ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ !

23 Σεπτεμβρίου 2016

E N A K O P I T Σ I ... K A Π O T E ... !

E N A   K O P I T Σ I ... K A Π O T E ... !

Αποτέλεσμα εικόνας για γιασεμι

Ένα κορίτσι κάποτε, μου είπε “σ’ αγαπώ” !
Ήμουν δεν ήμουν άπραγο, εφτά χρονών παιδάκι !
Mου άρεσαν τα λόγια του, μα τότε....τι να πώ..
απλά... εχαμογέλασα και...τάχασα...λιγάκι....

Tα χρόνια πέρασαν γοργά, μεσόκοπος πια τώρα,
πολλές φορές τα άκουσα τα λόγια αυτά, τα ίδια,
ποτέ, όμως, δεν ένοιωσα όπως αυτήν την ώρα,
που ένα κορίτσι τόσο δα, μέσα σε δυό παιχνίδια,

με μιά φωνή κρυστάλλινη, αθώα και αγνή,
ας μη θυμάμαι τ’ όνομα, γιατ’ είναι τόσα χρόνια,
το πρώτο μούπε “σ’ αγαπώ ” κι ακούω τη φωνή,
που όμοιά της δεν θα βρω, έστω κι αν ζήσω αιώνια!!

13 Σεπτεμβρίου 2016

Λιγο εξω απο το Πανόπουλου...ευτυχώς σώθηκε !

Η συγκλονιστική ιστορία του 78χρονου που εντοπίστηκε στην Ηλεία. Επέζησε πέντε ημέρες τραυματισμένος και εγκλωβισμένος στο αυτοκίνητό του
«Λίγο νεράκι…» αυτά ήταν τα πρώτα λόγια που ψέλλισε ο 78χρονος Θεόδωρος Πατσούρης από το Λαγανά Πηνείας, όταν εντοπίστηκε εγκλωβισμένος αλλά ζωντανός πέντε ημέρες μετά την εξαφάνισή του, με το αυτοκίνητό του πεσμένο σε ρέμα στο Πανόπουλο ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση....
Του ανταποκριτή μας από το patrisnews. com στην Ηλεία
Η ισχυρή θέληση για ζωή ήταν αυτό που τον έσωσε από το θάνατο, αποδεικνύοντας ότι γίνονται και θαύματα και απ’ ότι φαίνεται ο 78χρονος είχε κάποιο Άγιο όλες αυτές τις ημέρες στο πλευρό του που του έδινε δύναμη.
Από τα ξημερώματα της Πέμπτης (08/09/16)
Ο 78χρονος είχε εξαφανιστεί από τα ξημερώματα της περασμένης Πέμπτης φεύγοντας για Αθήνα από το Λαγανά, όπου είχε μεταβεί στο πατρικό του για να περάσει ένα τριήμερο με τα αδέλφια του. Σύμφωνα με τους δικούς του ανθρώπους συνήθιζε να ταξιδεύει ξημερώματα για Αθήνα, όπου και διαμένει με τη σύζυγό του, και πάντοτε ακολουθούσε τη διαδρομή μέσω Δίβρης.
Η εξαφάνισή του έγινε αντιληπτή το πρωί της Πέμπτης, όταν τηλεφώνησε ο αδελφός του στο σπίτι του στην Αθήνα και διαπίστωσε ότι δεν είχε φτάσει. Από εκείνη τη στιγμή άρχισαν να τον αναζητούν οι δικοί του άνθρωποι, αρχικά στο κινητό του τηλέφωνο το οποίο χτυπούσε μέχρι και τις 11 περίπου το πρωί της Πέμπτης, και εν συνεχεία κατά μήκος της διαδρομής, φθάνοντας μέχρι και την Τρίπολη. Στη συνέχεια δηλώθηκε η εξαφάνισή του από τη σύζυγό του στην Καλλιθέα Αττικής, δόθηκε σήμα και άρχισαν οι έρευνες και από το Τμήμα Ασφαλείας Αμαλιάδας με τις υπόλοιπες Αστυνομικές δυνάμεις Ηλείας και Αχαΐας.
Μέχρι και δύο κάμερες ασφαλείας εξετάστηκαν από τους αστυνομικούς, όπου και φαινόταν το αυτοκίνητο μάρκας opel astra, που οδηγούσε ο 78χρονος, να κινείται τα ξημερώματα της Πέμπτης στο δρόμο για Σιμόπουλο, τα ίχνη του όμως από εκεί και πέρα χάνονταν…
Μέχρι το απόγευμα της Κυριακής, όπου μία αμφιβόλου προέλευσης πληροφορία, χάρη στη σωστή αξιολόγησή της από το κατάλληλο άτομο, αποδείχθηκε σωτήρια για τον 78χρονο.
Συγκλονιστική στιγμή
Ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Πεύκης κ. Γιώργος Μπλόσκας, ο οποίος υπηρετεί ως πυροσβέστης πενταετούς υποχρέωσης στο Πυροσβεστικό Κλιμάκιο Αρχαίας Ολυμπίας, έτυχε νωρίς το απόγευμα να βρίσκεται στο Πανόπουλο, όταν άκουσε κάποιον περαστικό να λέει ότι ήταν ένα πεσμένο αυτοκίνητο στην περιοχή.
Ο ίδιος είχε ακούσει για την εξαφάνιση και μετέβη προς την έξοδο του Πανοπουλου και άρχισε να ψάχνει στο σημείο, ενώ ήδη είχε βροχόπτωση στην περιοχή. Έψαχνε για περίπου 20 λεπτά και ενώ ετοιμαζόταν να φύγει, αφού η έρευνα ήταν άκαρπη, αποφάσισε να κοιτάξει και σε ένα ρέμα, το οποίο έχει βάθος περίπου δύο μέτρα από το δρόμο, με πυκνή βλάστηση, και εκεί εντόπισε το αυτοκίνητο με τον 78χρονο.
Ο ίδιος περιγράφει στην ‘Π’, τη στιγμή του εντοπισμού: "Είχε Άγιο" που τον βρήκα. Όταν είδα το αυτοκίνητο τον φώναξα, γιατί νόμιζα ότι θα ήταν νεκρός, και άκουσα τη φωνή του. Πλησίασα και έσπασα το τζάμι για να του μιλήσω και η πρώτη κουβέντα που μου είπε ήταν: ‘Λίγο νεράκι…’. Επίσης μου είπε ότι κρύωνε και του έδωσα μια ζακέτα και αυτό που μου είπε ήταν: ‘Βγάλε με σε παρακαλώ’. Τον καθησύχασα και αμέσως ειδοποίησα το 100».
Όπως ανέφερε ο κ. Μπλόσκας, το αυτοκίνητο είχε τουμπάρει με το πλάι και ο 78χρονος βρισκόταν στο κάθισμα του συνοδηγού με το κεφάλι σφηνωμένο επάνω στο κάθισμα, ενώ το κινητό του τηλέφωνο βρέθηκε στα πόδια του, γι’ αυτό και δεν μπορούσε να τηλεφωνήσει.
Απεγκλωβισμός
Αμέσως μετά τον εντοπισμό του σήμανε συναγερμός και στο σημείο έσπευσε το Πυροσβεστικό κλιμάκιο της Αρχαίας Ολυμπίας με επικεφαλής τον προϊστάμενο κ. Αναστάσιο Κοτσώνη, παρουσία και του διοικητή νομού κ. Νικόλαου Σπαή, και ξεκίνησε ο απεγκλωβισμός, ενώ χρειάστηκε να κοπεί το αυτοκίνητο για να γίνει η διάσωση.
Από την πρώτη στιγμή στο σημείο βρέθηκε και ισχυρή αστυνομική δύναμη, καθώς οι αστυνομικοί έψαχναν όλες αυτές τις ημέρες, με επικεφαλής τον Αστυνομικό Διευθυντή Δυτικής Ελλάδας υποστράτηγο Φώτη Τσόλκα. Παρόντες ο Αστυνομικός Διευθυντής Ηλείας ταξίαρχος Κώστας Στεφανόπουλος, καθώς και ο διοικητής του Τμήματος Ασφαλείας Αμαλιάδας Κώστας Αλεξανδρόπουλος.
Αμέσως μετά τον απεγκλωβισμό του ο 78χρονος μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Κέντρο Υγείας στο Σιμόπουλο για μία πρώτη εκτίμηση και εν συνεχεία στο Νοσοκομείο της Αμαλιάδας. Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι έφερε πολλαπλά κατάγματα στα πλευρά και μώλωπες σε όλο του το σώμα και παρά το ισχυρό σοκ είχε καλή συνείδηση. Ωστόσο, επειδή είχε υποστεί υποθερμία και αφυδάτωση, κρίθηκε σκόπιμη η μεταφορά του στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ρίου, για να υπάρχει πρόσβαση σε μονάδα εντατικής θεραπείας.
Δεν το πίστευαν
Στο σημείο που εντοπίστηκε μετέβησαν άμεσα τα αδέλφια του και ο ανιψιός του, οι οποίοι είχαν χάσει τις ελπίδες τους και δεν περίμεναν ότι θα βρεθεί ζωντανός ο άνθρωπός τους.
Όλο το χωριό Λαγανά ήταν αναστατωμένο όλες αυτές τις ημέρες και όλοι έψαχναν για τον 78χρονο και φυσικά οι περισσότεροι εκτιμούσαν ότι είχε πέσει θύμα τροχαίου.
«Δεν μπορώ να υποθέσω τίποτα. Μία πρώτη εκτίμηση είναι ότι βγήκε από το δρόμο» είχε δηλώσει το πρωί στην ‘Π’ ο αδελφός του Βασίλης Πατσούρης και τελικά δεν έπεσε έξω. Η αδελφή του Όλγα Συλλάϊδου δεν πίστευε ότι θα βρισκόταν ζωντανός και ευτυχώς διαψεύστηκε, ενώ χθες όλοι οι συγγενείς ευχαριστούσαν Αστυνομία και Πυροσβεστική, μην έχοντας χωνέψει καλά- καλά ότι ο άνθρωπός τους ήταν ζωντανός και πλέον είναι στο πλευρό του για να γίνει απολύτως καλά.
Η υπόθεση περνά πλέον στο Αστυνομικό Τμήμα Αρχαίας Ολυμπίας, αφού η εξαφάνιση έγινε τροχαίο.
Σημείωση δική μου:
Βάλτε στο σημείο (στροφή) μια πινακίδα προειδοποιητική για να μη χαθεί ανθρώπινη ζωή !
Μαζί με το εικονοστάσι που- ενδεχομένως-θα στήσει στο σημείο ο διασωθείς κος Πατσούρης ας πληρώσει και το ευτελές ποσό του κόστους της πινακίδας. 
Ενα μεγάλο μπράβο στον  κο Μπλόσκα πρόεδρο της κοινότητας Πεύκης και πυροσβέστη και σε όλες τις Αρχές της περιοχής μου ,που -με μεγάλη ευθύνη της αποστολής τους-πήραν μέρος στην αναζήτηση και διάσωση του συμπολίτη μας. Μπράβο παιδιά, μπράβο κύριοι , μπράβο λεβέντες συντοπίτες μου !
Ι.Β.Ν.

13 Αυγούστου 2016

Παναγία βόηθα!…

Του Στέλιου Παπαθεμελή*
Οι γιορτές αποτελούν την πεμπτουσία του ελληνικού πολιτισμού «Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος» (Δημόκριτος). Ζωή δηλαδή χωρίς γιορτές και πανηγύρεις μοιάζει με μακρινό δρόμο χωρίς πανδοχείο για ξεκούραση.
Η Γιορτή της Μεγαλόχαρης, γιορτή ζωής και αφθαρσίας είναι το «δεύτερο Πάσχα» των Ελλήνων. Ο ελληνικός κόσμος λάτρεψε την Μητέρα του Χριστού. Την ύμνησε, την ζωγράφισε, της ανήγειρε επιβλητικούς ναούς και ταπεινά εξωκκλήσια. Ταυτίστηκε μαζί της. Είναι για το λαό μας: Πάντων χαρά, (Παντοχαρά), Ρόδον το αμάραντον, Αγνείας θησαύρισμα, Ουρανών υψηλοτέρα!
Και χίλια τόσα χρόνια επί των απορρώγων βράχων του Άθωνος, στο «Περιβόλι της Παναγίας», μονάζουν «ηγορασμένοι από της γης» πατέρες, αδιαλείπτως προσευχόμενοι.
Η Μεγαλόχαρη «εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπε». Είναι διαρκώς και πανταχού παρούσα στη ζωή του καθενός που καταφεύγει στη χάρη Της. Και κατ’ εξοχήν παρούσα στους υπέρ ελευθερίας και σωτηρίας αγώνες του Ελληνικού Έθνους. Εκεί στάθηκε ολοφάνερα η Υπέρμαχος Στρατηγός του. Και εκείνο της ανταπέδωσε τα νικητήρια επειδή κράτησε το κράτος απροσμάχητον.
Απ’ εκείνην «νενίκηνται (=έχουν ηττηθεί) της φύσεως οι όροι».
Να πώς απαθανάτισε την πίστη του στο πρόσωπό της Υπερμάχου ο Γιώργος Σεφέρης:
«Ω Παναγιά, που σαν παρακαλώ /συλλογιέμαι τη μάνα μου/ Ω Παναγιά λυπήσου τον τρελό/τον βραχνό/ τον πυκνό/ τον πόνο που μου τρώει τα σπλάχνα» προσεύχεται ο Ποιητής. «Ω Παναγιά μου, είσαι καλή/ προ σε η ψυχή μου η αμαρτωλή/γυρνά και απογυρνά να ξαποστάσει ».
Το «Πάσχα του Καλοκαιριού» είναι μια όαση ανάπαυλας και αναψυχής για τους ψυχοσωματικά βασανισμένους της καθημερινότητας, «Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου». [Ρεμβάζω = αφήνω τη σκέψη και τη φαντασία μου ελεύθερη,ονειροπολώ !
Συγκλονιστικό το ομώνυμο διήγημα του Παπαδιαμάντη (11, σ.203 επ.)
Όταν πάντως ο «φιλέρημος γέρων» της Σκιάθου υπερβαίνει το τέχνημα του λόγου και στοχάζεται πολιτικά εντοπίζει τις ρίζες και της παρούσας τραγωδίας μας η οποία χειραγωγείται από την ασύδοτη δράση της τοκογλυφίας, – τώρα της διεθνούς- τότε της εγχώριας. Ο ήρωας του διηγήματος είναι μεγαλοκτηματίας, αλλά κάποτε χρειάσθηκε να λάβει μικρό δάνειο και απευθύνθηκε σε επιτόπιο τοκογλύφο.
«Οι τοιούτοι ήσαν άνθρωποι φερτοί απ’ έξω». Οι εντόπιοι όταν χρειάσθηκαν χρήματα άρχισαν να υποθηκεύουν τα κτήματα. Μετά μια γενιά «τα χρήματα επέστρεψαν εις τους δανειστάς, συνπαραλαβόντας μεθ’ εαυτών και τα κτήματα»!
Και τα χρήματα, και τα κτήματα! Αυτό το ρεφραίν το ζούμε ως χώρα στην νιοστή! Με αδίστακτες μεθοδεύσεις της διεθνούς τοκογλυφίας και των ιθαγενών οργάνων της, μεταξύ άλλων πληρώνουμε και την εγκληματική διόγκωση, το 2009, του ελλείμματος (Συνέργεια Eurostat – ΕΛΣΤΑΤ, Κομισιόν, ΕΚΤ). Ζημία Ελλάδος 210 δισ!
Στοχάζεται ο σοφός Σκιαθίτης:
«Εγέννα ή όχι η γη, εκαρποφόρουν ή όχι τα δένδρα, ο τόκος δεν έπαυε. Τα κεφάλαια «έτικτον». Έπαυσε να τίκτη η γόνιμος (όπως λέγει ο Άγιος Βασίλειος), αφού τα άγονα ήρχισαν κ’ εξηκολούθουν να τίκτουν… (Ενθ.αν. σ.210).
Σε ανάλογο μήκος κύματος η απάντηση του ινδιάνου φυλάρχου Σιάτλ στον αμερικανό πρόεδρο Φραγκλίνο Πήρς (1853-57) ο οποίος αξίωσε απ΄ τους ιθαγενείς να του πουλήσουν τη γη τους:
«Ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Τα μέρη της γης το ένα με το άλλο δεν κάνουν γι’ αυτόν διαφορά γιατί είναι ένας ξένος που φτάνει τη νύχτα και παίρνει από τη γη όλα όσα του χρειάζονται. Η γη δεν είναι αδερφός του, αλλά εχθρός του (…..). Ο Θεός είναι ο ίδιος Θεός. Μπορεί να θαρρείτε πως Εκείνος είναι δικός σας, όπως ζητάτε να γίνει δική σας η γη μας. Αλλά δεν το δυνόσαστε»(…). Ένα ξέρουμε, ο Θεός σας είναι ο ίδιος Θεός. Η γη Του είναι ακριβή. Όμως ακόμα κι ο λευκός [όπως και οι δυνάστες μας] δεν γίνεται να απαλλαχτεί από την κοινή μοίρα».
Τους δυνάστες μας τους ξέρουμε καλά. Τον λαό μας, «τον παν, τον φέρνουν, πίσω-μπρος / του τρώνε και το λίγο βιός / κι από το στόμα τη μπουκιά / πάνω στην ώρα τη γλυκιά / του τηνε παίρνουμε κι αυτή/. Χαρά στους πούναι δυνατοί /(…). Γι’ αυτούς δεν έχει εγώ και εσύ (…). Γι’ αυτούς δεν έχει χόρταση»(Ελύτης, ο Ήλιος, ο ηλιάτορας).
Στο γεωπολιτικό μέτωπο με γενεσιουργό αιτία όσα διαδραματίζονται στην Τουρκία κυοφορούνται στρατηγικές ανατροπές. Φοβόμαστε ότι οι ημέτεροι εφησυχάζουν με την ιδέα της (προς ώρα) αποδυνάμωσης της γείτονος. Στην πραγματικότητα έχουμε μιαν τελείως ανεξέλεγκτη κατάσταση με βάση το ψυχογράφημα του σουλτάνου. Αν αυτός εκδικούμενος ΗΠΑ-Ευρώπη απασφαλίσει το προσφυγικό, δεν θα πληρώσει, ούτε η Μέρκελ, ούτε η Χίλαρι, αλλά η Ελλαδίτσα μας.
Η αντιμετώπιση ενός τέτοιου σφόδρα πιθανού ενδεχομένου απαιτεί σοβαρή προετοιμασία με πρώτη κίνηση την απαλλαγή των ιθυνόντων από εθνομηδενιστικές ιδεοληψίες.
Οι επιλογές Ερντογάν δημιουργούν στρατηγικό και γεωπολιτικό κενό. Η Ελλάς μπορεί άριστα να το καλύψει προσφέροντας άμεση εναλλακτική λύση, γεωπολιτική και ενεργειακή. Αυτό βεβαίως επιβάλλει γρήγορες δυναμικές πρωτοβουλίες. Θα τους ψάξουμε δεν θα περιμένουμε να μας ψάξουν αυτοί.
Το άρθρο του μυστικοσυμβούλου του Ερντογάν Ibrahim Karagul (Δημοκρατία, 8/8/16) επιβεβαιώνει αισθήματα και προθέσεις έναντι ΗΠΑ-Ε.Ε. Όποιος το κατάλαβε, κατάλαβε!
Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην Πανήγυρή μας.
«Στη θλίψη και στη δυστυχία
στις δύσκολες στιγμές του πόνου
όλοι σε Σε το βλέμμα υψώνουν
κι’ όλοι φωνάζουν «Παναγία!» 
(Γ. Βερίτης)
Παναγία βόηθα !…
*Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Πηγές:


8 Αυγούστου 2016

Εμπρός για μια νέα Παλιγγενεσία! Του Στρατηγού Νίκου Ταμουρίδη !

Εμπρός για μια νέα Παλιγγενεσία!

''Η ώρα ήλθεν, ώ Έλληνες! Eίναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον τούτον ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα. Ας κινηθώμεν λοιπόν με εν κοινόν φρόνημα, oι πλούσιοι ας καταβάλωσιν μέρος της ιδίας περιουσίας, oι ιερoί ποιμένες ας εμψυχώσωσι τον λαόν με το ίδιόν των παράδειγμα, και oι πεπαιδευμένοι ας συμβουλεύσωσιν τα ωφέλιμα. Η Πατρίς μας προσκαλεί''! 
Αυτά διατράνωνε στην προκήρυξή του ο Αρχηγός της Ελληνικής Επαναστάσεως Αλέξανδρος Υψηλάντης, στο Ιάσιο, στις 24 Φεβρουαρίου 1821.
Εποχή της εθνικής Παλιγγενεσίας: Η Ελλαδική περιοχή και όλο σχεδόν το γένος υπό Τουρκική κατοχή. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού σε όλη της επικράτεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας εξισλαμισμένο και εκτουρκισμένο. Μόνη η εκκλησία με λίγους πραγματικούς πατριώτες κρατούν τον ελληνισμό και την ορθοδοξία, ως βάσεις της κοινωνικής ζωής και της ύπαρξης της Ελλάδας και της πολυπόθητης εξέγερσης για την απόκτηση του μέγιστου πανανθρώπινου αγαθού
της ελευθερίας. 
Ελλάδα! Ποτέ λέξη στο παγκόσμιο λεξιλόγιο δεν είχε την ικανότητα να μετατρέψει ένα απλό άνθρωπο σε υπεράνθρωπο. 
Ελευθερία! Ποτέ λέξη του Ελληνικού λεξιλογίου δεν αγαπήθηκε, δεν λατρεύτηκε τόσο πολύ! Αλλά και ποτέ μια έννοια δεν ποτίστηκε με τόσο αίμα στο πέρασμα των αιώνων.
Εποχή του σήμερα: Ο Ελλαδικός χώρος σε κατάσταση πολιορκίας.
Ανθέλληνες και αντίχριστοι σέρνουν την Ελλάδα στην απόλυτη καταστροφή! Η χώρα έχει απολέσει σε μεγάλο μέρος την εθνική της κυριαρχία. Οι πολιτικές αποφάσεις παίρνονται από τις Βρυξέλλες. Η οικονομία μας έχει χρεοκοπήσει και στηρίζεται στα δανεικά των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΔΝΤ. Η Ελληνική Βουλή δεν μπορεί να ψηφίσει κανένα νόμο χωρίς έγκριση των δανειστών.
Μεγάλο μέρος της δημόσιας περιουσίας έχει πουληθεί και έχει τεθεί ως ενέχυρο για να παίρνουμε δανεικά. Η παιδεία διαλύεται. Η εκκλησία διασύρεται και εμπαίζεται. Οι ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας έχουν απαξιωθεί. Η εισροή εκατοντάδων χιλιάδων αλλοεθνών και αλλοθρήσκων λαθρομεταναστών αποτελεί τεράστια απειλή για την κοινωνική μας συνοχή και την εσωτερική ασφάλεια της χώρας.
Η Ελλάδα χάνεται, η ελευθερία διακυβεύεται. Ένας πραγματικός ιδιότυπος κατακλυσμός καταπνίγει το Γένος. Μέσα στο έλεος αυτού του καταστροφικού κατακλυσμού, ο Ελληνικός λαός, ως Νώε, είναι καταδικασμένος αυτός ο ίδιος να κατασκευάσει την κιβωτό του! Είναι αυτός που εκπέμπει μια εθνική κραυγή αγωνίας, η οποία ακούγεται πέρα ως πέρα: ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ! 
Μήπως η πατρίς μας προσκαλεί και πάλι;
Φαίνεται πως ΝΑΙ. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Όμως, σήμερα μόνον νέοι άνθρωποι, καθαροί, χωρίς σχέση με τους γνωστούς δεινόσαυρους της πολιτικής μπορούν να δώσουν ένα όραμα στον προδομένο λαό μας. ''Καινός οίνος σε καινό ασκό''!
Όσοι νομίζουν ότι οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, ακόμη και με πιθανές νέες εκλογές και νέα Βουλή θα θέσει τις βάσεις του νέου σωστού πολιτικού οικοδομήματος, απατώνται. Δεν ανεγείρεται κανένα νέο οικοδόμημα, πριν η σκαπάνη και το πτύον ισοπεδώσουν πλήρως το κατερειπωμένο οικοδόμημα. Απαιτείται απόλυτη κάθαρση.
Απαιτούνται νέοι αρχιτέκτονες και μηχανικοί και εργάτες καθαροί με θέληση και όρεξη για εργασία. 
Ζητούνται λοιπόν άξιοι Έλληνες που θα γαλβανίσουν τα πνεύματα των νεοελλήνων, τα αλλοτριωμένα από την τεχνητή ευημερία των δανεικών πακέτων και τα παραλυμένα από τον φόβο των σύγχρονων γκαιμπελίσκων. Ζητούνται Έλληνες που θα πολεμήσουν για την Πατρίδα και την Ορθοδοξία! 
Ιδίαις Δυνάμεσι!
Απαιτείται μια νέα Παλιγγενεσία!
Αντγος (ε.α) Νικόλαος Ταμουρίδης 
Επίτιμος Α' Υπαρχηγός ΓΕΣ

6 Αυγούστου 2016

Ισότητα και ισοπέδωση

Από την   φιλόλογο   Ευαγγελία Μπίτου
Η ισότητα και η ισοπέδωση συνδέονται με το επίθετο ίσος, η πρώτη ως παράγωγό του και η δεύτερη ως παράγωγο του ρήματος ισοπεδώνω, προερχομένου από το σύνθετο επίθετο ισόπεδος (< ίσο+πέδος< πέδον πβ γη+πέδον, (Μπαμπινιώτη, Λεξικό Ν.Ε. Γλώσσας). Αν και οι δύο αρχίζουν με το ίσο-, εννοιολογικά κινούνται προς διαφορετική κατεύθυνση. Η πρώτη αποτελεί βασική αρχή του δημοκρατικού πολιτεύματος ως ισονομία, ισοτιμία, και ισοπολιτεία, «που θεσπίζει την ίση και χωρίς διακρίσεις μεταχείριση των πολιτών σε όλους τους τομείς τής ζωής, λ.χ. στη φορολογία, τα πολιτικά δικαιώματα, τη δικαστική αντιμετώπιση, τις προσωπικές πεποιθήσεις κ.λπ» (Μπαμπινιώτη, Λεξικό Ν. Ε. Γλώσσας), ενώ η δεύτερη κυριολεκτικά δηλώνει ότι μία επιφάνεια γίνεται επίπεδη –ισοπέδωση οικοπέδου -, αλλά σημαίνει και την ολοσχερή καταστροφή από σεισμό, πόλεμο ή θύελλα, ενώ σε επίπεδο κοινωνικό την κατάργηση κάθε διαφοράς, την εξίσωση προς τα κάτω.
Αναζητώντας την ισότητα στη ζωή, τη βρίσκω στη γέννηση του ανθρώπου, καθώς όλοι ερχόμαστε στον κόσμο κατά τον ίδιο τρόπο, γυμνοί και πιο αδύναμοι από τα ζώα, που στέκονται σχεδόν αμέσως στα πόδια τους, σε μικρό διάστημα επιβιώνουν μόνα τους, και στο χρόνο αρχίζει η αναπαραγωγή τους. Γεννιόμαστε βέβαια σε διαφορετικό κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον και με διαφορετικό δυναμικό.
Εν συνεχεία, τη βρίσκω στα προσχολικά χρόνια, όταν ως παιδιά διεκδικούσαμε ίση προς τα αδέλφια μας μερίδα - μόνο από το φαγητό που μας άρεσε - και ίση αγάπη από τους γονείς. Η απάντηση της μάνας «όποιο δάκτυλο και να κόψεις, πονάει το ίδιο», ήταν αφορμή, κοιτάζοντας τα δάκτυλά μας, να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν ήταν ίσα∙ ότι πονούσαν το ίδιο, το ξέραμε καλά, γιατί όλο και κάπου κάποιο κόβαμε ή κτυπούσαμε. Ισότητα λοιπόν σε κείνη τη φάση σήμαινε ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο, ούτε μεγαλύτερο ούτε μικρότερο. 
Επισήμως συνάντησα την έννοια στο Δημοτικό Σχολείο, στο σύμβολο της ισότητας, το ίσον (=) της Πρακτικής Αριθμητικής και αργότερα στη Γεωμετρία, στο τετράγωνο με τις τέσσερεις ίσες πλευρές και στα ισόπλευρα τρίγωνα. Αυτή η ισότητα δεν μας ακουμπούσε συναισθηματικά, απλώς ασκούσε τη λογική και τη συλλογιστική μας. Άλλωστε η καρδιά έχει άλλα ίσον: «Μοιρασμένη λύπη μισή λύπη, αλλά μοιρασμένη χαρά, διπλή χαρά».
Συναισθηματικά η κοινωνική διάσταση της ισότητας μας άγγιξε στο σχολείο με αφορμή το ενδιαφέρον, την προσοχή και την αυστηρότητα του δασκάλου. Δεν ήμαστε βέβαια εις θέση να αντιληφθούμε ότι κάποτε αυτά ήταν και ανάλογα προς το ενδιαφέρον, την προσοχή και τη συμπεριφορά των μαθητών. Χρειάζεται ασφαλώς ωριμότητα για να αντιληφθεί και να παραδεχθεί κανείς ότι η ισότητα αφορά τόσο τα δικαιώματα όσο και τις υποχρεώσεις.
Με την έννοια της κοινωνικής ισότητας προβληματισθήκαμε στο Γυμνάσιο με το «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ∙ πάντες υμείς εις εστε εν Χριστώ Ιησού» (Προς Γαλ. 3, 28)στο μάθημα των Θρησκευτικών, με το σύνθημα της Γαλλικής Επαναστάσεως «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη» στο μάθημα της Ιστορίας, ενώ στο μάθημα της Πολιτικής Αγωγής συνειδητοποιήσαμε ότι η ισότητα είναι βασικό χαρακτηριστικό της δημοκρατίας, συνταγματικά κατοχυρωμένο.
Και ενώ ακούγαμε για την ισότητα στη δημοκρατία, ζούσαμε την ανισότητα στο χώρο της Εκπαίδευσης, στις δημόσιες υπηρεσίες, στον τομέα της υγείας…, που πλήγωναν. Υπήρχαν παιδιά που ήθελαν πολύ να μάθουν γράμματα, ήταν δυνατοί μαθητές, αλλά δεν υπήρχε δυνατότητα ούτε βιβλία να έχουν. Στις υπηρεσίες πάλι έπρεπε κάποιον να γνωρίζεις, κάποιο «μέσον» να έχεις, για να εξυπηρετηθείς. Για να βρεις δουλειά, χρειαζόσουν και το Πιστοποιητικό Κοινωνικών φρονημάτων! Οι φτωχοί, όταν αρρώσταιναν, ήταν καταδικασμένοι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την οκτάχρονη μαθήτρια του σχολείου μας, που πέθανε από διφθερίτιδα γιατί δεν υπήρχε δυνατότητα να πάει στον γιατρό. 
Οι αγώνες της γενιάς του «ένα, ένα τέσσερα» εξασφάλισαν δωρεάν βιβλία στους μαθητές και δωρεάν συγγράμματα στους φοιτητές. Αυτή η γενιά σπούδαζε με πολλές στερήσεις, αλλά με όνειρα για μια Ελλάδα καλύτερη. Αργότερα έγινε υποχρεωτική η εννεαετής εκπαίδευση, όλοι σχεδόν οι μαθητές πήγαιναν στο Γυμνάσιο, όλοι είχαν βιβλία, καταργήθηκε το Πιστοποιητικό Κοινωνικών φρονημάτων, οι οικονομικές συνθήκες με τη μετανάστευση και την τεχνολογία άλλαξαν, οι δουλειές άνοιξαν, απέκτησαν πρόσβαση στο Σύστημα Υγείας όλοι, και η σύγχρονη τεχνολογία έδινε τη δυνατότητα να εκσυγχρονισθεί το σύστημα υπηρεσιών για την καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών. Η ισότητα φαινόταν πιθανή, αλλά αντί της ισότητας εμφανίσθηκε η ισοπέδωση!
Στον χώρο της Εκπαίδευσης η αλόγιστη επιείκεια έβαλε στο ίδιο επίπεδο τους επιμελείς με τους αδιάφορους και αμελείς. Ο βαθμός των τριμήνων υπολογιζόταν όχι ανάλογα με την επίδοση των μαθητών, αλλά με το πώς, στο μεν Γυμνάσιο, ο κάθε μαθητής θα περνούσε στην άλλη τάξη αφού η φοίτηση ήταν υποχρεωτική, στο δε Λύκειο, πώς θα εξασφάλιζε μεγαλύτερη βαθμολογία στο Απολυτήριο και στα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα, μια και οι βαθμοί μετρούσαν για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Έτσι, όχι μόνο καταργήθηκε η καμπύλη Gauss στα ελληνικά σχολεία, αλλά οι αδιάφοροι και αμελείς βρέθηκαν στο επίκεντρο της προσοχής, ενώ οι επιμελείς, που συνωστίζονταν μεταξύ του δεκαεπτά και του είκοσι, ήταν «οι σπασίκλες», «τα φυτά». Πράγματι, αποδείχθηκαν πολύ ανθεκτικά «φυτά», αφού πολλά από αυτά ευδοκιμούν σε ξένες χώρες, προοδεύουν και αναγνωρίζεται η αριστεία τους, για την οποία στην πατρίδα τους Υπουργός Παιδείας, προοδευτικής μάλιστα κυβέρνησης, είπε το αμίμητο «η αριστεία είναι ρετσινιά … είναι στρεβλή φιλοδοξία». Τα πάνω κάτω! Η ισοπέδωση στο αποκορύφωμά της!
Και έρχεται συνειρμικά στη θύμηση μια ισότητα από τη μυθολογία με πρόσωπο αποκρουστικό. Ο Προκρούστης ή Πολυπήμων, μυθικός ληστής της αρχαίας Αθήνας ανάγκαζε τον κάθε διαβάτη να ξαπλώνει στην Προκρούστειο κλίνη. Αν κάποιος ήταν ψηλός και εξείχε από το κρεβάτι, έκοβε το τμήμα που περίσσευε, ενώ αν ήταν κοντός τον τάνυζε, μέχρι να φθάσουν τα άκρα του τις άκρες του κρεβατιού. Πόση ανακούφιση αισθανθήκαμε, όταν ως μαθητές του Δημοτικού ακούσαμε πως ο Θησέας, πηγαίνοντας στην Αθήνα, του έκανε ό,τι έκανε εκείνος στα θύματά του και, επειδή ήταν ψηλός, του έκοψε το κεφάλι και τα πόδια που περίσσευαν. 
Στο δημόσιο επίσης οι ευσυνείδητοι και συνεπείς υπάλληλοι - «οι ψαρούκλες» - είχαν την ίδια εξέλιξη με αυτούς που μπήκαν από την πίσω πόρτα, «με μέσον» και χωρίς τα απαιτούμενα προσόντα, καθώς και με τους αδιάφορους, που θεωρούσαν πάρεργο τη δουλειά τους και κορόιδα – «τα ρολόγια και τα κορόιδα δουλεύουν», έλεγαν – αυτούς που επιτελούσαν το καθήκον τους και χάρη στους οποίους κρατήθηκε όρθιο ό, τι τελικά έμεινε όρθιο στον δημόσιο τομέα. «Όλοι είμαστε το ίδιο», «έχομε το ίδιο στομάχι»! έλεγαν. Πώς εξουδετερώνει η πραγματικότητα των εντυπωσιασμό των συνθημάτων! Ούτε ίδιο στομάχι έχομε ούτε ίδιοι είμαστε, φωνάζει η πραγματικότητα. Είμαστε ασφαλώς ως πολίτες ισότιμοι, διαφέρομε όμως στη διάθεση για δουλειά και στην περίπτωση ακόμη που υπάρχουν ίδιες ικανότητες. « Ίδιοι στα δικαιώματα», έλεγαν - και δίκαια -, απέφευγαν όμως συστηματικά να αναφέρουν και τις ίδιες υποχρεώσεις. Η αξιολόγηση -δύσκολη ομολογουμένως υπόθεση, αλλά προϋπόθεση της αξιοκρατίας – καταργήθηκε και την εξέλιξη καθόριζε η ευνοιοκρατία. Προωθούνταν οι αρεστοί και όχι οι άριστοι. Προωθήθηκε παράλληλα η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, «λίγη δουλειά, πολλά λεφτά», η οποία απαξίωνε τους ευσυνείδητους, τους άξιους, τους εργατικούς και τους εξίσωνε με τους αδιάφορους, τους φυγόπονους, οι οποίοι μάλιστα εμφανίζονταν ως οι έξυπνοι. Κυρίαρχη η μετριότητα, όχι η μετριοφροσύνη ούτε το «μέτρον άριστον»
Όλοι επίσης απέκτησαν – έτσι έπρεπε - πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αλλά τα επιτήδεια τρωκτικά με την ένοχη ανοχή των πολλών ροκάνισαν το σύστημα Υγειονομικής περίθαλψης, διέλυσαν τα Ασφαλιστικά Ταμεία και το οδήγησαν σε κατάρρευση. Η ισοπέδωση εδώ συνώνυμη της καταστροφής. 
Συνώνυμο της καταστροφής η ισοπέδωση σε αξίες, πρόσωπα, κτήρια και μνημεία πολιτισμού. Ρώτησα κάποτε, στον καιρό της ελεύθερης πτώσης αξιών, τους μαθητές μου αν ήθελαν να διακρίνονται για τις αρετές τους. Όχι μου απάντησαν, λες και ο χαρακτηρισμός ήταν προσβλητικός. Ποιος επίσης ξέχασε τα σχισμένα βιβλία μετά τις εξετάσεις, με τα οποία γέμιζαν οι δρόμοι; Επιπλέον, σε κτήρια που άλλες εποχές προκαλούσαν δέος – σχολεία, Πανεπιστήμια, χώρους πολιτισμού …, έγιναν και γίνονται καταλήψεις, προκλήθηκαν καταστροφές ανυπολόγιστης αξίας με θράσος πρωτοφανές και ανοχή που προβληματίζει. Πρόσφατα, προτομές και ανδριάντες «κρύφθηκαν» σε αποθήκες, γιατί κάποιοι δεν αναγνωρίζουν ήρωες ή ευεργέτες και επειδή γι’ αυτούς αξία έχει μόνο το μέταλλο με το οποίο κατασκευάσθηκαν. Πάντως, το «ίσος προς ίσον» ούτε τη διαφορετικότητα καταργεί ούτε τον σεβασμό και την ευγένεια εξοβελίζει.
Συνώνυμη τελευταία της καταστροφής και η ισοπέδωση της ανεργίας και της φτώχειας που απειλεί το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού, ενώ η πολιτική ηγεσία καμώνεται πως επιδιώκει να προστατεύσει τάχα τους οικονομικά ασθενέστερους.
Και έρχεται στον νου μου μια άλλη ιστορία από τον Ηρόδοτο. «Ο Περίανδρος, τύραννος της Κορίνθου, έστειλε κάποιον έμπιστό του στον Θρασύβουλο για να του ζητήσει τη συμβουλή του σχετικά με την επιτυχία της τυραννίδας του. Ο Θρασύβουλος πήρε τον απεσταλμένο του Περίανδρου σε ένα χωράφι με σπαρτά και, χωρίς να βγάλει κουβέντα από το στόμα του, με ένα ραβδί άρχισε να χτυπά και να τσακίζει όλους τους μεγαλύτερους και πιο εύρωστους βλαστούς. Ύστερα από αυτή την παράξενη βόλτα στο χωράφι ο απεσταλμένος του Περίανδρου ρώτησε τον Θρασύβουλο να του πει τι παράγγελνε στον αφέντη του. Και ο τύραννος της Μιλήτου του απάντησε ότι έπρεπε να αφηγηθεί στον κύριό του τη βόλτα τους στο χωράφι. Ο Περίανδρος φυσικά κατάλαβε». Με την ισοπέδωση, την ισότητα προς τα κάτω, στεριώνει η τυραννική εξουσία.
Εν κατακλείδι, σε μια δημοκρατία ζητούμενο είναι η ισότητα, ως ισονομία, ως ισοπολιτεία και ως ισοτιμία, με ίσες ευκαιρίες στην Εκπαίδευση και την επαγγελματική εξέλιξη, δυνατότητα δηλαδή να αναπτύξει ο καθένας τις ικανότητές του, πράγματα στην πράξη πολύ δύσκολα, ειδικά σε ένα πελατειακό πολιτικό σύστημα, με ένα συνδικαλισμό κατευθυνόμενο από κόμματα και όχι τις ανάγκες των εργαζομένων, και με πολίτες να διεκδικούν μεν δικαιώματα αλλά να μην αναφέρονται με τον ίδιο ζήλο και τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Πώς τελικά μπορεί να ξεστρατίσει μια χώρα από την αναζήτηση της ισότητας στην ισοπέδωση!
Πάντως, η ισότητα επανέρχεται σίγουρα στο τέρμα της ζωής. Μπροστά στον θάνατο, όπως και στη γέννηση, είμαστε πάλι όλοι ίσοι! Αν το φιλοσοφούσαμε, ίσως ήταν πιο εύκολο να υπάρχει μεγαλύτερη ισότητα και στη ζωή. 
Πηγή: Ακτίνες

2 Αυγούστου 2016

Ανοχή και αντοχή...

Ανοχή και αντοχή
Γράφει η φιλόλογος Ευαγγελία Μπίτου
Στα δύσκολα χρόνια των μνημονίων δοκιμάζεται τόσο η ανοχή όσο και η αντοχή των Ελλήνων. Την ανοχή από την αντοχή διαφοροποιεί ένα γράμμα, τις ενώνουν όμως περισσότερα: κοινό το δεύτερο συνθετικό τους - παράγωγο του ανέχομαι η πρώτη, του αντέχω η δεύτερη -, κινούνται και οι δύο σε όρια, συμπορεύονται συχνά με την υπομονή και μπορεί κάποιος να τις συναντήσει στην οικογένεια, στο σχολείο, στην κοινωνία, στη φύση αλλά και στις ανθρώπινες κατασκευές. 
Ανοχή δείχνει η μητέρα στη δυστροπία του παιδιού, όταν είναι άρρωστο, και καλώς πράττει· ανοχή στο ξέσπασμα των εφήβων δείχνουν η οικογένεια και ο πραγματικός παιδαγωγός, για να συζητήσουν νηφάλια μαζί τους την κατάλληλη στιγμή· ψήφο ανοχής δίνει η αντιπολίτευση στην κυβέρνηση για να αποφευχθεί κυβερνητική κρίση. Ανοχή στα διαφορετικά θρησκευτικά και πολιτικά πιστεύω διακρίνει κανείς σε μια δημοκρατία, όπου η διαφορά αυτή δεν στέκεται εμπόδιο σε κοινωνικές σχέσεις και σε φιλίες ακόμη των πολιτών. Η πρώτη ανοχή πηγάζει από την αγάπη και την κατανόηση, η δεύτερη προέρχεται από την παιδαγωγική κατανόηση, τη λελογισμένη επιείκεια και διαλλακτικότητα, η τρίτη προκύπτει από συναίσθηση ευθύνης για τη χώρα ή και από πολιτική σκοπιμότητα, ενώ η τέταρτη είναι συνώνυμη του σεβασμού. Αυτή η ανοχή δημιουργεί ατμόσφαιρα κατάλληλη για τη σωστή αγωγή, την πολιτική σταθερότητα και την κοινωνική συνοχή. «Χωρίς ανοχή ο κόσμος μετατρέπεται σε κόλαση» γράφει ο Ελβετός θεατρικός συγγραφέας Durrenmatt. Σε κάποιες περιπτώσεις βέβαια η αντιπολίτευση κάνει λόγο για μηδενική ανοχή σε λάθη της κυβέρνησης.
Υπάρχει όμως και η ανοχή η συνώνυμη του συμβιβασμού και της αδιαφορίας. Τέτοια ανοχή, επί παραδείγματι, παρατηρήθηκε προ ετών στο σχίσιμο των βιβλίων μετά τις εξετάσεις, στην καταστροφή των θρανίων στα σχολεία, στο μουντζούρωμα των τοίχων, αλλά και στις κατ’ επανάληψη καταστροφές στο Πολυτεχνείο· ανοχή παρατηρείται προς τους «γνωστούς αγνώστους» κουκουλοφόρους, τους παρόντες σε κάθε διαδήλωση, που καταστρέφουν ό, τι βρεθεί μπροστά τους∙ ανοχή και στην αχρήστευση των οδικών πινακίδων, που μπορεί να αποβεί μοιραία για κάποιους οδηγούς τη νύχτα· ανοχή και σε αυτούς που αδίστακτοι καταστρέφουν τα αγάλματα, του πολιτισμού μας τα σημάδια και της πόλεως τον διάκοσμο· ανοχή στη σχολική βία: ο Βαγγέλης Γιακουμάκης και ο δεκατετράχρονος μαθητής από τη Γέφυρα Θεσσαλονίκης ελέγχουν συνειδήσεις· ανοχή και σε αυτούς που για εβδομήντα μέρες είχαν καταλάβει τη σιδηροδρομική γραμμή, σταμάτησαν τις συναλλαγές και ζημίωναν καθημερινά το κράτος που τους φιλοξενούσε και ένα λαό που σε δύσκολες μέρες μοιράσθηκε μαζί τους το υστέρημά του· ανοχή και σε αυτούς που κατασκήνωσαν στο Α.Π.Θ. – πολλοί από ξένες χώρες! – οι οποίοι, έχοντας αυτό ορμητήριο, προχωρούσαν προκλητικά σε καταστροφές. 
Αυτή η ανοχή είναι ένοχη, διότι το θράσος με την ανοχή αποθρασύνεται, το κράτος αποδεικνύεται αδύναμο, αν όχι ανύπαρκτο, για να προστατεύσει τους πολίτες, και ο φόβος και η ανασφάλεια εδραιώνονται. «Η ανοχή γίνεται έγκλημα όταν εφαρμόζεται στο κακό», γράφει ο νομπελίστας Thomas Mann. 
Η ανοχή, όταν βρει τον οίκο της, η τιμή της γυναίκας ως ανθρώπου χάνεται και γνωρίζει τη χειρίστη εκμετάλλευση. Σημειωτέον, η γνωστή αντίστοιχη ιταλική και γαλλική λέξη χρησιμοποιείται μεταφορικά για να δηλωθεί η αταξία, η ανοργανωσιά, η αναταραχή. 
Η ανοχή στον χώρο της τεχνολογίας σχετίζεται με άλλου είδους τιμή· συγκεκριμένα δηλώνει «την επιτρεπτή απόκλιση τιμής ενός μεγέθους από την προβλεπόμενη» (Χρηστικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Α.Α.). Γίνεται λόγος για εδαφική και για κατασκευαστική ανοχή. Υπάρχει και η ανοχή στον χώρο της ιατρικής, δηλαδή η «ικανότητα του οργανισμού να υφίσταται, χωρίς συμπτώματα ή αντίδραση τη δράση φαρμάκου, φυσικής ή χημικής ουσίας» ( Χρηστικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Α.Α.) 
Όποιος δείχνει ανοχή, διαθέτει ανεκτικότητα, χαρακτηρίζεται ανεκτικός, αλλά ό, τι μπορούμε να ανεχθούμε λέγεται ανεκτό. Ανεκτή μπορεί να είναι η ζέστη, το κρύο, αλλά και η συμπεριφορά. Παθητική λοιπόν η σημασία του ανεκτός και ενεργητική του ανεκτικός.. 
Κάποτε η ανοχή φτάνει στα όριά της, και ακούγεται το «φτάνει πια∙ δεν το ανέχομαι άλλο» ή το «φτάνει πια! δεν αντέχω άλλο». Εδώ συναντιούνται η ανοχή και η αντοχή. Η ανοχή και η αντοχή έχουν όρια που ενίοτε εξαντλούνται, γιατί εξαντλείται η υπομονή που απαιτείται και στις δυο περιπτώσεις. 
Ως αντοχή ορίζεται «η δύναμη που έχει ένας ζωντανός οργανισμός να αντιμετωπίζει αντίξοες συνθήκες, χωρίς να καταπονείται ή να φθείρεται» (Τριανταφυλλίδη, Ηλεκτρονικό Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής). Ο άνθρωπος διαθέτει σωματική αλλά και ψυχική αντοχή, σε διαφορετικό βαθμό βέβαια ο καθένας και σε διαφορετικό τομέα. Άλλος έχει αντοχή στο κρύο, άλλος στη ζέστη, άλλος στον πόνο κι άλλος στον κόπο, στις στερήσεις. Δρόμος αντοχής είναι και ο Μαραθώνιος και οι δρομείς ασφαλώς χρειάζονται παπούτσια μεγάλης αντοχής. Γνωστά και τα τεστ αντοχής από το χώρο της ιατρικής. 
Οι Έλληνες το 40 έδειξαν στο Αλβανικό Μέτωπο και την Εθνική Αντίσταση σωματική και ψυχική αντοχή αξιοθαύμαστη και έγραψαν σελίδες δόξας στην ιστορία του ανθρώπου για την ελευθερία του. Δοκιμάζεται όμως σήμερα σκληρά η σωματική και ψυχική αντοχή των Ελλήνων, καθώς η οικονομική αντοχή τους έφθασε στα όριά της. Αυτό οι πολιτικοί δείχνουν πως δεν το αντιλαμβάνονται. Ακούσθηκε μάλιστα από ραδιοφωνικό σταθμό βουλευτής να λέει για την υποθήκευση του δημόσιου πλούτου το αμίμητο: «Δεν μας τρομάζουν τα 99 χρόνια διάρκειας του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων. Εδώ η Ελλάδα ήταν υπό τουρκική σκλαβιά για 400 χρόνια και άντεξε. Είμαστε ανθεκτικός λαός». Όντως είμαστε ανθεκτικός λαός, όταν υπερασπιζόμαστε «τα ιερά και τα όσια της φυλής μας» και την ανεξαρτησία μας, την οποία η αβάσταχτη ελαφρότητα των πολιτικών και των πολιτικών τους μετά από «σκληρές διαπραγματεύσεις» εκχώρησε στους δανειστές. Πάντως, «όσο πιο μικρός είναι ένας λαός, τόσο μεγαλύτερες αντοχές χρειάζεται, για να μην αφομοιωθεί πολιτιστικά» ( Μπαμπινιώτη, Λεξικό Ν.Ε. Γλώσσας). 
Όποιος λοιπόν διαθέτει αντοχή λέγεται ανθεκτικός. Ανθεκτικοί μπορούν να είναι οι άνθρωποι, τα υλικά, τα ζώα, οι κατασκευές και τα φυτά. Υπάρχουν φυτά ανθεκτικά που ευδοκιμούν σε άνυδρα μέρη και, όταν ανθίζουν, ευωδιάζουν μεθυστικά. Εξαιρετικά ανθεκτικά αποδείχθηκαν και τα άλλα «φυτά», οι άριστοι στο ήθος και την επίδοση μαθητές, που παρά την απαξίωσή τους εκ μέρους των αδιάφορων και αμελών μαθητών και κάποιων «προοδευτικών» διδασκόντων, άντεξαν, ευδοκίμησαν και πρόκοψαν και στο εξωτερικό. Ανθεκτική στη δίψα είναι η καμήλα. Ανθεκτικά αποδείχθηκαν τα τοξωτά μας γεφύρια. Ανθεκτικά χαρακτηρίζονται και κάποια υλικά κατασκευών. Με το όνομα μάλιστα αντοχή υλικών υπάρχει «κλάδος της εφαρμοσμένης μηχανικής που εξετάζει τη συμπεριφορά των διάφορων υλικών, που χρησιμοποιούνται στις κατασκευές…» (Τριανταφυλλίδη, Ηλεκτρονικό Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής). 
Με την αντοχή σχετίζεται και η απαντοχή, η ελπίδα για επιθυμητή εξέλιξη, η οποία παράγεται από το μεσαιωνικό απαντέχω, που προήλθε από το αρχαίο υπαντέχω (υπό+αντέχω), το οποίο σήμαινε καρτερώ, περιμένω. 
Συμπερασματικά, η λελογισμένη ανοχή, είναι από τα χαρακτηριστικά της δημοκρατικής συμπεριφοράς αναγκαία στην κοινωνία. H αντοχή πάλι, σωματική και ψυχική, είναι δώρα στον άνθρωπο για να αντεπεξέλθει στα δύσκολα. Όμως και η ανοχή και η αντοχή έχουν όρια που, όταν γίνεται υπέρβασή τους, ακολουθούν συνέπειες. 

30 Ιουλίου 2016

Η παράδοση της σκυτάλης! Του Στρατηγού Νίκου Ταμουρίδη

Η παράδοση της σκυτάλης!
''Αυτοί γαρ οικούντες την χώραν μέχρι τούδε παρέδωσαν ελευθέραν δι' αρετήν. Ημείς δε επηυξήσαμεν τα πλείω αυτής και παρασκευάσαμεν αυτήν τοις πάσιν αυταρκεστάτην και ες πόλεμον και ες ειρήνην'', διατράνωνε ο μέγιστος ηγεμόνας Περικλής στον Επιτάφιο λόγο προς τιμήν των νεκρών του πολέμου, δηλαδή: ''Γιατί αυτοί (οι πεσόντες) κατοικώντας την χώρα αυτή, από γενεά σε γενεά μέχρι των ημερών μας, μας την παρέδωσαν ελεύθερη χάρις στην ανδρεία τους.
Εμείς δε τους περισσότερους τομείς αυξήσαμε και την προετοιμάσαμε σε όλα, ώστε να είναι αυταρκέστατη και για πόλεμο και για ειρήνη''.
Δεν υπάρχει πιο γλαφυρό παράδειγμα παράδοσης της εθνικής σκυτάλης, όπου αυτός που παραδίδει έχει κουραστεί και έχει δώσει τον αγώνα του, ενώ αυτός που παραλαμβάνει ξεκούραστος, επιταχύνει για να αγωνιστεί κατ' ελάχιστον ισάξια και να πετύχει τον καλύτερο δυνατό χρόνο για τη νίκη!
Ας τολμήσουμε να συγκρίνουμε το τότε με το τώρα! Απευθυνόμενοι στον μέγιστο πολιτικό ηγέτη της κλασσικής ελληνικής δημοκρατίας!!!
Σήμερα Περικλή, στον τόπο που κυβέρνησες, στη χώρα που πίστεψες και αγωνίστηκες δεν παραδίδουν πλέον σκυτάλη στους νεώτερους. Σήμερα ούτε καν αγωνίζονται!
Σήμερα, στη χώρα του ιερού πτολιέθρου δεν υπάρχουν πλέον εγκωμιαστικοί λόγοι ειλικρινούς ρητορείας. Δεν υπάρχουν αγνοί ύμνοι προς την ελευθερία, την δημοκρατία, την αρετή, το πνεύμα, την ηθική.
Σήμερα δεν έχουμε πολιτεία ''ου ζηλούση τους νόμους των πέλας''! Κατ' όνομα μεν κέκληται δημοκρατία, πλην όμως αναρχία και τρομοκρατία βιώνουμε καθημερινά στην πράξη.
Σήμερα νικά ο αυταρχισμός, ο οποίος σέρνεται επί των συντριμμάτων του εθνικού οικοδομήματος.
Σήμερα ο σοφότερος των νόμων της δημοκρατίας, το Σύνταγμα, βιάζεται από τους εξ επαγγέλματος υβριστές και καταπατητές του.
Σήμερα οι εκπρόσωποι του λαού, τα κόμματα, κείνται ως σωρός ερειπίων. Είναι απλοί όγκοι άμορφοι, ασχημάτιστοι, άνευ συνειδήσεως, άνευ παλμών, άνευ ζωής.
Σήμερα ο πολιτικός χώρος έχει μετατραπεί σε πολιτική παλαίστρα, η οποία συντρίβει,ατιμάζει, καταστρέφει και δολοφονεί την ανθρώπινη προσωπικότητα. 
Σήμερα, οι πολιτικοί μας ταγοί παραδίδουν στις νέες γενεές μια Ελλάδα χρεωκοπημένη ηθικά, πνευματικά, εθνικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά. Παραδίδουν μια Ελλάδα του μέχρι πρότινος 97% Ελλήνων το γένος Ορθοδόξων Χριστιανών, γεμάτη από -ων ουκ έστιν αριθμός- αλλοεθνείς και αλλόθρησκους.
Και ερωτώνται οι υπεύθυνοι: 
Τι παρέλαβες κ. Πρόεδρε της Δημοκρατίας; Τι παρέλαβες κ. Πρωθυπουργέ; Τι παρέλαβες κ. Υπουργέ Εθνικής Άμυνας; Τι παραδίδετε όλοι σας; Με ποιο δικαίωμα; ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ;
Ξέρουμε. Παραλάβατε μια σωρό ερειπίων (ας όψονται οι επί δεκαετίες προκάτοχοί σας). Και αντί να οικοδομήσετε, βάλατε φωτιά και καταστρέφετε ότι έχει απομείνει. 
Μη νοιώθετε όμως δυνατοί περιτυλιγμένοι με τον μανδύα της ισχύος της εξουσίας. Να ξέρετε ότι εκεί στη γωνία παραμονεύουν οι τιμωροί σας. Οι πιο σκληροί και θηριώδεις τιμωροί, για εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης των πραγμάτων, οι ''επίκουροι της δίκης''. Οι Ερινύες! Κι αυτές κανείς φρουρός δεν σταματά, σ' αλαζονεία κι έγκλημα φυτεύουν θεία μαχαιριά!

Αντγος (ε.α) Νικόλαος Ταμουρίδης 
Επίτιμος Α' Υπαρχηγός ΓΕΣ

24 Ιουλίου 2016

Αυξάνεται η ερωτική διάθεση το καλοκαίρι;

Αυξάνεται η ερωτική διάθεση το καλοκαίρι;
Είναι αλήθεια πως η ερωτική μας διάθεση ανεβαίνει... κατακόρυφα τους καλοκαιρινούς μήνες, ή μήπως είναι άλλος ένας μύθος;
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, Χειρουργός Ουρολόγος - Ανδρολόγος, ιδρυτής και πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, πρόεδρος του UGRS (Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Επανορθωτική Ουρολογική Χειρουργική) και διευθυντής της Σεξουαλικής Κλινικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.
Είναι πλέον γεγονός ότι το καλοκαίρι είναι εδώ! Η θερμοκρασία δεν αστειεύεται, η άδεια πλησιάζει, μαζί με τις θερινές διακοπές και αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια συζητήσεις για τις «καυτές» καλοκαιρινές ερωτικές περιπέτειες που έχουν εκτυλιχθεί ή πρόκειται να εκτυλιχθούν σε ηλιόλουστους προορισμούς. Πολλές απόψεις έχουν εκφραστεί και πολλά άρθρα έχουν γραφτεί αναφορικά με την κατακόρυφη αύξηση της ερωτικής διάθεσης και επιθυμίας κατά τους θερινούς μήνες. Είναι, όμως, πραγματικότητα ή ψέμα; Ερμηνεύεται και πιστοποιείται επιστημονικά αυτή η άποψη ή πρόκειται για αστικό μύθο και για κατασκεύασμα της διαφημιστικής βιομηχανίας με σκοπό το κέρδος;
Τους πρωτόπλαστους, με τα φύλλα συκής, ο Θεός τους έδιωξε από τον Παράδεισο για δύο λόγους. Γιατί δεν μιλούσαν μεταξύ τους και γιατί δεν έκαναν σεξ. Υπάρχει μία πεποίθηση ότι το καλοκαίρι οι Απόγονοι των πρωτόπλαστων κάνουν περισσότερο σεξ από ότι το χειμώνα. Η πεποίθηση αυτή στηρίζεται σε ανιστόρητα επιχειρήματα και κυρίως σε ταινίες με σενάρια του τύπου «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου». Εκπρόσωποι του life style είναι, επίσης, ένθερμοι υποστηρικτές αυτής της άποψης, αφού πιστεύουν ότι η γύμνια του κορμιού το καλοκαίρι και ο ιδρώτας στο φανελάκι του Μάρλον Μπράντο, γεμάτος τεστοστερόνη, είναι αρκετά για να μεταμορφώσουν τους παραθεριστές του καλοκαιριού σε εραστές Κολασμένους. Η επιστήμη, μέχρι σήμερα, δεν έχει τεκμηριώσει ότι κατά τους θερινούς μήνες αυξάνεται η ερωτική επιθυμία. Η υπόθεση εργασίας, σύμφωνα με την οποία κάποιες ορμόνες επηρεάζουν την ερωτική διάθεση δεν ευσταθεί απόλυτα. Αυτό γιατί στον άνθρωπο, αντίθετα με ότι συμβαίνει στο ζωϊκό βασίλειο, η ερωτική επιθυμία δεν επηρεάζεται κυρίως από την ουσία, που βιολογικά την ελέγχει, την τεστοστερόνη, αλλά ρυθμίζεται από κοινωνικούς παράγοντες που αλλάζουν τον πρωτόγονο μας εαυτό, μετατρέποντας τον σε κοινωνικό υποκείμενο κανόνων και συμπεριφορών.
Ο εαυτός της πόλης δεν μετασχηματίζεται εν μία νυκτί σε Σάτυρο της εξοχής, όσο και αν το φαντασιώνει. Οι φλόγες της επιθυμίας δεν ανάβουν, δυστυχώς, με την άνοδο μόνο του θερμομέτρου, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Απλά, οι άνθρωποι, από τη φύση μας εύπιστοι και κάποιες φορές αφελείς, επιλέγουμε να ζήσουμε «Το όνειρο της θερινής νυκτός» ακόμα και αν αυτό δεν έρθει ποτέ. Οι διαφημίσεις των ιδρωμένων κορμιών με τα μπουκάλια μπύρας πάνω στο τραπέζι δεν αντικαθιστούν, ευτυχώς, το περίεργο δαιμόνιο που λέγεται επιθυμία και προέρχεται από άγνωστες, ακόμα, διαδρομές του νου και των αισθήσεων. Και είναι γεγονός ότι ο πόθος και η επιθυμία δεν γεννιούνται και ευδοκιμούν στο εκτυφλωτικό φως του ήλιου, αλλά σε σκοτάδια και σκιές που αντανακλούν τα φαντάσματα του νου και όχι απλές αντιγραφές του. Σε ένα κλειστό δωμάτιο μπορείς να ταξιδέψεις και σε ένα υπόγειο μπορείς να κολυμπήσεις σε θάλασσες φουρτουνιασμένες. Η οδύσσεια του ανθρώπου δεν μπορεί να εξαντλείται σε σαπουνόπερες, όπου το έξω του κορμιού κρύβει το μέσα του μυαλού.
Η οργανωμένη κουλτούρα της ανέμελης, δήθεν, θερινής απόλαυσης φράζει στους ανθρώπους και την τελευταία δυνατότητα εμπειρίας του εαυτού τους, είτε σε συνθήκες απόγνωσης, είτε σε συνθήκες απόλαυσης. Οι πεπατημένες συμβάσεις που κατασκευάζονται από διαφημιστικά σλόγκαν με παραλίες γαλάζιες και κορμιά γεμάτα αντηλιακά λάδια, δεν είναι οι αυθεντικοί δρόμοι της βαθύτερης Έκρηξης που ονομάζεται κολασμένη επιθυμία. Επιθυμία για μία ζωή δική μου και όχι μία ζωή των άλλων που ξαπλωμένοι σε «αναπηρικές ξαπλώστρες» σε προκαλούν να δεις αλλά όχι να αγγίξεις. Η υπόσχεση των διαφημιστών για απολαύσεις δίχως όρια, σε ονειρεμένες ακρογιαλιές και σε κραιπάλες που φαντασιώνονται οι λουόμενοι, απλά και μόνο γιατί τους υποσχέθηκαν ότι το αντιηλιακό λάδι τους μεταμορφώνει αυτόματα σε ιδανικούς Εραστές, δεν τους επιτρέπει να δουν ότι όλο αυτό, μπορεί τελικά και να τους ευνουχίζει.
Στην ερωτική διάθεση ο θαυμασμός του άλλου, που είναι το πρωτογενές ερέθισμα για την κατασκευή της ερωτικής φαντασίωσης, για να είναι αυθεντικός και να έχει αποτέλεσμα δεν πρέπει να διαμεσολαβείται από τρίτους. Οι καλοκαιρινές διακοπές, εδώ και πολλά χρόνια κατασκευάζονται και συσκευάζονται σε πολυτελείς εκδοχές, όπου ο εφιάλτης της μαζικής συνύπαρξης και του συγχρωτισμού περιγράφεται ως παράδεισος. Όπου όλα είναι δυνατά για όλους.
Εξωτικά ταξίδια με οδηγίες χρήσης για ανακάλυψη του, ήδη γνωστού, ΛΕΟΦΩΡΕΙΟΥ Ο ΠΟΘΟΣ. Χωρίς πόθο, όμως, αφού το πρόγραμμα, οι στάσεις και οι γεύσεις της διαδρομής έχουν από πριν σχεδιαστεί από πωλητές, βιοτέχνες του ψυχοκιτς και αναλφάβητους Του λεξικού Του ΕΡΩΤΑ. Το ευτύχημα είναι ότι παρά τις προσπάθειες των «ειδικών» καμία πυραμίδα, δε μπορεί να θάψει τη σκέψη, με τις εκατομμύρια εντολές και επιλογές, που όλες διαφέρουν μεταξύ τους, για να έχει ο νους του ανθρώπου να διαλέξει, τη μία, τη μοναδική oδό προς την ευτυχία, που είναι η ικανότητα για ΑΠΟΛΑΥΣΗ.
Αυτή που έχει, ούτως ή αλλιώς, διαταραχτεί από την νευρωτική πάθηση του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος βομβαρδίζεται από πλήθος εντολών και οδηγιών ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ προκατασκευασμένη. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι η υπολογισμένη ευτυχία δεν είναι παρά μια αδύνατη ευτυχία, αφού αφήνει ελάχιστο χρόνο στην προσωπική εμπειρία να επεξεργαστεί με τα δικά της κριτήρια.
 Να ξαναμπεί στο λαβύρινθο και να βρει το μίτο της Αριάδνης.

Πηγή

13 Ιουνίου 2016

Έρμη Ρωμιοσύνη! Του Στρατηγού Νίκου Ταμουρίδη !

Έρμη Ρωμιοσύνη!
(Mιά ματιά στο μέλλον, διαβάζοντας Παλαμά)
Ταξιδεύουμε λίγο μπροστά, στα μέλλοντα. Να δούμε τι καν' η Ελλάδα μας, εκεί λίγο πέρα από του χρόνου τα δεσμά. Τόλμημα γερό, που τρόμο μπορεί να φέρει. Μα αξίζει να δούμε. Και να λοιπόν η πατρίδα μας! Αλλά, αγνώριστη η χώρα η παινεμένη. Δεν είν' αυτή που ξέραμε.
Συντρίμμια, συντρίμμια, παντού συντρίμμια και καπνός και φωτιά! Μια απέραντη φωτιά, ένα ρημαδιό, μια χαλασιά. Τίποτε όρθιο. Κι ο θρήνος διάχυτος πάνω στα μαύρα ερείπια, στα γκρεμισμένα, στα καμένα.
Ρωμαίϊκο, δεν είσαι πια για θαυμασμό αλλά για κλάμα.  Τι έπαθες στ' αλήθεια; Ποιές αμαρτίες πληρώνεις; Σε ποιό γκρεμό κατρακύλησες; Ποιός δαίμονας ζήλεψε την δόξα της ομορφιάς σου;
Ποια κακά στοιχειά σε ποιά Βαβέλ δεμένη σε κρατάνε; Ποιός απελάτης σου 'κοψε το δρόμο και σ' έχει χειροπόδαρα δεμένη;
Που είν' τα παλάτια, οι εκκλησιές, τα ιερά; Γκρεμίστηκαν ...
Που είν' οι ηγέτες, οι ταγοί, οι τρανοί σου; Λύγισαν...
Που είν' οι διαβασμένοι, οι ιδεολόγοι, οι σπιρουνάτοι; Νύσταξαν... 
Που είν' οι σοφοί, οι συγγραφείς, οι ποιητές; Σώπασαν...
Που είν' οι δάσκαλοι, οι καθηγητάδες, οι πρυτάνεις; Κρύφτηκαν...
Που είν' ο στοχασμός, ο λόγος, η αλήθεια; Χάθηκαν...
Που είν' η νέα η γενιά, τα βλαστάρια σου; Ξενιτεύτηκαν...
Που είν' η ιδέα, οι επιστήμες; Μακριά από μας...
Που είν' οι μεγαλόσχημοι, οι δεσποτάδες; Βυθισμένοι στο θρόνο τους...
Που είν' οι λεφτάδες, οι ντοτόροι, οι αβοκάτοι; Μετρούν τ' αργύρια...
Έρμη, σκλάβα, πικρή Ρωμιοσύνη ....
Συ το καμάρι της Ανατολής και το ζήλεμα της Δύσης, συ του κόσμου η δασκάλα, η καπετάνισσα, ο αφρός, το θάμα, του πουλιού το γάλα, πως κατάντησες έτσι; Να 'χουν στήσει χορό γύρω απ' τα συντρίμμια σου κάθε λογής βάρβαροι κι αλλοεθνείς κι αλλόθρησκοι εχθροί σου;
Το άτι ακόμα μας πατά εκείνου του μισητού Μπραΐμη! Οι τρανοί μας τα γόνατά τους λυγίσαν και γίναν των ραγιάδων ραγιάδες. Παντού η βλαστήμια του άθεου και του άπατρι η ασέβεια. Και δεν μας φταίν' ούτ' ο Φράγκος, ούτ' ο Τούρκος, ούτ' ο Σλάβος. 
Δεν υπάρχουν πια αντρίκειοι στοχασμοί, χάθηκε η αλήθεια, τους στοχαστές και ποιητές τους καταβρόχθισε η λυσσασμένη σκύλα, το σύγχρονο πλυντήριο εγκεφάλων. Μακριά από μας ιδέα και επιστήμη, βάρβαροι σε ναούς τις προσκυνάνε! Απείραχτο το τέρας.
Και τάφοι, παντού τάφοι...
Μη νοιάζεστε, πετιέται ο Νίτσε: ''Μόνο εκεί που είναι τάφοι εκεί είναι και ανάσταση''. Και του απαντάμε: ''Μα, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει''! Γι' αυτό και δεν ανασταίνεται, μας λέει. Γιατί στου Κακού τη σκάλα στο πιο βαθύ σκαλί ποτέ δεν φτάνει!
Έρμη, σκλάβα, πικρή Ρωμιοσύνη, το γυαλί της φυλής εραγίστη, όλα πάνε, μια στάλα έχει μείνει: 
''Του Χριστού και της Μάνας σου η πίστη''!

Νίκος Ταμουρίδης 
Αντιστράτηγος (ε.α) - Επίτιμος Α' Υπαρχηγός ΓΕΣ

Σημείωση δική μου:
Τα σέβη μου και πάλι ,στρατηγέ , και πάντα στη διάθεσή σου..
Ι.Β.Ν.

8 Μαΐου 2016

"Τη λευτεριά μας τούτη δεν την ήβραμε στο δρόμο…"

Τη λευτεριά μας τούτη δεν την ήβραμε στο δρόμο…»
Του Στέλιου Παπαθεμελή*
Μεγάλη και Διακαινίσιμη Εβδομάδα καταφεύγουμε στον αριστουργηματικό λόγο του ασυναγώνιστου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Ξαναδιαβάζουμε τον «Λαμπριάτικο Ψάλτη» του.
Κρίνει δίκαια τις εκτροπές πιστών, ημίπιστων, απίστων λαίκών και εκκλησιαστικών. Καταχεριάζει δε εμφαντικά τους Γραικύλους (Graecouli = Έλληνες που συμπεριφέρονται με δουλοπρέπεια στους ξένους): «Γραικύλος τής σήμερον όστις θέλει να κάμει δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην [αυτοί περισσεύουν σήμερα] ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και φανή και αυτός γίγας» (Άπαντα, Βήμ. 8, σελ. 98).
Σύμπασα η Ευρώπη βιώνει ένα κλίμα κατάρρευσης και παρακμής.
Το ομολόγησε προχθές και ένας από τους διαπρύσιους θιασώτες της, ο Μάριο Μόντι: «κινούμαστε ήδη προς την διάλυσή της»! Από τότε που η Ε.Ε. άκριτα προχώρησε σε κατάργηση εθνικών συνόρων και ταυτοτήτων και υπέκυψε στον πειρασμό της παγκοσμιοποίησης, αυτού του… υψηλού ιδεώδους της διεθνούς τοκογλυφίας το τέλος της είναι προδιαγεγραμμένο.
Μια Ευρώπη που απέτυχε να επαναφέρει τη σταθερότητα και την ανάπτυξη σε μια οικονομία μόλις του 2% , την Ελλάδα, και να την προστατεύσει από την αρπακτικότητα της διεθνούς κλεπτοκρατίας αξίζει να υπάρχει; Προς τι;
Ασυγκάλυπτη ωστόσο η διοικητική ανεπάρκεια και η ένδεια οραμάτων της εγχώριας Αριστεράς. Αποδόμησε και το ηθικό πλεονέκτημα της αφετηρίας της.
«Άρχε» (=κυβέρνα) συμβούλευε ο Σόλων. Αλλά «πρώτον μαθών άρχεσθαι» (=αφού πρώτα μάθεις να είσαι αρχόμενος). «Άρχεσθαι γαρ μαθών άρχειν επιστήσει» (=γιατί αφού μάθεις να άρχεσαι, τότε θα είσαι σε θέση να άρχεις). Δοκιμασμένες αλήθειες που γκρεμοτσακίζουν όσους τις καταπατούν.
Αποκαλυπτικότατη η Handelsblatt (4/5/16) προβάλλει την έρευνα της Ευρωπαϊκής Σχολής Μανατζμέντ και Τεχνολογίας του Βερολίνου. Καταπελτώδη τα ευρήματά της: από τα 220 δισ. ευρώ των δανείων μας μόνο το 5% (9,7 δισ.) κατέληξε στον ελληνικό προϋπολογισμό. Το 95% διατέθηκε για τη σωτηρία των ευρωτραπεζών ως εξής: 86,9 δισ. για παλαιά χρέη 52,3 δισ. για τόκους και 37,3 δισ. για ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών.
Για το 2018 θα χρειασθούμε 12 δισ. ευρώ, 6 για να μηδενίσουμε το πρωτογενές έλλειμμα και άλλα τόσα για να πετύχουμε το ποθητό πρωτογενές πλεόνασμα = 3,5% του ΑΕΠ.
Αυτό σημαίνει άλλα μέτρα, (=νέα μνημόνια) και ασφαλώς περαιτέρω ύφεση και λόγω νέας υπερφορολόγησης κάθετη μείωση φορολογικών εσόδων.
Πρόκειται για φαυλεπίφαυλο σχέδιο αφανισμού της Ελλάδος αφού οδηγεί αναπόφευκτα και σε εθνικοαμυντική αποδυνάμωσή μας. Το ΝΑΤΟ είναι για μας βαρίδιο. Ωμή η πρόσφατη δήλωση Στόλτενμπεργκ: «Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ευαίσθητα ζητήματα στο Αιγαίο Πέλαγος. Γι’ αυτόν τον λόγο είχαμε δηλώσει με μεγάλη προσοχή όταν αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε, ότι το ΝΑΤΟ θα έχει ευαισθησία σε οποιαδήποτε εθνική θέση, απόφαση που αποτελεί και τη βάση της δράσης μας εξαρχής» (Καθημερινή, 24/4/16). Τόση «ευαισθησία» ώστε η νατοϊκή αρμάδα να παρακολουθεί ακίνητη τις πρωτοφανείς τουρκικές προκλήσεις εναντίον μας.
Η Τουρκία είναι ο κύριος εχθρός μας. Οι ηγεσίες μας όμως αρνούνται επιμόνως να το συνειδητοποιήσουν. Το ΝΑΤΟ θα μας στηρίξει, αν μια στο τρισεκατομμύριο μας επιτεθεί η… Ρωσία!!! Για Ελλάδα – Κύπρο «νίπτει τας χείρας του». Η Άγκυρα κατατρύχεται από όγκο προβλημάτων, αλλά ο επεκτατισμός της είναι στο DNA της και τον λειτουργεί στην διαπασών. Αμερικανοί και ιδίως Ρώσοι δείχνουν να το κατάλαβαν. Αντιθέτως η Ευρώπη εξακολουθεί να κάνει striptease ενδίδοντας στις απαιτήσεις του σουλτάνου.
Ο ΥπΕξ κ. Κοτζιάς απαριθμεί τα τουρκικά προβλήματα (Συνέντευξη στον Π. Σαββίδη, Ανιχνεύσειςhttp://www.anixneuseis.gr) αλλά η αυτοκαθησυχαστική διαπίστωσή του ότι ο Ερντογάν δεν έχει δείξει διάθεση για θερμά επεισόδια, αλλά μόνον για αμφισβητήσεις, δεν επιβεβαιώνει την εθνική μας αποφασιστικότητα. Οι αμφισβητήσεις του Τούρκου δεν είναι λεκτικές, αλλά πεισματικά εμπράγματες. Μην αυταπατώμεθα.
Κείμενο ρωμαλέο με στιβαρές θέσεις, η Διακήρυξη των «10» (Κασιμάτης, Φίλιας, Νεάρχου, Αξελός, Ήφαιστος, Μάζης, Ευρυβιάδης, Αλευρομάγειρος, Βάσσης, Στοφορόπουλος) για την Κύπρο μας.
Καταγγέλλει την σκόπιμη καλλιέργεια αισιοδοξίας για δήθεν λύση, ενώ πρόκειται για παραπλάνηση αναφορικά με το πραγματικό περιεχόμενο του συζητούμενου σχεδίου. Η διζωνική – δικοινοτική ομοσπονδία πάσχει αφετηριακά. Καταλύοντας την δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας υποδουλώνει την πλειοψηφία στη τ/κ μειοψηφία δηλαδή στην Άγκυρα που την ελέγχει πολιτικοστρατιωτικά και δημογραφικά (οι έποικοι είναι υπερδιπλάσιοι των τ/κ).
Το ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν θα ισχύει αφού η δυσώνυμη συμφωνία χαρακτηρίζεται «πρωτογενές ευρωδίκαιο».
Όμως το Κυπριακό δεν είναι διακοινοτικό, αλλά πρόβλημα εισβολής, κατοχής και εποικισμού. Λύση υπέρ ε/κ και τ/κ σημαίνει αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων. Η συζητούμενη είναι καταστροφή. Ελλαδίτες και Κύπριοι μην ξεχνούμε ότι:
…«Τη λευτεριά μας τούτη
δεν την ήβραμε στο δρόμο
και δε θα μπούμεν εύκολα
στου αυγού το τσόφλι,
γιατί δεν είμαστε κλωσόπουλα
σ’ αυτό να ξαναμπούμε πίσω
μα εγίναμε πουλιά, και τώρα πια
στο τσόφλι μέσα δε χωρούμε»!
 (Μακρυγιάννης)
*Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης