«Οι ψευτομορφωμένοι»

«Οι ψευτομορφωμένοι»

Ένα υπέροχο κείμενο του Ντίνου Χριστιανόπουλου για την ημιμάθεια και την υποκρισία.

Κουλτουριάρηδες είναι οι διανοούμενοι που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στη γνώση και την πληροφόρηση και λιγότερη στο αίσθημα και το βίωμα. Ότι έμαθαν ή δεν έμαθαν έχει γι’ αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σκέψη. Κουλτουριάρηδες βρίσκονται σ'  όλες τις εποχές.

Στην αρχαία Ελλάδα τους κοροϊδεύει πολύ άσχημα ο Αριστοφάνης επειδή χρησιμοποιούσαν πάντα καινούριες και παράξενες λέξεις για να ξιπάσουν τον κόσμο. Και οι σοφιστές ήταν ένα είδος κουλτουριάρηδων της εποχής τους, γιατί έδωσαν πολλή σημασία στη γνώση και όχι στη σωστή κρίση.

Αλλά και παλαιότερα όταν λέγαμε «οι διανοούμενοι» ή «οι άνθρωποι των γραμμάτων» νιώθαμε κάτι σαν δυσφορία και ενόχληση, γιατί καταλαβαίναμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεφύγει πολύ από τη ζωή εν ονόματι δήθεν της τέχνης. Αυτοί νομίζανε ότι, επειδή ήτανε άνθρωποι των γραμμάτων, έπρεπε να μιλούν με ειδικό λεξιλόγιο, να καταλαβαίνονται μεταξύ τους, κι ας μην τους καταλαβαίνουν οι άλλοι.

Σε τελική ανάλυση, οι κουλτουριάρηδες είναι ψευτομορφωμένοι. Μόνο ένας ψευτομορφωμένος μπορεί να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που ξιπάζει και ξαφνιάζει, ή να μεταχειρίζεται ωραίες λέξεις και φράσεις για να κάνει εντύπωση, ενώ καταβάθος δεν κατέχει τη γλώσσα και δεν την χρησιμοποιεί σωστά.

Αυτό που σήμερα αποκαλούμε γλώσσα των κουλτουριάρηδων, είναι ένα κουρκούτι από νεόκοπες λέξεις, από ξένες αμετάφραστες λέξεις και από λέξεις παρμένες από διάφορες επιστήμες, λ.χ. «η μεταστοιχείωση της ντεμί νομενκλατούρας».

Μ’ ένα τέτοιο κουρκούτι στο τέλος δε βγάζουν νόημα ούτε αυτοί, ούτε φυσικά κι εμείς. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη λέξη «δομή» που αναφέρεται στον χώρο, ενώ η λέξη «διαδικασία» αναφέρεται στον χρόνο. Τι θα λέγατε όμως αν ξαφνικά διαβάζατε «δομικές διαδικασίες» ή «διαδικαστικές δομές»;

Ρωτήθηκαν κάποιοι να τις εξηγήσουν, μα δεν μπόρεσε κανείς. Γιατί όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για μπαρούφες. Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνουν οι δύο αυτές φράσεις, όταν στην καθεμία το επίθετο αναιρεί το ουσιαστικό; Αλλά τι θα λέγατε αν αυτή η φράση γινόταν ολόκληρη πρόταση;

Διαβάστε λοιπόν: «Όταν οι δομικές διαδικασίες λειτουργούν ανασταλτικά μέσα στον χώρο του μεταμοντέρνου…». Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ’ αυτή τη φράση; Πρώτα πρώτα πόσοι ξέρουν τον όρο «μεταμοντέρνο»; Κι έπειτα, τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον χώρο του «μεταμοντέρνου», εάν λειτουργήσουν ή δε λειτουργήσουν οι «δομικές διαδικασίες»;

Αυτά είναι ακατανόητα και γι’ αυτόν που τα γράφει και γι’ αυτόν που τα διαβάζει. Είναι αλαμπουρνέζικα. Και σκεφτείτε ότι σαν κι αυτή τη φράση υπάρχουν χιλιάδες, που επαληθεύουν τα τρία χαρακτηριστικά των κουλτουριάρηδων: Πρώτον ότι δεν γνωρίζουν καλά τις λέξεις και τις έννοιές τους (κάποιος έγραφε τη λέξη «ενδιαίτημα» και εννούσε «ένδυμα»!), δεύτερον θέλουν να ξιπάσουν τους άλλους με διάφορες ακαταλαβίστικες λέξεις και τρίτον, δεν έχουν χωνέψει καλά αυτό που λένε.

Χώρια που δεν τα καταφέρνουν ούτε και με το συντακτικό και μπερδεύονται. Βέβαια το μπέρδεμα υπάρχει πρώτα στο μυαλό. Πάντως μ’ αυτά και μ’ αυτά, καταφέρνουν να κομπλεξάρουν πολλούς, και καμιά φορά όλους, ενώ συντελούν στο να πάει η γλώσσα μας κατά διαόλου.

θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος, ότι αφού αποδεχόμαστε την ερμητική γραφή ορισμένων ποιητών, γιατί να μην αποδεχτούμε και τον δυσνόητο τρόπο γραφής των κουλτουριάρηδων; Από μία άποψη, κι ο ποιητής θα έπρεπε, οποιαδήποτε τεχνοτροπία κι αν ακολουθεί, να γράφει κατά τρόπο κατανοητό, για να μπορεί ο αναγνώστης να τον καταλαβαίνει. Γιατί, τι να την κάνουμε την οποιαδήποτε ποίηση, όταν έχει κοπεί η γέφυρα της επικοινωνίας; Τι να τα κάνουμε τα ερμητικά ποιήματα, όταν δεν τα καταλαβαίνει κανείς; Κι αφού δεν μας λένε τίποτε, πως είναι δυνατόν να μας συγκινήσουν;

Βέβαια ο ποιητής έχει τη δικαιολογία ότι γράφει για να εκφράσει τον εαυτό του, αν και πάλι θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας ποιητής που εκφράζεται ερήμην του αναγνώστη, τι σόι ποιητής είναι; Και αν ο σουρεαλισμός στην πρώτη φράση το παραξύλωσε, τι να πούμε για τους σημερινούς σουρεαλιστές της αρπακόλας, που γράφουν ότι τους κατέβει; Πάντως ο στοχαστής, επειδή δεν έχει καν τη δικαιολογία της έμπνευσης κι επειδή ο στόχος του είναι η συζήτηση με τον αναγνώστη, δεν θα έπρεπε να είναι ακαταλόγιστος σαν τους μοντέρνους ποιητές.

Κάποιοι ισχυρίζονται πως έτσι εμπλουτίζεται η γλώσσα μας, ενώ η απλότητα και η σαφήνεια διατηρούν τη γλώσσα στάσιμη. Αν όμως ο εμπλουτισμός της γλώσσας, γίνεται αιτία για να θριαμβεύσει η ακατανοησία, μήπως θα έπρεπε να προτιμήσουμε κάποιες φυλές τις Αφρικής που συνεννοούνται μόνο με τριακόσιες λέξεις;

Η αιτία του φαινομένου αυτού, οφείλεται όχι μόνο στην ημιμάθεια των περισσότερων κουλτουριάρηδων αλλά και στον εγωισμό τους. Δε θα μπορέσουν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί να ακούνε περισσότερο απ’ όσο μιλάνε, να σκέφτονται περισσότερο απ’ όσο γράφουν, και να περνούν κάθε πληροφορία από το κόσκινο της κρίσης. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να είναι ταπεινός, να μη νομίζει πως αυτός τα ξέρει όλα και κανείς άλλος. Να μη λέει διαρκώς «εγώ νομίζω», «εγώ πιστεύω», «έχω τη γνώμη», και τα συναφή. Μέσα σ” αυτό το βραχυκύκλωμα ημιμάθειας και εγωισμού, χωρούνε αριστεροί και δεξιοί, εφημερίδες και τηλεόραση, και ορθόδοξοι και νεο-ορθόδοξοι.

Το κείμενο είναι του συγγραφέα Ντίνου Χριστιανόπουλου και αποτελεί διασκευασμένο απόσπασμα από συζήτηση με τον επίσης συγγραφέα Περικλή Σφυρίδη («Αλαμπουρνέζικα ή η γλώσσα των σημερινών κουλτουριάρηδων», πρώτη έκδοση 1990).

Πηγή: penna.gr

https://www.newsitamea.gr/2019/09/09/oi-pseytomorfomenoi-ena-yperocho-keimeno-toy-ntinoy-christianopoyloy-gia-tin-imimatheia-kai-tin-ypokrisia/#.XXV_Sc9fQUw.facebook

ΤΡΙΚΥΜΙΑ !

ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Χειμώνας άγριος τήν πίστη μου χτυπά,
μά εγώ σέ πουπουλένιο μαξιλάρι,
ασύνειδος, χωρίς ντροπή - καί μοναχά -
γιά τό φθαρτό μου νοιάζομαι κουφάρι.


Σάββας Ηλιάδης
Δάσκαλος

https://filosofia-erevna.blogspot.com/2020/11/blog-post_12.html

Νταβέλης-Η συγκλονιστική μαρτυρία του λήσταρχου Νταβέλη στον Άγιο Νικόλαο Πλανά !

Η συγκλονιστική μαρτυρία του λήσταρχου Νταβέλη στον Άγιο Νικόλαο Πλανά

Πρόκειται για μία μαρτυρία, ένα άκουσμα για τον παπα-Νικόλα Πλανά από την έδρα της Θεολογικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο λήσταρχος Νταβέλης γονάτισε στο πετραχήλι και είπε κάθε αναισχυντία της νύχτας και της μέρας.

Την Μεγάλη Σαρακοστή του 1966, παρακολουθώ μάθημα ηθικής στην Α΄ αίθουσα της Θεολογικής Σχολής. Διδάσκων ήταν ο Ιωάννης Καρμίρης, άνδρας σοφός και πεπαιδευμένος, ωραίος για το αρρενωπό και σοφό του χαρακτήρα. Αυτός ο μεγάλος δάσκαλος της δογματικής και της ηθικής αναφέρθηκε σε κάποια του παράδοση στο μυστήριο της εξομολογήσεως. Μεταξύ των άλλων είπε πως την ανάγκη για εξομολόγηση την αισθάνονται όλοι οι άνθρωποι.

– Οι τύψεις της συνειδήσεως είναι μεγάλη τυρανία. Και οι πιο μεγάλοι ληστές και κακούργοι ψάχνουν άνθρωπο εμπιστοσύνης, παπά ευλαβή, να εξομολογηθούν. Και αναφέρθηκε στον αρχιληστή της Αττικής, τον Νταβέλη, που ίσως ήταν και ο τελευταίος λήσταρχος στον χώρο μας:

–Ο παπα-Νικόλας Πλανάς στην εποχή του λειτουργούσε σε δυο-τρία εκκλησάκια. Ο προφήτης Ελισσαίος στην πλαγιά του Λυκαβηττού, του ήταν πολύ αγαπητό.

Φαίνεται πως η τελευταία εκκλησία που έκλεινε την πόρτα, για να μείνουν μόνοι οι Άγιοι στα εικονοστάσιά τους, ήταν του προφήτη Ελισσαίου.

Ο παπα- Νικόλας συντρόφευε τους Αγίους με τις προσευχές του, μέχρι να πέσει η βαθειά νύχτα. Έτσι, ένα απόβραδο, αφού άναψε την κανδήλα της παρακαταθήκης κι ενώ ακόμη δεν είχε δρασκελίσει την βορεινή πόρτα του ιερού βήματος, βλέπει να ανοίγη η μικρή πόρτα της εκκλησιάς, να κλείνη βεβιασμένα και ο αρχιληστής Νταβέλης, αρματωμένος σαν αστακούδι, να αμπαρώνη την πόρτα με σύρτες και με μάνταλα.

Ο παπάς μαρμάρωσε. Κοντανάσαινε. Και ο νους του ήρθε σε μεγάλη αμηχανία. Οι λογισμοί του είπαν: «Θα νομίζη ο καημένος πως οι άνθρωποι που με πλησιάζουν, μου αφήνουν χρήματα και ήρθε να με ληστέψη». «Κύριε, το τέλος μου εγγίζει: μη επιτρέψης να θορυβηθή η ψυχή μου».

Ο ληστής ξαρματώθηκε. Άφησε την πανοπλία του στα στασίδια και με βαριά βήματα προχώρησε στον ξαφνιασμένο παπά.

– Παπά- Νικόλα, ήρθα να εξομολογηθώ, να ξεκριματιστώ. Φόρεσε το πετραχήλι.

Γονάτισε στο πετραχήλι ο κατάδικος και είπε κάθε αναισχυντία της νύχτας και της μέρας: τους θανάτους, τις ληστείες και τις βιαιότητες. Ο Όσιος άκουγε τον ληστή, χωρίς να αποδοκιμάζη την πώρωση της ψυχής του. Μόνον του είπε:

– Όλα αυτά θα σου τα συγχωρέση ο Θεός. Αν όμως η πολιτεία σε συλλάβη, με τους δικούς της νόμους δεν ξεύρω τι θα κάνη. Και του διάβασε συγχωρητική ευχή.

Ο ληστής ασπάστηκε το πετραχήλι και την δεξιά του, τις άγιες εικόνες, φόρεσε τα άρματά του κι έφυγε μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Ο Όσιος ξημέρωσε στην εικόνα του Χριστού, ζητώντας την άφεση και την συγχώρηση του ληστού.

 

Από το βιβλίο: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας».

Α’ έκδοση Σεπτέμβριος 2010

Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Άγιον Όρος

πηγή: www.pronews.gr

Μητέρα θηλάζουσα-Μητρότητα-Maternity ! ! ! Του Mosè Bianchi

 .

 https://conchigliadivenere.files.wordpress.com/2013/11/maternitc3a0.jpg

 

Στην αγκαλιά της Μητέρας του Θεού (μια συγκλονιστική διήγηση με Κρυπτοχριστιανούς)

Στην αγκαλιά της Μητέρας του Θεού (μια συγκλονιστική διήγηση με Κρυπτοχριστιανούς)

Πρόσφυγες εγκαταλείπουν την Τραπεζούντα. Έργο του Δημήτριου Βλάχου

Η μπόρα έχει περάσει, αλλά θυμωμένα κυλούν τα θολά νερά του ποταμού, δίπλα από το μεγάλο χωριό που απλώνεται στον εύφορο κάμπο. Είναι Τουρκικό το χωριό. Φρεσκοπλυμένο από το χορταστικό λουτρό, χαίρεται τώρα την ευλογία του ήλιου και στεγνώνει γοργά, βυθισμένο στη μακαριότητα της ευτυχίας του.
Δεν ήταν όμως πάντα Τουρκικό. Σε παλαιότερη εποχή, τότε που το σημερινό Ερζερούμ λεγόταν Θεοδοσιούπολις, είχε χτισθεί δίπλα στον Άκαμψι ποταμό, στην άκρη του εύφορου εκείνου οροπεδίου, λίγα σπίτια από οικογένειες ακριτών του Βυζαντινού Κράτους. Τούρκοι ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο Ελληνικό χωριό κι ανάγκασαν τους κατοίκους του ν’ αλλαξοπιστήσουν και να δεχθούν με τη βία τον μωαμεθανισμό.
Από ’κείνη την ημέρα σίγησε κι η καμπάνα της μικρής εκκλησούλας, και στους τέσσερις αιώνες και περισσότερο που πέρασαν από τότε, δεν απέμεινε πια, ούτε σα θολή ανάμνηση, η χριστιανική καταγωγή των πρώτων κατοίκων.

Στεγνώνει λοιπόν το τουρκικό χωριό ύστερα από τη μπόρα, ενώ στο καφενείο οι ηλικιωμένοι Τούρκοι, καθισμένοι σταυροπόδι σε μαλακά στρωσίδια, ρουφούν ηδονικά τους ναργιλέδες τους και διηγούνται εύθυμες ιστορίες.

Έξαφνα, σπαρακτικές φωνές ακούγονται από το μέρος του ποταμού· δυο μικρά Τουρκόπουλα, παίζοντας στην όχθη, έπεσαν στο ποτάμι και τα πήρε το ορμητικό ρεύμα. Μια γυναίκα, που είδε το ατύχημα, έβαλε τότε τις φωνές και ξεσήκωσε τον κόσμο. Το καφενείο, άδειασε στη στιγμή. Όλοι οι θαμώνες έτρεξαν κατά το ποτάμι και, μαζί με όλους, κι ο μουχτάρης του χωριού, ο «πρόεδρος της κοινότητος», όπως θα λέγαμε εμείς.

Μάταιος κόπος! Το ένα από τα δύο παιδιά, ένα αγόρι πέντε χρονών, είχε ήδη πνιγεί όταν έφτασε η βοήθεια· και, τ’ άλλο, συνομήλικό του, δεν είχε πια ανάγκη από βοήθεια· αυτό τα κατάφερε να φτάσει μόνο του στην όχθη, λίγο παρακάτω από το σημείο του φρικτού ατυχήματος. Ήταν βρεγμένο ως το κόκκαλο, αλλά έβλεπε το μαζεμένο πλήθος χαμογελαστό, σα να μην είχε γίνει τίποτε το σπουδαίο.
Ο μουχτάρης, το πήρε στην αγκαλιά του κι άρχισε να το χαϊδεύει.

–Πώς τα κατάφερες, παιδί μου, να γλυτώσεις; Έλεγε και ξανάλεγε. Μπράβο! Εσύ, θα γίνεις σωστός άνδρας! Θα φοβήθηκες όμως πολύ, έτσι δεν είναι;
–Καθόλου! αποκρίθηκε ο μικρός αθώα.
Δεν φοβήθηκα καθόλου. Με κρατούσε η Μητέρα του Θεού στην αγκαλιά της και μ’ έσπρωχνε σιγά–σιγά στην ακροποταμιά. 

Ο μουχτάρης έμεινε περίεργος.

–Η «μητέρα του Θεού», είπες; Και, πού την ξέρεις εσύ την «μητέρα του Θεού»;
–Την ξέρω! Την έχουμε στο σπίτι μας, ζωγραφισμένη σ’ ένα σανιδάκι!
Μια υποψία γεννήθηκε από την απάντηση του μικρού παιδιού στη σκέψη του μουχτάρη.
–Πάμε να μου την δείξεις κι εμένα! λέει στο Τουρκόπουλο ο μουχτάρης. Πάμε!
Σε λίγο έφτασαν στο σπίτι, όπου βρισκόταν μόνο η γιαγιά κι η μητέρα του παιδιού· ο πατέρας του, έλειπε.
Οι δύο γυναίκες, δεν είχαν ιδέα από το ατύχημα και, με έκπληξη και με απορία, παρατηρούσαν τον επίσημο επισκέπτη. Η έκπληξή τους όμως έγινε τρόμος μεγάλος, όταν είδαν το παιδί τους να του δείχνει μια μικρή πόρτα στον τοίχο του εσώτερου διαμερίσματος του σπιτιού και να του λέει: «Να! Εδώ μέσα, είναι! Άνοιξε να δεις!».
Έκαμαν τότε μια απελπισμένη κίνηση προς τα εκεί, για να εμποδίσουν τον μουχτάρη, μα εκείνος είχε κιόλας ανοίξει την πορτούλα.
Και, τότε, ένα θέαμα καταπληκτικό παρουσιάσθηκε στα μάτια του:
Σ’ ένα μικρό και σκοτεινό δωμάτιο, δίχως κανένα παράθυρο, ένα καντήλι έκαιγε μπροστά στο εικόνισμα της Παναγίας. Ευωδία
από θυμίαμα ξεχύθηκε την ίδια στιγμή από τον κρυψώνα και γέμισε τα ρουθούνια του Τούρκου, που ρούφηξε ηδονικά το άγνωστο γι’ αυτόν άρωμα.
Οι γυναίκες, παγωμένες απ’ τον τρόμο, δεν είχαν τη δύναμη ν’ αρθρώσουν λέξη, και μόνο τα μάτια τους, στυλωμένα προς την εικόνα, έστελναν θερμή, σιωπηλή ικεσία προς τη Θεομήτορα, να τις βοηθήσει στη δύσκολη εκείνη περίσταση.
Άφωνος, όμως, κι ακίνητος στεκόταν μπροστά στο εικόνισμα και ο μουχτάρης, ο φανατικός Τούρκος, που ποτέ δε θα μπορούσε να φαντασθεί ότι θά ’καμνε στο χωριό του μια τέτοια ανακάλυψη. Το γλυκύτατο βλέμμα της Παναγίας με το θείο βρέφος στην αγκάλη Της, του είχε κάμει ανέκφραστη εντύπωση.

(φωτο από την ταινία με κρυπτοχριστιανούς:Ρώτα την καρδιά σου) 

–Αυτή είναι η Μητέρα του Θεού, που με κρατούσε στα χέρια Της. Την είδες; είπε ο μικρός με φωνή χαρούμενη, λες και είχε κάνει κατόρθωμα.
Οι γυναίκες, έπεσαν τότε στα πόδια του μουχτάρη κι άρχισαν να τον παρακαλούν.
–Μη μας κάνεις κακό, εφέντη πολυχρονεμένε, κι εμείς θα παρακαλούμε την Παναγία να σε φυλάγει καλά!
–Ώστε είστε Χριστιανοί;!… πρόφερε αργά.
–Ναι!
Δεν πειράζουμε όμως κανέναν. Ακολουθούμε την πίστη των πατέρων μας, όπως την πήραν κι εκείνοι απ’ τους δικούς τους πατέρες. Μη μας κάνεις κακό, εφέντη!
Ο μουχτάρης, στάθηκε μερικές στιγμές ακόμη σιωπηλός. Έπειτα με φωνή σιγανή, σα να ήθελε ν’ ανακοινώσει κάποιο μυστικό, λέει στις γυναίκες:
–Μη φοβάστε! Προσέξτε όμως, μη πείτε κι εσείς σε κανέναν ότι ήρθα εδώ στο σπίτι σας και είδα αυτό που είδα. Κάπου–κάπου, θα σας στέλνω και λίγο λάδι να βάζετε στο καντήλι, πρόσθεσε, ενώ προχωρούσε προς την έξοδο…

[Το κείμενο, του Δάσκαλου–Συγγραφέα–Δημοσιογράφου
Ευριπίδη Φιλ. Χειμωνίδη (1903–1982)· κατ’ αφήγηση του παππού του, ιερέως στην Σάντα, του παπα–Αποστόλου Χειμωνίδη, χειροτονηθέντος στην Θεοδοσιούπολη και θανόντος σε βαθύ γήρας (το 1915)· παρμένο από τον αφιερωματικό τόμο του Νικολάου Π. Ανδριώτη (1906–1976): «Κρυπτοχριστιανικά Κείμενα», σελ. 121–123, σειρά: «Εθνική Βιβλιοθήκη Νο36 – 

Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών», Θεσ/νίκη 1974.] από τον Θησαυρό Γνώσεων και Ευσεβείας

Σπίτια παλιά...

  

Σπίτια παλιά 

 Παραθυρόφυλλα κλειστά 
ξεθωριασμένα,
κάποτε κόκκινα 
σπασμένα κεραμίδια 
και από την καμινάδα 
αχνά μια θλίψη να αναθρώσκει 
μια παγερή ερημιά 

καθώς θυμούνται ακόμη σιωπηλά 
εκείνους που πολύ αγαπήθηκαν 
και από χρόνια έχουν φύγει,
φωνές παιδιών μέρες γιορτής 
σαν ρίγος ένα χνώτο ανθρώπινο 

σπίτια παλιά 
που τώρα κατοικούνται από τη μνήμη,
από μια λάμψη αδιόρατη 
έναν βαθύ ανέκφραστο λυγμό !

Τόλης Νικηφόρου

από τη συλλογή του Φαντάσματα

https://stigmalogou.blogspot.com/2020/11/blog-post.html

Φαινόμενο παρειδωλίας (Pareidolia) στο πάρκο Bergstraße-Odenwald, στη νότια Γερμανία.

Φαινόμενο παρειδωλίας (Pareidolia) στο πάρκο Bergstraße-Odenwald, στη νότια Γερμανία. Εναλλακτική "ανάγνωση" του φαινομένου της παρειδωλίας. Το σχετικό φαινόμενο simulacrum και της ψευδαίσθησης (parabolicheskoi illusion) φυσικό φαινόμενο παρειδωλίας (Pareidolia)  εντοπίστηκε στο φυσικό πάρκο Bergstraße-Odenwald στη νότια Γερμανία. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Φωτογραφία: Geo-Naturpark Bergstrasse-Odenwald

Παρειδωλία ορίζεται το ψυχολογικό φαινόμενο  να αντιλαμβανόμαστε μια συγκεκριμένη, συχνά σημαντική εικόνα,  σε ένα τυχαίο ή διφορούμενο οπτικό μοτίβο. 

Οι άνθρωποι γεννιούνται με την τάση να αναγνωρίζουν μοτίβα και να βλέπουν πράγματα - ή μερικές φορές να ακούνε πράγματα- που μπορεί να μην υπάρχουν.

Συχνά το μόνο που χρειάζεται είναι ένα ή δυο σχήματα που μοιάζουν με μάτια ή οικείο ήχο για να ενεργοποιηθεί η φαντασία.

Φανατικά θρησκευόμενοι και προληπτικοί είναι πιο πιθανό να δουν παραδεισένιες ή σατανικές μορφές.

Οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να εντοπίζουν πρόσωπα σε αντικείμενα, από ότι οι άνδρες, πιθανόν λόγω της ικανότητας τους να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα μέσω των εκφράσεων του προσώπου.

Γυναίκες και άνδρες αποδίδουν ανθρώπινες ιδιότητες στο πιο σύνηθες αντικείμενο που προκαλεί παρειδωλία, το αυτοκίνητο. Οι προβολείς και η μάσκα ενός αυτοκινήτου, προκαλούν συχνά σκέψεις, έτσι δεν είναι ασυνήθιστο να  βλέπεις τους προβολείς ενός Volkswagen Beetle διακοσμημένους με βλεφαρίδες.

Εκτός από την οπτική παρειδωλία, μπορεί να αντιμετωπίσουμε και την ακουστική παρειδωλία, την ακρόαση φωνής και άλλων ακουστικών ερεθισμάτων σε φυσιολογικούς, καθημερινούς ήχους. Εμφανίζεται όταν ο εγκέφαλος αναγνωρίζει μοτίβα σε θορύβους ρουτίνας και τα εξομοιώνει με ήχους που ήδη γνωρίζει. Ο θόρυβος του νερού στο ντους, που χτυπάει στην αποχέτευση, μπορεί να ακούγεται σαν να χτυπάει ένα τηλέφωνο ή να εκπέμπονται ήχοι συναγερμού.

Από όλα τα μέρη όπου μπορούμε να αναγνωρίσουμε το φαινόμενο της παρειδωλίας, η φύση είναι ότι καλύτερο. Αρκεί να σηκώσουμε και να βάλουμε ένα κοχύλι στο αυτί μας, για να ακούσουμε τον ωκεανό, ακόμα και όταν η ακτή βρίσκεται σε απόσταση πολλών μιλίων. Οι σχηματισμοί σε βουνά και βράχους συχνά διεγείρουν την ανθρώπινη φαντασία.

Οι άνθρωποι αποδίδουν λέξεις και στο κελάηδημα των πουλιών, παρόλο που τα πουλιά δεν μπορούν να μιλήσουν. Παλιοί κορμοί δένδρων φαίνεται να έχουν πρόσωπα. Αρκετά λουλούδια προκαλούν στο μυαλό μας εικόνες άλλων όντων.

Η ομορφιά της παρειδωλίας βρίσκεται πάντα στο μάτι του θεατή. Είμαστε ελεύθεροι να δούμε το δικό μας όραμα στη φλόγα της φωτιάς, στο φύλλο ενός φυτού, σε έναν καπνό ή σε ένα σύννεφο στον ουρανό.  Διαφορετικές εμπειρίες επιτρέπουν στους ανθρώπους να δουν διαφορετικά οράματα στα ίδια αντικείμενα και η ευκαιρία να μοιραστούν και να συγκρίνουν αυτά τα οράματα με φίλους, ανοίγει έναν ευχάριστο, ευφάνταστο κόσμο σε όλους.

πηγή

https://columbiametro.com/article/pareidolia/

 πηγή

https://www.facebook.com/avantgardens.org/posts/5173431886003864

 ================

Ερωτας-Ερωτικό "Αντίο ! "...(Της Παλιάς Σχολής...)

 

Αφού το είχες αποφασίσει...Ήθελα να φύγεις όρθια και όχι σκυφτή σαν ένοχη και σαν κυνηγημένη.... 

Έτσι δεν μπόρεσα να δω το παράστημά σου , το αέρινο και θηλυκό, για τελευταία φορά !

Ήθελα να τινάξεις τα μαλλιά σου φεύγοντας , να αφήσουνε το άρωμά σου, αιώνιο υποκατάστατο της ύπαρξής σου...
Ήθελα να μου χαμογελάσεις καθώς έφευγες , καθιστώντας με όμηρο της υπόσχεσής μου να ζωγραφίσω το ομορφότερο χαμόγελο του κόσμου....αμετάκλητο επιχείρημα της βεβαιότητάς μου...
Ήθελα να σηκώσεις το χέρι σου , "λέγοντάς " μου έστω και σιωπηρά... ένα γειά, ένα ευχαριστώ, ένα συγγνώμη...
Ήθελα να με κοιτάξεις στα μάτια πριν φύγεις, να ξαναμπώ στην ψυχή σου και να προσπαθήσω να σβήσω αυτό που σε βασανίζει από τη γέννησή σου και που...άδικα το έχεις χρεωθεί !
Ήθελα να σε ακούσω για τελευταία φορά...να ακούσω τη γλυκιά σου φωνή ...Θεάς, Μούσας και Σειρήνας παρουσία !
Ήθελα να σου ευχηθώ να είσαι πάντα καλά...και να σε ευχαριστήσω θερμά !!!
Ήθελα, ήθελα, ήθελα...τι σημασία έχει τώρα πιά...

Στο καλό...στο καλό να πας...κι ο δρόμος σου στρωμένος...." με γαρδένιες μυρωδάτες..." σαν αυτές που μπόρεσα...να σου προσφέρω...

Αντίο γλυκιά μου ! ! ! Αντίο ! ! !

 Σημείωση δική μου: 

Το βρήκα στις σημειώσεις (αρχείο μου) και χρονολογείται απο ... πολύ παλιά ! ! !

Σ΄Αυτήν , βέβαια, δεν έφτασε ποτέ ! 

Αλυσιδωτές συνειρμικές παραστάσεις με συγκινήσανε !

 

Ι.Β.Ν.

Κορωνοϊός:Ο ανθρώπινος πολιτισμός ...σε αναστολή! (Καταπληκτικό !)

 

 Συρροή, παλιότερης εποχής

 Γράφει ο φιλόλογος Χρυσόστομος Τσιρίδης

Δεν συνέβη ποτέ κάτι παρόμοιο στο παρελθόν.
Ακόμη και στις πιο μεταδοτικές ασθένειες, που γνώρισε ο πλανήτης.
Ακόμη και στους πιο φονικούς πολέμους.
Υπήρξαν μαζικοί θάνατοι, προσωπικές τραγωδίες, απάνθρωπες εξοντωτικές συνθήκες διαβίωσης…
Υπήρχαν όμως και δικλείδες ασφαλείας. Το όποιο “πρόβλημα” είχε πολύ ΣΥΓΚΕΚΡΙΝΗ- ΟΡΑΤΗ αφετηρία. Άρα και προσδοκώμενο τέλος.
Υπήρχαν περιοχές- καταφύγια…. Ζωής. Υπήρχαν χώροι, ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ εκτάσεις, ανέγγιχτοι.
Υπήρχαν χώροι “απομονωμένοι”. Η δυσκολία “επικοινωνίας” λειτουργούσε προστατευτικά.
Μεγάλες ομάδες ήταν αυτοσυντηρούμενες. Και με τον δικό τους τρόπο διαβίωσης.
Ό,τι συνέβαινε, περιοριζόταν μέσα στα όρια ορισμένων ομάδων
Ό,τι και να συνέβαινε, δεν χανόταν η αίσθηση της δύναμης της ζωής
Οι πόλεμοι για παράδειγμα, είχαν τραγικά θύματα, αλλά είχαν και “ήρωες”.
Έπασχε η Ευρώπη, αλλά όχι η Αμερική. Ή το αντίστροφο.
Η απλή παρουσία και η συνύπαρξη στον ίδιο χώρο (Εργασίας, διασκέδασης κλπ) δεν σήμαινε αυτόματα και επικινδυνότητα.
Υπήρχε φόβος, αλλά όχι και αβεβαιότητα για την υπέρβαση του προβλήματος.
Ο Κορωνοϊός τείνει να αχρηστεύσει την… κορωνίδα της δημιουργίας.
Σε κάποιο βαθμό, ΕΥΤΥΧΩΣ μικρό ακόμη και ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟ, φαίνεται να το πετυχαίνει.
Ο Πλανητικός χαρακτήρας του σημερινού ανθρώπινου πολιτισμού, από εχέγγυο συνοχής, αλληλοκατανόησης και κοινής προόδου, λειτουργεί σαν μπούμερανγκ εναντίον του.
Ο άνθρωπος, το “κοινωνικό όν” των φιλοσόφων, παγκοσμίως ΥΙΟΘΕΤΕΙ αντικοινωνικές μεθόδους για την επιβίωσή του.
Ο αόρατος ιός τον ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ να ΑΠΑΞΙΩΣΕΙ και να ΑΚΥΡΩΣΕΙ τις ίδιες τις ΑΞΙΕΣ του.
Ο Σημερινός άνθρωπος που έφθασε στο σημείο να “κοιτάζει” το ΔΙΑΣΤΗΜΑ, να “χαρτογραφεί” το…ΣΥΜΠΑΝ, να αναζητά το “ΣΩΜΑΤΙΔΙΟ του ΘΕΟΥ”, μοιάζει ανήμπορος και προπάντων φοβισμένος και αβέβαιος.

 
Υ.Γ Υπάρχει πάντως μια… βεβαιότητα. Ο άνθρωπος θα βγει (ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ) ΝΙΚΗΤΗΣ και απ’ αυτήν την περιπέτεια.
ΠΟΣΟ πιο ΣΟΦΟΣ όμως;
Αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο από την εποχή του Έλληνα Ποιητή ΟΜΗΡΟΥ
“αισχρόν δήρον τε μένειν, κενεόν τε νέεσθαι” (ΙΛΙΑΔΑ).
(Παρότι νοηματικά κατώτερη και ελλιπής, η “κατά λέξη” μετάφραση:
“Είναι ντροπή να μένεις κάπου πολύν καιρό και να επιστρέφεις άδειος”).

Πηγή

Το άγαλμα -Γιάννης Πουλόπουλος !

.

Καλό μήνα σε όλους !

  

 

Ομορφιά ! Οι λόγοι που εξηγούν την προσκόλληση των γυναικών με την εξωτερική εμφάνιση..

H δημοσιογράφος Μαρία Σκαμπαρδώνη γράφει για την εξωτερική εμφάνιση και την εσωτερική ομορφιά κάθε ανθρώπου

Η ομορφιά διαχρονικά και μέσα στους αιώνες, θεωρήθηκε αξία. Θεωρήθηκε ως ένας τρόπος συμβολισμού του ωραίου, εκείνου που αισθητικά ικανοποιεί, δηλαδή εκείνον που το βλέπει. Είναι ίσως το μοναδικό γνώρισμα του ανθρώπου, το οποίο δε χρειάζεται απόδειξη, υπάρχει χωρίς αυτή.

Η γυναίκα επιβαρυνόταν ανέκαθεν μέσα στην κοινωνία με την πίεση του να είναι «εξωτερικά όμορφη και ποθητή». Οι λόγοι είναι πολλοί και διάφοροι: Από την πατριαρχική αντίληψη, η οποία προσπάθησε να εμφυσήσει στη γυναίκα την άποψη ότι η ομορφιά είναι το ανώτερο προσόν για εκείνη, από τη βιομηχανία μόδας, που προωθεί διαρκώς καλλυντικά ομορφιάς, από την τηλεόραση, τους γονείς και τα περιοδικά.

Καλλιεργείται υποσυνείδητα από τους ξένους ανθρώπους, τους συγγενείς και γνωστούς, οι οποίοι μόλις δουν ένα κοριτσάκι το πρώτο, που θα πουν, είναι: «Πόσο όμορφο κοριτσάκι είναι!». Όλο αυτό περνάει μέσα στο μυαλό της γυναίκας, έστω και ασυνείδητα, το μήνυμα πως το μεγαλύτερο προσόν, το οποίο διαθέτει είναι η εξωτερική εμφάνισή της.

Ζούμε σε μία εποχή, η οποία κυριαρχείται από την εμμονή στην εξωτερική εμφάνιση και οι επιθέσεις σε ανθρώπους εξαιτίας αυτής είναι συχνό φαινόμενο. Όταν δεν καλλιεργείται στους ανθρώπους, από μικρή ηλικία κιόλας, πως υπάρχουν άλλα πράγματα που είναι σημαντικότερα από την εμφάνιση και όταν δε μαθαίνουμε να δίνουμε έμφαση στο εσωτερικό των ανθρώπων, η ανασφάλεια σε ό,τι αφορά αυτή βγαίνει στην επιφάνεια, καθώς και κερδίζει έδαφος.

Οι περισσότεροι δε γνωρίζουν ότι ένας άνθρωπος μπορεί να μην είναι όμορφος με βάση την «κοινωνικά κατασκευασμένη ομορφιά», αλλά να παραμένει γοητευτικός και ιδιαίτερα θελκτικός. Αγνοούν το γεγονός πως ένας άνθρωπος μπορεί να βελτιώσει την εμφάνισή του, σε αντίθεση με την έλλειψη παιδείας, η οποία μπορεί και να μη διορθωθεί ποτέ.

Η αλήθεια είναι πως όλες οι γυναίκες είναι όμορφες. Ο κάθε άνθρωπος έχει επάνω του κάτι μοναδικό. Αυτό που πρέπει να κάνει, είναι να το ανακαλύψει και να το καλλιεργήσει, όσο περισσότερο μπορεί.

Και είναι πολύ καλύτερο μία γυναίκα να έχει εσωτερική ομορφιά, η οποία όχι μόνο δε χάνεται στο πέρασμα του χρόνου, αλλά αναδύεται περισσότερο, παρά μία εξωτερική λάμψη, η οποία σβήνει με τα χρόνια (χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι αθέμιτο να φροντίζει και το έξω της).

Επιπροσθέτως, η εμφάνισή μας, είναι απόρροια κληρονομικότητας, γονιδίων, DNA και δεν οφείλεται καθαρά στην προσωπική προσπάθειά μας. Για αυτό και είναι ιλαρό να ακούς κάποιον να λέει πως είναι περήφανος για το ύψος του, από τη στιγμή που δεν το επέλεξε. Δεν επιλέγουμε τα περισσότερα στοιχεία, τα περισσότερα «καλά» ή «κακά» της εμφάνισής μας! Τα περισσότερα απλώς τα έχουμε από τη φύση μας.

Η πραγματικά αξία κάθε γυναίκας, όπως και κάθε άλλου ανθρώπου βρίσκεται μέσα του, στην ψυχή του. Αν πραγματικά η κοινωνική αντίληψη προσπαθήσει να ενσωματώσει και να προάγει αυτό το μήνυμα, ίσως να είναι η απαρχή για τη βελτίωση μίας νοσηρής κοινωνικής πραγματικότητας.

©Typologos.com 2018

Η αγκαλιά φάρμακο κατά του στρες και της κούρασης !

   Η αγκαλιά φάρμακο κατά του στρες και της κούρασης

Σύμφωνα με μια νέα έρευνα, το ιδανικό φάρμακο ενάντια στο στρες και την κούραση δεν είναι άλλο από την…αγκαλιά.

Όπως υποστηρίζουν Σουηδοί μελετητές η αγκαλιά είναι φάρμακο ακόμα και για τις καρδιοπάθειες. «Η θετική συναισθηματική εμπειρία της αγκαλιάς ενεργοποιεί διάφορες βιοχημικές και ψυχολογικές αντιδράσεις», επισημαίνει ο επικεφαλής ερευνητής δρ Γιαν Άστρεμ, ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής στο Λίνκεπινγκ της Σουηδίας, ο οποίος τονίζει ότι μόλις δέκα δευτερόλεπτα αγκαλιάς από ένα αγαπημένο μας πρόσωπο αρκεί για να μειωθεί η αρτηριακή πίεση, να αυξηθεί η οξυτοκίνη και οι άλλες ορμόνες ευεξίας και να μειωθεί αισθητά το στρες.

Σύμφωνα με προηγούμενη έρευνα που μελέτησε η ομάδα του κ. Άστρεμ, η οποία είχε διεξαχθεί σε άνδρες και γυναίκες ηλικίας 20-49 ετών, έπειτα από 10 δευτερόλεπτα αγκαλιάς, αλλάζουν αισθητά τα επίπεδα διαφόρων ορμονών στον οργανισμό τους. Πάντως, δεν είναι τυχαίο ότι η ορμόνη της οξυτοκίνης, που παράγεται με την αγκαλιές, είναι η ίδια ορμόνη με αυτή που παράγει ο εγκέφαλος κατά τον τοκετό και τον θηλασμό. Βοηθάει στο δέσιμο της μητέρας με το μωρό και είναι καταλυτική στην ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης.

Και κάποια μυστικά για την αγκαλιά…

Ανάλογα με τον τρόπο που αγκαλιάζετε ή σας αγκαλιάζουν, μπορεί να φανούν πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της σχέσης των ανθρώπων που αγκαλιάζονται.
Αυτός που αγκαλιάζει με τα χέρια προς τα πάνω, δηλαδή γύρω από το σβέρκο, καλείται εκείνη τη στιγμή να δώσει ενέργεια σε αυτόν που τον αγκαλιάζει του οποίου τα χέρια είναι γύρω από τη μέση του ή και ψηλά στην πλάτη του.

Παρατηρώντας αυτήν την τόσο απλή κίνηση, μπορείτε να καταλάβετε σε μια συνάντηση το ρόλο που θα έχετε να παίξετε. Μπορεί ωστόσο αυθόρμητα να σας βγει να αγκαλιάσετε εσείς από κάτω. Αυτό σημαίνει ότι μάλλον εσείς θα χρειαστείτε ενέργεια από τον άλλον.
Παρατηρήστε για παράδειγμα, όταν θέλετε να παρηγορήσετε κάποιον, πάντα τον αγκαλιάζετε γύρω από το σβέρκο. Εάν δε, εκείνος δεν σας αγκαλιάσει καν, αλλά βάζει και τα χέρια του μπροστά, σαν να κουρνιάζει στο στήθος σας, τότε σημαίνει οτι έχει πολύ μεγάλη ανάγκη από την ενέργειά σας και δεν είναι διατεθειμένος επί του παρόντος να σας επιστρέψει τίποτα από αυτήν.

Η πιο ισορροπημένη αγκαλιά είναι αυτή που γίνεται χιαστί. Σε αυτή την αγκαλιά και τα δύο άτομα δίνουν και παίρνουν επί ίσοις όροις.

enallaktikidrasi.com

ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΙΔΙΑ-ΒΕΜΠΟ

.

Χρόνια Πολλά ! ! !

 

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ....! ! ! (Συγκινητικό για μένα )

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ !

‘’Αγαπάω τις γυναίκες, τις άσχημες γυναίκες, τις γριές γυναίκες.’’ Εκείνες τις γυναίκες με τα ροζιασμένα χέρια, τα χέρια που μας δένουν τις πληγές μετά το παιχνίδι, η τον πόλεμο. 

Αγαπάω κείνες τις γυναίκες με το τσεμπέρι που ψήνουν το ψωμί στον χωριάτικο φούρνο και κρατάνε λίγο ζυμάρι για το κουλουράκι των παιδιών. Αγαπάω τις γυναίκες με την ζαλιά τα ξύλα που τα κουβαλάνε χαράματα από το βουνό, και όταν τα απιθώνουν στην αυλή, συνεχίζουν με την μπουγάδα και το νοικοκυριό του σπιτιού. Τις γυναίκες που η δουλειά τους δεν έχει τελειωμό. Τις γυναίκες που μας δροσίζουν το μέτωπο στις μεγάλες κάψες του πυρετού. Μου αρέσουν οι γυναίκες που καθισμένες στον αργαλειό υφαίνουν τα προικιά της κόρης και με τα μάτια της ψυχής βλέπουν την κούκλα τους, στο πλευρό του όμορφου γαμπρού. Μου αρέσουν σαν βγαίνουν τις Κυριακές στην γειτονιά για λίγη κουβέντα και ακούω το γέλιο τους ...

Αγαπάω τις γυναίκες που σκουπίζουν το δάκρυ με την άκρη του μαντηλιού τους, όταν μας ξεπροβοδίζουν σαν ξενιτευόμαστε. Αγαπάω τις αγκαλιές τους που ακουμπάμε το κεφάλι όταν μας σφίγγουν τα βάσανα, αγαπάω το λιμάνι και την στέγη μας...

Αγαπάω τις γυναίκες, τις γιαγιάδες γυναίκες, με το λιπόσαρκο χέρι που κρύβουν στην τσέπη της ποδιάς τους το καρύδι και το μύγδαλο να το δώσουν στο εγγόνι με την προσδοκία να εισπράξουν ένα φιλάκι στο μάγουλο.

Αγαπάω τις γυναίκες, τις μεγάλες γυναίκες, αγαπάω τις μανάδες όλου του κόσμου.

Δ.Π.

http://storyval.blogspot.gr/2018/04/blog-post_16.html

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΧΝΟΥΛΑΣ - ΘΑ ΑΛΛΑΞΩ ΓΕΙΤΟΝΙΑ !

.

Χρόνια σου πολλά φίλε Δημήτρη Αχνούλα,

Χρόνια πολλά και σε όλους τους εορτάζοντες !

Ι.Β.Ν.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΟ

Μετά τους Βαλκανικούς, σε μια εποχή στρατιωτικού ανταγωνισμού, αμφίρροπων συμμαχιών και σφοδρών αντιδιεκδικήσεων ζωνών επιρροής, υποχώρησαν στην απαίτηση της Ιταλίας για ίδρυση του κράτους της Αλβανίας στο οποίο συμπεριέλαβαν και την Βόρειο Ήπειρο. Ο αγώνας των Βορειοηπειρωτών αλλά κυρίως η αλλαγή στον συσχετισμό των δυνάμεων, έκανε τις δυνάμεις να μεταστραφούν και με την ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΤΟΝ ΜΑΙΟ ΤΟΥ 1914 αναγνώρισαν στην ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ.

ΣΦΡΑΓΙΔΑ: ΑΓΙΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ, ΜΑΙΟΣ 1914

Η έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου έναν μήνα αργότερα πάγωσε τα γεγονότα. Μετά τον πόλεμο, κυρίως επειδή το επέβαλε η ισορροπία της μοιρασιάς και επειδή η Ελλάδα του Βενιζέλου είχε ήδη στρέψει το ενδιαφέρον της προς την Θράκη και την Μικρά Ασία, Η ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΔΟΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΝΙΚΗΤΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ με απόφαση της διάσκεψης του Παρισιού τον Νοέμβριο του 1921.

 

https://zettivardaki.blogspot.com/2018/12/blog-post.html

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΕΡΜΠΕΖΗΣ -ΤΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΘΕΣ ΝΑ ΓΙΝΩ !

Πώς το μυαλό θεραπεύει το σώμα!

 

Υπάρχει ένα δωρεάν και …ελεύθερο προς χρήση «φάρμακο» που μπορεί να βοηθήσει στη θεραπεία πολλών παθήσεων και μάλιστα χωρίς παρενέργειες, το οποίο δεν είναι άλλο από το μυαλό μας. Ελάτε να ανακαλύψουμε μαζί τους τρόπους που μπορούμε να επωφεληθούμε απ’ αυτό.
Ο τρόπος που σκεφτόμαστε και νιώθουμε σχετικά με την ιατρική αγωγή μπορεί να επηρεάσει δραστικά το πώς αντιδρά το σώμα μας. Αυτό μπορεί να ακούγεται παρατραβηγμένο, αλλά σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε για το φαινόμενο των ψευδοφαρμάκων (τα λεγόμενα placebo), είναι πολύ πιθανό η εμψύχωση του ασθενή να μπορεί να κάνει τα χάπια να ενεργήσουν.

Ο τρόπος που σκεφτόμαστε και νιώθουμε σχετικά με την ιατρική αγωγή που ακολουθούμε μπορεί να επηρεάσει δραστικά το πώς αντιδρά το σώμα μας.

Απλά και μόνο πιστεύοντας ότι μια αγωγή θα βελτιώσει την υγεία μας, μπορεί να πυροδοτηθεί η επιθυμητή επίδραση, ακόμα κι αν η αγωγή είναι αδρανής –όπως, ας πούμε, ένα χάπι ζάχαρης ή μια ένεση φυσιολογικού ορού. Για μια ευρεία γκάμα παθήσεων, από κατάθλιψη μέχρι Πάρκινσον, οστεοαρθρίτιδα και πολλαπλή σκλήρυνση, είναι διαπιστωμένο πως η επίδραση των ψευδοφαρμάκων δεν είναι φανταστική. Δοκιμές έχουν δείξει μετρήσιμες αλλαγές όπως διακοπή των παυσίπονων, χαμηλότερη πίεση ή καρδιακό ρυθμό και ενίσχυση του ανοσοποιητικού, όλα εξαρτώμενα από τις πεποιθήσεις του ασθενή. Απ’ την άλλη, πιστεύοντας ότι ένα φάρμακο έχει επιβλαβείς παρενέργειες μπορεί πραγματικά να σε κάνει να υποφέρεις. Το φαινόμενο nocebo, όπως είναι γνωστό, μπορεί ακόμα και να σκοτώσει.

Γενικά, θεωρείται ότι τα ψευδοφάρμακα ενεργούν μόνο όταν οι ασθενείς έχουν εξαπατηθεί και πιστεύουν ότι παίρνουν ένα πραγματικά ενεργό φάρμακο. Φαίνεται, όμως, ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Η πίστη στο ίδιο το ψευδοφάρμακο (αντί για ένα συγκεκριμένο φάρμακο) μπορεί να είναι αρκετή για να ενθαρρύνει το σώμα μας ώστε να θεραπευτεί.

Στα πλαίσια πρόσφατης μελέτης της ιατρικής σχολής του Harvard, οι επιστήμονες έδωσαν σε μερικούς ανθρώπους με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου ένα αδρανές χάπι. Τους είπαν ότι τα χάπια «περιείχαν μία αδρανή ουσία η οποία έχει διαπιστωθεί ότι προκαλεί σημαντική βελτίωση στα συμπτώματα του συνδρόμου ευερέθιστου εντέρου μέσω αυτοθεραπευτικών διαδικασιών νου – σώματος», το οποίο και ήταν απολύτως αλήθεια. Παρόλο που γνώριζαν ότι τα χάπια ήταν αδρανή, οι εθελοντές κατά μέσο όρο αξιολόγησαν τα συμπτώματά τους, αφού τα πήραν, ως μετρίως βελτιωμένα, ενώ εκείνοι που δεν ακολούθησαν την αγωγή είπαν ότι υπήρξε μόνο μία αμυδρή αλλαγή.

«Όλοι πίστευαν ότι δε θα συνέβαινε», λέει ο Irving Kirsch ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο Hull της Αγγλίας και ένας εκ των συγγραφέων της μελέτης. Το κλειδί για εκείνον ήταν ότι οι ασθενείς είχαν κάτι να πιστεύουν. «Δεν τους είπαμε απλά ‘ορίστε ένα χάπι ζάχαρης’. Εξηγήσαμε στους ασθενείς γιατί θα δουλέψει, με έναν τρόπο που ήταν πειστικός για εκείνους». Η μελέτη αυτή προτείνει ότι όλοι μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα ψευδόφάρμακα, προκειμένου να πείσουμε τον εαυτό μας ότι τρώγοντας ένα γλυκό ή πίνοντας ένα ποτήρι νερό, θα εξαφανιστεί ένας πονοκέφαλος ή μια δερματοπάθεια, ή θα ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα όποιου φάρμακου παίρνουμε.

*Οι πληροφορίες που περιέχονται στην σελίδα ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την γνωμάτευση του ιατρού σας. Αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε κάποια διατροφή ρωτήστε τον προσωπικό ιατρό σας.

https://therapeftis.blogspot.com/2020/10/blog-post_17.html

 πηγή

 

 *Οι πληροφορίες που περιέχονται στην σελίδα ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την γνωμάτευση του ιατρού σας. Αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε κάποια θεραπεία ή διατροφή ρωτήστε τον προσωπικό ιατρό σας. Ακολουθήστε μας και στο Facebook το διαβάσαμε ΕΔΩ

Αγάπη και έρωτας -Τα εκπληκτικά τους οφέλη ! ! !

 Τα εκπληκτικά οφέλη της αγάπης και του έρωτα

Η αγάπη και ο έρωτας είναι πανέμορφα συναισθήματα που μας γεμίζουν με χαρά και εκπλήρωση. Απ’ότι φαίνεται όμως, έχουν ευεργετική επίδραση και στην υγεία μας!

1. Ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα.

Σύμφωνα με έρευνες, τα ευτυχισμένα ζευγάρια που λύνουν τις διαφορές τους με θετικό τρόπο έχουν πιο λειτουργικά ανοσιοποιητικά συστήματα από εκείνα που επιδεικνύουν αρνητικές συμπεριφορές στις διαφωνίες τους. Επίσης, στα ζευγάρια στα οποία υπάρχει έντονο άγχος απόρριψης και που ο ένας ή και οι δύο σύντροφοι αισθάνονται ότι δεν αγαπιούνται από τον σύντροφο τους, έχουν παρατηρηθεί υψηλότερα επίπεδα κορτιζόλης- της ορμόνης που σχετίζεται με το στρες- καθώς και 11-20% λιγότερα Τ λεμφοκύτταρα , τα οποία βοηθούν τον οργανισμό μας να καταπολεμήσει τις ασθένειες.

Μία θετική, ευτυχισμένη σχέση μπορεί να κάνει τις πληγές να γιατρευτούν γρηγορότερα, προτείνει μια άλλη έρευνα στο Ohio State University Medical Center. Εκεί οι ερευνητές προκάλεσαν σε παντρεμένα ζευγάρια πληγές από φουσκάλες. Οι πληγές επουλώθηκαν γρηγορότερα στους συζύγους που είχαν μια ζεστή αλληλεπίδραση μεταξύ τους σε σχέση με αυτούς στους οποίους υπήρχε ψυχρότητα ή εχθρικότητα.

Κάποιες άλλες μελέτες έχουν δείξει την ύπαρξη σχέσης ανάμεσα στη συχνότητα της ερωτικής επαφής και στο πόσο δυνατό είναι το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Συγκεκριμένα, άτομα που είχαν σεξουαλική επαφή μία ή δύο φορές την εβδομάδα είχαν 30% υψηλότερη ανοσοσφαιρίνη Α από άτομα που δεν είχαν καθόλου ερωτικές επαφές. Παρ’όλα αυτά, άτομα που είχαν ερωτική επαφή περισσότερο από δύο φορές την εβδομάδα φαίνεται ότι είχαν τα χαμηλότερα επίπεδα ανοσοσφαιρίνης.

2. Βελτιώνουν την ψυχική υγεία και μειώνουν το στρες.

Όταν αγαπάμε και νιώθουμε ότι αγαπιόμαστε, νιώθουμε σα να πετάμε στα σύννεφα. Είναι αναπόφευκτο να συνδέουμε την αγάπη με την ευτυχία κι απ’οτι φαίνεται υπάρχει και επιστημονική εξήγηση γι’αυτό. Σύμφωνα με έρευνα, όταν οι συμμετέχοντες κοιτούσαν φωτογραφίες ανθρώπων που αγαπούν βαθιά, είχαν μια αύξηση της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο τους, η οποία σχετίζεται με την αισιοδοξία, την ζωτικότητα και την αίσθηση ευεξίας.

Η αγάπη μειώνει και το στρες: τα φιλιά, οι αγκαλιές, το κράτημα του χεριού ή απλά και μόνο το να κοιτάμε το αγαπημένο μας πρόσωπο, ενεργοποιεί την ορμόνη οξυτοκίνη στο αίμα η οποία παρεμποδίζει την παραγωγή της κορτιζόλης, της ορμόνης του στρες. Οι σχέσεις αγάπης μειώνουν εν γένει τα αρνητικά συναισθήματα, όπως το άγχος και την κατάθλιψη και αυξάνουν τα θετικά συναισθήματα, βελτιώνοντας έτσι την ψυχική μας υγεία κι εσωτερική ισορροπία.

3. Ενδυναμώνουν την καρδιά

Ένας χαρούμενος, υγιής γάμος κρατάει μακρυά την στηθάγχη και το έλκος, ειδικά για τους άντρες.

Ειδικότερα οι άντρες που νιώθουν υποστήριξη και αγάπη από τη γυναίκα τους, έχουν μειωμένες πιθανότητες να εμφανίσουν στηθάγχη ακόμα κι αν υπάρχουν κι άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες όπως υψηλή πίεση.

Παρομοίως μια μελέτη σε 8000 άνδρες βρήκε ότι έχουν περισσότερες πιθανότητες ν’αναπτύξουν έλκος εάν:

Έχουν οικογενειακά προβλήματα

Αισθάνονται ότι η γυναίκα τους δεν τους αγαπά και δεν τους υποστηρίζει

Καταπιέζουν και κρατούν το θυμό μέσα τους

Επίσης, η αγκαλιά βοηθά επιβεβαιωμένα στη μείωση της πίεσης και αυξάνει την οξυτοκίνη, η οποία όπως είπαμε μας χαλαρώνει και δημιουργεί συναισθήματα ευχαρίστησης. Είναι σημαντικό να πούμε, ότι όσο πιο πολύ αγκαλιαζόμαστε τόσο το καλύτερο, τόσο αποτελεσματικότερα ρυθμίζεται η πίεση μας και τόσο πιο πολύ χαλαρώνουμε!

4. Μειώνουν την αίσθηση του πόνου

Λένε πως η αγάπη πονάει αλλά σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί και να βελτιώνει τον πόνο! Σύμφωνα με μία σχετικά πρόσφατη έρευνα, η αίσθηση του πόνου μειώνεται όταν κρατάμε το χέρι του συντρόφου μας. Οι ερευνητές μελέτησαν ανθρώπους οι οποίοι υποβάλλονταν σε ήπια ηλεκτροσόκ και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όταν οι συμμετέχοντες κρατούσαν το χέρι κάποιου βελτιώνονταν η αίσθηση και η αντίληψη του πόνου. Όταν μάλιστα, οι γυναίκες κρατούσαν το χέρι του συντρόφου τους, η αίσθηση του πόνου μειώνονταν ακόμη περισσότερο. Πέρα από το κράτημα του χεριού, η ίδια μελέτη έδειξε πως ακόμα και το να κοιτάει κανείς τη φωτογραφία του αγαπημένου προσώπου, μπορεί να βοηθήσει στην αντίληψη του πόνου. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, ίσως να είναι πιο αποτελεσματική από την παρουσία του συντρόφου, μάλλον γιατί τα αγαπημένα πρόσωπα διαφέρουν στην ικανότητα τους να προσφέρουν υποστήριξη.

5. Βοηθούν στη μακροζωία

Τα παντρεμένα ζευγάρια έχουν χαμηλότερα επίπεδα θνησιμότητας, ειδικά όταν βρίσκονται σε μία υγιή,ισορροπημένη σχέση. Συγκεκριμένα, ο γάμος βοηθά τον διαβήτη, τις καρδιοπάθειες, το Alzheimer’s καθώς και άλλα χρόνια νοσήματα.

Αλλά εάν είσαι μόνος/η:

Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας γιατί μια βραδιά με φίλους έχει επίσης ισχυρά οφέλη:

Μια δεκάχρονη έρευνα 1500 ατόμων άνω των 70 βρήκε ότι αυτοί που έχουν πιο δυνατές φιλίες ζουν περισσότερο από τα άτομα με λιγότερους φίλους. Αυτό μπορεί να οφείλεται και στο ότι οι φίλοι μας παρέχουν συναισθηματική υποστήριξη ή μας παροτρύνουν ν’αρχίσουμε κάποιες καλές συνήθειες όπως π.χ άσκηση.

Πηγή:happymind.gr
http://eisodos17.blogspot.gr/2015/05/blog-post_41.html

Εμμανουήλ Μικρογιαννάκης "Η προβληματική της Δημοκρατίας"

Συνταγές Αγίου Ορους-Τα επτά «μυστικά» που κάνουν τα αγιορείτικα φαγητά ξεχωριστά!!

Η μοναστηριακή κουζίνα είναι γεμάτη εκπληκτικές συνταγές. Οι αγιορείτες πατέρες χρησιμοποιώντας απλά υλικά δημιουργούν ξεχωριστές γεύσεις, πλούσιες σε θρεπτικά συστατικά. Μυηθείτε στα μικρά καθημερινά… μυστικά τους!
Μικρά κόλπα, παλιές πρακτικές και επιλογή αγνών υλικών, τα οποία κάνουν τα αγιορείτικα φαγητά ξεχωριστά. Δοκιμάστε τα στην κουζίνα σας και θα εκπλαγείτε ευχάριστα!

Τα …άγια σκορδοκρέµµυδα
Αν σε ένα φαγητό συνηθίζουµε να βάζουµε 1 – 2 κρεµµύδια, οι µοναχοί βάζουν τουλάχιστον 3 – 4. Αυτή η …υπερβολή καταφέρνει να δώσει μια ξεχωριστή γλύκα στο φαγητό, ενώ παράλληλα το βοηθά να μελώσει. Μάλιστα, ο επονομαζόμενος και «Σεφ του Αγίου Όρους» ο μοναχός Επιφάνιος είναι κατηγορηματικός και ως προς το κόψιμο του κρεμμυδιού: «Πρέπει να το κόψεις ψιλό, αλλά µε το µαχαίρι. Είναι λάθος να το περνάς στον τρίφτη ή στο µπλέντερ, γιατί ταλαιπωρείται, γίνεται σαν λάσπη».

Οι μοναχοί χρησιμοποιούν, επίσης, σε αφθονία το σκόρδο στα φαγητά τους. Χρησιμοποιούν κατά μέσο όρο 3 – 4 σκελίδες, τις οποίες, ωστόσο,ούτε τις λιώνουν, ούτε τις ψιλοκόβουν σε φέτες. Το αποτέλεσμα είναι το φαγητό να αρωματίζεται σωστά, χωρίς να αποκτά βαριά «σκορδάτη» γεύση.

Η κλιµακωτή φωτιά
«Ξεκινάς µε δυνατή φωτιά και µετά σιγά-σιγά τη χαµηλώνεις, εκεί βρίσκεται όλο το µυστικό. Αν ξεκινήσεις µε χαµηλή φωτιά, αρρωσταίνει το φαγητό», τονίζει ο γέροντας Επιφάνιος.

Η ένταση του µαγειρέµατος ακολουθεί την ένταση της φωτιάς: στο Αγιον Ορος είθισται να µαγειρεύουν σε ξύλα. Έτσι, λοιπόν, η φωτιά ενώ στην αρχή είναι δυνατή, όταν τα ξύλα καίγονται και γίνονται το μαγείρεμα συνεχίζεται σε χαμηλή ένταση. «Στο ηλεκτρικό µάτι θα το ξεκινήσεις το φαγητό από το 9, θα το κατεβάσεις στο 7 και µετά θα το πας στο 4. Και, φυσικά, θα το παρακολουθείς».

Το άφθονο λάδι
Τα φαγητά στο Άγιο Όρος δεν είναι ιδιαίτερα διαιτητικά. Ένα φαγητό λόγου χάριν τεσσάρων 4 ατόµων περιέχει περίπου 1 φλιτζάνι ελαιόλαδο. Η ποσότητα είναι λογική, αν σκεφτεί κανείς το σκληρό καθηµερινό πρόγραµµα των µοναχών και το γεγονός ότι η διατροφή τους δεν επιβαρύνεται με επιπλέον ζωικά προϊόντα.

Λαχανικά, θαλασσινά και όσπρια, σιγομαγειρεμένα σε άφθονο λάδι, αποκτούν ιδιαίτερη γλύκα, δεν στεγνώνουν, γίνονται αυτό που οι Γάλλοι σεφ ονομάζουν κονφί.

Ακόµη και αν είµαστε σε δίαιτα, καλό είναι να µαγειρέψουµε τα φαγητά, όπως προτείνουν οι πατέρες – µετά, όποιος θέλει σερβίρει στο πιάτο του το φαγητό µε τρυπητή κουτάλα, για να καταναλώσει λιγότερο λάδι.

Ο πελτές προς το τέλος
Τον πελτέ οι Αγιορείτες µοναχοί επιλέγουν να τον βάζουν από τη µέση του µαγειρέµατος και µετά, έτσι ώστε να µην παραψηθεί και να µην «πιάσει» στην κατσαρόλα. Με τον τρόπο αυτό το φαγητό αποκτά λαµπερό κόκκινο χρώµα, αντί σκούρου, και έχει ανάλαφρη γεύση ντοµάτας.

Χοντρό αλάτι στο ξαλµύρισµα του µπακαλιάρου
«Ένας παππούς έλεγε ότι τον παστό µπακαλιάρο έχει σημασία να τον ξυπνήσουµε», θυµάται ο µοναχός Νικήτας. Συμβουλεύει, λοιπόν: «Στο πρώτο νερό θα ρίξεις 1 – 2 χούφτες χοντρό αλάτι. Ο παστός µπακαλιάρος είναι σαν το σφουγγάρι – θέλει αλάτι για να φουσκώσει και να ξαλµυριστεί σωστά. Αφήνουµε τον µπακαλιάρο λίγη ώρα στο αλατόνερο, µετά τον ξεπλένουµε και συνεχίζουµε το ξαλµύρισµά του κανονικά».

Χωρίς µπαχαρικά και µυρωδικά δεν νοείται αγιορείτικο φαγητό
Μαϊντανός, δυόσµος, µάραθος, άνηθος είναι τα µυρωδικά που κρατούν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους! Κοκκινοπίπερο, κανέλα, µαυροπίπερο, κύµινο τα µπαχαρικά που έχουν την πρώτη θέση.

Οι ποσότητες πάντα λογικές. Ακόµη και το έντονο κύµινο χρησιµοποιείται σε µικρή ποσότητα, όπως το πιπέρι, για να δώσει µια πικάντικη νότα – κοινώς δεν «ακούγεται», απλώς ανεβάζει το σύνολο. Τα µυρωδικά και τα µπαχαρικά, πλην εξαιρέσεων, προστίθενται προς το τέλος, για να μένει ζωντανό το άρωμά τους.

Αλάτι στο µούλιασµα των ρεβιθιών
Ο µοναχός Νικήτας συµβουλεύει, τέλος, να χρησιµοποιούµε χλιαρό νερό και αλάτι για το µούλιασµα των ρεβιθιών. Ετσι φουσκώνουν σωστά, κρατούν ακέραιο το σχήµα τους και δεν φεύγουν τα φλούδια τους στο παρατεταµένο βράσιµο!

Κρεµµυδόζουµο: Ο ζωµός-µπαλαντέρ
Οι αγιορείτες μάγειρες συνηθίζουν να το χρησιµοποιούν σε σούπες και ψάρια φουρνιστά, όµως το κρεµµυδόζουµο µπορεί να αξιοποιηθεί σε όλα τα µαγειρευτά.

Τι προσθέτει; Βαθιά νοστιµιά και γλύκα, ενώ παράλληλα βοηθά το φαγητό να χυλώσει.

Συνταγή για κρεμμυδόζουμο: Βράζουµε 5 χοντροκοµµένα κρεµµύδια σε 2 λίτρα νερό µε σκεπασµένη κατσαρόλα. Μετά τα λιώνουµε στο µπλέντερ ή µε το ραβδοµπλέντερ.

ΠΗΓΗ