ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ !

28 Ιουλίου 2019

Τέταρτο αντάμωμα συμμαθητών στις 24 Αυγούστου 2019 στη Δίβρη

Τέταρτο αντάμωμα συμμαθητών στις 24 Αυγούστου 2019 στη Δίβρη

Με πρωτοβουλία των συμμαθητών μας Γιάννη Ντινόπουλου
και Φώτη Αναστόπουλου θα πραγματοποιηθεί και φέτος
συνάντηση των τάξεων 1968-69-
70 παλιών συμμαθητών και καθηγητών του Γυμνασίου Λαμπείας,
το Σάββατο,στις 24 Αυγούστου 2019 και ώρα 18:00 
στο Γυμνάσιο της Δίβρης.
Εν όψει αυτής της συνάντησης, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας
και εννοώ τους καθηγητές και τους συμμαθητές μου, 
στιγμές από το προηγούμενο αντάμωμα που έγινε πριν πέντε
χρόνια στο προαύλιο του Γυμνασίου Λαμπείας.
Πως περνούν τα άτιμα τα χρόνια; Τρία-τρία τα κατεβαίνουμε
τα σκαλοπάτια…!
Ήταν ημέρα Σάββατο και τότε, στις 23 Αυγούστου 2014.
Από νωρίς το απόγευμα άρχισαν να ανηφορίζουν προς 
το γυμνάσιο – προσκύνημα οι προσερχόμενοι και να σου
οι αγκαλιές, τα φιλιά και τα πρώτα πηγαδάκια με συζητήσεις από «παλιούς γνώριμους», αναπολώντας με νοσταλγία το παρελθόν.
Κοίταζα και ξανακοίταζα τα βίντεο και δεν μπορούσα
να ξεχωρίσω - αποκωδικοποιήσω τις συζητήσεις που
ήταν σαν μελίσσι που βγαίνει από την κυψέλη. 
Ήταν ο βόμβος της νοσταλγίας που αναβίωνε κάποια 
από τα δυνατά και αυθεντικά συναισθήματα όπου
με τα χρόνια έγιναν μέρος της ταυτότητάς μας.
Εμείς που ζήσαμε δύσκολα χρόνια εκεί, νιώσαμε 
την ανάγκη να αναπολήσουμε «όμορφες» στιγμές
που περάσαμε. Να θυμηθούμε πρόσωπα που μας 
έκαναν χαρούμενους και σχέσεις που κάποτε 
μας έδιναν απλόχερα αγάπη και κατανόηση.
Τσορομπίλια τότε..., στα πρόθυρα της εφηβείας
δεν είχαμε τη δυνατότητα να φιλτράρουμε, 
να συγκρίνουμε και να «κλείσουμε» με 
κάποιον τρόπο τις συναισθηματικές μας 
εκκρεμότητες.

Αναφέρομαι στο περιστατικό με την συμμαθήτρια
που αρχικά με στεναχώρησε αλλά το χιούμορ του Φώτη
και άλλων, διόρθωσε την κατάσταση όπως θα δείτε 
και στο βίντεο που ασφαλώς άφησα. Το αναφέρω 
διότι πιέστηκα αρκετά και δυστυχώς δεν είχα 
εξουσιοδότηση να παρέμβω και «ο νοών νοείτω». 
Είναι σημαντικό για την ψυχοσύνθεσή μας
να διαχειριζόμαστε το παρελθόν μας με έναν τρόπο
επουλωτικό και με μια πρόθεση συμφιλίωσης μαζί του.
Ό,τι μένει απωθημένο πονάει και γι’ αυτό ξαναγυρίζει
στο μυαλό μας. Ο καθένας μας οφείλει να βρει τον
τρόπο να ξεπεράσει εκείνα τα σημεία του παρελθόντος
που τον πονάνε ή αν θέλετε τον φορτίζουν αρνητικά! 
Καιρός είναι να κάνουμε αυτοκριτική και να αναζητούμε
 και τη δική μας ευθύνη σε ό,τι μας πλήγωσε! 
Στο παραπάνω…, καλά να είμαστε και θα επανέλθω 
σε άλλη πιο σχετική στιγμή.
Την εκδήλωση άνοιξε ο συμμαθητής μας 
ο Γιάννης Ντινόπουλος με έναν ιδιαίτερο χαιρετισμό
που θα τον απολαύσετε στο βίντεο.
Στην συνέχεια πήρε τον λόγο ο κ. Κώστας
Μιχαλόπουλος και κατόπιν ο κ. Γεώργιος Βες, 
οι καθηγητές μας.
Συγκινητικές ήταν οι στιγμές όταν αναφέρθηκαν
και οι δύο στην απώλεια του αγαπητού μας
καθηγητή +Κώστα Ασλανίδη που όπως είχα
γράψει τότε: «…ενέπνεε σε όλους μας 
εμπιστοσύνη αλλά η ηπιότητα
του χαρακτήρα του ήταν από τις ισχυρότερες
αρετές του…».
Ακολούθησε συζήτηση για διάφορα θέματα 

και κυρίως για την τότε κατάσταση του σχολείο. 
Παρεμβάσεις έγιναν από την διευθύντρια 
του Γυμνασίου, από την Χρυσούλα, 
την Περσεφόνη όπως είπαμε, 
τον Φώτη, την αφεντιά μου και άλλους.
Στο τέλος βγήκαν οι απαραίτητες φωτογραφίες 

και όλοι κατευθύνθηκαν στο Πνευματικό Κέντρο Δίβρης 
που συνέπεσε εκδήλωση την ίδια μέρα.
Κατόπιν, σχεδόν όλοι βρεθήκαμε στο κέντρο Μπαλκόνι 

για φαγητό και το απαραίτητο γλέντι 
που κράτησε ως τα μεσάνυχτα.

Όπως θα δείτε και στο βίντεο ο Φώτης δείχνει με
την κάμερα σχεδόν όλους τους παρακάτω:
Ο Διονύσης Τσάμης με τη σύζυγο
Ο Άγγελος Πανούτσος με τη σύζυγο που 
διαμένει στην Άρτα
Η Πούλια Φωτεινού
Η Αλέκα Ηλιοπούλου με μία φίλη της από το Αίγιο,
συνάδελφοι.
Η Τασία Σωτηροπούλου με την ανιψιά της.
Η Ξανθή Βερροίου με τον σύζυγό της Μωυσή
Ο Γιώργος Σουλιμιώτης
Ο Κώστας Μιχαλόπουλος με τη σύζυγό του Δάφνη, 
Ο καθηγητής μας.
Ο Γεώργιος Βες με την σύζυγό του Λίτσα, ο Καθηγητής μας.
Ο Κώστας Αγγελόπουλος
Η Χρυσούλα Καρμπέτα
Η Αλεξάνδρα Αναγνωπούλου
Ο Δημήτρης Μποζολής
Η κ. Κυριακοπούλου από το Κακοτάρι
Ο Διονύσης Ντινόπουλος
Η Χρύσα Αρβανίτη
Η Κική Αθανασοπούλου με τον σύζυγό της
Η διευθύντρια του Γυμνασίου
Η κυρία Βελισσαρίου
Η κυρία Βελισσάρη
Ο Γιάννης Ντινόπουλος
Η Περσεφόνη Μπαντούνα με τον σύζυγό της
Ο Θοδωρής Ζαχαρόπουλος
Ο Λυμπέρης
Ο Γρηγόρης Παπαγιάννης
Ο Νίκος Πανούτσος
Ο Κώστας Παπαντωνόπουλος, και 5-6 ακόμη.
Η συνάντηση ήταν αποτέλεσμα πρωτοβουλίας και εδώ, 
των αγαπητών μου συμμαθητών Φώτη Αναστόπουλου 
και Γιάννη Ντινόπουλου τους ευχαριστώ θερμά 
και εύχομαι να είναι καλά για να κάνουμε και άλλες…, 
πολλές.
Κώστας Παπαντωνόπουλος, Αλωνάρης 2019
Υγ. Είχα το ίδιο περίπου υλικό και από την συνάντηση
 του 2010 αλλά επειδή το αρχείο μου είναι μεγάλο
δεν μπόρεσα να το εντοπίσω ή το έχω χάσει. 
Παρακαλώ εάν έχει κάποιος αρχεία από τις δύο πρώτες
 συναντήσεις μας να μου τα δώσει ή έστω να βρει κάποιον
 τρόπο να μας τα κοινοποιήσει. Ευχαριστώ εκ των προτέρων!

Πηγή: www,antroni.gr

Σημείωση δική μου:
Ευχαριστώ θερμά το φίλο και συμμαθητή μου 
Κώστα Παπαντωνόπουλο για τα καλά του λόγια, 
αλλά κυρίως για την πολύ πλούσια δουλειά 
που κάνει προβάλλοντας τον τόπο μας. Τον ευχαριστώ
 επίσης για την άδεια του να αναδημοσιεύσω
 ένα κομμάτι από τη δουλειά του . Όπως βλέπετε 
πρόκειται για τη συνάντησή μας στη Δίβρη
 τον Αύγουστο του ΄14
Ι.Β.Ν.

27 Απριλίου 2019

Η ιατρική πραγματογνωμοσύνη και πιστοποίηση της Αναστάσεως


Ε΄ ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ(Λουκ. Κδ 12-35)
Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ 

Υπό ΝΙΚΟΛΑΟΥ Δ. ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ Ιατρού Χειρουργού Θώρακος Επίκουρου Καθηγητή Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής 
Στους χρόνους του Κυρίου η πιστοποίηση της κατάστασης της υγείας ενός ανθρώπου γινόταν από τους ιερείς. Ας θυμηθούμε την θεραπεία των δέκα λεπρών. Ο Κύριος μετά τη συνάντησή τους, τους προτρέπει να δείξουν τους εαυτούς τους στους ιερείς. Είναι φυσικό και λογικό, καθώς ,κατά τεκμήριο, την εποχή εκείνη ήσαν τα πλέον μορφωμένα άτομα και πολλοί από αυτούς είχαν ευρύτερη παιδεία.
Με την πάροδο των αιώνων , όπως ήταν φυσικό, η εκτίμηση της κατάστασης της υγείας του κάθε ανθρώπου περιήλθε στους φυσικούς λειτουργούς της ,τους ιατρούς. Στις μέρες μας το ιατρικό πιστοποιητικό υγείας , αποτελεί το ισχυρότερο έγγραφο για την εκτίμηση της κατάστασης ενός ανθρώπου, όχι μόνο για το αν ζει,αλλά αν μπορεί να εργασθεί ,να εκτελεί δικαιοπραξίες και γενικά αν μπορεί να θεωρείται ενεργό μέλος της κοινωνίας και μέχρι ποιο σημείο θεμελειώνει κάποια δικαιώματα. Έτσι λοιπόν, εύλογα κάποιος σύγχρονος αρνητής της Αναστάσεως, ,θα μπορούσε ,βασιζόμενος στην έλλειψη ιατρικής εκτίμησης να την αμφισβητήσει. 
Όμως δεν θα μπορούσε η Θεία Οικονομία, να μην επιβεβαιώσει κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο το γεγονός. Ο γιατρός είναι εκείνος, που πιστοποιεί την ζωή, την υγεία και τον θάνατο ενός ανθρώπου. Ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει με την υπογραφή ενός γιατρού. Εδώ , ένας γιατρός, πιστοποιεί με τρόπο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, την Ανάσταση. Και ο γιατρός αυτός , δεν είναι άλλος, από τον Άγιο Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς , μόνο τυχαία δεν επελέγη. Ανήκε, όπως και ο Κλεόπας ,στην ομάδα των εβδομήκοντα. Επελέγη για την ιατρική του ιδιότητα. 
Συνοδοιπορεί, μαζί με τον Κλεόπα και τον Κύριο, σε μία διαδρομή εξήντα σταδίων ,δηλαδή δώδεκα χιλιομέτρων (Ομόνοια-Μαρούσι).Kαι δεν βαδίζει μόνος του για να έχει και μάρτυρα και να μη μπορεί κανένας να αμφισβητήσει τα γραφόμενά του. Και ο συνοδοιπόρος τους βαδίζει ακούραστος και με διάθεση για συζήτηση. Και τί συζήτηση… Να αναλύει τις γραφές, αρχίζοντας από τον Μωυσή και τους προφήτες. Και φθάνουν στους Εμμαούς. Και εκείνος ,ακούραστος, τους λέει ότι θέλει να συνεχίσει. Και αυτοί , έχουν τόσο σαγηνευθεί από τα λόγια του, ώστε τον καλούν φορτικά (παρεβιάζοντο) να μείνει μαζί τους. Και όταν τους αποκαλύπτεται και χάνεται από εμπρός τους, δεν διστάζουν, μέσα τη νύκτα, να γυρίσουν πίσω στην Ιερουσαλήμ, για να αναφέρουν στους άλλους αποστόλους το γεγονός. Τίποτε πια δεν τους συγκρατεί. 
Τι προκύπτει από την διήγηση του Ευαγγελιστού Λουκά; Ότι την «Μίαν των Σαββάτων» ο Κύριος ήταν απολύτως υγιής, με απέραντη διαύγεια πνεύματος, ώστε να διδάσκει, σε άριστη φυσική κατάσταση ώστε να οδοιπορεί τόσο μεγάλη απόσταση. Καμιά σχέση με τον βασανισμένο κατάδικο, ο οποίος χρειάζεται τη συνδρομή του Κυρηναίου για να φθάσει ζωντανός στον τόπο της εκτέλεσης.. Καμια σχέση με τον κατάκριτο της Παρασκευής που «δεν είχε ουδέ είδος ,ουδέ άλλος ,το δε είδος του ην άτιμον παρά πάντας ανθρώπους». Και οι οφθαλμοί αυτών «εκρατούντο». Είναι αυτό που λέγει ο Απόστολος Παύλος : «εν τη Αναστάσει, πάντες αλλαγησόμεθα». 
Και όλα αυτά, τα επιβεβαιώνει ο αυτόπτης ιατρός Λουκάς. Ολόκληρο το Ε΄ Εωθινό Ευαγγέλιο είναι από ιατρικής πλευράς, μια πληρέστατη ιατρική πραγματογνωμοσύνη, για την κατάσταση της υγείας του Κυρίου, το απομεσήμερο της Κυριακής, Της Μιάς των Σαββάτων, της ημέρας της Αναστάσεως. Πνευματικά διαυγέστατος, ακμαιότατος ,ακούραστος, με διάθεση επικοινωνίας, με την μοναδική Του ικανότητα να σαγηνεύει τους συνομιλητές του. Πληρέστατη περιγραφή της σωματικής και πνευματικής υγείας ενός προσώπου. Και μάλιστα από πρόσωπα, που μάλλον αρνητικά (ή στην καλύτερη περίπτωση με ιδιαίτερο σκεπτικισμό) διέκειντο προς το ενδεχόμενο της Αναστάσεως. Μπορεί να αμφισβητηθεί; Προσωπικά μας είναι αδύνατο. Τόσο αδύνατο, που μας προκαλεί επιτακτική την ανάγκη να του φωνάξουμε: «Μείνον μεθ’ ημών».
 Σε όλους εκείνους που πιστεύουν στο Μέγα Θαύμα της Αναστάσεως του Κυρίου, δεν θα πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία για το μέλλον τους. Προφητεύεται και περιγράφεται από τον Αγιο Απόστολο Παύλο και σφραγίζει τη ζωή μας από τη στιγμή της κολυμβήθρας: «Ει ουν σύμφυτοι γεγόναμεν τω ομοιώματι του θανάτου Αυτού, αλλά και της Αναστάσεως εσόμεθα» (Αποστολικό ανάγνωσμα του μυστηρίου της βάπτισης Ρωμ στ. 5) 
Βέβαια ,αν κάποιοι αμφισβητίες , απαιτούν εξετάσεις DNA λυπούμαστε. Δεν θα μπορέσουμε να τους ικανοποιήσουμε. Δυστυχώς δεν υπάρχουν ακόμη επιστημονικές εξετάσεις για την πιστοποίηση της Θεότητας, της αφθαρσίας και της αθανασίας… 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ Δ. ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ, ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΘΩΡΑΚΟΣ- ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
http://aktines.blogspot.com/2019/04/blog-post_239.html

9 Μαρτίου 2019

Τα Σαράντα Παλληκάρια του Μάρτη :Ηλία Αναγνωστάκη

Ηλία Αναγνωστάκη : Τα Σαράντα Παλληκάρια του Μάρτη 


Τα Σαράντα Παλληκάρια του Μάρτη

«...και οι τεσσαράκοντα Μάρτυρες, τοις πάγοις παραδοθέντες εμαρτύρησαν»
Του Ηλία Αναγνωστάκη
Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών

ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ από τη Λιβαδειά που πάνε να πατήσουνε την Τριπολιτζά, και τ' άλλα Σαράντα που διαβαίνουν όλη τη Μικρά Ασία, την Καππαδοκία, περνούν τον Ευφράτη και φτάνουν στις πόρτες, τα σύνορα της Σουριάς, είναι οι δυο εκδοχές, μια όψιμη της τουρκοκρατίας και μια παλιότερη βυζαντινή, της ηρωικής θεματικής συγκρούσεων, πολέμων, εκστρατειών που τραγούδησε ο λαός των Ρωμιών. Σαράντα τα παλληκάρια, σαράντα ο μαγικός, μυστικός αριθμός της πληθύος, σαν τα σαράντα κύματα, το σαρανταλείτουργο, το σαράντισμα, τα Καλά Σαράντα της μνήμης. Κι όπως δε λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή την Τεσσαρακοστή, κι όπως ο Μάρτης γδάρτης και παλιός παλουκοκαύτης σχετίζεται άμεσα με τον, στρατό και τον πόλεμο, ας δούμε τη σχέση του πολεμικού γδάρτη των μηνών με τον αριθμό 40 και μάλιστα με τα Σαράντα Παλληκάρια του στρατού και του πολέμου.


Ο Μάρτιος, έ­φιππος και πο­λεμικός, έκ­πτωτος θεός που ξαναγύρι­σε, παλληκάρι και μάρτυρας, από την παγωμένη λίμνη της Σεβάστειας, στην ευγνώμο­να θέρμη της λαϊκής λατρεί­ας. Μικρογρα­φία χειρογρά­φου του έτους 1346 (Άγιο Όρος, Μονή Βατοπαιδίου).

Υπάρχει μια συμπαθής προϊστορία του παρόντος σημειώματος, που αξίζει συνοπτικά να κοινοποιηθεί. Έχει και πάλι σχέση με το κρασί. Ένας στίχος σε ποίημα του Λέοντος Μαθηματικού και Φιλοσόφου (9ος αι.) προκάλεσε, πριν από μερικά χρόνια, μια έρευνα που επιφύλασσε εκπλήξεις. Μέρος του ποιήματος αυτού μεταφράσαμε στη συμβολή μας στο αφιέρωμα των «Επτά Ημερών» στον Φεβρουάριο των προγόνων. Η παγωνιά της κατοικίας του Λέοντα είναι τέτοια που του θυμίζει κάποιους τόπους όπου ακόμη και το κρασί παγώνει μέσα στα αγγεία και τα σπάζει, «πήγνυσι και τον οίνον εν τισι τόποις, / τους τ' αμφορείς ρήγνυσιν εκ της ψύξεως». Στην απορία μου, λοιπόν, αν κάτι τέτοιο όντως συμβαίνει, και στην αναζήτηση μου για να εντοπίσω μαρτυρίες ή παρόμοιες αναφορές σε παγωμένα κρασιά (κρασιά που γίνονται πάγος) που σπάζουν τα πιθάρια και τα λαγήνια, περιπλανήθηκα από τον Δούναβη ως τον Ευφράτη και από την αρχαία γραμματεία ως τη νεοελληνική. Σαν τα Σαράντα πολεμικά Παλληκάρια, ανταμείφθηκα από τον γέροντα που απάντησα με κρατήρες γνώσης και ευφροσύνης.

Έτσι διαπιστώνω κατά την πορεία της έρευνας ότι: 
α) στον Ίστρο (Δούναβη) και στον Καύκασο, ήδη στην αρχαία γραμματεία, αναφέρεται (η βυζαντινή απλώς αντιγράφει), ότι το ψύχος παγώνει τα κρασιά, που πρέπει να κομματιαστούν για να τα πιει κανείς -περίπου η πρώτη μαρτυρία του... on the rocks, 
β) ο Λέων στους στίχους του εμμέσως αντλεί στοιχεία από τα εγκώμια των Σαράντα Μαρτύρων, οι οποίοι μαρτύρησαν, οπότε και τιμάται η μνήμη τους, στις 9 Μαρτίου. Στα εγκώμια λοιπόν, αυτά αναφέρεται ότι στις μέρες του Μάρτη όπου οι σαράντα στρατιώτες τιμωρήθηκαν να παραμείνουν έξω στο κρύο της παγωμένης λίμνης της Σεβάστειας, το ψύχος παγώνει ναυσιπόρους ποταμούς και τους μετατρέπει σε δρόμους, πετρώνει τα νερά και πήζει κρασιά και λάδια, που, πετρωμένα, παίρνουν το σχήμα του αγγείου στο οποίο περιέχονται και το σπάζουν, 
γ) ο Λέων για χρόνια υπηρέτησε διδάσκοντας στον ναό των Αγίων Σαράντα στην Κωνσταντινούπολη και συνδέεται με τους μεσοβυζαντινούς στρατιωτικούς, τους άλλους αγίους Τεσσαράκοντα και δύο μάρτυρες του Αμορίου των οποίων η μνήμη τιμάται επίσης τον Μάρτη, στις 6, 
δ) ο Μάρτης, ο κατεξοχήν στρατιωτικός μήνας, ο μήνας του θεού Άρη, είναι επίσης ο μήνας που από τους Βυζαντινούς, και μάλιστα στις πρώτες μέρες του (όταν μαρτύρησαν και τιμώνται οι δύο ομάδες των στρατιωτών Σαράντα Μαρτύρων), θεωρείται ότι ο καιρός γίνεται ακόμη ψυχρότερος. Στα Γεωπονικά μάλιστα, όταν δίδονται συμβουλές στους καλλιεργητές, η εορτή και το μαρτύριο των Αγίων Σαράντα αποτελεί το παράδειγμα και την απόδειξη της τροπής του καιρού: «από της εβδόμης του Μαρτίου έως της ενάτης, είωθεν επί το ψυχρότερον τρέπεσθαι ο αήρ, κατ' εκείνας γαρ τας ημέρας και οι τεσσαράκοντα Μάρτυρες, τοις πάγοις παραδοθέντες, εμαρτύρησαν». 
Οι άγιοι Τεσσαράκοντά Μάρτυρες της Σεβάστειας, φορητή εικόνα 12oυ-13oυ αι. από τη Γεωργία του Καυκάσου.
Για πρώτη φορά μετά την ερευνητική αυτή περιπλάνηση έβλεπα τον μήνα Μάρτη πιο ουσιαστικά. Γνώριζα, κατά πώς λέει ο Λυδός, ότι οι Ρωμαίοι «ανετίθουν αυτόν τω Αρει» κι ακόμη ότι «τον Μάρτεμ οι Ρωμαίοι μόρτεμ εκάλουν, οιονεί θάνατον ή κινητήν των τεχνών ή Αρει τον παρά αρρένων μόνων τιμώμενον» ή Μάρτη-γδάρτη του πολέμου. Γνώριζα την ιστορία της γριάς και την άλλη, εκείνη των μηνών με το κρασί, τα πετρωμένα από το ψύχος όντα αλλά και τα χαρμόσυνα χελιδονίσματα, γνώριζα ότι είναι ο μήνας πού πότε κλαίει και πότε γελάει. Kι’ ακόμη ότι τον Μάρτη «πάντες τροφήν την εκ κυάμων ελάμβανον», μια σαρακοστιανή συνήθεια ως τις μέρες μας. Μα όλα φωτίστηκαν με τα κρασιά του Μάρτη που πετρώνουν και με τα Σαράντα πολεμικά Παλληκάρια της Σεβάστειας και του Αμορίου. Μάρτεμ, μόρτεμ του οίνου, του αίματος και του πολέμου, ή, όπως λέει η παροιμία, «Μάρτη χιόνι βούτυρο και σαν παγώσει μάρμαρο». «Αρεος δε ο κύαμος, παρά το κύειν το αίμα». Στον Μάρτη και η σαρακοστιανή μάχη των παθών, της νηστείας, της αναμονής και υπομονής, κατά το χελιδόνισμα «Μάρτη, Μάρτη μου καλέ και Φλεβάρη χιονερέ και Απρίλη λαμπερέ, τη Λαμπρή μάς έφερες».
Στις μαρτιάτικες, λοιπόν, μάχες δεν μπορούσε παρά να έχουν τη θέση τους τα Σαράντα Παλληκάρια του πολέμου. Τα βλέπω και εγώ μαζί με τον Παπαμαστοράκη να πορεύονται προς μεγάλους κινδύνους, με στόχο να τους εκμηδενίσουν ανακουφίζοντας μια κοινωνική ομάδα, και κατόπιν να αφηρωίζονται. Να υπάρχουν στη συλλογική μνήμη κάθε κοινωνίας, ξεκινώντας από τις πρωιμότερες εποχές και να φθάνουν ως τη δική μας, πλουτίζοντας, με τα πάθη τους, τη χάρη τους και τη συγκίνηση που προκαλούν, την παγκόσμια λογοτεχνική και εικαστική παράδοση.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Για τα παραπάνω, βλ. Ηλία Αναγνωστάκη, Όταν το κρασί γίνεται πάγος, Αθήνα 1998.
Τίτου Παπαμαστοράκη, «Ιστορίες και ιστορήσεις βυζαντινών παλληκαριών», Δελτίον Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, τ. 20, 1998, σ. 213-230. 
Πηγή:
ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ - Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ «ΟΙ 12 ΜΗΝΕΣ – ΑΝΟΙΞΗ / ΜΑΡΤΙΟΣ»
https://boraeinai.blogspot.com/2019/03/blog-post_55.html

17 Φεβρουαρίου 2019

Γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε; Παπανούτσος !

Γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε; Είναι ζήτημα ενδιαφέροντος, αντίληψης, ή επιπέδου;

«Ο άλλος παίρνει από σένα όχι αυτό που του δίνεις, αλλά αυτό που μπορεί».

 Με αυτή τη φράση ο Ευάγγελος Παπανούτσος ξεκινάει ένα δοκίμιο στο οποίο καταπιάνεται με τις δυσκολίες της συνεννόησης στις ανθρώπινες σχέσεις. Το κείμενο γράφτηκε τον Απρίλιο του 1964 από τον Ευάγγελο Παπανούτσο και δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «Πρακτική Φιλοσοφία», Ε. Π. Παπανούτσου.
Την ίδια χρονιά, ο διακεκριμένος δοκιμιογράφος συνέταξε το σχέδιο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Παιδείας. Βασικά σημεία η καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας στην εκπαίδευση και οι βαθμίδες Γυμνασίου – Λυκείου.
Το βασικό ερώτημα είναι γιατί συνεννοούμαστε τόσο λίγο και τόσο δύσκολα με τον συνάνθρωπο και παραπονιόμαστε ότι δεν μας καταλαβαίνει και δεν τον καταλαβαίνουμε, ακόμη κι όταν του ανοίγουμε την καρδιά μας;
Κάποτε συμβαίνει να βρίσκεται κοινωνικά πολύ κοντά μας, να έχουμε μεγαλώσει ή να έχουμε ανατραφεί μαζί, να εργαζόμαστε μαζί ή να ζούμε μαζί. Κι όμως, έρχεται ώρα που με κατάπληξη, με οδύνη, με τρόμο ανακαλύπτουμε ότι δεν μιλούμε την ίδια γλώσσα. Άλλα λέμε εμείς και άλλα αυτός εννοεί, όσο και αν του προσφέρουμε εκείνο που έχουμε μέσα μας αυτός δεν το παίρνει ή το παίρνει τόσο στραβά, ώστε μας αδικεί, μας πληγώνει ή μας εξευτελίζει. Το χειρότερο είναι ότι μπορεί να μην το κάνει αυτό από κακή πρόθεση ή από βλακεία. Ότι όντως είναι ειλικρινής και έξυπνος. Κι όμως η συνεννόηση μαζί του είναι δύσκολη, κάποτε και αδύνατη.

Το δυσάρεστο τούτο φαινόμενο θα το εξηγήσουμε, άμα σκεφτούμε ότι τότε και τόσο εννοούμε τον άλλο άνθρωπο όταν και όσο τον σχηματίζουμε μέσα μας με υλικά και τον τρόπο που μας είναι οικεία από την προσωπική μας υφή και εμπειρία. 

Το ίδιο κι εκείνος πρέπει να μας φτιάξει μέσα του, να μας πλάσει από τα στοιχεία και με τη δομή που ξέρει καλά και που δεν μπορεί να είναι άλλα από τα στοιχεία και τη δομή τη δική του. Το «εξ οικείων τα αλλότρια» του αρχαίου αποφθέγματος αυτό θέλει να πει.
Η κοινωνική αγωγή κατορθώνει να δημιουργήσει μια κρούστα από κοινούς τρόπους συμπεριφοράς και αυτή είναι η γέφυρα που μας ενώνει με τους συνανθρώπους.
Αλλά η επικοινωνία από τούτο τον δρόμο δεν πάει πολύ βαθιά. Αν δεν έχουμε τη δική του ωριμότητα, τη δική του παιδεία, το δικό του ύφος ζωής, τη δική του ψυχική σύσταση, αν δεν συμπίπτουν ή δεν συγκλίνουν οι διαθέσεις και οι επιδιώξεις μας, οι γωνίες του χαρακτήρα και τα μέτρα των αξιολογήσεών μας, ούτε να προσπελάσουμε τον άλλο μπορούμε ούτε ο άλλος να μας προσπελάσει. Κι ας χρησιμοποιούμε το ίδιο γεφύρι επικοινωνίας. 
«Ήτανε λάθος μου» και «ήταν λάθος του»
Με τον καιρό, όπως απομακρυνόμαστε από μερικούς συντρόφους, με τους οποίους είχαμε στενά, στενότατα συνδεθεί, έτσι ερχόμαστε κοντά, πάρα πολύ κοντά σε άλλους που πριν ποτέ δεν είχαμε φαντασθεί ότι θα μπορούσαμε να τους συναναστραφούμε, να τους πιστέψουμε, να τους αγαπήσουμε.
«Ήτανε λάθος μου» ή «ήταν λάθος του», λέμε για να δώσουμε μια εξήγηση. Αλλά δεν ήταν λάθος, ούτε φταίει εντελώς η σύμπτωση που δεν έδωσε τάχα ευκαιρίες καλύτερης γνωριμίας. Αλλού βρίσκεται η αιτία: ο ένας δεν είχε φτάσει στο επίπεδο και τα μέτρα του άλλου. Γι΄ αυτό τόσο καιρό δεν μπορούσαν να συναντηθούν, παρά το ότι είχαν ανέκαθεν κάτι κοινό για να γίνει ο δεσμός.
Αλλά αυτό δεν είχε ακόμη ξεκαθαρίσει και αναπτυχθεί σε βαθμό που επιτρέπει τη βαθύτερη συνεννόηση. Όταν η φόρτιση έφτασε στο σημείο της επάρκειας άστραψε ο ηλεκτρικός σπινθήρας και εγένετο φως…
Καλές και κακές συμβουλές
Όταν ο συνάνθρωπος που έρχεται να τον συμβουλέψουμε, να τον διδάξουμε ή να τον βοηθήσουμε σε μια ώρα ανάγκης, παραπονιέται λέγοντας: «Δεν μου έδωσες ότι σου ζητούσα και φεύγει αποκαρδιωμένος», ένα από τα δύο συμβαίνει: δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε τι του λείπει ή πραγματικά του προσφέραμε το σωστό, αλλά αυτός πήρε αυτό που μπορούσε να πάρει. Η καλή θέληση είναι βασική προϋπόθεση για να γίνει η επαφή. Πηγαίνουμε να συμβουλευτούμε έναν άνθρωπο που εκτιμούμε για την ευθυκρισία του, αλλά δεν είμαστε αποφασισμένοι να ακούσουμε τη δική του γνώμη, γιατί στο βάθος εκείνο που επιθυμούμε είναι να μας δώσει τη γνώμη που θέλουμε. Έχουμε πάρει την απόφασή μας και πηγαίνουμε με την ελπίδα να μας την επιβεβαιώσει για να μοιραστούμε την ευθύνη σε περίπτωση που πέσουμε έξω. Συνένοχο τον θέλουμε τον σύμβουλό μας, όχι οδηγό!
Η θέληση λοιπόν να προσφέρουμε τη βοήθειά μας είναι αναγκαία, αλλά όχι επαρκής συνθήκη. Μόνο με τη θέληση δεν φτάνουμε στη συνάντηση. Σε τελευταία ανάλυση, παίρνω ότι είμαι σε θέση να πάρω, όχι εκείνο που εσύ προσφέρεις. 
Το αγεφύρωτο χάσμα
Υποθέστε τώρα ότι αυτό που μου προσφέρεται στον διάλογο δεν είναι ένας απλός άνθρωπος ή ένα μικρό κεφάλαιο ζωής, αλλά ένας μεγάλος νους, μια αρετή, μια αγάπη που δεν ανέχεται περιορισμούς και μόνο με το απόλυτο συμβιβάζεται.
Τι θα πάρω από αυτόν τον εξαίσιο θησαυρό, αν τύχει και βρεθεί στον δρόμο μου;
Ασφαλώς τόσο μόνο όσο μπορούν να σηκώσουν οι ώμοι χωρίς να πέσουν, να πιάσουν τα χέρια μου χωρίς να καούν, να χωρέσει η ψυχή μου χωρίς να σπάσει.

Και επειδή τα μέτρα των περισσοτέρων μας είναι μικρά, πολύ μικρά για τέτοια μεγέθη, ή τίποτα δεν παίρνουμε και προσπερνούμε ή το χειρότερο, κατεβάζουμε, ακρωτηριάζουμε, ευτελίζουμε το Ψηλό και το Μεγάλο σύμφωνα με τις ασήμαντες διαστάσεις μας και η μικροψυχία μας μετατρέπεται σε εχθρότητα προς ότι ξεπερνά τη δική μας κλίμακα.
Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτό που μας υπερβαίνει και επειδή μας πιέζει, το βρίζουμε, το σαρκάζουμε, το μισούμε…
«Δεν μπορείτε», είπε ένας σοφός της μακρινής Ανατολής, «να μιλήσετε για ωκεανό σ΄ έναν βάτραχο του πηγαδιού. Δεν μπορείτε να μιλήσετε για πάγο σ΄ ένα έντομο του καλοκαιριού. Δεν μπορείτε να μιλήσετε για τον Τάο σε ένα δασκαλάκι. Ο ορίζοντάς του είναι πολύ περιορισμένος». 
πηγή: Πρακτική Φιλοσοφία, Ε. Π Παπανούτσου, εκδόσεις Δωδώνη 

Σημείωση δική μου:
"Μεχρι γαρ τουδε ανεκτοι οι επαινοι εισι περι ετερων λεγομενοι, ες οσον αν και αυτος εκαστος οιηται ικανος ειναι δρασαι τι ων ηκουσεν: τω δε υπερβαλλοντι αυτων φθονουντες ηδη και απιστουσιν."
Από τον Επιτάφιο του Περικλέους
Ι.Β.Ν.

11 Φεβρουαρίου 2019

Πάτρα: Αξιος αποχαιρετισμός, ενός άξιου ανθρώπου !



Πάτρα: Αξιος αποχαιρετισμός, ενός άξιου ανθρώπου - Στη δική μας, γλυκύτατη, Μαρία Τρεκενέκη


Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν σε μέρες γλυκές. Μια τέτοια μέρα ήταν η χθεσινή που κληθήκαμε να αποχαιρετίσουμε τον δικό μας γλυκό άνθρωπο, τη Μαρία Τρεκενέκη.
Αξιος αποχαιρετισμός ενός άξιου και ιδιαίτερα αγαπητού ανθρώπου, όπως ήταν η δική μας Μαρία, η Μαρία της οικογένειά της, η Μαρία των εκατοντάδων φίλων της που με την παρουσία τους κατέκλυσαν τον Ιερό Ναό της Αγίας Βαρβάρας για να της πουν το ύστατο χαίρε. Γέμισε ο Ναός με πρόσωπα βουβά, με μάτια πλημμυρισμένα. Αλλωστε ο απρόσμενος θάνατό της στα 42 της μόλις χρόνια συγκλόνισε ολόκληρη την πόλη.
«Κόπηκε η ψυχή και η καρδιά μας» ανέφερε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης Χρύσανθος ο οποίος φανερά συγκινημένος προσπάθησε να απαλύνει τον πόνο των αγαπημένων της ανθρώπων. Μιλώντας από καρδιάς αναφέρθηκε στο πρόσκαιρο της ζωής και την ανθρώπινη ύπαρξη που ως άνθος μαραίνεται και ως όναρ παρέρχεται. Ωστόσο, υπενθύμισε ότι υπάρχει η αιώνια ζωή. Γι' αυτήν αγωνίζεται και ελπίζει ο άνθρωπος και παρότρυνε, τους συμμετέχοντες στην ακολουθία, να συντροφεύσουν με τις προσευχές τους τη Μαρία στο αιώνιο ταξίδι της.
Η οικογένειά της, βυθισμένη στον πόνο στάθηκε με απόλυτη αξιοπρέπεια. Ηρωικός ο σύζυγός της Δημήτρης Αθανασόπουλος. Αξιοπρεπείς οι γονείς της Γεώργιος και Ρούλα Τρεκενέκη, Ειρήνη Αθανασοπούλου, η αδελφή της Ευτυχία που δεν την αποχωρίστηκε λεπτό, παρά την προσπάθεια του συζύγου της Κωνσταντίνου Φίλια να την απομακρύνει, έστεκε δίπλα της ψιθυρίζοντάς της λόγια τρυφερά. Αλλά και τα άλλα αδέλφια της Βασίλειος και Σπυριδούλα Αθανασοπούλου, Νικόλαος Αθανασόπουλος και Φωτεινή Αθανασοπούλου προσπαθούσαν να δώσουν ο ένας κουράγιο στον άλλο.
Αυτή ήρεμη και γαλήνια «κρατούσε» στην αγκαλιά της, τη ζωγραφιά της κορούλας της, της Ειρήνης. Χαρούμενη και φωτεινή ζωγραφιά, όπως ήταν άλλωστε και όλες αυτές που κουβαλούσε η Μαρία μαζί της και στόλιζε το γραφείο της. Μαζί με αυτή, τις θαυμάζαμε και όλοι εμείς.
Εκεί θα παραμείνουν για να μας θυμίζουν πάντοτε την αγαπημένη μας συνάδελφο. Κυρίως δε στους ανθρώπους του ατελιέ της εφημερίδας μας που σύσσωμοι βρέθηκαν χθες κοντά της με μπροστάρη τον διευθυντή του τμήματος Κώστα Γαλανόπουλο και ακολούθως όλα τα μέλη της οικογένειας της «Π» με επικεφαλής τον εκδότη Θεόδωρο Λουλούδη με τη σύζυγό του Μάγδα, τα στελέχη της DATA RC και όλων των άλλων τμημάτων.
Στην ακολουθία παρέστησαν επίσης σχεδόν όλοι οι παλιοί συνάδελφοι και συνεργάτες της εφημερίδας που είχαν για κάποιο διάστημα κοινή εργασιακή πορεία με τη Μαρία. Ολοι την εκτιμούσαν και την αγαπούσαν. Επίσης παρέστη ο δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης.
Αυτό το Σάββατο η εφημερίδα μας δεν πλημμύρισε από το γάργαρο γέλιο της. Είμαστε όμως βέβαιοι ότι το χαρούμενο πρόσωπό της θα φωτίζει τον ουρανό.
Μαρίνα Ριζογιάννη 

Σημείωση δική μου: Αυτός ο γλυκύτατος άνθρωπος που "έφυγε" τόσο νωρίς και τόσο αναπάντεχα ήταν πνευματική μου αδερφή. Ήταν η κόρη του αγαπημένου μου νονού του Γιώργου του Τρεκενέκη.
Καλό παράδεισο Μαρία μου, κουράγιο Νονέ και Νονά μου !
Συμπάσχω μαζί σας !...

Ι.Β.Ν.

27 Ιανουαρίου 2019

Τι πιστεύω για τη Μακεδονία; (Ιστορία + Συμφωνία των Πρεσπών)


Σχόλια δικά μου !
Εγώ δεν είπα τίποτα και ούτε θα ειπώ δημόσια. Μπορώ όμως να παρακολουθώ τι λένε οι άλλοι και εν προκειμένω ένας νεαρός Βέλγος φιλέλληνας !
Όποιος θέλει ας τον ακούσει....
Ι.Β.Ν.

19 Δεκεμβρίου 2018

Ένα δάκρυ στο φύλλο…-Χριστουγεννιάτικο διήγημα !

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΙΗΓΗΜΑ
Ένα δάκρυ στο φύλλο…
Αποτέλεσμα εικόνας για Ενα δάκρυ στο φύλλο…

Έξω φυσούσε βοριάς, λυσσομανούσε δυο μέρες τώρα κι όλα τα φύλλα του ισχνού δένδρου πέρα απ’ το τζάμι του παραθυριού, του νοτισμένου απ’ την πρωινή υγρασία, υπέκυπταν ένα – ένα στην οργή του. 
Πάνω στο μικρό σεκρετέρι η κούκλα της η αγαπημένη την κοιτούσε με το αιωνίως θλιμμένο βλέμμα της, το κουρδιστό ρολόι που την έχει σηκώσει απ’ τα χαράματα για να συμπληρώσει μερικές εργασίες στα Αρχαία συνόδευε και σήμερα με το συνεχές του τικ-τακ τα νυχτερινά διαβάσματα, και το σκυλί στη φωλιά του, κάτω στην αυλή, είχε αρχίσει ν’ αδημονεί και να ζητά την πρωινή του βόλτα… Σε λίγες μέρες ερχόταν τα Χριστούγεννα… 
Θα έκλειναν τα σχολεία! Θα έκλειναν για λίγο και τα βιβλία!! Θα χόρταινε ύπνο τα πρωινά, θα έβαζε μετά τα καλά της -στον λαιμό περασμένο μονίμως σε κορδελάκι το περυσινό δώρο γενεθλίων της, το αγαπημένο της «δάκρυ»- κι υστέρα βόλτα όλη μέρα, κουβεντούλες και φραπέδες στα Καφέ με την παλιοπαρέα… 
Όμορφες, ξέγνοιαστες μέρες, και τα βράδια η οικογένεια θα μαζευόταν στην ζεστή κουζίνα και θα ’χαν όλο τον χρόνο στη διάθεσή τους ν’ ανταλλάξουν τα νέα, να πουν τ’ αστεία τους, ν’ ακούσουν κανένα δίσκο στο πικάπ, να χαρούν ο ένας την παρέα του άλλου… Τι όμορφα που θα ’ταν, αν… Πήρε τη γόμα, τη γύρισε απ’ το πράσινο μέρος κι άρχισε να σβήνει μ’ αγωνία μια λέξη ανορθόγραφη, ενώ το αριστερό της χέρι σηκώθηκε ασυναίσθητα κι ακούμπησε το χρυσό φύλλο που κρεμόταν στον λαιμό της. 
Ναι, ούτε στον ύπνο της δεν μπορούσε να το αποχωριστεί και στο σχολείο, κρυμμένο κάτω απ’ το άσπρο γιακαδάκι βρισκόταν πάντα! Και ναι! Ήταν χρυσό!! «18 καράτια!!», είχε πει μ’ έμφαση ο χρυσοχόος καθώς το στριφογύριζε κάτω απ’ τα έκπληκτα μάτια της. Γύρισε και κοίταξε ικετευτικά τη μαμά. «Εκπληκτικής τέχνης!!», συμπλήρωσε ο χρυσοχόος. Κι έτσι ήταν! Ένα χρυσό φύλλο -ίδιο αληθινό- μ’ όλα τα νεύρα και τις πτυχώσεις του, που στο κέντρο του έστεκε μικρό μακρόστενο μαργαριτάρι σαν δροσοσταλίδα, σαν δάκρυ βροχής… Τα 15 της χρόνια θα συμπλήρωνε την επομένη και παρότι η οικογένεια πάσχιζε να τα βγάλει πέρα με τον πενιχρό μισθό του πατέρα -και στο ενοίκιο ακόμα- της το πήραν το καλό το δώρο, που φυλούσε σαν κόρη οφθαλμού… 
Όμως… Ξανασήκωσε το χέρι κι ακούμπησε το φίνο κόσμημα.. Όμως στο μεταξύ ξεκίνησαν οικοδομή, έριξαν όλες τις οικονομίες τους στο καινούργιο σπίτι, για μια καλύτερη ζωή φορτώθηκαν στη συνέχεια μπόλικα χρέη… Ο πατέρας βρέθηκε σύντομα στη δεινή θέση να μην μπορεί ν’ ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του, να ντρέπεται να δανειστεί ξανά. Πουλήθηκε όσο-όσο η αγροτική περιουσία του, μα πάλι δεν έφθασαν τα χρήματα για να εξοφληθούν τα τελευταία γραμμάτια, κι αποφάσισε με πόνο ψυχής να πουλήσει και την αγαπημένη του μοτοσυκλέτα, που ήταν το όχημα της οικογένειας. 
Χρόνια και χρόνια τους είχε ταξιδέψει κι αν τους είχε ταξιδέψει, με τι καρδιά θα την αποχωριζόταν; Εδώ και δυο εβδομάδες είχαν βάλει πωλητήριο, αλλά αγοραστής δεν βρισκόταν! Κι ενώ με το τίποτα δεν ήθελε να την δει να φεύγει απ’ την οικογένεια, έπιανε τον εαυτό της να παρακαλεί: «Θεέ μου ας πουληθεί η μοτοσυκλέτα! Να μπουν λίγα χρήματα στο σπίτι, να σταματήσει ο βραχνάς!!». Μέρα-νύχτα οι ίδιες μαύρες σκέψεις να την παιδεύουν, να μην την αφήνουν να ησυχάσει και σήμερα που ξύπνησε αξημέρωτα, άλλη λύση δεν έβρισκε παρά μόνο να κάνει την προσφορά της! 
Ήταν απογευματινή, εύκολα θα ξέφευγε λίγη ώρα πριν πάει σχολείο… Κόβοντας δρόμο από στενά και κονταρίδες για να κερδίσει χρόνο, ρίχνοντας κλεφτές ματιές δεξιά κι αριστερά κατάφερε να φτάσει στον προορισμό της απαρατήρητη. Μπήκε στον Ιερό χώρο με αργό βήμα… Κοίταξε ολόγυρα με μάτια θαμπά, άναψε το κεράκι της, το εναπόθεσε στο μανουάλι δίπλα στην εικόνα του Αγίου. Ύστερα έβγαλε απ’ τον λαιμό το χρυσό φύλλο με το δάκρυ και το κρέμασε απ’ το κορδελάκι του στην αλυσίδα των ταμάτων… «Σε παρακαλώ…» είπε ψιθυριστά, ενώ ένα βαρύ δάκρυ κυλούσε κι έφευγε προς το κολλαριστό γιακά της σχολικής ποδιάς της. «Κάνε να πουληθεί η μοτοσυκλέτα!! Να μην χρωστάμε άλλο! Να μην κλαίει η μαμά! Να χαμογελάσει ο πατέρας… Να μην ντρεπόμαστε πια…». 
Κατέβηκε τρέχοντας τα σκαλιά της εισόδου χώθηκε στα στενάκια που οδηγούσαν στη κεντρική, ενώ το ξεροβόρι που απ’ τη νύχτα δεν έλεγε να ησυχάσει, περιέφερε τα υγρά φύλλα των γύρω δένδρων που έπεφταν στο οδόστρωμα, στριφογύριζαν γύρω της λαμποκοπώντας και λες και την αποχαιρετούσαν… 
Σε κανέναν δεν είπε τίποτα… Με πίστη περίμενε, η παράκληση σύντομα εισακούστηκε, όλα πήραν τον δρόμο τους, ήλθαν καλύτερες μέρες και τα χρόνια κύλησαν γοργά… Ποτέ της δεν αναζήτησε το «δάκρυ», ούτε και θέλησε να το αντικαταστήσει σε καιρούς που θα μπορούσε. Σε μοτοσυκλέτα δεν της δόθηκε η ευκαιρία -με τη μαζική έφοδο των τετράτροχων- να ξανανέβει, αλλά ούτε κι αυτήν τη στερήθηκε όσο νόμιζε. 
Έτσι είναι τα πράγματα! Παλεύεις, παθαίνεις, μαθαίνεις, ξεχνάς… Η ζωή εξάλλου προχωρά… Έχει σκαμπανεβάσματα, χαρές και λύπες… Και προπαντός… θυσίες! Χωρίς αυτές τίποτα δεν επιτυγχάνεται, τίποτα δεν κερδίζεται… 
Με γκριζαρισμένα μαλλιά, γιαγιά πλέον, συχνά-πυκνά γυρνά στην εκκλησιά του θαυματουργού Αγίου και το βλέμμα -πάντα υγρό- πάει ασυναίσθητα στην εικόνα του, τη φορτωμένη τάματα… Πολύτιμα τάματα -δώρα ικεσίας και αγάπης- σαν το δικό της δάκρυ, σαν τις ποικίλες προσφορές που τέτοιες μέρες γίνονται φάρμακα, ρουχισμός, τροφή και στέγη σ’ όλους τους ανήμπορους και στερημένους… 

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!

25 Μαΐου 2018

Δικαίωμα αντίστασης στον εκπεσμό !

Δικαίωμα αντίστασης στον εκπεσμό
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
"Ψηφίζει νόμους για να επιβάλει και κατοχυρώσει σαν «φυσικό» το κραυγαλέα αφύσικο, να αποφασίζει η εξουσία (η πλειοψηφία της Βουλής) ότι μπορεί ένας άντρας να λειτουργήσει σαν μάνα και μια γυναίκα να ασκήσει πατρότητα – ωσάν η μητρότητα και η πατρότητα να είναι απλώς ρόλοι ή «συμπεριφορές», όχι λειτουργίες".

Ό​​,τι ονομάζουμε «ατομικό δικαίωμα» αφορά στο πεδίο της συμπεριφοράς: των πράξεων και των σχέσεων. Δεν έχει να κάνει με το πεδίο της ύπαρξης, τα δεδομένα φυσικά όρια του υπαρκτού. Εχω δικαίωμα να επιλέγω το κόμμα που ψηφίζω, την ιδεολογία που ασπάζομαι, το επάγγελμα που με ελκύει. Είναι α-νοησία να διεκδικήσω σαν «δικαίωμα» άλλο χρώμα ματιών ή ψηλότερο ανάστημα ή κοφτερότερο μυαλό. Ενα δικαίωμα που μπορώ να απαιτήσω, είναι να μην αλλάζουν οι συμπεριφορές απέναντί μου, επειδή είμαι κοντός, μαυρομάτης ή κάπως βραδύνους.
Δεν υπάρχει «δικαίωμα» χωρίς θεσμοποιημένο Δίκαιο. Δηλαδή, δίχως μια κοινή σύμβαση-συμφωνία που να ορίζει τι ακριβώς δικαιούμαστε όσοι αποδεχόμαστε τη σύμβαση. Για να λειτουργήσει η προστασία-κατασφάλιση ατομικού δικαιώματος, προϋποτίθεται κοινή δέσμευση όλων στις αρχές κοινού συστήματος Δικαίου.
Παρενθετικά να σημειωθεί (επειδή η αγραμματοσύνη πλεονάζει): Το «ατομικό δικαίωμα», όπως σήμερα το εννοούμε, ήταν άγνωστο (και αδιανόητο) στην Αρχαία Ελλάδα. Τα όσα προσπαθεί να κατασφαλίσει σήμερα η πληθώρα των «συστημάτων Δικαίου», απέρρεαν εκεί αυτονοήτως από την ιδιότητα (λειτούργημα) του «πολίτη». Ηταν τιμή και είχε «ιερότητα» η μετοχή στο «κοινόν άθλημα αληθείας» που ήταν η «πολιτική». Η πολιτική πραγμάτωνε την «πόλιν», δηλαδή τον «κατ’ αλήθειαν βίον» – η οργάνωση και λειτουργία της συμβίωσης απηχούσε τη λογική αρμονία, τάξη και κάλλος της συμπαντικής κοσμιότητας, δηλαδή το «αληθινό» στοιχείο της πραγματικότητας. Φανέρωνε τον τρόπο του αθανατίζειν, την «όντως αλήθεια».
Ομως, ιστορικά θριάμβευσε (και σήμερα κυριαρχεί παγκόσμια) η αντιστροφή των όρων εκείνου του πολιτισμού: η προτεραιότητα της χρησιμότητας και όχι της αλήθειας, η θωράκιση του ατόμου, όχι η χαρά της κοινωνίας. Σίγουρα, με τη νομική κατασφάλιση των ατομικών δικαιωμάτων του κάθε ανθρώπου αναχαιτίστηκε ο εφιαλτικός πρωτογονισμός των μεσαιωνικών στη Δύση κοινωνιών. Απλώς, για την ελληνική συνείδηση, το ιστορικό αυτό επίτευγμα καθολίκευσης των «ατομικών δικαιωμάτων» δεν παύει να είναι προ-πολιτικό, στους αντίποδες του «πολιτικού αθλήματος αληθείας»: της δημοκρατίας.
Η συνείδηση της ελληνικής διαφοράς γίνεται απρόσιτη, από τη στιγμή που η «ελευθερία» ταυτίζεται με το «δικαίωμα» ανεμπόδιστων ατομικών επιλογών – επιλέγω αυτό που εγώ θέλω, εγώ κρίνω, εγώ αποφασίζω, εγώ εκτιμώ, προτιμώ, ορέγομαι. Για να συλλάβουμε το χαώδες εύρος της διαφοράς, ας θυμηθούμε τον «ελληνικότατο» ορισμό του Ντοστογιέβσκι: «Υπάρχει μία και μόνο ελευθερία: να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τον εαυτό του», δηλαδή από την ιδιοτέλεια, τις φυσικές αναγκαιότητες (ή ενστικτώδεις ενορμήσεις) που ο Φρόυντ τις ονομάτισε: ορμή της αυτοσυντήρησης, ορμή της κυριαρχίας-επιβολής, ορμή της ηδονής.
Ευτυχώς η φύση βάζει ανυπέρθετους φραγμούς στην ψευδαίσθηση παντοδυναμίας, που οικοδομεί στον άνθρωπο η μέθη των ακαταμάχητων «ατομικών δικαιωμάτων» του. Υπάρχουν πάμπολλα φυσικά δεδομένα, δηλαδή παράγοντες που ο άνθρωπος δεν τους επιλέγει, τους υφίσταται, πρέπει να τους δεχθεί συνειδητοποιώντας τη σχετικότητα των υπαρκτικών του δυνατοτήτων: Δεν διαλέγει το φύλο του, δεν διαλέγει τη μάνα και τον πατέρα του, τα θεμελιώδη για τη συγκρότηση του ψυχισμού του αρχέτυπα (anima - animus) που θα τον καθορίζουν ισοβίως. Δεν διαλέγει τη γλώσσα (μητρική) που θα δομήσει - αρθρώσει (structurer, λέει ο Lacan) τις συνειδητές και ασυνείδητες επιγνώσεις του. Ούτε την κοινωνία διαλέγει στην οποία θα πρωτοενταχθεί ούτε τη χρονική - ιστορική περίοδο όπου θα μετάσχει.
Είναι δεδομένοι και ανυπέρβλητοι οι προκαθορισμοί και οι δεσμεύσεις της φυσικής μας ύπαρξης, αλλά και αδίστακτος ο εγωτικός πρωτογονισμός του ανθρώπου, το γάντζωμά του σε απαιτήσεις φαντασιωσικής παντοδυναμίας: Το φυσικά ανέφικτο θέλει να το κάνει κατά σύμβαση εφικτό, για να ικανοποιηθεί το «γούστο» του, να γίνει «δικαίωμα» η ετσιθελική του οίηση. Ψηφίζει νόμους για να επιβάλει και κατοχυρώσει σαν «φυσικό» το κραυγαλέα αφύσικο, να αποφασίζει η εξουσία (η πλειοψηφία της Βουλής) ότι μπορεί ένας άντρας να λειτουργήσει σαν μάνα και μια γυναίκα να ασκήσει πατρότητα – ωσάν η μητρότητα και η πατρότητα να είναι απλώς ρόλοι ή «συμπεριφορές», όχι λειτουργίες.
Παρακμή του ανθρώπινου είδους, που ακκίζεται σαν μασκαράτα ντυμένη την αναίδεια του «εκσυγχρονισμού» και της «προόδου». Κι όποιος τολμήσει αντίσταση στην απανθρωπία, εξοντώνεται σαν «συντηρητικός», «ακροδεξιός», «φασίστας». Αλλά, κυρίως, άβυσσος μωρίας, επαρχιώτικη μικρόνοια που ξιπάζεται, ότι έτσι «θα κερδίσει τις εντυπώσεις» ή και την ψήφο του κοινωνικού περιθωρίου. Δεν αποκλείεται, αφού η λογική του πάτου οδηγεί νομοτελειακά στον απόπατο, να δούμε, σε επόμενη συγκυβέρνηση των γαλαζοπράσινων «προοδευτικών δυνάμεων» νομοσχέδιο, που θα αναγνωρίζει στους άνδρες «δικαίωμα» στην περίοδο ή στον θηλασμό και στις γυναίκες «δικαίωμα» στη μυστακοφορία!
Οταν τους θεσμούς και τις λειτουργίες της δημοκρατίας τούς ελέγχει ολοκληρωτικά η κομματοκρατία, τότε η ελπίδα για απελευθέρωση και παλιγγενεσία είναι μόνο ερώτημα: Ποιος θα πείσει την πλειονότητα των βουλευτών, να πειθαρχήσουν σε μια διετούς διάρκειας «υπηρεσιακή» κυβέρνηση ακομμάτιστων τεχνοκρατών, που θα έχει εντολή να «επανιδρύσει» το κράτος. Θα ελέγχει το κοινοβούλιο, την κυβέρνηση, αλλά δεν θα την έχει εκλέξει.
Πικρή αλήθεια, πικρό το φάρμακο. Αλλά μόνο για κάποιες εκατοντάδες ανάλγητων βασανιστών μας. Βολεμένων θαυμάσια χάρη στην αδράνεια των πολλών.



2 Μαΐου 2018

Στη φυλακή...-Ναπολέων Λαπαθιώτης !

 Στη φυλακή...
Στη φυλακή με κλείσανε
οι δυνατοί του κόσμου
κι έσπασα πόρτες, κλειδωνιές,
να ρθω σε σένα, Φως μου !

Τα σίδερα λυγίσανε
απ' το βογγητό μου
και στέρεψαν για να διαβώ,
κι οι ποταμοί του δρόμου...

Και σα τρελός σε γύρεψα,
μα συ δεν εφαινόσουν!...
Και πικραμένος, γύρισα
να με ξανακλειδώσουν... 


30 Απριλίου 2018

Ο τρελός του μπαρμπα-Γιάννη του Σκαρίμπα ! !



Τρελός;

Είμαι -το ξέρω- λογικός. Ω δεν μιλάω.
Σαν λάμψει η μέρα σβω το φως μου.
Αν ιδώ ένα φύλλο πούπεσε – εντός μου
λεω: είδα ένα φύλλο πούπεσε και… πάω.

Τόσο πολύ! Προσέχω. Τα’ όντι
δεν έχω αντίρρηση καμιά. Χαρά μου
νάναι τα δυο διπλό σε ένα . νοερά μου:
Πως είναι στόγγυλοι – επιμένω- οι οριζόντοι

Τρελός εγώ; Αστείο! Και στίχους
φτιάχνω, και πάω πατώντας, ούτε λόγος
οτι όπως στρίβει ο δρόμος, αναλόγως
στρίβω να μη σκουντάψω πια στους τοίχους

Λοιπόν δεν είμαι. Ωραία. Το ψέμα
μισώ. Τώρα εννοώ γιατί η καρδιά μου
έκανε τίκι- τακ για κείνηνα – στοχιά μου:
Για να κυκλοφοράει μου το αίμα!

Πέθανε: πως την έλεγαν ξεχνάω…
- χάθηκε μαζί της η χαρά, το φως μου-
και είμαι τόσο λογικός που εντός μου
λέω: είδα ένα φύλλο πούπεσε –και πάω…