότητας, σύμπτωμα επιθανάτιας νάρκης: Η αφελέστατη, βοσκηματώδης ανοχή ή η εμφανέστατα εξαγορασμένη συνέργεια στην προγραμματική αλλοίωση των δημογραφικών δεδομένων του ελλαδικού πληθυσμού. Ολοι οι Ελληνώνυμοι, κάποια χρόνια τώρα, κάθε μέρα, βλέπουμε και ακούμε στα Δελτία Ειδήσεων το σταθερό θέαμα και δράμα χιλιάδων, πολλών εκατοντάδων χιλιάδων, αρχικά κατατρεγμένων και τώρα πια κυρίως βουλιμικών ανθρώπων, λιμασμένων για τον ηδονικό «πολιτισμό» της «ελευθερίας των Αγορών» να φτάνουν παράνομα στις ακτές μας.

 Ευαίσθητος ο Ελληνας συγκινήθηκε με τους πρώτους πρόσφυγες, τους φυγάδες από τον αγοραίων σκοπιμοτήτων πόλεμο, το ρήμαγμα της ζωής και τη σφαγή. Εμπειροι της προσφυγιάς και του διωγμού, βγήκαμε στους δρόμους να μοιραστούμε την μπουκιά μας με αλλόγλωσσους και αλλόπιστους φυγάδες από τη συμφορά. Σύντομα όμως στους φυγάδες προστέθηκαν τα σμήνη των λαθραίων, που η Τουρκία τους κρατάει ενέχυρο εκβιασμών, ντοπαρισμένους από τη λιγούρα για το πέρασμα στον «παράδεισο» του Βίζεγκραντ. 

Ωσάν να μη βλέπουμε πια οι Ελληνες, να μην αντιλαμβανόμαστε το παιχνίδι που παίζεται. Ποιοι τώρα καταφθάνουν, κατά χιλιάδες, με τη μεσολάβηση χρυσοπληρωμένων δουλεμπόρων, στις ακτές των ελληνικών νησιών. Τους υποδέχονται έμμισθοι υπάλληλοι του ελλαδικού κράτους και μισθοφόροι ατζέντηδες «μη κυβερνητικών οργανώσεων», δηλαδή ιδιώτες που επίσημα, δίχως προσχήματα, πρακτορεύουν συμφέροντα: τουρκικών υπηρεσιών ή του οργανωμένου δουλεμπορίου. 

Οταν στα ελληνικά (ακόμα) νησιά ο αριθμός των εισβολέων ξεπερνάει για κάποιο διάστημα τον αριθμό των μόνιμων κατοίκων, τότε ναυλώνονται πλοία «της γραμμής» (με χρήματα του λεηλατημένου από τη φορολόγηση πολίτη) για να μεταφερθούν οι εισβολείς στην «ενδοχώρα». Με ταχύτητα απίστευτη ετοιμάζονται οικισμοί, που παρόμοιους δεν γνώρισε ποτέ η εμπειρία Ελλήνων σεισμοπαθών, πυροπαθών, πλημμυροπαθών. Και η πελώρια απορία είναι, γιατί; Γιατί τόση εξευτελιστική χαμέρπεια σε αυτό το κράτος, όποια κι αν είναι η κυβέρνηση, όποιος κι αν εισπράττει τη χαμέρπεια. Ποιος λογαριάζεται αφεντικό και τον υπακούνε τυφλά τόσο η «πρώτη φορά Αριστερά» όσο και η «προοδευτική» στον μηδενισμό της Δεξιά; 

Ανεξήγητος εφησυχασμός συνοδεύει και την κατεστημένη πια αβελτηρία, ενδημική και αυτονόητη συνολικά στους «προοδευτικούς» κύκλους. Αβελτηρία σημαίνει: νωθρότητα, οκνηρία της σκέψης, μωρία, ηλιθιότητα. Γεννάει την αβελτηρία ο δογματισμός, και δογματισμός είναι το ηδονικό αφιόνι για την ανεπάγγελτη, δίχως ελπίδα ή προοπτικές νεολαία. Με το αφιόνι του δογματισμού της όποιας μπαγιάτικης ιστορικο-υλιστικής κονσέρβας, Αριστερής τάχα ή τάχα «προοδευτικής» Δεξιάς, κάποια νεολαία βαυκαλίζεται ότι έχει «πεποιθήσεις». Λογαριάζει την ψυχολογική εγκύστωση στο Τίποτα σαν προνομία συστράτευσης στις «προοδευτικές δυνάμεις». 

Πατρίδα, Ιστορία, κοινωνία - κοινότητα, σημαία, Γιορτή, κοινό όραμα, όλα αυτά, τα «ανοιχτά μυαλά» οφείλουν να τα χλευάζουν. Ακόμα και η αναισχυντία δικαιώνεται από την «προοδευτική» διαμαρτυρία. Τα κορίτσια της Νέας Φιλαδέλφειας καμάρωναν σαν άδειες ψυχές, μόνο για να χλευάσουν το συμβατικό Τίποτα της εθνικής γιορτής, το Τίποτα που παρελαύνει σαρκώνοντας το κενό και την άγνοια. Ενας δάσκαλος παλιός (που θα πει: πολύ ατίθασος στον συμβιβασμό) μπροστά στην «προοδευτική» αναισχυντία που βεβήλωνε τη γιορτή της πατρίδας, απλώς, με ευγένεια και σεβασμό, θα έβγαζε σιωπηρά το καπέλο του. Οπως όταν περνάει από μπροστά μας ένα φέρετρο, σε κηδεία. 

Το παιχνίδι έχει τελειώσει, είναι οριστικά χαμένο. Η Ιστορία θα διασώσει, ίσως, κάποια εικόνα της νεκροπομπής. Σηκώνουν το φέρετρο οι αυτουργοί της εκφερόμενης νέκρας, οι πρόσφατοι: Κεραμέως, Γαβρόγλου, Αρβανιτόπουλος, Βερυβάκης. Πλαισιώνουν, όλοι όσοι ασέλγησαν στο σημερινό πτώμα, συνειδητοί «προοδευτικοί» ή τυχάρπαστες μετριότητες.

Είκοσι οχτώ υπουργοί Παιδείας, σε σαράντα τέσσερα χρόνια. Ετοίμασαν την ασχημοσύνη των κοριτσιών της Νέας Φιλαδέλφειας.

https://www.kathimerini.gr

Ντοπαμίνη ή σεροτονίνη; Πώς η ευχαρίστηση αντιστρατεύεται την ευτυχία !

Ντοπαμίνη ή σεροτονίνη; Πώς η ευχαρίστηση αντιστρατεύεται την ευτυχία

To 1953, σε ένα διάσημο πείραμα, οι ερευνητές Τζέιμς Ολντς (James Olds) και Πίτερ Μίλνερ (Peter Milner) τοποθέτησαν ηλεκτρόδια στους εγκεφάλους ποντικιών. Με το πάτημα ενός μοχλού στο κλουβί των ζώων, διοχετευόταν στους μικρούς τους εγκεφάλους ηλεκτρικό ρεύμα, που τους προκαλούσε ευχαρίστηση. Πολύ σύντομα, τα ποντίκια έμαθαν να ελέγχουν τη ροή του ηλεκτρικού ρεύματος και να προκαλούν έτσι κύματα ικανοποίησης στον εγκέφαλό τους. Τα κακά νέα είναι πως δεν μπορούσαν να σταματήσουν. Πολύ σύντομα βυθίστηκαν στην εξάρτηση. Πατούσαν τον μοχλό αδιάκοπα. Τα σταματούσαν μόνο οι πόνοι από τα άσχημα πληγιασμένα τους πόδια ή ο θάνατος από ασιτία και αϋπνία.

Οι σύγχρονοι δυτικοί μοιάζουμε πολύ με αυτά τα ποντίκια. Ο διαφωτισμός καλλιέργησε την ατομικότητα που με με τη σειρά της οδήγησε στην ηδονοθηρία. Η αναζήτησή της ευχαρίστησης αναδείχθηκε στο απόλυτο νόημα της ζωής μας.

Στο νευροφυσιολογικό επίπεδο, η ευχαρίστηση συνδέεται με την έκκριση ντοπαμίνης. Θα μπορούσε κανείς να περιγράψει την ιστορία του δυτικού πολιτισμού των τελευταίων αιώνων σαν την ανάδυση ενός πολιτισμού της ντοπαμίνης. Η ζάχαρη και τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, η νικοτίνη και τα εξτρίμ σπορτς, η πορνογραφία και τα κοινωνικά δίκτυα, όλα βασίζουν την επιτυχία τους στην έκκριση ντοπαμίνης. Αυτός ο νευροδιαβιβαστής, παράγεται για να διευκολύνει τη δράση και σχετίζεται με την ευχαρίστηση. Αλλά η υπερέκκρισή του δημιουργεί εξάρτηση, που καθορίζει τις συμπεριφορές και στενεύει τις προσωπικές επιλογές. Η οδός της ντοπαμίνης οδηγεί στην κατάθλιψη, στην παχυσαρκία, στην ανικανότητα, στην άνοια και στον θάνατο. Όπως αναφέρει στον Γκάρντιαν ο Ρόμπερτ Λάστιγκ (Robert H. Lustig), ομότιμος καθηγητής παιδιατρικής στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, η ξέφρενη αναζήτησή της ευχαρίστησης οδηγεί ήδη σε μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης στη Δύση και σε πρωτοφανή επίπεδα τις αυτοκτονίες των νέων.

Η νευροφυσιολογία διαφωτίζει γιατί συμβαίνει αυτό. Η ευχαρίστηση (η ντοπαμίνη) όχι μόνο δεν οδηγεί στην ευτυχία, αλλά μας αποκλείει από αυτήν. Η ευτυχία εξαρτάται από την έκκριση ενός άλλου νευροδιαβιβαστή, της σεροτονίνης, που συνδέεται με την ηρεμία, την χαλάρωση, την ασφάλεια, τη συγκέντρωση, την επικοινωνία. Οι δύο νευροδιαβιβαστές είναι ανταγωνιστικοί. Αν εκκρίνεται πολλή ντοπαμίνη, η ευτυχία είναι απροσπέλαστη.

Για εμάς τους χριστιανούς, όλα τούτα τα καινοφανή και επιστημονικά, μοιάζουν πολύ οικεία. Το εκκλησιαστικό ήθος μας επισημαίνει πως τα πάθη υποδουλώνουν τον άνθρωπο. Η «ηδυπάθεια» είναι πλάνα -δεν μας οδηγεί στην ευτυχία όπως υπόσχεται, αλλά στην αστοχία και το «οψώνιον» του θανάτου. Οφείλουμε να διατηρούμε ισορροπία στη ζωή μας -η πνευματικότητα να αντισταθμίζει την κοσμικότητα, η νηστεία τη λαιμαργία, η προσευχή την εργασία, η απομόνωση την κοινωνικότητα, η αγάπη τη λαγνεία, η προσφορά τη φιλαργυρία.

Παραδόξως, η επιδίωξη της ευχαρίστησης οδηγεί στη δυστυχία. Ζωή που αξίζει να τη ζει κανείς είναι αυτή που η σεροτονίνη και η ντοπαμίνη βρίσκονται σε ισορροπία. Ο οδικός χάρτης της εκκλησίας είναι πολύ πιο κατατοπιστικός από εκείνον του κυρίαρχου καταναλωτισμού για το πώς να φτάσουμε έως εκεί.

http://www.antibaro.gr/article/19490

Να πέθαινα και να 'βρεχε... Κ.Γεροδήμος - Α.Μετσοβίτης....Γράφει -σχολιάζει ο Ντινόπουλος Ιωάννης

Γράφει -σχολιάζει ο Ντινόπουλος Ιωάννης

Μια παρέα Γιαννιωτών από λεβέντισσες και λεβέντες χορεύουν ένα παλιό ερωτικό δημοτικό τραγούδι. Αν δείτε τον πρώτο που χορεύει θα προσέξτε ότι είναι "ντοπαρισμένος" με ο,τι ευγενέστερο υπάρχει στο είδος, με έρωτα ! Και όπως ο έρωτας κάνει χορευτικές φιγούρες και μας συνεπαίρνει το μυαλό, το ίδιο και ο χορός έχει ερωτικές αφετηρίες που οδηγούν τις κινήσεις των ποδιών και του κορμιού του χορευτή...

(Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τα "ερωτικά" μου με τίτλο ..."απ΄τα νεανικά μου παράπονα" ! 

...Ο έρωτας που είναι και αντάρτης και αλήτης ! Γιατί δεν υπακούει σε πρωτόκολλα και κοινωνικές νόρμες.. Για αυτό ο χορευτής που είναι ερωτευμένος -και όταν χορεύει κυρίως ζεϊμπέκικο-είναι σαν να μιλάει με το Θεό !
Και να είστε σίγουροι ότι Του μιλάει για 'κείνη !
Ως γιος της Πενίας και του Πόρου είναι φτωχός και κουβαρντάς ! Ανατρέπει την καθημερινότητα και βγαίνει από τη λογική και το συμβιβασμό! Ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα του μυαλού και της ψυχής και ακροβατεί ανάμεσα στο ευγενές και την ευτέλεια ! Προκαλεί φόβο γιατί υπηρετεί το απροσδόκητο και τον σίγουρο πόνο που καταδεικνύει τα ανθρώπινα όρια ανάμεσα στη μικρότητα και το μεγαλείο ! Μέγας αλτρουιστής, θυσιάζει τον εαυτό του ο ερωτευμένος για την αγαπημένη του ! Αδειάζει το "είναι" του όλο, όπως το ανατρεπόμενο φορτηγό αδειάζει την άμμο μπροστά  στην νεοαναγειρόμενη οικοδομή ! Δομικό υλικό ενός ιδανικά σχεδιασμένου παλατιού με κήπο και πανέμορφα λουλούδια, που όμως θα κατοικηθεί για λίγο, ή δεν θα κατοικηθεί ποτέ ! Αυτή είναι η μοίρα του ! Και η άμμος που μόλις άδειασε θα σκορπιστεί δεξιά-αριστερά από τα πόδια της ίδιας του της αγαπημένης ! ! Με όσα ψήγματα χρυσού και αν βρίσκονται στους κόκκους της ! Αυτή είναι και πάλι η μοίρα του! Αδερφός του καταστροφέα θανάτου ο έρωτας, αποτελεί μαζί του το δίδυμο-κατά τον Λιαντίνη-των δύο πανεπίσκοπων νόμων του Σύμπαντος Θεού και του Σύμπαντος κόσμου !
...Δεν ελέγχει τη δύναμη του και σφίγγοντάς την την πονάει... Της πονάει τα όμορφα χέρια της και του το παραπονείται...Της λέει ότι αντλεί από τα μάτια της ζωή και δροσιά και εκείνη κολακεύεται !
Την θεωρεί Μούσα του και Θεά του και της λέει την αλήθεια ! Γίνεται ποιητής για χάρη της ! Να της έχει άραγε γράψει άλλος ποιήματα ; Μακάρι όχι ! και να έχει στο αρχείο της καρδιάς της μόνον τα δικά του !
Θέλει να την ακουμπήσει στο υπογάστριο, στο πιο ιερό σημείο της ανατομίας της γυναίκας, εκεί ακριβώς που είναι "ενσωματωμένη" η μήτρα. Το καλούπι της ζωής, κυριολεκτικά και μεταφορικά !
Γιατί σκέφτεται ότι θα μπορούσε-εν δυνάμει-να είναι αυτός που θα "τοποθετούσε" τον "πόλο του πνεύματός του" σ' αυτήν (την μήτρα δηλαδή) και να γίνει για χάρη τής αγαπημένης του, συνδημιουργός με το Θεό ! Πόσες το γνωρίζουν αυτό ; Πόσες από σάς, ευγενέστατες θεϊκές υπάρξεις, γνωρίζετε ότι όταν γίνεστε "αντικείμενο" του έρωτα κάποιου από εμάς, είναι το μεγαλύτερο εύσημο που θα μπορούσατε να εισπράξετε γιατί θεωρείστε μοναδική στο κόσμο ; !
Αν δεν μπορείτε να το αντέξετε αυτό και αν δεν μπορείτε ή φοβάστε να ανταποκριθείτε, αντιμετωπίστε τουλάχιστον τον ερωτά μας με ευγένεια (πόσες φορές θα σας τύχει στη ζωή σας;)...και μήν αυτοανερείστε στα μάτια εκείνου που σας θεωρεί-για όσο καιρό τουλάχιστον διαρκεί η φαινυλεθυλαμίνη*-ως τη μοναδική γυναίκα στον Κόσμο !
Ως τη μοναδική !..


*Πρόκειται για ισχυρό νευροδιαβιβαστή που λειτουργεί ως φυσική αμφεταμίνη για να ερεθίσει τον εγκέφαλο και μπορεί να μεταμορφώσει τις αισθήσεις, ακόμη και να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα...
Ι.Β.Ν.

Τέταρτο αντάμωμα συμμαθητών στις 24 Αυγούστου 2019 στη Δίβρη

Τέταρτο αντάμωμα συμμαθητών στις 24 Αυγούστου 2019 στη Δίβρη

Με πρωτοβουλία των συμμαθητών μας Γιάννη Ντινόπουλου

και Φώτη Αναστόπουλου θα πραγματοποιηθεί και φέτος

συνάντηση των τάξεων 1968-69-

70 παλιών συμμαθητών και καθηγητών του Γυμνασίου Λαμπείας,

το Σάββατο,στις 24 Αυγούστου 2019 και ώρα 18:00 

στο Γυμνάσιο της Δίβρης.

Εν όψει αυτής της συνάντησης, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας

και εννοώ τους καθηγητές και τους συμμαθητές μου, 

στιγμές από το προηγούμενο αντάμωμα που έγινε πριν πέντε

χρόνια στο προαύλιο του Γυμνασίου Λαμπείας.

Πως περνούν τα άτιμα τα χρόνια; Τρία-τρία τα κατεβαίνουμε

τα σκαλοπάτια…!

Ήταν ημέρα Σάββατο και τότε, στις 23 Αυγούστου 2014.
Από νωρίς το απόγευμα άρχισαν να ανηφορίζουν προς 

το γυμνάσιο – προσκύνημα οι προσερχόμενοι και να σου
οι αγκαλιές, τα φιλιά και τα πρώτα πηγαδάκια με συζητήσεις από «παλιούς γνώριμους», αναπολώντας με νοσταλγία το παρελθόν.

Κοίταζα και ξανακοίταζα τα βίντεο και δεν μπορούσα

να ξεχωρίσω - αποκωδικοποιήσω τις συζητήσεις που

ήταν σαν μελίσσι που βγαίνει από την κυψέλη. 
Ήταν ο βόμβος της νοσταλγίας που αναβίωνε κάποια 

από τα δυνατά και αυθεντικά συναισθήματα όπου

με τα χρόνια έγιναν μέρος της ταυτότητάς μας.
Εμείς που ζήσαμε δύσκολα χρόνια εκεί, νιώσαμε 

την ανάγκη να αναπολήσουμε «όμορφες» στιγμές

που περάσαμε. Να θυμηθούμε πρόσωπα που μας 

έκαναν χαρούμενους και σχέσεις που κάποτε 

μας έδιναν απλόχερα αγάπη και κατανόηση.
Τσορομπίλια τότε..., στα πρόθυρα της εφηβείας

δεν είχαμε τη δυνατότητα να φιλτράρουμε, 

να συγκρίνουμε και να «κλείσουμε» με 

κάποιον τρόπο τις συναισθηματικές μας 

εκκρεμότητες.

Αναφέρομαι στο περιστατικό με την συμμαθήτρια

που αρχικά με στεναχώρησε αλλά το χιούμορ του Φώτη

και άλλων, διόρθωσε την κατάσταση όπως θα δείτε 

και στο βίντεο που ασφαλώς άφησα. Το αναφέρω 

διότι πιέστηκα αρκετά και δυστυχώς δεν είχα 

εξουσιοδότηση να παρέμβω και «ο νοών νοείτω». 

Είναι σημαντικό για την ψυχοσύνθεσή μας

να διαχειριζόμαστε το παρελθόν μας με έναν τρόπο

επουλωτικό και με μια πρόθεση συμφιλίωσης μαζί του.

Ό,τι μένει απωθημένο πονάει και γι’ αυτό ξαναγυρίζει

στο μυαλό μας. Ο καθένας μας οφείλει να βρει τον

τρόπο να ξεπεράσει εκείνα τα σημεία του παρελθόντος

που τον πονάνε ή αν θέλετε τον φορτίζουν αρνητικά! 

Καιρός είναι να κάνουμε αυτοκριτική και να αναζητούμε

 και τη δική μας ευθύνη σε ό,τι μας πλήγωσε! 

Στο παραπάνω…, καλά να είμαστε και θα επανέλθω 

σε άλλη πιο σχετική στιγμή.

Την εκδήλωση άνοιξε ο συμμαθητής μας 

ο Γιάννης Ντινόπουλος με έναν ιδιαίτερο χαιρετισμό

που θα τον απολαύσετε στο βίντεο.

Στην συνέχεια πήρε τον λόγο ο κ. Κώστας

Μιχαλόπουλος και κατόπιν ο κ. Γεώργιος Βες, 

οι καθηγητές μας.

Συγκινητικές ήταν οι στιγμές όταν αναφέρθηκαν

και οι δύο στην απώλεια του αγαπητού μας

καθηγητή +Κώστα Ασλανίδη που όπως είχα

γράψει τότε: «…ενέπνεε σε όλους μας 

εμπιστοσύνη αλλά η ηπιότητα

του χαρακτήρα του ήταν από τις ισχυρότερες

αρετές του…».

Ακολούθησε συζήτηση για διάφορα θέματα 

και κυρίως για την τότε κατάσταση του σχολείο. 

Παρεμβάσεις έγιναν από την διευθύντρια 

του Γυμνασίου, από την Χρυσούλα, 

την Περσεφόνη όπως είπαμε, 

τον Φώτη, την αφεντιά μου και άλλους.

Στο τέλος βγήκαν οι απαραίτητες φωτογραφίες 

και όλοι κατευθύνθηκαν στο Πνευματικό Κέντρο Δίβρης 

που συνέπεσε εκδήλωση την ίδια μέρα.

Κατόπιν, σχεδόν όλοι βρεθήκαμε στο κέντρο Μπαλκόνι 

για φαγητό και το απαραίτητο γλέντι 

που κράτησε ως τα μεσάνυχτα.

Όπως θα δείτε και στο βίντεο ο Φώτης δείχνει με

την κάμερα σχεδόν όλους τους παρακάτω:

Ο Διονύσης Τσάμης με τη σύζυγο
Ο Άγγελος Πανούτσος με τη σύζυγο που 

διαμένει στην Άρτα
Η Πούλια Φωτεινού

Η Αλέκα Ηλιοπούλου με μία φίλη της από το Αίγιο,

συνάδελφοι.
Η Τασία Σωτηροπούλου με την ανιψιά της.

Η Ξανθή Βερροίου με τον σύζυγό της Μωυσή

Ο Γιώργος Σουλιμιώτης

Ο Κώστας Μιχαλόπουλος με τη σύζυγό του Δάφνη, 

Ο καθηγητής μας.
Ο Γεώργιος Βες με την σύζυγό του Λίτσα, ο Καθηγητής μας.

Ο Κώστας Αγγελόπουλος

Η Χρυσούλα Καρμπέτα

Η Αλεξάνδρα Αναγνωπούλου

Ο Δημήτρης Μποζολής

Η κ. Κυριακοπούλου από το Κακοτάρι

Ο Διονύσης Ντινόπουλος

Η Χρύσα Αρβανίτη

Η Κική Αθανασοπούλου με τον σύζυγό της

Η διευθύντρια του Γυμνασίου

Η κυρία Βελισσαρίου

Η κυρία Βελισσάρη

Ο Γιάννης Ντινόπουλος

Η Περσεφόνη Μπαντούνα με τον σύζυγό της

Ο Θοδωρής Ζαχαρόπουλος

Ο Λυμπέρης

Ο Γρηγόρης Παπαγιάννης

Ο Νίκος Πανούτσος

Ο Κώστας Παπαντωνόπουλος, και 5-6 ακόμη.

Η συνάντηση ήταν αποτέλεσμα πρωτοβουλίας και εδώ, 

των αγαπητών μου συμμαθητών Φώτη Αναστόπουλου 

και Γιάννη Ντινόπουλου τους ευχαριστώ θερμά 

και εύχομαι να είναι καλά για να κάνουμε και άλλες…, 

πολλές.
Κώστας Παπαντωνόπουλος, Αλωνάρης 2019

Υγ. Είχα το ίδιο περίπου υλικό και από την συνάντηση

 του 2010 αλλά επειδή το αρχείο μου είναι μεγάλο

δεν μπόρεσα να το εντοπίσω ή το έχω χάσει. 

Παρακαλώ εάν έχει κάποιος αρχεία από τις δύο πρώτες

 συναντήσεις μας να μου τα δώσει ή έστω να βρει κάποιον

 τρόπο να μας τα κοινοποιήσει. Ευχαριστώ εκ των προτέρων!

Πηγή: www,antroni.gr

Σημείωση δική μου:

Ευχαριστώ θερμά το φίλο και συμμαθητή μου 
Κώστα Παπαντωνόπουλο για τα καλά του λόγια, 
αλλά κυρίως για την πολύ πλούσια δουλειά 
που κάνει προβάλλοντας τον τόπο μας. Τον ευχαριστώ
 επίσης για την άδεια του να αναδημοσιεύσω
 ένα κομμάτι από τη δουλειά του . Όπως βλέπετε 
πρόκειται για τη συνάντησή μας στη Δίβρη
 τον Αύγουστο του ΄14

Ι.Β.Ν.

Τι λάθος κάνω ...

Η ιατρική πραγματογνωμοσύνη και πιστοποίηση της Αναστάσεως

Ε΄ ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ(Λουκ. Κδ 12-35)

Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ 

Υπό ΝΙΚΟΛΑΟΥ Δ. ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ Ιατρού Χειρουργού Θώρακος Επίκουρου Καθηγητή Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής 

Στους χρόνους του Κυρίου η πιστοποίηση της κατάστασης της υγείας ενός ανθρώπου γινόταν από τους ιερείς. Ας θυμηθούμε την θεραπεία των δέκα λεπρών. Ο Κύριος μετά τη συνάντησή τους, τους προτρέπει να δείξουν τους εαυτούς τους στους ιερείς. Είναι φυσικό και λογικό, καθώς ,κατά τεκμήριο, την εποχή εκείνη ήσαν τα πλέον μορφωμένα άτομα και πολλοί από αυτούς είχαν ευρύτερη παιδεία.
Με την πάροδο των αιώνων , όπως ήταν φυσικό, η εκτίμηση της κατάστασης της υγείας του κάθε ανθρώπου περιήλθε στους φυσικούς λειτουργούς της ,τους ιατρούς. Στις μέρες μας το ιατρικό πιστοποιητικό υγείας , αποτελεί το ισχυρότερο έγγραφο για την εκτίμηση της κατάστασης ενός ανθρώπου, όχι μόνο για το αν ζει,αλλά αν μπορεί να εργασθεί ,να εκτελεί δικαιοπραξίες και γενικά αν μπορεί να θεωρείται ενεργό μέλος της κοινωνίας και μέχρι ποιο σημείο θεμελειώνει κάποια δικαιώματα. Έτσι λοιπόν, εύλογα κάποιος σύγχρονος αρνητής της Αναστάσεως, ,θα μπορούσε ,βασιζόμενος στην έλλειψη ιατρικής εκτίμησης να την αμφισβητήσει. 

Όμως δεν θα μπορούσε η Θεία Οικονομία, να μην επιβεβαιώσει κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο το γεγονός. Ο γιατρός είναι εκείνος, που πιστοποιεί την ζωή, την υγεία και τον θάνατο ενός ανθρώπου. Ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει με την υπογραφή ενός γιατρού. Εδώ , ένας γιατρός, πιστοποιεί με τρόπο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, την Ανάσταση. Και ο γιατρός αυτός , δεν είναι άλλος, από τον Άγιο Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς , μόνο τυχαία δεν επελέγη. Ανήκε, όπως και ο Κλεόπας ,στην ομάδα των εβδομήκοντα. Επελέγη για την ιατρική του ιδιότητα. 

Συνοδοιπορεί, μαζί με τον Κλεόπα και τον Κύριο, σε μία διαδρομή εξήντα σταδίων ,δηλαδή δώδεκα χιλιομέτρων (Ομόνοια-Μαρούσι).Kαι δεν βαδίζει μόνος του για να έχει και μάρτυρα και να μη μπορεί κανένας να αμφισβητήσει τα γραφόμενά του. Και ο συνοδοιπόρος τους βαδίζει ακούραστος και με διάθεση για συζήτηση. Και τί συζήτηση… Να αναλύει τις γραφές, αρχίζοντας από τον Μωυσή και τους προφήτες. Και φθάνουν στους Εμμαούς. Και εκείνος ,ακούραστος, τους λέει ότι θέλει να συνεχίσει. Και αυτοί , έχουν τόσο σαγηνευθεί από τα λόγια του, ώστε τον καλούν φορτικά (παρεβιάζοντο) να μείνει μαζί τους. Και όταν τους αποκαλύπτεται και χάνεται από εμπρός τους, δεν διστάζουν, μέσα τη νύκτα, να γυρίσουν πίσω στην Ιερουσαλήμ, για να αναφέρουν στους άλλους αποστόλους το γεγονός. Τίποτε πια δεν τους συγκρατεί. 

Τι προκύπτει από την διήγηση του Ευαγγελιστού Λουκά; Ότι την «Μίαν των Σαββάτων» ο Κύριος ήταν απολύτως υγιής, με απέραντη διαύγεια πνεύματος, ώστε να διδάσκει, σε άριστη φυσική κατάσταση ώστε να οδοιπορεί τόσο μεγάλη απόσταση. Καμιά σχέση με τον βασανισμένο κατάδικο, ο οποίος χρειάζεται τη συνδρομή του Κυρηναίου για να φθάσει ζωντανός στον τόπο της εκτέλεσης.. Καμια σχέση με τον κατάκριτο της Παρασκευής που «δεν είχε ουδέ είδος ,ουδέ άλλος ,το δε είδος του ην άτιμον παρά πάντας ανθρώπους». Και οι οφθαλμοί αυτών «εκρατούντο». Είναι αυτό που λέγει ο Απόστολος Παύλος : «εν τη Αναστάσει, πάντες αλλαγησόμεθα». 

Και όλα αυτά, τα επιβεβαιώνει ο αυτόπτης ιατρός Λουκάς. Ολόκληρο το Ε΄ Εωθινό Ευαγγέλιο είναι από ιατρικής πλευράς, μια πληρέστατη ιατρική πραγματογνωμοσύνη, για την κατάσταση της υγείας του Κυρίου, το απομεσήμερο της Κυριακής, Της Μιάς των Σαββάτων, της ημέρας της Αναστάσεως. Πνευματικά διαυγέστατος, ακμαιότατος ,ακούραστος, με διάθεση επικοινωνίας, με την μοναδική Του ικανότητα να σαγηνεύει τους συνομιλητές του. Πληρέστατη περιγραφή της σωματικής και πνευματικής υγείας ενός προσώπου. Και μάλιστα από πρόσωπα, που μάλλον αρνητικά (ή στην καλύτερη περίπτωση με ιδιαίτερο σκεπτικισμό) διέκειντο προς το ενδεχόμενο της Αναστάσεως. Μπορεί να αμφισβητηθεί; Προσωπικά μας είναι αδύνατο. Τόσο αδύνατο, που μας προκαλεί επιτακτική την ανάγκη να του φωνάξουμε: «Μείνον μεθ’ ημών».

 Σε όλους εκείνους που πιστεύουν στο Μέγα Θαύμα της Αναστάσεως του Κυρίου, δεν θα πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία για το μέλλον τους. Προφητεύεται και περιγράφεται από τον Αγιο Απόστολο Παύλο και σφραγίζει τη ζωή μας από τη στιγμή της κολυμβήθρας: «Ει ουν σύμφυτοι γεγόναμεν τω ομοιώματι του θανάτου Αυτού, αλλά και της Αναστάσεως εσόμεθα» (Αποστολικό ανάγνωσμα του μυστηρίου της βάπτισης Ρωμ στ. 5) 

Βέβαια ,αν κάποιοι αμφισβητίες , απαιτούν εξετάσεις DNA λυπούμαστε. Δεν θα μπορέσουμε να τους ικανοποιήσουμε. Δυστυχώς δεν υπάρχουν ακόμη επιστημονικές εξετάσεις για την πιστοποίηση της Θεότητας, της αφθαρσίας και της αθανασίας… 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ Δ. ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ, ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΘΩΡΑΚΟΣ- ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

http://aktines.blogspot.com/2019/04/blog-post_239.html

Τα Σαράντα Παλληκάρια του Μάρτη :Ηλία Αναγνωστάκη

Ηλία Αναγνωστάκη : Τα Σαράντα Παλληκάρια του Μάρτη 

 

 

Τα Σαράντα Παλληκάρια του Μάρτη

«...και οι τεσσαράκοντα Μάρτυρες, τοις πάγοις παραδοθέντες εμαρτύρησαν»
Του Ηλία Αναγνωστάκη
Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών

ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ από τη Λιβαδειά που πάνε να πατήσουνε την Τριπολιτζά, και τ' άλλα Σαράντα που διαβαίνουν όλη τη Μικρά Ασία, την Καππαδοκία, περνούν τον Ευφράτη και φτάνουν στις πόρτες, τα σύνορα της Σουριάς, είναι οι δυο εκδοχές, μια όψιμη της τουρκοκρατίας και μια παλιότερη βυζαντινή, της ηρωικής θεματικής συγκρούσεων, πολέμων, εκστρατειών που τραγούδησε ο λαός των Ρωμιών. Σαράντα τα παλληκάρια, σαράντα ο μαγικός, μυστικός αριθμός της πληθύος, σαν τα σαράντα κύματα, το σαρανταλείτουργο, το σαράντισμα, τα Καλά Σαράντα της μνήμης. Κι όπως δε λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή την Τεσσαρακοστή, κι όπως ο Μάρτης γδάρτης και παλιός παλουκοκαύτης σχετίζεται άμεσα με τον, στρατό και τον πόλεμο, ας δούμε τη σχέση του πολεμικού γδάρτη των μηνών με τον αριθμό 40 και μάλιστα με τα Σαράντα Παλληκάρια του στρατού και του πολέμου.

Ο Μάρτιος, έ­φιππος και πο­λεμικός, έκ­πτωτος θεός που ξαναγύρι­σε, παλληκάρι και μάρτυρας, από την παγωμένη λίμνη της Σεβάστειας, στην ευγνώμο­να θέρμη της λαϊκής λατρεί­ας. Μικρογρα­φία χειρογρά­φου του έτους 1346 (Άγιο Όρος, Μονή Βατοπαιδίου).

Υπάρχει μια συμπαθής προϊστορία του παρόντος σημειώματος, που αξίζει συνοπτικά να κοινοποιηθεί. Έχει και πάλι σχέση με το κρασί. Ένας στίχος σε ποίημα του Λέοντος Μαθηματικού και Φιλοσόφου (9ος αι.) προκάλεσε, πριν από μερικά χρόνια, μια έρευνα που επιφύλασσε εκπλήξεις. Μέρος του ποιήματος αυτού μεταφράσαμε στη συμβολή μας στο αφιέρωμα των «Επτά Ημερών» στον Φεβρουάριο των προγόνων. Η παγωνιά της κατοικίας του Λέοντα είναι τέτοια που του θυμίζει κάποιους τόπους όπου ακόμη και το κρασί παγώνει μέσα στα αγγεία και τα σπάζει, «πήγνυσι και τον οίνον εν τισι τόποις, / τους τ' αμφορείς ρήγνυσιν εκ της ψύξεως». Στην απορία μου, λοιπόν, αν κάτι τέτοιο όντως συμβαίνει, και στην αναζήτηση μου για να εντοπίσω μαρτυρίες ή παρόμοιες αναφορές σε παγωμένα κρασιά (κρασιά που γίνονται πάγος) που σπάζουν τα πιθάρια και τα λαγήνια, περιπλανήθηκα από τον Δούναβη ως τον Ευφράτη και από την αρχαία γραμματεία ως τη νεοελληνική. Σαν τα Σαράντα πολεμικά Παλληκάρια, ανταμείφθηκα από τον γέροντα που απάντησα με κρατήρες γνώσης και ευφροσύνης.

Έτσι διαπιστώνω κατά την πορεία της έρευνας ότι: 

α) στον Ίστρο (Δούναβη) και στον Καύκασο, ήδη στην αρχαία γραμματεία, αναφέρεται (η βυζαντινή απλώς αντιγράφει), ότι το ψύχος παγώνει τα κρασιά, που πρέπει να κομματιαστούν για να τα πιει κανείς -περίπου η πρώτη μαρτυρία του... on the rocks, 

β) ο Λέων στους στίχους του εμμέσως αντλεί στοιχεία από τα εγκώμια των Σαράντα Μαρτύρων, οι οποίοι μαρτύρησαν, οπότε και τιμάται η μνήμη τους, στις 9 Μαρτίου. Στα εγκώμια λοιπόν, αυτά αναφέρεται ότι στις μέρες του Μάρτη όπου οι σαράντα στρατιώτες τιμωρήθηκαν να παραμείνουν έξω στο κρύο της παγωμένης λίμνης της Σεβάστειας, το ψύχος παγώνει ναυσιπόρους ποταμούς και τους μετατρέπει σε δρόμους, πετρώνει τα νερά και πήζει κρασιά και λάδια, που, πετρωμένα, παίρνουν το σχήμα του αγγείου στο οποίο περιέχονται και το σπάζουν, 

γ) ο Λέων για χρόνια υπηρέτησε διδάσκοντας στον ναό των Αγίων Σαράντα στην Κωνσταντινούπολη και συνδέεται με τους μεσοβυζαντινούς στρατιωτικούς, τους άλλους αγίους Τεσσαράκοντα και δύο μάρτυρες του Αμορίου των οποίων η μνήμη τιμάται επίσης τον Μάρτη, στις 6, 

δ) ο Μάρτης, ο κατεξοχήν στρατιωτικός μήνας, ο μήνας του θεού Άρη, είναι επίσης ο μήνας που από τους Βυζαντινούς, και μάλιστα στις πρώτες μέρες του (όταν μαρτύρησαν και τιμώνται οι δύο ομάδες των στρατιωτών Σαράντα Μαρτύρων), θεωρείται ότι ο καιρός γίνεται ακόμη ψυχρότερος. Στα Γεωπονικά μάλιστα, όταν δίδονται συμβουλές στους καλλιεργητές, η εορτή και το μαρτύριο των Αγίων Σαράντα αποτελεί το παράδειγμα και την απόδειξη της τροπής του καιρού: «από της εβδόμης του Μαρτίου έως της ενάτης, είωθεν επί το ψυχρότερον τρέπεσθαι ο αήρ, κατ' εκείνας γαρ τας ημέρας και οι τεσσαράκοντα Μάρτυρες, τοις πάγοις παραδοθέντες, εμαρτύρησαν». 

Οι άγιοι Τεσσαράκοντά Μάρτυρες της Σεβάστειας, φορητή εικόνα 12oυ-13oυ αι. από τη Γεωργία του Καυκάσου.

Για πρώτη φορά μετά την ερευνητική αυτή περιπλάνηση έβλεπα τον μήνα Μάρτη πιο ουσιαστικά. Γνώριζα, κατά πώς λέει ο Λυδός, ότι οι Ρωμαίοι «ανετίθουν αυτόν τω Αρει» κι ακόμη ότι «τον Μάρτεμ οι Ρωμαίοι μόρτεμ εκάλουν, οιονεί θάνατον ή κινητήν των τεχνών ή Αρει τον παρά αρρένων μόνων τιμώμενον» ή Μάρτη-γδάρτη του πολέμου. Γνώριζα την ιστορία της γριάς και την άλλη, εκείνη των μηνών με το κρασί, τα πετρωμένα από το ψύχος όντα αλλά και τα χαρμόσυνα χελιδονίσματα, γνώριζα ότι είναι ο μήνας πού πότε κλαίει και πότε γελάει. Kι’ ακόμη ότι τον Μάρτη «πάντες τροφήν την εκ κυάμων ελάμβανον», μια σαρακοστιανή συνήθεια ως τις μέρες μας. Μα όλα φωτίστηκαν με τα κρασιά του Μάρτη που πετρώνουν και με τα Σαράντα πολεμικά Παλληκάρια της Σεβάστειας και του Αμορίου. Μάρτεμ, μόρτεμ του οίνου, του αίματος και του πολέμου, ή, όπως λέει η παροιμία, «Μάρτη χιόνι βούτυρο και σαν παγώσει μάρμαρο». «Αρεος δε ο κύαμος, παρά το κύειν το αίμα». Στον Μάρτη και η σαρακοστιανή μάχη των παθών, της νηστείας, της αναμονής και υπομονής, κατά το χελιδόνισμα «Μάρτη, Μάρτη μου καλέ και Φλεβάρη χιονερέ και Απρίλη λαμπερέ, τη Λαμπρή μάς έφερες».
Στις μαρτιάτικες, λοιπόν, μάχες δεν μπορούσε παρά να έχουν τη θέση τους τα Σαράντα Παλληκάρια του πολέμου. Τα βλέπω και εγώ μαζί με τον Παπαμαστοράκη να πορεύονται προς μεγάλους κινδύνους, με στόχο να τους εκμηδενίσουν ανακουφίζοντας μια κοινωνική ομάδα, και κατόπιν να αφηρωίζονται. Να υπάρχουν στη συλλογική μνήμη κάθε κοινωνίας, ξεκινώντας από τις πρωιμότερες εποχές και να φθάνουν ως τη δική μας, πλουτίζοντας, με τα πάθη τους, τη χάρη τους και τη συγκίνηση που προκαλούν, την παγκόσμια λογοτεχνική και εικαστική παράδοση.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Για τα παραπάνω, βλ. Ηλία Αναγνωστάκη, Όταν το κρασί γίνεται πάγος, Αθήνα 1998.

Τίτου Παπαμαστοράκη, «Ιστορίες και ιστορήσεις βυζαντινών παλληκαριών», Δελτίον Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, τ. 20, 1998, σ. 213-230. 

Πηγή:

ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ - Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ «ΟΙ 12 ΜΗΝΕΣ – ΑΝΟΙΞΗ / ΜΑΡΤΙΟΣ»

https://boraeinai.blogspot.com/2019/03/blog-post_55.html

Γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε; Παπανούτσος !

Γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε; Είναι ζήτημα ενδιαφέροντος, αντίληψης, ή επιπέδου;

«Ο άλλος παίρνει από σένα όχι αυτό που του δίνεις, αλλά αυτό που μπορεί».

 Με αυτή τη φράση ο Ευάγγελος Παπανούτσος ξεκινάει ένα δοκίμιο στο οποίο καταπιάνεται με τις δυσκολίες της συνεννόησης στις ανθρώπινες σχέσεις. Το κείμενο γράφτηκε τον Απρίλιο του 1964 από τον Ευάγγελο Παπανούτσο και δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «Πρακτική Φιλοσοφία», Ε. Π. Παπανούτσου.

Την ίδια χρονιά, ο διακεκριμένος δοκιμιογράφος συνέταξε το σχέδιο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Παιδείας. Βασικά σημεία η καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας στην εκπαίδευση και οι βαθμίδες Γυμνασίου – Λυκείου.
Το βασικό ερώτημα είναι γιατί συνεννοούμαστε τόσο λίγο και τόσο δύσκολα με τον συνάνθρωπο και παραπονιόμαστε ότι δεν μας καταλαβαίνει και δεν τον καταλαβαίνουμε, ακόμη κι όταν του ανοίγουμε την καρδιά μας;
Κάποτε συμβαίνει να βρίσκεται κοινωνικά πολύ κοντά μας, να έχουμε μεγαλώσει ή να έχουμε ανατραφεί μαζί, να εργαζόμαστε μαζί ή να ζούμε μαζί. Κι όμως, έρχεται ώρα που με κατάπληξη, με οδύνη, με τρόμο ανακαλύπτουμε ότι δεν μιλούμε την ίδια γλώσσα. Άλλα λέμε εμείς και άλλα αυτός εννοεί, όσο και αν του προσφέρουμε εκείνο που έχουμε μέσα μας αυτός δεν το παίρνει ή το παίρνει τόσο στραβά, ώστε μας αδικεί, μας πληγώνει ή μας εξευτελίζει. Το χειρότερο είναι ότι μπορεί να μην το κάνει αυτό από κακή πρόθεση ή από βλακεία. Ότι όντως είναι ειλικρινής και έξυπνος. Κι όμως η συνεννόηση μαζί του είναι δύσκολη, κάποτε και αδύνατη.

Το δυσάρεστο τούτο φαινόμενο θα το εξηγήσουμε, άμα σκεφτούμε ότι τότε και τόσο εννοούμε τον άλλο άνθρωπο όταν και όσο τον σχηματίζουμε μέσα μας με υλικά και τον τρόπο που μας είναι οικεία από την προσωπική μας υφή και εμπειρία. 

Το ίδιο κι εκείνος πρέπει να μας φτιάξει μέσα του, να μας πλάσει από τα στοιχεία και με τη δομή που ξέρει καλά και που δεν μπορεί να είναι άλλα από τα στοιχεία και τη δομή τη δική του. Το «εξ οικείων τα αλλότρια» του αρχαίου αποφθέγματος αυτό θέλει να πει.

Η κοινωνική αγωγή κατορθώνει να δημιουργήσει μια κρούστα από κοινούς τρόπους συμπεριφοράς και αυτή είναι η γέφυρα που μας ενώνει με τους συνανθρώπους.

Αλλά η επικοινωνία από τούτο τον δρόμο δεν πάει πολύ βαθιά. Αν δεν έχουμε τη δική του ωριμότητα, τη δική του παιδεία, το δικό του ύφος ζωής, τη δική του ψυχική σύσταση, αν δεν συμπίπτουν ή δεν συγκλίνουν οι διαθέσεις και οι επιδιώξεις μας, οι γωνίες του χαρακτήρα και τα μέτρα των αξιολογήσεών μας, ούτε να προσπελάσουμε τον άλλο μπορούμε ούτε ο άλλος να μας προσπελάσει. Κι ας χρησιμοποιούμε το ίδιο γεφύρι επικοινωνίας. 

«Ήτανε λάθος μου» και «ήταν λάθος του»

Με τον καιρό, όπως απομακρυνόμαστε από μερικούς συντρόφους, με τους οποίους είχαμε στενά, στενότατα συνδεθεί, έτσι ερχόμαστε κοντά, πάρα πολύ κοντά σε άλλους που πριν ποτέ δεν είχαμε φαντασθεί ότι θα μπορούσαμε να τους συναναστραφούμε, να τους πιστέψουμε, να τους αγαπήσουμε.
«Ήτανε λάθος μου» ή «ήταν λάθος του», λέμε για να δώσουμε μια εξήγηση. Αλλά δεν ήταν λάθος, ούτε φταίει εντελώς η σύμπτωση που δεν έδωσε τάχα ευκαιρίες καλύτερης γνωριμίας. Αλλού βρίσκεται η αιτία: ο ένας δεν είχε φτάσει στο επίπεδο και τα μέτρα του άλλου. Γι΄ αυτό τόσο καιρό δεν μπορούσαν να συναντηθούν, παρά το ότι είχαν ανέκαθεν κάτι κοινό για να γίνει ο δεσμός.
Αλλά αυτό δεν είχε ακόμη ξεκαθαρίσει και αναπτυχθεί σε βαθμό που επιτρέπει τη βαθύτερη συνεννόηση. Όταν η φόρτιση έφτασε στο σημείο της επάρκειας άστραψε ο ηλεκτρικός σπινθήρας και εγένετο φως…
Καλές και κακές συμβουλές
Όταν ο συνάνθρωπος που έρχεται να τον συμβουλέψουμε, να τον διδάξουμε ή να τον βοηθήσουμε σε μια ώρα ανάγκης, παραπονιέται λέγοντας: «Δεν μου έδωσες ότι σου ζητούσα και φεύγει αποκαρδιωμένος», ένα από τα δύο συμβαίνει: δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε τι του λείπει ή πραγματικά του προσφέραμε το σωστό, αλλά αυτός πήρε αυτό που μπορούσε να πάρει. Η καλή θέληση είναι βασική προϋπόθεση για να γίνει η επαφή. Πηγαίνουμε να συμβουλευτούμε έναν άνθρωπο που εκτιμούμε για την ευθυκρισία του, αλλά δεν είμαστε αποφασισμένοι να ακούσουμε τη δική του γνώμη, γιατί στο βάθος εκείνο που επιθυμούμε είναι να μας δώσει τη γνώμη που θέλουμε. Έχουμε πάρει την απόφασή μας και πηγαίνουμε με την ελπίδα να μας την επιβεβαιώσει για να μοιραστούμε την ευθύνη σε περίπτωση που πέσουμε έξω. Συνένοχο τον θέλουμε τον σύμβουλό μας, όχι οδηγό!

Η θέληση λοιπόν να προσφέρουμε τη βοήθειά μας είναι αναγκαία, αλλά όχι επαρκής συνθήκη. Μόνο με τη θέληση δεν φτάνουμε στη συνάντηση. Σε τελευταία ανάλυση, παίρνω ότι είμαι σε θέση να πάρω, όχι εκείνο που εσύ προσφέρεις. 

Το αγεφύρωτο χάσμα

Υποθέστε τώρα ότι αυτό που μου προσφέρεται στον διάλογο δεν είναι ένας απλός άνθρωπος ή ένα μικρό κεφάλαιο ζωής, αλλά ένας μεγάλος νους, μια αρετή, μια αγάπη που δεν ανέχεται περιορισμούς και μόνο με το απόλυτο συμβιβάζεται.
Τι θα πάρω από αυτόν τον εξαίσιο θησαυρό, αν τύχει και βρεθεί στον δρόμο μου;
Ασφαλώς τόσο μόνο όσο μπορούν να σηκώσουν οι ώμοι χωρίς να πέσουν, να πιάσουν τα χέρια μου χωρίς να καούν, να χωρέσει η ψυχή μου χωρίς να σπάσει.
Και επειδή τα μέτρα των περισσοτέρων μας είναι μικρά, πολύ μικρά για τέτοια μεγέθη, ή τίποτα δεν παίρνουμε και προσπερνούμε ή το χειρότερο, κατεβάζουμε, ακρωτηριάζουμε, ευτελίζουμε το Ψηλό και το Μεγάλο σύμφωνα με τις ασήμαντες διαστάσεις μας και η μικροψυχία μας μετατρέπεται σε εχθρότητα προς ότι ξεπερνά τη δική μας κλίμακα.
Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτό που μας υπερβαίνει και επειδή μας πιέζει, το βρίζουμε, το σαρκάζουμε, το μισούμε…

«Δεν μπορείτε», είπε ένας σοφός της μακρινής Ανατολής, «να μιλήσετε για ωκεανό σ΄ έναν βάτραχο του πηγαδιού. Δεν μπορείτε να μιλήσετε για πάγο σ΄ ένα έντομο του καλοκαιριού. Δεν μπορείτε να μιλήσετε για τον Τάο σε ένα δασκαλάκι. Ο ορίζοντάς του είναι πολύ περιορισμένος». 

 πηγή: Πρακτική Φιλοσοφία, Ε. Π Παπανούτσου, εκδόσεις Δωδώνη 

mixanitouxronou 

 olympia

Σημείωση δική μου:

"Μεχρι γαρ τούδε ανεκτοί οι έπαινοι εισί περί ετέρων λεγόμενοι, ες όσον αν και αυτός έκαστος οίηται ικανός είναι δράσαι τι ων ήκουσεν: τω δε υπερβάλλοντι αυτών φθονούντες ήδη και απιστούσιν."
Από τον Επιτάφιο του Περικλέους
Ι.Β.Ν.

Πάτρα: Αξιος αποχαιρετισμός, ενός άξιου ανθρώπου !

10/02/2019 [09:29]

Πάτρα: Αξιος αποχαιρετισμός, ενός άξιου ανθρώπου - Στη δική μας, γλυκύτατη, Μαρία Τρεκενέκη

Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν σε μέρες γλυκές. Μια τέτοια μέρα ήταν η χθεσινή που κληθήκαμε να αποχαιρετίσουμε τον δικό μας γλυκό άνθρωπο, τη Μαρία Τρεκενέκη.

Αξιος αποχαιρετισμός ενός άξιου και ιδιαίτερα αγαπητού ανθρώπου, όπως ήταν η δική μας Μαρία, η Μαρία της οικογένειά της, η Μαρία των εκατοντάδων φίλων της που με την παρουσία τους κατέκλυσαν τον Ιερό Ναό της Αγίας Βαρβάρας για να της πουν το ύστατο χαίρε. Γέμισε ο Ναός με πρόσωπα βουβά, με μάτια πλημμυρισμένα. Αλλωστε ο απρόσμενος θάνατό της στα 42 της μόλις χρόνια συγκλόνισε ολόκληρη την πόλη.

«Κόπηκε η ψυχή και η καρδιά μας» ανέφερε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης Χρύσανθος ο οποίος φανερά συγκινημένος προσπάθησε να απαλύνει τον πόνο των αγαπημένων της ανθρώπων. Μιλώντας από καρδιάς αναφέρθηκε στο πρόσκαιρο της ζωής και την ανθρώπινη ύπαρξη που ως άνθος μαραίνεται και ως όναρ παρέρχεται. Ωστόσο, υπενθύμισε ότι υπάρχει η αιώνια ζωή. Γι' αυτήν αγωνίζεται και ελπίζει ο άνθρωπος και παρότρυνε, τους συμμετέχοντες στην ακολουθία, να συντροφεύσουν με τις προσευχές τους τη Μαρία στο αιώνιο ταξίδι της.

Η οικογένειά της, βυθισμένη στον πόνο στάθηκε με απόλυτη αξιοπρέπεια. Ηρωικός ο σύζυγός της Δημήτρης Αθανασόπουλος. Αξιοπρεπείς οι γονείς της Γεώργιος και Ρούλα Τρεκενέκη, Ειρήνη Αθανασοπούλου, η αδελφή της Ευτυχία που δεν την αποχωρίστηκε λεπτό, παρά την προσπάθεια του συζύγου της Κωνσταντίνου Φίλια να την απομακρύνει, έστεκε δίπλα της ψιθυρίζοντάς της λόγια τρυφερά. Αλλά και τα άλλα αδέλφια της Βασίλειος και Σπυριδούλα Αθανασοπούλου, Νικόλαος Αθανασόπουλος και Φωτεινή Αθανασοπούλου προσπαθούσαν να δώσουν ο ένας κουράγιο στον άλλο.

Αυτή ήρεμη και γαλήνια «κρατούσε» στην αγκαλιά της, τη ζωγραφιά της κορούλας της, της Ειρήνης. Χαρούμενη και φωτεινή ζωγραφιά, όπως ήταν άλλωστε και όλες αυτές που κουβαλούσε η Μαρία μαζί της και στόλιζε το γραφείο της. Μαζί με αυτή, τις θαυμάζαμε και όλοι εμείς.

Εκεί θα παραμείνουν για να μας θυμίζουν πάντοτε την αγαπημένη μας συνάδελφο. Κυρίως δε στους ανθρώπους του ατελιέ της εφημερίδας μας που σύσσωμοι βρέθηκαν χθες κοντά της με μπροστάρη τον διευθυντή του τμήματος Κώστα Γαλανόπουλο και ακολούθως όλα τα μέλη της οικογένειας της «Π» με επικεφαλής τον εκδότη Θεόδωρο Λουλούδη με τη σύζυγό του Μάγδα, τα στελέχη της DATA RC και όλων των άλλων τμημάτων.

Στην ακολουθία παρέστησαν επίσης σχεδόν όλοι οι παλιοί συνάδελφοι και συνεργάτες της εφημερίδας που είχαν για κάποιο διάστημα κοινή εργασιακή πορεία με τη Μαρία. Ολοι την εκτιμούσαν και την αγαπούσαν. Επίσης παρέστη ο δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης.

Αυτό το Σάββατο η εφημερίδα μας δεν πλημμύρισε από το γάργαρο γέλιο της. Είμαστε όμως βέβαιοι ότι το χαρούμενο πρόσωπό της θα φωτίζει τον ουρανό.

Μαρίνα Ριζογιάννη 

http://pelop.gr/?page=article&docid=506976&srv=6

Σημείωση δική μου: Αυτός ο γλυκύτατος άνθρωπος που "έφυγε" τόσο νωρίς και τόσο αναπάντεχα ήταν πνευματική μου αδερφή. Ήταν η κόρη του αγαπημένου μου νονού του Γιώργου του Τρεκενέκη.

Καλό παράδεισο Μαρία μου, κουράγιο Νονέ και Νονά μου !

Συμπάσχω μαζί σας !...

Ι.Β.Ν.

Τι πιστεύω για τη Μακεδονία; (Ιστορία + Συμφωνία των Πρεσπών)

Σχόλια δικά μου !

Εγώ δεν είπα τίποτα και ούτε θα ειπώ δημόσια. Μπορώ όμως να παρακολουθώ τι λένε οι άλλοι και εν προκειμένω ένας νεαρός Βέλγος φιλέλληνας !

Όποιος θέλει ας τον ακούσει....

Ι.Β.Ν.