ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ !

18 Δεκεμβρίου 2012

Χριστούγεννα !

Μέλαινα σινδών απλούται εις το πρόσωπον της σφαίρας,
κρότος είς, φωνή καμμία δεν κραδαίνει τους αέρας,
δεν ταράττεται σκιά.
Και το σύμπαν σιωπαίνει, ως προσμένον ίνα μάθη
τί μυστήριον τελείται εις τα σκότη , εις τα βάθη
και προσμένον δειλιά !

Κι η ψυχή του κόσμου πάσα παρεδόθη εις τον Μορφέα
ον κατάδουλος κηρύττει της εσπέρας βασιλέα,
έγκλειστος εν τη ειρκτή.
Μόνον δε χορός ποιμένων τρισευθύμως αγραυλούντων
άγρυπνος φυλάττει ποίμνας των προβάτων των υπνούντων
εν τη αχανεί νυκτί.

Πλήν το νέον τούτο άστρον πως εφάνη; που δ΄υπάγει;
τίνα δε ζητούσιν ούτοι οι αστεροσκόποι μάγοι,
η Περσίδος στρατιά;
Του Ηρώδου δε τί τάχα να σημαίνη η μανία;
Και διατί να σφάζει τόσα, ως νιφάδ΄αγνά παιδιά;
Διατί φρενιτιά;

Ω μυστήριον αιώνων !!! Ω απόκρυφον σπουδαίον
και αγγέλοις και ανθρώποις, προαιώνιον και νέον,
τώρα σε κατανοώ !!!
Αγγελος διότι τώρα Γαβριήλ ο κορυφαίος
τα γενέθλια κηρύττει Τού των πάντων Βασιλέως,
και εκ χαράς ενθουσιώ !

Μάγοι και ποιμένες , λέγει, μη θαμβείσθ΄,ενθουσιάτε
Ο Χριστός διότι βρέφος εν τη Βηθλεέμ γεννάται
Ο του κόσμου λυτρωτής.
"Αγετε, διότι τίκτει τον Χριστόν, εκεί παρθένος
Οστις τόκος των συνήθων κ΄επιγείων τόκων ξένος,
ειναι θείας γεννετής !"

Συνάμα δ΄εξαίφνης δόξα περιέστραψεν μεγάλη
και αγγέλων επεφάνη ουρανόθεν στρατι΄αλλη
εν λευκή περιβολή.
Μέλπουσα ευθέως πάσα γλυκυφθόγγων αρμονία
"Δόξα εν υψίστοις δόξα, κ΄εν ανθρώποις ευδοκία
και αγάπησις πολλή "

Και οι μάγοι πορευθέντες εύρον εσπαργανωμένον
βρέφος κείμενον εν φάτνη, μήπω γεγαλακτισμένον
άμοιρον δε στολισμών.
Και εκ ψυχής ενθουσιώντες τω προσφέρωσιν τα δώρα,
Λίβανον, χρυσόν και σμύρνα, δείγματα σεβασμοφόρα
και λατρείας τον δασμόν.
 
Χαίρετε, λοιπόν, αθρώοι, ω λαοί της υφηλίου
Χαίρετε, Χριστός γεννάται ένδον σταύλου τρισαθλίου
ενδον φάτνης πενιχράς.
Χαίρετε, κ΄εις τον Σωτήρα φέρετ΄αλλο νέον δώρον
ολοκλήρου της αγάπης και υποταγής τον φόρον
εκ καρδίας καθαράς.

Εν Πειραιεί τη 25/12/1890
Μαρία Κεντούρη

Απο την "εφημερίδα των παίδων " του 1890
και τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Πατρών

Ι.B.N.

 

10 Δεκεμβρίου 2012

Το γράμμα "Ν" και η κατάργησή του !...


Γράφει ο Σπύρος Μάρκου, Διευθυντής 3ου Δημ. Σχολείου Λαρίσης

Ν=Νους-Νόμος
Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.
Κάθε λέξη τέθηκε από τους "Ονοματοθέτες", νομοθέτες θα τους λέγαμε σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.
Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και άκρως διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.
Το "Ν" συντονίζει τον εγκέφαλο.


Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
"Η εκφορά του γράμματος "Ν" μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του "Ν" στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου - στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα ". (Εκτός αυτού στο Χάρβαρτ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση...).


Και δικαιούμαι να ερωτήσω: Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του "Ν";
Γιατί θέλομε να φτωχύνομε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην χώρα μας;
Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού συγγράμματος (ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος:
Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες.
Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα "Ν" στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το "εμβαδό " (!), αντί το εμβαδόν !!
(Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε " το εμβαδόΝ ", δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!
Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα: Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ. κλπ...).
Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας....


Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι "η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα"!
Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη τότε : "ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ" όπου καταλήγει : "Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του' λειπε η οπτική του ήχου..."
Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης: "Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει...".
Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (Σ).
Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας: "η μέθοδο", η "οδό", "η πλήρη! ένταξη (!) κ.τ.ο.


Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την δική μου "Θεωρία" για το εν λόγω ζήτημα: Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.
Το γράμμα "N" διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.
Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.


Οι Αρχαίοι Έλληνες τα εγνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνον εμείς οι Έλληνες λέμε "Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα" και δεν λέμε με άλλα γράμματα, (παρ΄όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.


Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη ουσιώνεται σε Γλώσσα. Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του.
Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη.
Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα.
Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα "καταγραφών" στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού.
Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.


Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά :
Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.


Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρη οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.



Πηγή: http://synodoiporia.blogspot.gr/2012/12/blog-post_6766.html

http://ethniki-paideia.blogspot.gr/2012/12/blog-post_6.html

29 Νοεμβρίου 2012

Αγιε του Θεού Ανδρέα !

Άγιε του Θεού Ανδρέα, της Πάτρας το καύχημα, βάλε το χέρι σου γιατί χανόμαστε…

 Αυτές τις δραματικές αλλά και πονηρές μέρες πού σαν πολίτες αυτής της χώρας σήμερα ζούμε, και πού δεν ξέρουμε αυριο το τι νεώτερο θα μας ξημερώσει, καλό είναι πλέον των άλλων, νά έχουμε το μυαλό μας πρώτα λίγο-πολύ και στον Θεό, αλλά και στους Αγίους της Εκκλησίας μας, και δεν θα χάσουμε !

Ο λόγος ενός μεγάλου κοσμικού και όχι βαθειά θρησκευόμενου επιστήμονα, ότι «ποτέ δεν γνώρισα στην ζωή μου άνθρωπο πού να ζημιώθηκε και να έχασε επειδή ακολούθησε συνειδητά τον δρόμο του Θεού και της Θρησκείας…» ίσως σήμερα στην εποχή μας να κουδουνίζει κάπως χλευαστικά και παράταιρα στ΄ αυτιά μας, αλλά πού όμως δεν παύει, γι΄ αυτούς πού ξέρουν σε βάθος τα πράγματα, να εμπεριέχει καί μία μεγάλη αλήθεια…


Εμείς εδώ οι Πατρινοί, έχουμε το επιπλέον και ξεχωριστό προνόμιο να έχει θανατωθεί στην Πόλη μας ένας από τους 12 μαθητές του Θεανθρώπου Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού και Σωτήρος του Κόσμου, πράγμα πού σε καμμία άλλη πόλη της Ελλάδας δεν συμβαίνει !


Αλλά δυστυχώς όμως και παρ΄ όλα αυτά, παρ΄ όλη την υπάρχουσα εξωτερική ευσέβειά μας στο πρόσωπο του Αγίου Ανδρέα, παρ΄όλη την τιμητική προσκύνησή του, τις λαμπρές γιορτές, τις ευσεβείς γενικευμένες παραινέσεις του Μητροπολίτου μας « Αγαπητοί ευσεβέστατοι και Φιλόθεοι ( ; ) Πατρινοί », παρ΄όλες τις λιτανείες συνοδεία πολλών λαμπροφορεμένων Δεσποτάδων και τά φωταγωγημένα εορταστικά πανηγύρια μας, αρκετές φορές συλλαμβανόμαστε ένοχοι, παράταιροι, και προδότες θα λέγαμε αυτής της μεγάλης τιμής προς έναν μάρτυρα Απόστολο της πάλαι ποτέ ευγενούς Πολιτείας μας…


Μόνο τα επερχόμενα σε λίγο Καρναβάλια να αναφέρουμε, την «άκρα του τάφου» Εκκλησιαστική αντίδραση ( πού ισοδυναμεί με αποδοχή του κακού ( ; ) να δούμε ), και τα όσα «μέσω τούτων, και διά τούτων…» οικτρά επακόλουθα συμβαίνουν,αρκούν για να τινάξουν στον αέρα την « Πατρινή πνευματικότητα, την ευσέβεια και την φιλοθεϊα μας…» και άς μη γελιόμαστε τώρα δά, παίρνοντας κατά γράμμα κάποιες διαπιστώσεις παλαιών πνευματικών ανθρώπων, αλλά και Μητροπολιτικών παραινέσεων ότι «η Πάτρα είναι μία πολύ πνευματική πολιτεια».

«Κούνια πού μας κούναγε…» και ωραία θα ήταν «να είμαστε» όπως λένε, αλλά δυστυχώς άν καί φαινόμαστε, στην πράξη « δεν είμαστε » !



Ευχαριστώ τους διαχειριστές του φιλικού μεγάλου Πατρινού ιστοτόπου Patrablog για τα e-mail που μου στέλνουν.


Ι.Β.Ν.


16 Νοεμβρίου 2012

Το παιδί που γεννήθηκε στον ίσκιο του πουρναριού !


Ηταν ενα ανοιξιάτικο πρωινό του 1797, εκεί κάτω στο Λιδωρίκι, που μια φτωχή γυναικούλα υπόφερε στη σκιά ενός πουρναριού. Η γυναίκα αυτή-Βασιλική τη λέγανε-ειχε ξεκινήσει απο πολύ πρωί απο το καλυβοχώρι της, το Αβορίτι, για να μαζέψει ξύλα και να τα φέρη στο φτωχικό της, για μαγείρεμα και για την αλισίβα της. Μα καθώς ήταν ετοιμόγεννη, την έζωσαν ξάφνου μέσα στο δάσος οι πόνοι και στη ρίζα ενός ψηλού δένδρου, με τη βοήθεια μόνο της φύσης, εφερε στον κόσμο ενα παιδί !
Ενα σερνικό παιδί, μια μπουκιά άνθρωπο, που δεν είχε τη δύναμι ούτε να κλάψη...Η φτωχή γυναίκα συγύρισε το παιδί της, το τύλιξε μέσα στο φουστάνι της και με το παιδί στην αγκαλιά και τα ξύλα στην πλάτη (ζαλωμένη..) ξεκίνησε για το σπίτι της. Δεν ένοιωθε η καϋμένη η μάνα την ευχαρίστησι της γεννήσεως ενός παιδιού...Μπορεί να ήταν σταλμένο απο το Θεό, μα τί τα θέλεις...Ενα παιδί περισσότερο στην καλύβα ενός πολυφαμελίτη δεν ειναι κάτι που γίνεται ευπρόσδεκτο με ανοιχτή καρδιά..Μα τι να γίνη; ...Ενα παιδί που έρχεται στον κόσμο δεν το πετάνε στους λύκους...
Εφτασε με τις σκέψεις αυτές στο σπίτι της. Ο άντρας της, ο Δημήτρης Τριαντάφυλλος, δέχτηκε και "το δώρο αυτό του Θεού" με την ψυχρότητα του πεινασμένου που του προσφέρουν ψωμί μουχλιασμένο. Μα δεν είπε τίποτε. Κούνησε μόνο το κεφάλι του και κύτταξε προς τον ουρανό και ξαναχαμήλωσε το βλέμμα του σε ύφος ανθρώπου που υποκύπτει μοιρολατρικά στης Μοίρας τα αλύπητα χτυπήματα. Μα το παιδί-ούτε φυσικά κανείς το περίμενε-δεν έφερε γούρι στο σπίτι. Αντίθετα οι κακομοιριές απανωτιαστά συσσωρεύτηκαν στη φαμίλια του φτωχού Αβοριτιανού. Δεν είχαν περάσει τρείς μήνες και οι άνθρωποι του Αλή-πασά σκότωσαν τρείς , μαζί με τον πατέρα του παιδιού που γεννήθηκε μέσα στο δάσος..  Ετσι η δυστυχία μεγάλωσε και περισσότερο, αφού μάλιστα οι Αρβανίτες πολεμισταί απειλούσαν όλη τη φαμίλια με θάνατο ή σκλαβειά!
Ετσι μια καλοκαιρινή νύχτα αποφασίσανε να πάρουν μαζί τους ο,τι μπορούσαν και να φύγουν για τη Λειβαδιά. Θα παρατούσαν το σπίτι τους, θα απαρνιώνταν το χωριό τους και θα ζητούσαν καλύτερη τύχη στη Λειβαδιά...Ποιός ξέρει ; Η γκίνια θα τους άφινε ισως μόνους στο μεγάλο και επικίνδυνο ταξείδι τους. Πάντως ,εκεί, κοντά με τους Τούρκους, δεν εκινδύνευαν απο τις ορδές των επιδρομών του Αλή..Μα η οδοιπορία τους ανάμεσα στα βουνά δεν ήταν και πράγμα εύκολο. Κινδύνευαν να φαγωθούν απο τους λύκους ή να πιαστούν απο τους στρατιώτες που φύλαγαν καραούλι στα διάφορα περάσματα. Μα ετσι ή αλλοιώς ησαν χαμένοι ! Η τύχη βοηθάει πάντα τους τολμηρούς. Τόλμησαν.
Περπάτησαν όλη τη νύχτα και ειχε ξημερώσει οταν έφτασαν κοντά στο Στενό, μια γέφυρα του Λιδωρικιού. Μα δεν ήταν εύκολο το πέρασμά του. Το γιοφύρι το φύλαγαν.Θα τους επιαναν...Επρεπε να περάσουν τη νύτα και κρύφτηκαν κάπου εκεί μέσα στο δάσος, στον Κόκκινο ! Το βράδυ επεχείρησαν να ξαναπεράσουν. Μα πού; Το φεγγάρι μεσουρανούσε και δεν ηταν εύκολο ! Φώτιζε τη γέφυρα και θα τους έβλεπαν. Ξαναγύρισαν έτσι στο δάσος. Μα δεν έφυγαν απο εκεί ούτε την άλλη ούτε την άλλη μέρα. Εμειναν κάμποσες μέρες ! Στο μεταξύ τα τρόφιμά τους ειχαν σωθεί και τρώγανε βελανίδια...Το παιδί πεινούσε, γιατί η μάνα του, με τα λίγα βελανίδια που ετρωγε,δεν κατέβαζε γάλα!... Επρεπε , λοιπόν, όπως-όπως να ξεφύγουν. Ετσι, ενα σκοτεινό βράδυ αποφάσισαν να επιχειρίσουν το πέρασμα του Στενού. Μα ο μικρός-το παιδί του δάσους-που πεινούσε, έβαλε, επάνω στην ώρα, τα κλάματα. Δεν μπορούσαν να το παρηγορήσουν και ετσι ξαναγύρισαν πίσω στο δάσος.
-Να το αφήσουμε, ειπε τότε κάποιος, στο δάσος..Ετσι και ετσι θα πεθάνη..Η στοργή, ομως , της δύστυχης μάνας εξανέστη..-Να αφήσω το παιδί μου; Οχι, δε γίνεται..Ας πεθάνω κι εγώ μαζί του. Πηγαίνετε εσείς, εγω θα καθίσω.
Ενας πιό λογικός βρήκε τη λύσι: Οχι,δεν θα μείνετε. Θα περάσουμε εμείς απο το Στενό !..Θα προχωρήσουμε και θα φτάσουμε μισή ώρα παρακάτω. Οταν θα περάσουμε εμείς, ερχεσαι και εσύ με το παιδί !...Αν γλυτώσετε και εσείς , θα μας βρήτε...Αλλοιώς, ο Θεός ας αναπαύση τη ψυχή σας !...
 -Ο Θεός ας μας σχωρέσει, ειπε η μάνα και αποχαιρέτησε τους συγγενείς της....Διαβήτε εσείς και αν εχω τύχη και δεν κλάψη, διαβαίνουμε κι εμείς !
Μα ο Θεός βοήθησε αυτή τη φορά.Πέρασαν ολοι και μαζί,έπειτα απο κούρασι εβδομάδος, έφτασαν στη Λειβαδιά....Η τύχη του παιδιού βοηθούσε. Το πεπρωμένο κανόνιζε τα βήματά τους, αποκοίμιζε τους φρουρούς και έφραζε το στόμα του παιδιού..Η τύχη ειχε αλλάξει φύλλο !
Στη Λειβαδιά η οικογένεια των Τριανταφυλλαίων απόχτησε σπίτια, υποστατικά...
Και ο μικρός που ωνομάστηκε Γιάννης, άρχισε τη δουλειά, τη σκληρή δουλειά του ανθρώπου που βάλθηκε να δημιουργήση. Δεν τον έμαθαν γράμματα, μα έμαθε λίγα μόνος του.
Μα τι σημασία εχουν αυτά; Ενα ειναι η αλήθεια...
Το παιδί αυτό που γεννήθηκε στο δάσος, που παρ΄ολίγο να το πετάξουν φαγητό για τους λύκους, ήταν ο μετέπειτα ενδοξος στρατηγός Μακρυγιάννης ! Που έπαιξε σπουδαιότατο ρόλο κατα τον Αγώνα του 1821-κυρίως εις την Αττική, και που το όνομά του φέρει μια ολόκληρη συνοικία των Αθηνών , πρός τιμήν του !

Του Αγγέλου Μεταξά

Απο το προσωπικό μου αρχείο !
Προσπάθησα να διατηρήσω την ορθογραφία του κειμένου
Ι.Β.Ν.

1 Νοεμβρίου 2012

Εδώ Ιερά Πόλις Μεσολογγίου ! ! !

Το Μεσολόγγι δεν είναι μόνο σύμβολο, είναι η ιστορία μας
Γράφει ο  Ν. Λυγερός

Όταν ο ίδιος σου ο εθνικός ύμνος πηγάζει από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους, το Μεσολόγγι δεν είναι μόνο σύμβολο, είναι η ιστορία μας. Και η επέτειός του δεν είναι μια απλή γιορτή ή ένα γλέντι, είναι η έκφραση της παράδοσης που θυμάται τα γεγονότα που στιγμάτισαν την έννοια της ελληνικής ελευθερίας. Αυτήν τη ματωμένη ιστορία δεν ... μπορούμε να την ξεχάσουμε επειδή δεν είναι του γούστου της μεταμοντέρνας προσέγγισης που δεν έχει να δώσει τίποτα στον Ελληνισμό.
 Αγαπάμε το Μεσολόγγι, διότι είναι μια από τις ρίζες μας, όχι επειδή μας το είπαν να το αγαπήσουμε εξ ανάγκης. Χρωστάμε την ελευθερία μας σε αυτόν τον ηρωισμό. Είμαστε ελεύθεροι και Χριστιανοί επειδή θυσιάστηκαν για μας, για το μέλλον της πατρίδας, για να ζήσουμε ως άνθρωποι και όχι ως σκλάβοι της Τουρκοκρατίας. Αυτήν την περίοδο που εμφανίζεται ύπουλα το φάσμα του οθωμανισμού μέσω των μηδενικών τριβών και του συνωστισμού, πρέπει να είμαστε όχι μόνο προσεκτικοί και επιφυλακτικοί αλλά και αντιστασιακοί, αν θέλουμε να κρατήσουμε τα δικαιώματά μας.
  Δεν μπορεί να μας επηρεάζει κάθε εθνομηδενιστής, επειδή δεν έχει τίποτα να προσφέρει. Πάντα είχαμε ραγιάδες στην πατρίδα μας και αυτό δεν άλλαξε τίποτα διότι δεν ήταν αυτοί που έγραφαν την ιστορία μας. Και τώρα πάλι, κι αν προσπαθούν να αναμειχθούν στο ιστορικό πλαίσιο, στην καλύτερη περίπτωση θα μας αφήσουν μια κακή ανάμνηση και τίποτα άλλο.
 Σημασία έχει λοιπόν να συνεχίσουμε το έργο μας και να εκφράζεται μέσω της παράδοσής μας και της θρησκείας μας, διότι το οφείλουμε και στους προγόνους μας και στους απογόνους μας. Είμαστε ένας κρίκος της αλυσίδας που μας δένει με την ελευθερία μας εδώ και αιώνες. Αν δεν στηρίξουμε τους ανθρώπους μας από το Μεσολόγγι, τότε η Ελλάδα θα είναι χαμένη, γιατί θα έχει χάσει μία από τις αξίες της.
 Στην πραγματικότητα αυτές οι επιθέσεις κατά της ιστορίας μας πρέπει να μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός ότι η ιστορία μας είναι ζωντανή και κατά συνέπεια μπορεί να πεθάνει, αν δεν την προστατεύσουμε με την παράδοσή μας και με το έργο μας ως μνήμη μέλλοντος. Επιπλέον, πρέπει να αντιμετωπίζουμε ακόμα πιο σοβαρά το θέμα της επετείου, διότι είναι το μόνο στήριγμα για τους νέους που δεν έχουν διαβάσει ακόμα την ιστορία μας και τις πηγές της εποχής. Κάθε μας κίνηση πρέπει να έχει το πρέπον νόημα και να μην χανόμαστε σε ανούσιες λεπτομέρειες.
  Για μας το Μεσολόγγι είναι στο σταυροδρόμι του γαλάζιου και δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι όλα τέλειωσαν εδώ για να αρχίσουν εδώ με μεγαλύτερη ένταση για να ζήσει η ιστορία που παραλίγο να πεθάνει λόγω της βαρβαρότητας. Εδώ λοιπόν, όπου ο δρόμος της Τουρλίδας χωρίζει το γαλάζιο της Λιμνοθάλασσας, έχουν ριζώσει μνήμες που κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας τις αμφισβητεί. Κι η Παναγιά η Φοινικιώτισσα είναι ένα σύμβολο για μας λόγω της ιστορίας μας, διότι ζήσαμε εκεί και την ιστορία του Ελληνισμού.
  Μετά τη σιωπή της αντίστασης και του σταυρού, ακούσαμε την πρώτη λέξη και αυτήν ήταν η ελευθερία μας, το δώρο των ανθρώπων που θυσιάστηκαν για μας και που δείχνουν στους πιο νέους ότι ο δρόμος δεν σταματά τον ορίζοντα του παρόντος, διότι υπάρχει και το μέλλον της ιστορίας που δεν ξεχνά ακόμα κι όταν παλεύει με τους ανεμόμυλους.
 

27 Οκτωβρίου 2012

Μια συγκλονιστική ιστορία !... "Της τα έδωσα της Πατρίδος και τα δύο."


Γράφει ο Δημήτρης Ντούλιας*. 

Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν οπόταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε.

Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού. Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα... πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες , απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.

Το άγημα αποδόσεως τιμών στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. Ολοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, όπως και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής.

Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανόλευκη σημαία. Εκείνη τη στιγμή, που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, για αυτό που θα σας πώ παρακάτω.

Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρόμο τους, ενώ εγώ παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα. Τότε βλέπω τον νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος πρός ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές ( λούστροι ) και καστανάδες που μας λείπουν τώρα.

Και του είπε : "γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας. Δεν έχεις φιλότιμο κλπ ".

Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Μετά βλέπω τον καστανά οτι έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει.
Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω με έκπληξη ότι συγκρατείται, και σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει με λυγμούς.

Όμως συνέρχεται γρήγορα σκουπίζει τα δάκρυά του και με πολλή δύναμη των χεριών του ( αυτά ήσαν γερά ) στυλώνει το σώμα του δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με όλη τη ψυχή του, στο νεαρό αξιωματικό δυνατά "πώς να σηκωθώ κύριε; Της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δύο" και σηκώνει τα μπατζάκια του παντελονιού όπου φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω απο τα γόνατα.
Και ξαναρχίζει να κλαίει. Ο κόσμος, όπως και εγώ, γύρω του κλαίει και χειροκροτεί, όμως περισσότερο απο όλους κλαίει τώρα ο νεαρός αξιωματικός.

Έχουν περάσει περίπου 60 χρόνια...
 Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι το αλησμόνητο, φοβερή σκηνή για Όσκαρ. Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα και φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του γείσου του πηλικίου του και τον χαιρετά στρατιωτικά.

Του απονέμει "τας κεκανονισμένας τιμάς" που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας, γιατί της χάρισε και τα δύο του πόδια στα βορειοηπειρώτικα βουνά μας για να μπορεί να κυματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία σε λεύτερη πατρίδα.

Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στις ειρηνικές απασχολήσεις τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά απο έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να χει.
Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρονεύονται.

Γι αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν απο την οικογένεια και το Σχολείο για το Επος του 1940.
Για το καλό της Πατρίδας μας.


*ΔΗΜΗΤΡHΣ ΝΤΟΥΛΙΑΣ
ΠΛΩΤΑΡΧΗΣ Π.Ν. ε.α.
Σαν ελάχιστη προσφορά στη μνήμη των αγωνιστών του 1940, σας αποστέλλω αυτή την ιστορία που δημοσιεύεται στο τεύχος του Οκτωβρίου της Ναυτικής Ελλάδος.


http://www.epirus-ellas.gr/2011/10/blog-post_9040.html

21 Οκτωβρίου 2012

Τότε που ο κόσμος ηταν αλλοιώς !

Γράφει ο Ιωάννης Ντινόπουλος
...Ετσι πιωμένος που ήτανε, παιδεύτηκε πολύ ν΄ανοίξει την πόρτα..
Προσπάθησε πρώτα με το δεξί, μετά με το αριστερό, μετά κόλλησε το χέρι του κάθετα πάνω στην πόρτα, χτυπώντας την ελαφρά με τη γροθιά του και πάνω στο  χέρι του ακούμπησε τώρα το ιδρωμένο του μέτωπο.
Ειπε δυό- τρείς φορές "ωχ μανούλα μου"  και άλλες πολλές "αχ ρε Σταυρούλα !"
Γνωστά και τα δυό επιφωνήματα που εκφράζουν "σωματικόν τε και ψυχικόν αλγος", όπως θά έλεγε και ο Γαρδίκας.
Το πρώτο συνοδεύεται απο το "μάνα μου " ή "μανούλα μου", "μετ΄επικλήσεως βοηθείας" απο την πανταχού παρούσα μάνα, ακόμη και στις ερωτικές δυσκολίες των παιδιών της...
Πόσες φορές δεν ακούστηκε απο το στόμα της μάνας το:"Σώπα παιδάκι μου, μην κάνεις ετσι, που θα μου πάθεις τίποτα  για μια γυναίκα, λες και χαθήκανε οι γυναίκες !..Θα δείς που θα βρεθεί άλλη καλλίτερη !.. "
Το δεύτερο, το αχ, εκτός απο πόνο, εμπεριέχει και παράπονο και απορία και δυσφορία. Βγήκε απο τα χείλη ολων των ανδρών, ολες τις εποχές  και συνοδεύτηκε απο το ονομα ολων των γυναικών, χιλιάδες φορές !...
Ξαναπροσπάθησε και τούτη τη φορά στάθηκε τυχερός. Ανοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα με τόση χαρά, λές και κατήγαγε νίκη περιφανή !
Εσπρωξε την πόρτα με το τακούνι του ,αλλά δεν υπολόγισε σωστά τη δύναμή του και η πόρτα έκλεισε πίσω του με πάταγο.  Ο Τάσος σήκωσε τους ώμους και έσκυψε το κεφάλι δαγκώνοντας ταυτόχρονα τα χείλη του...Ητανε μια μορφή απολογίας, ήτανε μια συγγνώμη για τους γειτόνους που αναστάτωσε...στη μία τη νύχτα..
Ψαχούλεψε στον τοίχο, βρήκε τους δυό διακόπτες και τσάκ το μικρό διαμέρισμα γέμισε  φώς !!
Εκεί στο μικρό το χώλ υπήρχε ενας διθέσιος καναπές με ξύλινα μπράτσα και μπροστά του ενα τραπεζάκι σαλονιού που πάνω του ήτανε μια πλαστική γλάστρα με γύψο για να στηρίζει τα ψεύτικα  λουλούδια που ειχε μέσα..Σαν τα λόγια της Σταυρούλας, σκέφτηκε..ψεύτικα !..
Στον τοίχο μια μικρή βιβλιοθήκη με καμιά τριανταριά βιβλία , άλλα όρθια και άλλα ξαπλωτά, γεμάτα σκόνη..Με τις σκοτούρες που το δέρνανε ειχε πολύ καιρό να τ΄ανοίξει..
Προχώρησε στο κυρίως δωμάτιο, που ήτανε και κρεβατοκάμαρα και σαλόνι και τραπεζαρία..
Ειχε ενα καλό μονό κρεβάτι με κομοδίνο, μια ντουλάπα πλαστική που τη στήριζε μεταλικός σκελετός και άνοιγε με φερμουάρ, ενα τραπέζι απο φορμάϊκα με κάτι γαλάζια κεντίδια και μεταλικά πόδια χιαστί και δυό καρέκλες καφενείου, ψάθινες. Σε μια γωνιά ενα έπιπλο με τρία -τέσσερα κομμάτια στερεοφωνικού συγκροτήματος και δίπλα δυό μεγάλα καφέ ηχεία..
Τώρα τελευταία, το βάζει συνέχεια και ακούει Μαίρη Λίντα..
 Στόν τοίχο το πορτραίτο μιας όμορφης νέας γυναίκας με μαύρα μακριά μαλλιά, μεγάλα μάτια και μεγάλα στήθια...
...Μόνο η καρδιά της  ήτανε μικρή...
Ο Τάσος την κύτταξε για λίγο και ξαναείπε: Αχ ρε Σταυρούλα ! !
Εβγαλε τα παπούτσια με δυσκολία και στην προσπάθειά του να βγάλει το παντελόνι κόντεψε να πέσει και αρχισε τα "γαλλικά", Σορβόννης παρακαλώ, διανθισμένα με σεξουαλικές προστακτικές...
Εβγαλε τελικά το παντελόνι και το κρέμασε πάνω στην πλάτη της καρέκλας . Απο πάνω απο το πανελόνι "φόρεσε" το πουκάμισο και επεσε λιώμα στο κρεβάτι, που γύριζε γύρω-γύρω, μαζί με το ταβάνι !
Απλωσε το χέρι του και έκλεισε και τους δυό διακόπτες επιστροφής που ήσαντε δίπλα στο κομοδίνο του.
Η γκαρσονιέρα, όμως , ητανε ισόγεια υπερυψωμένη και απο τις γρίλιες της μπαλκονόπορτας εμπαινε φως κάθε φορά που έστριβε αυτοκίνητο στη γωνία.
Το φως έγλυφε τους τοίχους και ξανάβγαινε , μεχρι να στρίψει το επόμενο ...
Και κάθε φορά που έμπαινε φως πέρναγε πάνω απο το κάδρο και χάϊδευε το πρόσωπο της Σταυρούλας , που τον εκανε να κρατάει τα μάτια ανοιχτά μέχρι να στρίψει το επόμενο αυτοκίνητο...και κάθε φορά της μιλούσε..και της σιγοτραγουδούσε και της παραπονιότανε...
Και ξαφνικά την έχασε, κάποιο εμπόδιο μπήκε μπροστά της...
...οχι-οχι δεν έφταιγε το μεθύσι του, κάποιος του σκίαζε τη Σταυρούλα του...
Ητανε ενας ψηλός άντρας με μούσι και μακρυά μαλλιά. Τον είδε καλά με τα φώτα του αυτοκινήτου που έστριψε τώρα. Φορούσε τζίν παντελόνι και πουκάμισο με μεγάλους γιακκάδες...
-Ποιός είσαι συ ρε φίλε και πως μπήκες μέσα; τον ρώτησε ο Τάσος , χωρίς να φοβηθεί και χωρίς να πάρει απάντηση !
Μεθυσμένος, άφραγκος,ερωτευμένος και προδομένος ,τι να φοβηθεί...
-Φίλε, αν μπήκες για λεφτά, μπήκες σε λάθος σπίτι...ξαναείπε ο Τάσος. Δεν υπάρχει μία..
Ο ψηλός άναψε ενα φακό που κρατούσε στο χέρι του και κατευθύνθηκε προς στα ρούχα του Τάσου στην καρέκλα..
-Σου είπα, φίλε , οτι δεν υπάρχει μία και αν ψάχνεις για το κατοστάρικο που είχα χθές, το ήπια κρασί για κείνη, στο λόγο μου στο λέω..
..και είναι αυτή που "κρέμεται" στον τοίχο, και είναι το μόνο που αξίζει εδω μέσα...αλλά πάρτην σε παρακαλώ γιατί τη βλέπω και πονάω, μ΄ακούς φίλε;
Ο ψηλός του έριξε το φακό στα μάτια και μετά τον έστριψε κατα το κάδρο..ενω ο Τάσος συνέχιζε το παραλήρημά του..
Πάντως, αν τη δείς πουθενά φίλε, πες της οτι την αγαπάω ακόμα κι ας με έχει πονέσει τόσο...
Αλήθεια ,φίλε, σε εχει πονέσει εσένα γυναίκα; σε εχει ξεφτυλίσει και εσύ να συνεχίζεις να την αγαπάς;
Εχεις αδειάσει ποτέ, φίλε,  την ψυχή σου στα πόδια μιας γυναίκας, όπως αδειάζει το φορτηγό την άμμο με ανατροπή-καλά το είπα, με ανατροπή φίλε-μπροστά σε νεοαναγειρόμενη οικοδομή; Και αντι αυτή να ψάξει για τους κόκκους χρυσού που εχει η άμμος, η ψυχή μας ήθελα να πω φίλε και η δική μου και η δική σου, ναι και η δική σου, η κυρία να κλωτσά την αμμο προς τα σιφώνια του δρόμου; ! Τι την κλωτσάς κυρία μου την αμμο; τι την κλωτσάς την ψυχή; !
Γι αυτό σου λέω φίλε, δεν παλεύονται οι γυναίκες ...και αν εχεις τσιγάρα, άσε μου κανα δυό ,σε παρακαλώ, γιατί ούτε τσιγάρο δεν εχω, τ΄ακούς φίλε; ούτε τσιγάρο! Η φωνή του Τάσου άρχισε να τρέμει απο συγκίνηση γιατί εκείνη τη στιγμή του ΄ρθανε τα πικρά της λόγια στο νου και του τρουπήσανε το μελίγγι ...του΄ρθε και εκείνο το κρασί με το μπαγιάτικο μεζέ στο στόμα και έφυγε τρεκλίζοντας για την τουαλέτα...
Εκεί εβγαλε τ΄αντερά του, ειπε πάλι ωχ μανούλα μου...
Ναί, και αχ ρε Σταυρούλα ειπε, εριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του, πήρε την πετσέτα στα χέρια του και γύρισε πάλι τρεκλίζοντας στο κρεβάτι του, όπου και σωριάστηκε, ανίκανος πλέον ούτε να σκεφτεί....

 *******************************
Θα είχε ανέβει ο ήλιος τρείς οργιές τ΄αψήλου, πού 'λεγε η γιαγιά μου, οταν ξύπνησε ο Τάσος την άλλη μέρα...Στη αρχή ένοιωθε σα χειρουργημένος στο χώρο ανάνηψης...μέχρι να λειτουργήσει η ακετυλοχολίνη και να εξασφαλίσει συνειδητότητα...
Ανακάθησε στο κρεβάτι, ακούμπησε τους αγκώνες του στα γόνατά του και με τις παλάμες του έπιασε το κεφάλι του που πήγαινε είκοσι οκάδες...
Θυμήθηκε οτι χθές τα ήπιε πάλι για κείνη, και οτι γύρισε μεθυσμένος και άφραγκος στο σπίτι...και σήμερα Κυριακή ,σκέφτεται πούθε θα ΄σάξει, που λένε στο χωριό μου...δηλαδή ποιά κατεύθυνση θα ακολουθήσει. Σε ποιό φίλο ή συγγενή θα πάει να φάει, η να πιεί εναν καφέ ή να δανειστεί κανα δυό κατοστάρικα μέχρι το τέλος του μήνα που θα πληρωθεί. Η θα πάει στου κυρ -Κώστα, εκεί στην οδό Ολυμπίας , να φάει βερεσέ, ήτανε γνωστός και η φασολάδα έκανε δώδεκα δραχμές..αλλά για τσιγάρα;
Για τσιγάρα; για κάτσε ! κάτι θυμήθηκε  απο την απροσδόκητη νυχτερινή επίσκεψη και γύρισε να δεί αν υπάρχουν τα ρούχα του εκεί στην καρέκλα...
Ναί , εκεί ήσαντε , και αυτό που ασπρίζει πάνω στο τραπεζάκι τι ειναι;
Σηκώθηκε και πλησίασε το τραπεζάκι απο φορμάϊκα με τα μεταλικά χιαστί πόδια...
Πάνω του, δίπλα στα κεντίδια τα γαλάζια, ενα πακέτο καρέλια κασετίνα...
Ο Τάσος το πήρε στα χέρια του, ήτανε σχεδόν γεμάτο, δυό-τρία τσιγάρα λείπανε απο μέσα...
..και απο κάτω απο το πακέτο ήτανε ενα χιλιάρικο διπλωμένο στα δύο...
 Ο Τάσος κρατούσε για αρκετά λεπτά με το ενα χέρι το πακέτο και με το αλλο το χιλιάρικο...
..και εκεί βουρκωμένος-κυττάζοντας τη Σταυρούλα- ψιθύρισε: Σ΄ευχαριστώ ρε φίλε ! Σε ευχαριστώ !...
Ησαντε τα "δώρα του νυχτερινού του επισκέπτη", που μπήκε στο σπίτι του να τον κλέψει...και τον βρήκε σε κακά χάλια..
...εκεί , στα μέσα της δεκαετίας του΄70...
...τότε που οι άνθρωποι ήσαντ' αλλοιώς...


Ντινόπουλος Ιωάννης
(Δικαιώματα κατοχυρωμένα)

17 Οκτωβρίου 2012

Υπέρ αναμνήσεως μιας υπέροχης Δασκάλας !

 

Το παρακάτω κείμενο αφιερώνεται στους δασκάλους εκείνους που δεν σταματούν να αναλώνονται, να πεθαίνουν συναισθηματικά, να αδειάζουν κυριολεκτικά όλο το μέσα τους για χάρη των μαθητών τους. Σ΄ αυτούς που δεν υπολογίζουν κόπους ,ούτε και λογαριάζουν αν ο μισθός είναι λίγος και δε φτάνει, που δεν δειλιάζουν ούτε φοβούνται να εκτεθούν. Μην τους ψάχνετε σε μουσεία, βρίσκονται ανάμεσά σας .

 
«Από το δικό μου, κυρία!» 
Υπέρ αναμνήσεως μιας υπέροχης δασκάλας!
(της Λότης Πέτροβιτς)
Το Δεκέμβρη του 1943, αρχή ενός ακόμα χειμώνα πείνας και παγωνιάς, άχνισε κάτι ζεστό ξαφνικά στην αυλή του σχολείου μας. Ηταν ένα μεγάλο καζάνι και μέσα είχε συσσίτιο για τα παιδιά. Γύρισα στο σπίτι περήφανη, κρατώντας με προσοχή ένα τενεκεδάκι γεμάτο σούπα πηχτή. "Γιατί δεν την έτρωγες στο σχολείο, καρδούλα μου;" λαχτάρισε η μάνα μου. "Αν σου χυνόταν στο δρόμο;" "Θα φάτε λίγη σούπα κι εσείς, αλλιώς δεν τρώω καθόλου", δήλωσα ορθά κοφτά. "Το ίδιο κι εγώ", φώναξε ο Μάνος, ο αδερφός μου. Κι έτσι γινόταν από κείνη τη μέρα σε κάθε συσσίτιο που κουβαλούσαμε οι δυό μας από το σχολείο. Η σούπα ερχόταν τακτικά, πάντα η ίδια, άνοστη και πηχτή. Ωσπου μια μέρα, μας μοίρασαν κάτι ξεχωριστό. Μπήκαμε στη γραμμή και μας έβαλαν στα τενεκεδάκια κάτι σα μέλι, αλλά σκούρο κοκκινωπό. "Γλυκόζη" το είπαν. Βουτούσαν τα παιδιά το δάχτυλο στη γλυκόζη, το έγλειφαν με απόλαυση και γελούσαν ευτυχισμένα, πειράζονταν μεταξύ τους.

Ενα μεσημέρι, γυρίζοντας ο αδερφός μου από το σχολείο, δεν ήθελε να βάλει μπουκιά στο στόμα του – ούτε από τη σούπα ούτε από τη γλυκόζη. Ταραγμένος φαινόταν, έτοιμος να βάλει τα κλάματα. "Τι συμβαίνει παιδί μου;" ανησύχησε η μαμά. Εκείνος δεν έβγαζε λέξη. Κι όσο δε μιλούσε, τόσο επέμενε η μάνα μου να μάθει, τόσο μεγάλωνε και η δική μας η περιέργεια. Με τα πολλά, αποφάσισε τελικά να μιλήσει. Κι αυτό που μας είπε γράφτηκε στη μνήμη μου ανεξίτηλα.

Στην αυλή για το συσσίτιο βρισκόταν με της τάξης του τα παιδιά. "Σκαρώνουμε κάτι;" άκουσε έναν από τους συμμαθητές του– "πειραχτήρης" ήταν το παρατσούκλι του – να ψιθυρίζει στον διπλανό, μόλις πήρε τη γλυκόζη στο τενεκεδάκι του. Ο άλλος έγνεψε "ναι". Τότε ο πειραχτήρης κάτι του είπε στ’ αυτί, κρυφογέλασαν οι δυο τους πονηρά κι εξαφανίστηκαν στη στιγμή. Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι να μπούνε στην τάξη. Πρώτα έμπαιναν τα κορίτσια. Υστερα τ’ αγόρια. Τελευταία η δασκάλα, που κόντευε να μην ξεχωρίζει από τα παιδιά, έτσι που είχε απομείνει πετσί και κόκαλο. Καταλάβαινες πως ήταν μεγάλη από τα μάτια της μόνο, που τα σκοτείνιαζαν ολόγυρα δυο μαύροι κύκλοι.
 Οταν μπαίνανε όλοι στην τάξη, έκλεινε την πόρτα, μετρούσε τα παιδιά σειρά σειρά, έλεγε "εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά" κι αρχίζανε αμέσως το μάθημα. Το  "εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά" τη φορά εκείνη δεν το είπε. Ούτε να τους μετρήσει την είδανε. Κοντά στην πόρτα της τάξης στεκόταν σκυφτή, σαν να ψαχούλευε κάτι. "Μα τι κάνει η κυρία εκεί;" ρώτησε παραξενεμένος ο Μάνος που δεν καλόβλεπε, τα περισσότερα παιδιά ήσαν όρθια ακόμα. "Πασαλείψαμε το χερούλι με γλυκόζη", χασκογέλασε από δίπλα ο πειραχτήρης, "για να κολλήσουν τα χέρια της να γελάσουμε!" Αμ δε γελάσανε !. Καθίσανε τελικά στα θρανία τους και δε μιλούσε κανείς. Βλέπανε τη δασκάλα τους τώρα όλοι βουβοί, σαστισμένοι… Είχε σκύψει κι έγλειφε με λαχτάρα μια το χερούλι της πόρτας, μια την παλάμη της… Υστερα γύρισε και τους κοίταξε με παράπονο. Στα μάγουλά της έτρεχαν δάκρυα. "Μην τη σπαταλάτε τη γλυκόζη, χρυσά μου, για τ’ όνομα του Θεού!", είπε ξέπνοα. "Σας τη δώσαμε όλη, ούτε μια σταγονίτσα δεν κρατήσαμε εμείς οι δάσκαλοι, για να τη φάτε να δυναμώσετε εσείς τα παιδιά. Μην τη σπαταλάτε, σας παρακαλώ, είναι κρίμα!
Είν’ αμαρτία!"
Την πήραν πάλι τα δάκρυα. Κι έκλαιγε, έκλαιγε…
Μαζευτήκαν όλοι τριγύρω της. Μονάχα ο πειραχτήρης έμεινε στο θρανίο του με το κεφάλι κατεβασμένο. Οι άλλοι σπρώχνονταν ποιος πρώτα να την αγκαλιάσει, ποιος να της πρωτοπεί "από το δικό μου, από το δικό μου, κυρία, να πάρετε λίγο!"
Ούτε ένα τενεκεδάκι δεν άγγιξε η δασκάλα. Μόνο έκλαιγε, έκλαιγε…

http://blogs.sch.gr/spetsiotou/index.php/archives/2506

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο καιρός της σοκολάτας» )
 

16 Οκτωβρίου 2012

Μοιράζουν ψωμί δωρεάν στη Πάτρα....

Ξαναγυρίσαμε πίσω στα παλιά!  
( Εβδομήντα χρόνια πίσω...Μέσα aπο διαρκή προοδευτικότητα...και συνεχείς δημοκρατικές κατακτήσεις (ειδικά τα τελευταία χρόνια)...φτάσαμε τόσο ....πίσω !!!!!)
 

2012

ΠΑΤΡΑ: Μοιράζουν δωρεάν ψωμί σήμερα στην πλατεία Γεωργίου....

 
1942
 
 
Σημείωση δική μου:
...Πάντως σας ευχαριστούμε πολύ που μας...  εξασφαλίσατε το δικαίωμα να μιλάμε, για να λέμε οτι πεινάμε και κινδυνεύουμε...
 
...Και οοοολοι εσείς οι αλλοι δημοκράτες να λέτε και να κάνετε ο,τι θέλετε....
 
Ι.Β.Ν.
 
Απο το ιστολόγιο "Πίσω στα παλιά..."  ολοταχώς, αλλά χωρίς ολους εσάς που μας οδηγήσατε εδώ !

29 Σεπτεμβρίου 2012

Νικόλαος Πλαστήρας! "Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε ...τηλέφωνο;(!)

 
Πρωθυπουργός της Ελλάδας με άνεργο αδερφό....
 
(Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής! "Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο", είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος. Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.)

Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ - πιστός φίλος του - αναφέρει:
Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα "Πλαστήρας" όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.

Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος -έπασχε από φυματίωση - κι έμενε σ' ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ' αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».

Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα. Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω. σκάβω για να καλοτρώγω;».

Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό:
Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο κύριος πρωθυπουργός Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»

Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα ρε θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.

Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει:
- Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω.
- Μα θα προσβληθεί.
- Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!

Το 1952, πρωθυπουργός ακόμη ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ.».

Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω:
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».

Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ - γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά - ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.



Πηγές:
ellhnografos

http://www.katohika.gr/2012/09/blog-post_6991.html

Σημείωση δική μου : Δεν ακουσα, μίλησε κανείς ; ! ! ! !

Ι.Β.Ν.
 

7 Σεπτεμβρίου 2012

Αι Μοίραι ...(Necessitas)

  
Πάνω στους ουρανούς ειν΄οι θεοί κρυμένοι,
κόρες της Νύχτας: Η τυφλή Κλωθώ υφαίνει
το νήμα της στο μυστικό τ΄αδράχτι. Κλώθει
η Λάχεσις όσους μας τυρανούνε πόθοι..

Ανόητα η Ατροπος την  πεπρωμένη (πρεπομένη)
τυλιγαδιάζει τύχη μας αφηρημένη.
Το νήμα της ζωής μας που της παρεδόθη
στο θάνατο σκορπίζει δίχως να το νοιώθει.

Χωρίς συνείδησι, οπως μικροί σαλιάγκοι
σερνάμενοι στη γή χαράζουμε πιγμένο

σε φωτεινή γραμμή αφρό,ετσι κι οι μοίρες..
..γυρνώντας μαύρο νήμα στ΄αδραχτιού τις γύρες

κλώθουν κουτά ο,τ΄ειναι καθενός γραμμένο..
Μεσ΄τη δημιουργία μιά θεά: η Ανάγκη !

Π.Βρισιμιτζάκης

Περιοδικό Αλεξανδρινή Τέχνη 1927
(Απο τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Πατρών)

4 Αυγούστου 2012

Η Ελληνική Γλώσσα καί τά «Γλωσσολογικά» παίγνια αποδομήσεώς της


Tού Άγγελου Λιβαθηνού (*)

«Η Γλώσσα είναι τό ίδιο αρχαία μέ τήν συνείδηση »
( Κάρλ Μάρξ)

 H Γλώσσα, μαζί μέ τόν Πολιτισμόν καί τήν Ιστορία, είναι ο καθρέπτης τής ατομικότητας καί τής ιδιοπροσωπίας ενός λαού. Αποτελεί κύριον συνεκτικόν κρίκον τής κοινωνικής συνοχής τών ανθρώπων μιάς χώρας. Γι’ αυτό, αποτελεί ισχυρό όπλο τού λαού απέναντι σέ κάθε επιχείρηση πνευματικής υποδούλωσής του.
Η Γλώσσα ενός λαού, εξ άλλου, η Εθνική Γλώσσα, είναι προϋπόθεση τής ανάπτυξης τού Πολιτισμού του καί, ταυτοχρόνως, είναι προϊόν αυτού τού Πολιτισμού.
Κλείνει μέσα της τήν ίδια τήν πορεία ενός λαού διά μέσου τών αιώνων, τίς παραδόσεις του, τά έθιμά του, τίς κοινωνικές του ευαισθησίες, τόν συναισθηματισμό του, τήν κοινωνική του συνείδηση, τίς πολιτικές καί φιλοσοφικές του αναζητήσεις.
Είναι ο καθρέπτης τών ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών καί τών παραδόσεων ενός λαού, που τόν διαφοροποιούν από τούς άλλους λαούς. Είναι η υλοποίηση τής σκέψης ενός λαού.
Και, όσο πιό ισχυρές είναι οι παραδόσεις αυτές, ο Πολιτισμός, η Ιστορία καί τά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τού λαού, όλα αυτά, δηλαδή, που συναποτελούν, μαζί μέ τήν Γλώσσα, τήν εθνική του ταυτότητα, τόσο περισσότερο η Γλώσσα γίνεται η ασπίδα στίς διάφορες πολιτισμικές επιθέσεις, γιατί είναι η ίδια η συνείδηση τού λαού !
«Η Γλώσσα», έγραφε ο Marx, «είναι τό ίδιο αρχαία μέ τήν συνείδηση» (Karl Marx, Fr.Engels, Άπαντα τ.3, σελ.29).
Αλλαγή, επομένως, ή αλλοίωση τής Γλώσσας ενός λαού οδηγεί στήν διάβρωση ή καί στήν υγροποίηση τής Εθνικής συνειδήσεώς του.
Προσφάτως, είδαν τό φώς τής δημοσιότητος ειδήσεις, περί εισαγωγής στήν Ε΄ καί ΣΤ΄ τού Δημοτικού Σχολείου ενός βιβλίου Γραμματικής ( συγγραφική ομάδα: Ειρήνη Φιλιππάκη- Warburton, Μιχάλης Γιωργιαφέντης, Γεώργιος Κότζογλου, Μαργαρίτα Λουκά, απόφαση τού 2003), τό οποίον, μέ τίς τροποποιήσεις καί «επεμβάσεις» που επιφέρει στήν Ελληνική Γλώσσα, αποτελεί ένα από τά ισχυρότερα πλήγματα, μίαν βόμβα, εναντίον της.
Κύριο χαρακτηριστικό τής «νέας Γραμματικής», που αντικατέστησε τήν επί δεκαετίες διδασκομένη τού Τριανταφυλλίδη, είναι η προτεραιότητα καί ο υπερτονισμός τής «φωνητικής προσέγγισης» τής Ελληνικής Γλώσσας, μέ τήν ώθηση σέ δεύτερον πλάνο τών Γραμμάτων-συμβόλων τής Γλώσσας μας.
Τούτο, η επιχείρηση ανάδειξης, δηλαδή, τής «φωνολογίας» σέ κυρίαρχο ζήτημα τού μαθήματος τής Γραμματικής σέ παιδιά τού δημοτικού σχολείου, τά οποία δέν έχουν ακόμη αποκτήσει τήν ικανότητα τών λογικών αφαιρέσεων ( καί δέν είναι φοιτητές τής Γλωσσολογίας!), υποκρύπτει μίαν συνειδητή προσπάθεια τών εμπνευστών τού σχεδίου νά προωθήσουν τήν φωνητικήν ορθογραφία καί νά καταστρέψουν στήν κυριολεξία τήν ιστορικήν συνέχεια καί δομή τής Γλώσσας μας.
Έτσι, οι «επιστήμονες γλωσσολόγοι» τής συγγραφικής ομάδας τού βιβλίου, διά τής επί ανομολογήτω σκοπώ πρόταξης τής διδασκαλίας τής «Φωνολογίας» σέ παιδιά τού Δημοτικού Σχολείου(!), λές καί αυτά πάνε … μουγκά στό Δημοτικό σχολείο καί εκεί θάς βρούν τήν ομιλία τους (!),
1. Πληροφορούν καί διδάσκουν τούς μικρούς μαθητές, ότι τά φωνήεντα τού Ελληνικού Αλφαβήτου είναι πέντε: α, ε, ι, ο καί «ου»! ( σελ. 36 τού Βιβλίου), καί όχι επτά (7), δηλ. ( α, ε, ι, υ, η, ο, ω), όπως εγνώριζαν μέχρι τώρα καί όπως μας πληροφορεί ο Διονύσιος Θράξ εις τό έργον του «Γραμματική Τέχνη» : «τούτων φωνήεντα μέν εισίν επτά∙ α, ε, ι, η, ο, υ, ω, φωνήεντα δέ λέγεται, ότι φωνήν αφ’ εαυτών αποτελεί» ( Διονυσίου Θρακός, Γραμματική Τέχνη, παράγρ. 6, 2ος αιών π.Χ.)!
Δηλαδή, αφ’ ενός εξοβελίζουν τά φωνήεντα η, υ, καί ω, αφ’ ετέρου κατατάσσουν στά φωνήεντα καί τό «ου»(!), τό οποίον από αρχαιοτάτων χρόνων κατεγράφετο καί εδιδάσκετο ως δίφθογγος ( ή δίψηφον ) !
Πρέπει νά προσέξει ο καθένας, ότι η επιλογή τών «5 φωνηέντων» αντί τών «7 φωνηέντων», που εγνώριζαν μέχρι τώρα οι μαθητές, δέν είναι τυχαία. Είναι συνειδητή επιλογή καί έχει ως διάφανον στόχον τήν «ενσφήνωση» στό συνειδητό τού μικρού μαθητή τής, μή ομολογούμενης αλλά εμμέσως υποδεικνυόμενης, «αντιστοίχισης» τών « 5 ελληνικών φωνηέντων α, ε, ι, ο, καί «ου»(!)» μέ τά « 5 αγγλικά φωνήεντα a, e , i, o, u » !
Αυτός, κατά τήν γνώμην μας είναι καί ο λόγος, γιά τόν οποίον εισάγουν γιά πρώτην φορά τό «ου» στά « ελληνικά φωνήεντα», άν καί εδώ καί δεκάδες αιώνων τό «ου» χαρακτηρίζεται καί καταγράφεται ως δίφθογγος! ( βλ. Γραμματική τού Διονυσίου Θρακός( παράγρ. 6): «δίφθογγοι δέ εισίν έξ∙ αι, αυ, ει, ευ, οι, ου»)
 2. Επιχειρούν νά ενσταλλάξουν στήν συνείδηση τών μικρών παιδιών, ότι τά σύμφωνα τής Ελληνικής Γλώσσας δέν είναι 17, όπως γνωρίζουν οι πάντες καί όπως περιγράφει ο Διονύσιος Θράξ στό έργον του «Γραμματική Τέχνη»: «σύμφωνα δέ τά λοιπά επτακαίδεκα∙ β, γ, δ, ζ, θ, κ, λ, μ, ν, ξ, π, ρ, ς, τ, φ, χ, ψ. σύμφωνα δέ λέγονται, ότι αυτά μέν καθ’ εαυτά φωνήν ούκ έχει, συντασσόμενα δέ μετά φωνηέντων φωνήν αποτελεί», αλλά τά σύμφωνα είναι δέκα οκτώ (18), καί συγκεκριμένα τά εξής: κ, π, τ, γκ, μπ, ντ, γ, β, δ, x, φ, θ, λ, ρ, z, σ, μ, ν !
Παρ’ ότι κατανοούμε, ότι ίσως είναι κουραστικό γιά τόν αναγνώστη, θά σταθούμε αναλυτικά στήν παράγραφον αυτήν, διότι εδώ αποκαλύπτεται τό σατανικό σχέδιο αυτών τών «κυρίων συγγραφέων» καί τών πολιτικών τους προϊσταμένων, οι οποίοι τούς καλύπτουν ή τούς «παροτρύνουν» :
Αξίζει νά αναφέρουμε τά εξής αποκαλυπτικά:
 Α) εισάγονται στά «σύμφωνα» ο συνδυασμός «γκ» τών γραμμάτων γ καί κ, ο συνδυασμός «μπ» τών γραμμάτων μ καί π, καί ο συνδυασμός «ντ» τών γραμμάτων ν καί τ. Όποιος δέν έχει ακόμη αντιληφθή, ότι εδώ πρόκειται γιά βαρβαρότητα κατά τής Γλώσσας μας, προκειμένου νά «αντιστοιχισθούν» γράμματα καί φθόγγοι τής Ελληνικής Γλώσσας μέ τά αντίστοιχα τής Αγγλικής: γκ → g, μπ → b, ντ → d, καί νά παραγκωνισθούν άλλα γράμματα τής Ελληνικής, άχρηστα στήν λογική αυτής τής βαρβαρικής αντιστοίχισης, τότε πλανάται πλάνην οικτράν. Καί θά απογοητευθή, εάν παρακολουθήσει τήν κατωτέρω αναφοράν μας, γιά τήν φοβερήν αυτήν «επέμβασην» κατά τής Ελληνικής Γλώσσας ( βλ. παρακάτω Β)
 Β) Ίσως, μέσα στήν βεβαιότητάν τους γιά τό «φοβερόν επιστημονικόν τους έργον» οι «κύριοι γλωσσολόγοι», από αμέλεια νά ολίσθησαν στήν αυτοαποκάλυψήν τους : είναι εξαιρετικώς ενδιαφέρον καί αποκαλυπτικόν νά παρατηρήσει κανείς μέ προσοχή ( εικόνα), ότι τό ελληνικόν «ζ» αποδίδεται καί γράφεται στό βιβλίο μέ τό Λατινικό ( ή Αγγλικό άν προτιμάτε) «z», ενώ τό επίσης ελληνικό «χ» αποδίδεται καί γράφεται στό βιβλίο μέ τό Λατινικό ( ή Αγγλικό) «x» ( τό ελληνικόν χ δέν είναι ίδιο μέ τό Αγγλικόν x, παρατηρήστε το )!
 Γ) Όπως θά διεπίστωσε ο παρατηρητικός αναγνώστης, στήν ακολουθία τών συμφώνων, που παρουσιάζει η «Γραμματική» αυτή, όχι μόνον έχουν καταχωρισθή από τούς συγγραφείς τά συμπλέγματα γκ, μπ, ντ, όπως σημειώνουμε καί παραπάνω ( παράγρ. 2), αλλά ΑΠΟΥΣΙΑΖΟΥΝ τά γνωστά σέ όλους μας ( καί στά παιδάκια) ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΜΦΩΝΑ: ξ καί ψ !
Άν αναρωτιέται κανείς γιά αυτήν τήν «αβλεψία», άς αναλογισθή, ότι θά μπορούσε νά είναι στήν σκέψη μερικών ( άρα καί τών «συγγραφέων»;) ο συλλογισμός, ότι αυτά τά σύμφωνα «δέν χρειάζονται», αφού η «ελληνοαγγλική αντιστοίχιση», που ελέγαμε παραπάνω, λύνει τό πρόβλημα. Ορίστε: ξ → ks, ψ →ps !
 Δ) Ενώ παρουσιάζουν τά συμπλέγματα «μπ», «ντ», «γκ» καί μάλιστα στά «σύμφωνα» ( προφανώς γιά νά αντιστοιχίζονται στά Αγγλικά Γράμματα b, d, g) ΑΠΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΠΑΝΤΕΛΩΣ από τό βιβλίο τά «δίψηφα» συμπλέγματα «τσ» καί «τζ», άν καί είναι σέ χρήση στήν Γλώσσα μας. Φαίνεται, ότι κάποιος μπορεί νά σκεφθή ( μήπως καί οι «επιστήμονες συγγραφείς»;), ότι καί αυτοί οι φθόγγοι μπορούν νά αποδοθούν μέ τήν «Ελληνοαγγλικήν αντιστοίχιση». Ιδού: τσ → ts, τζ →tz !
 Ε) Ενώ στό βιβλίο αφιερώνονται οι 38 πρώτες σελίδες γιά τήν «φωνολογία» καί τούς φθόγγους, προκειμένου νά εισαγάγουν τόν μαθητή στήν «φωνητική διδασκαλία», όμως γιά τήν διδασκαλία τού «Ελληνικού Αλφαβήτου» διατίθεται μόνον μία εικόνα! ( σελ. 39), εν είδει ταχυμέτρου αυτοκινήτου!
Αναρωτιέται κανείς, μετά από όλα τά ανωτέρω εκτεθέντα, εάν αξίζει τόν κόπον νά συνεχίσουμε μέ παρουσίαση καί άλλων βάρβαρων παρεμβάσεων κατά τής Ελληνικής Γλώσσας, από τίς οποίες βρίθει τό εν λόγω «πόνημα» τών κυρίων «συγγραφέων επιστημόνων». Θά ήτανε χρήσιμο, όμως, νά συναχθούν κάποια συμπεράσματα εμπρός σ’ αυτήν τήν τραγωδία εις τήν οποίαν οδηγούν κάποιοι «σφουγκοκωλάριοι» τής Νέας Τάξης Πραγμάτων τήν Ελληνικήν Γλώσσα !
 Κατ’ αρχήν, τό βιβλίο αυτό καί οι περιεχόμενες σ’ αυτό «τροποποιήσεις» ( «Γραμματική Ε΄ καί Στ΄ Δημοτικού») δέν προέκυψαν από κάποιες «αστοχίες» τών συγγραφέων.
Είναι συνειδητή επιλογή τών κυρίων αυτών, καθ’ υπόδειξην «άνωθεν», ώστε, μέ τόν υπερτονισμό τών φθόγγων καί μέ τήν ταυτόχρονη περιθωριοποίηση ή τήν παρασκηνιακή παρουσίαση τής λειτουργίας τών Ελληνικών γραμμάτων ( «υπάρχουν καί άλλα γράμματα, σέ άλλες Γλώσσες, γιά νά αποδώσετε τούς φθόγγους, που εμάθατε»!), νά επιτευχθούν τά επιδιωκόμενα:
 Ι) οι μαθητές νά υπερτιμήσουν τήν «φωνητικήν προσέγγιση» τής Γλώσσας, καί νά υποτιμήσουν τά ελληνικά γράμματα καί ιδιαιτέρως εκείνα, που τούς «υποδεικνύουν» μεθοδευμένα οι «συγγραφείς» ( ω, υ, η, ξ, ψ, κ.λπ.). Ώστε, διά τής απαξιώσεως αυτών τών γραμμάτων, νά έλθη «φυσιολογικά» καί η απαξίωση καί ο εξοβελισμός τής ετυμολογίας, καί ακολούθως η «φωνητική ορθογραφία», εξέλιξη η οποία θα οδηγήσει στήν αλλοίωση καί στήν αποδόμηση τής Γλώσσας μας. Καί τούτο διότι η ετυμολογία αποτελεί τόν θεμέλιον λίθον τής Ελληνικής Γλώσσας, χωρίς τόν οποίον αυτή θά καταρρεύσει, αλλά καί διότι αποτελεί η ετυμολογία τό βασικό κριτήριο τής μοναδικότητος τής ελληνικής Γλώσσας έναντι όλων τών άλλων Γλωσσών καί κυρίως έναντι τής Αγγλικής ( π.χ., ενώ στήν Ελληνικήν Γλώσσα, χάριν τής ετυμολογίας, υπάρχει, κατά κανόνα, αμφιμονοσήμαντη αντιστοιχία μεταξύ σημαινομένου καί σημαίνοντος, η μοναδική καί εξαιρετική αυτή ιδιότητα είναι ανύπαρκτη ή σπανίως διακριτή σέ όλες τίς άλλες Γλώσσες!), καί
 ΙΙ) νά μήν κατορθώσει ο κάθε μαθητής νά κατανοήσει, ότι: «τό αλφάβητο είναι σύνολο γραμμάτων (συμβόλων) με ωρισμένη σειρά και τάξη, που χρησιμεύουν για να απεικονίζονται οι στοιχειώδεις φθόγγοι μιάς Γλώσσας», μέ τρόπον ώστε τό κάθε γράμμα ( σύμβολο) νά αποδίδει ΕΝΑΝ ΜΟΝΟΝ ΦΘΟΓΓΟ ( καί όχι υποχρεωτικώς τό αντίστροφο).
Αυτό ισχύει σέ κάθε αλφαβητική γραφή (κυρίως στήν Ελληνική Γλώσσα), εν αντιθέσει μέ τήν «συλλαβική γραφή» άλλων Γλωσσών, όπου ένα γράμμα μπορεί νά εκφράζει δύο ή περισσότερους φθόγγους.
Είναι βέβαιον, πλέον, ότι τόσον άλλα παλαιότερα όσον καί όλα αυτά τά περιγραφόμενα εδώ «γλωσσολογικά» παίγνια μερίδας «επιστημόνων» σέ βάρος τής Ελληνικής Γλώσσας, υπηρετούν μέ τόν πλέον «πολιτικώς ορθόν» τρόπον τίς στοχεύσεις καί τήν πολιτικήν τής «Νέας Τάξης Πραγμάτων»(ΝΤΠ), η οποία απεχθάνεται τίς διαφορετικότητες τών λαών, καθ’ ότι αυτές αποτελούν ισχυρά «εμπόδια» στήν επέλαση τών απάνθρωπων καί αδηφάγων καπιταλιστικών «αγορών».
Διότι η ΝΤΠ δέν ενδιαφέρεται γιά λαούς, αλλά, τό αντίθετο, ενδιαφέρεται γιά «ομογενοποιημένους» πληθυσμούς, τών οποίων οι όποιες κινήσεις ή «δραστηριότητες» θά είναι « ομοιόμορφες καί προβλέψιμες», γι’ αυτό καί εύκολα «χειραγωγήσιμες». Καί γι' αυτό καταπολεμά κάθε εθνική διαφορετικότητα, που στέκεται εμπόδιο στήν επικράτησή της, στοχεύοντας νά απονευρώσει τά Έθνη, γιά νά δημιουργήσει, στήν θέση τών λαών, απλά αθροίσματα ατόμων, δηλαδή πληθυσμιακά αμαλγάματα, μέ πλαστογραφημένη Ιστορία, μέ «αγοραίον» Πολιτισμόν, μέ καταρρακωμένη Γλώσσα καί χωρίς Εθνικά Ιδανικά.
 Ανεξαρτήτως τών «προθέσεων» τών συγκεκριμένων «επιστημόνων συγγραφέων», αυτήν τήν πολιτικήν τής ΝΤΠ, τήν ισοπεδωτική καί καταστροφική γιά τήν Ελληνικήν Κοινωνία πολιτικήν, τήν υπηρετεί άριστα η επιχειρούμενη μέ αυτό τό βιβλίο απροκάλυπτη αλλοίωση καί αποδόμηση τής Ελληνικής Γλώσσας.

Ο εχθρός, άλλωστε, δέν κτυπάει πάντα στά πόδια! Πρώτα στό μυαλό σημαδεύει. Στήν συνείδηση!
……………………………………………………
(*) Ο Άγγελος Λιβαθηνός είναι Καθηγ. Μαθηματικών, Λυκειάρχης ε.τ., καί Εκδότης τής τριμηνιαίας εφημερίδος: «ΚΑΡΔΑΜΑΣ, Εφημερίς τών Συζητήσεων»
Σημείωση δική μου: Τα σέβη μου κύριε Καθηγητά ! (Ναί, με κεφαλαίο κάππα)
Ι.Β.Ν.